zondag 31 juli 2011

Zomervakantie 31/45

Er zijn weer wat vriendjes en vriendinnetjes terug van vakantie en dat is te merken. Oudste twee zijn al weer een paar dagen flink aan het spelen. Vanmorgen hing zoon alweer om half elf aan de telefoon bij een vriendje om af te spreken. Ondanks het bezit van een peuter bleken zijn vader en moeder echter nog op bed te liggen (half ELF he, hoe doen ze dat?!) dus het was nog even geduld hebben. Maar inmiddels is vriendje - met ontbijt op en kleren aan - toch hier aanbeland. En dochter is dáár naar toe, naar zus van vriendje. Handig, families met kinderen van hetzelfde geslacht en leeftijd. Jammer dat die peuter van hun een meisje is, maar wie weet waar onze peuterzoon over een paar jaartjes nog interesse voor heeft... Hij oefent in ieder geval nu alvast flink op spelen met meisjesdingen in de kamer van zus, die dus nu even niet thuis is. De armbandjes en dansende ballerina's vliegen in het rond.

En morgen wordt het weer mooi weer. Ik heb ergens goedkope dierentuinkaartjes vandaan weten te plukken, dus eh... waarschijnlijk kun je ons vijven daar vinden. En anders overmorgen. Woensdag is het weer tijd voor nare afspraken bij kappers en wrattenverwijderaars, in ieder geval wat oudste betreft. En verder zien we het wel. Aan het strand wellicht, want ik heb nou eindelijk na 31 dagen zomervakantie een weersvoorspelling gezien waar ik een klein beetje warm van word... 

vrijdag 29 juli 2011

Zomervakantie 29/45

Vandaag dan eindelijk het uitje waar de oudste twee kinderen zo lang naar hadden uitgekeken: het familiepretpark met de muizen. Achtbaan, reuzenrad, botsautootjes, bootjes, suikerspinnen en een paar ("nee mama, ik geef ze geen handje hoor!") mascottes... Vorig jaar en het jaar daarvoor een doorslaand succes. Nu vonden de kinderen het ook weer erg leuk, al begint oudste er een klein beetje groot voor te worden. De allerspannendste achtbaan is niet eng meer maar gewoon leuk. (Hij gaat alleen terwijl mama bangeschijterd langs de kant staat te wachten.)  Volgend jaar is het voor peuter -hij was vandaag bij oma en opa geparkeerd- waarschijnlijk nét leuk, maar of oudste dan nog een beetje spannend vermaak heeft betwijfel ik. Soms is het lastig, een leeftijdsverschil van zes jaar. Dochter vindt nu met haar bijna zes jaar nog heel veel attracties "eng", dus die kan mooi met haar jongste broer mee zo meteen.

Op weg naar huis hebben we natuurlijk eerst ons lieve peutertje weer opgehaald. Hoe makkelijk het ook was, even geen peuter aan mijn been, het voelde toch een beetje geamputeerd. Zó blij dat ik hem weer in mijn armen kon sluiten na acht uurtjes rust...

Thuis gingen de kinderen allemaal lekker zelf rustig in een hoekje spelen, manlief koken en ik even online om het nieuws van de dag te bekijken. Rondje kort wereld en binnenlands nieuws, blogs, email en facebook... Na een gezellige familiedag vol "spannende" dingen was het nieuws van vriend E. er dan ook weer één in de categorie "beide benen op de grond". E. heeft kanker (klik hier voor het verhaal over de vreselijke rotziekte die hij heeft) en bleek opeens vandaag te zijn geopereerd. Hij had al chemo, kreeg bestralingen, maar had de laatste tijd vreselijk last van zijn darmen/buik. Blijkbaar vandaar deze operatie. De details weet ik nog niet, behalve dat het godzijdank wel een "succesvolle" operatie is geweest. Ik kan niet meer doen dan duimen en hopen. Wat een rotziekte is het toch, voor de zieke zelf en ook voor de naasten. Deze week heb ik weer veel blogjes gelezen over dit onderwerp, nare berichten gehoord over twee nichtjes van net in de dertig, en dan dit nieuws van E. weer... Gezondheid is toch zoiets belangrijks.

donderdag 28 juli 2011

Niet zo snel graag

Soms kijk ik ze groot. Kijk ik verlangend uit naar de dag dat het traphek niet meer nodig is, dat ik geen anderhalf uur hoef uit te trekken om een paar krentenbollen te kopen, dat zoon ook alléén naar zijn vriendje kan fietsen of lopen, en dat dochter haar A diploma heeft en groot genoeg is om zelf een kleurplaat uit te printen. En dat ik niet de hele dag door hoor "mamaaaaaaa....mag ik/wil je..."  Een beetje zelfstandigheid geeft moeders ook wat meer armslag.

Maar soms (heel vaak, vooral als ik weer even lekker geslapen heb) weet ik ook heel zeker dat ik niet wil dat ze zo snel opgroeien. Gisteravond nog, in het speeltuintje om de hoek. Ze zijn zo lief zoals ze nu zijn. Peuter moet ik handjes en soms een kontje geven zodat hij op de glijbaan kan klimmen, dochter vraagt voortdurend of ik even kijk als ze weer een héle moeilijke koprol op het rek maakt. Ze kunnen helemaal ondersteboven zijn bij het zien van een mooie vlinder, of bang worden van een verhaaltje over een eng monster. En oudste krijgt al wel lange knokige benen, maar er zit nog een vrolijk gekleurde korte broek omheen in plaats van een zwart spijkerachtig ding waar zijn billen uithangen. Hij is lief en eerlijk op het naieve af. Heeft nog geen benul om zich serieus stoerder voor te willen doen dan hij is. Meisjes zijn stom. Hoewel, zus is goed, maar mama is de beste.

Ik zoen peuter nog maar eens flink in zijn nekje, zet mijn ouwe lijf op de wip tegenover oudste en vertel dochter dat ze vast wel een echte turnster wordt, later. "Maar ik wil moeder worden, mama. En dan wil ik twee kinderen. Meisjes. Of ik neem toch een echte baan."

Heerlijk toch? Laat mij maar moeder zijn. Een doodvermoeiende baan, maar ik heb er graag mijn "echte" baan voor opgegeven.

maandag 25 juli 2011

Zomervakantie 25/45

Een minuut of twintig rijden van hier is een geweldig stadspark. Een grote speeltuin, een kinderboerderij, natuurtuin met wilde bloemen en beestjes, veel kronkelende paadjes. En een kaal voetbalveldje van beton waar de oudste twee vandaag eerst zeker een half uur een spannend fantasiespel hebben staan doen. Iets over prinsessen, monsters, schieten, vechten, wegrennen, punten, dood en weer levens erbij. Leuk, dat wel, maar dat had nou eigenlijk ook wel weer thuis op de stoeprand gekund, zoek ik daarvoor een speelpark op? Gelukkig gingen ze later ook nog echt op de speelapparaten en in die mooie tuin wandelen (eh, verstoppen) en hebben ze zelfs een rondje cavia's en geitjes gedaan.

Peuter vond het allemaal mooi. Zand, zand, glijden, zand, scheppen, schommelen, kipjes, boekjes over kipjes, puzzels over kipjes... En een bezitterig aangelegde mede-peuter die hem iets nieuws heeft geleerd: "nee, IKKE". De eerste keer keek mijn peutertje nogal gek toen hij op de glijbaan wilde en die andere jongen hem "nee, ikke" probeerde duidelijk te maken dat dat toch echt niet de bedoeling was. Net zomin als dat er geschommeld of zelfs in het zand geschept mocht worden door iemand anders dan hijzelf. Maar peuter vond het wel interessant en deed vrolijk mee. "Nee, ikke!". Twee kleine haantjes bovenop de glijbaan. Gelukkig bleef het beperkt tot verbaal geweld en hadden ze allebei alle gelegenheid om lekker te glijden, te scheppen en te schommelen.

Gaaf park, aardige mensen (zelfs die ikke-peuter had een leuke moeder) en de zon scheen zo leuk. Waarom wonen we toch niet in een gezellige wijk in de stad in plaats van onze burgerlijke vinexklei vraag ik me dan altijd af als we hier zijn. Thuis weet ik het meestal wel weer, zeker als ik een parkeerbon onder mijn ruitenwissers heb gevonden op de weg terug.

zondag 24 juli 2011

Jongste en de taalontwikkeling

Peuter had (i.t.t. broer en zus) tot voor zijn tweede jaar eh, niet zo'n hele uitgebreide woordenschat. Op één hand te tellen zeg maar. Verstaan deed hij alles, maar praten nauwelijks, laat staan verstáánbaar praten. Natuurlijk hoefde dat ook niet, want met een broer en zus die nog genoeg geduld hebben om hardop te raden wat je precies wilt en het vervolgens direct te gaan halen heb je ook niet zoveel woorden nodig.

Maar sinds zijn tweede verjaardag gaat het in een sneltreinvaart. De g en de r zijn nog lastig, maar hij ligt er niet wakker van. Zo zit hij op de achterbank van de auto alles te benoemen (sele auto, blauw auto, jode auto, boom, sele auto, jode auto, Mijne(*) blote buik, jode auto) en telt hij vrolijk mee. Roep 'acht' en hij antwoordt met 'negen'. Het tellen van drie kuikentjes in een boekje gaat ook lekker: 'één, vier, één'.

Niet alleen verdubbelt zijn woordenschat elke dag, ook de zinsopbouw verbetert nogal. De inhoud van de gesprekken die we hebben gaat wel vaak over hetzelfde, namelijk de eisen en wensen van Zijne Doorluchtigheid. Vorige maand bijvoorbeeld:

- Josa puzzel hebbe! (het vingertje wijst omhoog, bovenop de kast ligt een aantal puzzeldozen)
- Natuurlijk mag dat. Welke puzzel? Bob de Bouwer?
- Nee, Bouwer, Nee. Josa pjinsessenpuzzel, jaaa.

De pjinsessenpuzzel is dan wel joze en erg meisjesachtig, maar heeft wel twee keer twintig stukjes. En dat is stoer. Bovendien, achter elke zin een nee of een ja laten horen maakt alleen maar extra duidelijk wat je nu eigenlijk wel of niet wilt.

Vandaag ging het al wat beschaafder, taaltechnisch gesproken dan. Papa zappt een rondje langs wat tv programma's en vanuit de kinderstoel klinkt een verontwaardigd en zeer gedecideerd:

- NEE,  dat - wil - ik - niet. Ik wil babyvee.

Nou, dat vind ik best een mooie zin, met ik en niet enzo. Al is die T in baby-TV nog spoorloos, en zijn papa en ik baby-tv meer dan beu, de zin kan er prima mee door voor een ventje van twee jaar en drie maanden. Hij is in ieder geval verder dan Einstein, die scheen er vier jaar over te hebben gedaan voor hij een beetje ging praten.

(*) oudste

zaterdag 23 juli 2011

Zomervakantie 23/45

6.30 uur Uit de kamer van peuter komt een dringend "Mama! Mama!"

6.45 uur Als ik peuter uit bed haal staat oudste achter me, stuiterend en wel, en keihard "HALLO JOSA" roepend. Ik sis hem toe vooral stil te zijn voor dochter en papa die nog wel slapen. Zoon trekt zich huilend terug, ik heb een schuldgevoel en dochter is wakker, hoewel de wallen onder haar ogen boekdelen spreken. We zijn er weer.

7.30 uur Peuter, oudste zoon, dochter en ik zijn beneden, aangekleed, ontbijt achter de kiezen. "Wat gaan we doen vandaag?" willen de kinderen weten. Ook de strijkmand, de boodschappentassen en de stofzuiger lachen me vriendelijk toe, wat ga je met ons doen vandaag?

8.30 uur "Ik verveel me. Mag ik DS-en? Op de WII? Televisie kijken? Gaan we vandaag naar een pretpark? Naar de speelgoedwinkel? Wat gaan we doen vandaag? Ik verveel me. Ik verveel me. Ik verveel me."

9.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Mag ik snoepen?" vraagt dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter als ik dreig hem te willen aankleden.

9.15 Oudste ligt op zijn rug, benen in de lucht. "Ik verveel me." Bel een vriendje, ga buiten spelen, in vredesnaam.... Maar vóór twaalf uur op een regenachtige zaterdag is er weinig kans van slagen op een speelkameraadje.  Zouden andere ouders wel uitslapen, vraag ik me altijd af? Of durft niemand voor 12 uur de telefoon te pakken om speelafspraakjes te maken? Al mijn goede suggesties om Iets Leuks te gaan doen worden morrend afgewezen.

10.00 "Ik verveel me", roept oudste. "Ik wil snoep", roept dochter. "Nee, Nee, Nee!!" gilt peuter.

Ik ben geloof ik toe aan vakantie.

vrijdag 22 juli 2011

Deze week zag ik

De film: The Next Three Days Een thriller, heeft me geboeid van begin tot (vlak voor) het einde.

En twee gehuurde dvd's van Garfield (zoon) en Barbie Zeemeermin (dochter). Keer op keer op keer op keer.... Gelukkig kan ik ze ook alleen laten kijken en zelf even de was gaan doen ofzo.

Een aflevering van de BBC 4 tv serie "If walls could talk: The history of the home". Geweldige serie waarin Lucy Worsley (wow, zó wil ik mijn haar!) de kijker meeneemt door 800 jaar geschiedenis van het woonhuis. Afgelopen zaterdag aflevering "the living room". Echt leuk. Volgende week zaterdagavond weer kijken.

Op de een of andere manier heeft de BBC toch vaak veel leukere programma's dan Nederland, en ook als het idee is overgenomen is de Nederlandse variant toch net altijd wat minder van kwaliteit.

En natuurlijk gisteravond twee afleveringen van The Event, een serie die manlief en ik volgen. De serie hoopt een soort Lost te zijn, en is dat bij lange na niet, maar toch wel leuk om te volgen. Al was het maar om samen weer eens écht tv te kijken (meestal staat het ding aan, is één van ons aan het zappen en zijn we tegelijkertijd allebei ergens anders mee bezig...)

Oja, en de Tour natuurlijk, haakwerkje erbij, op de bank met de kinderen liefst in bed en in de tuin. Heerlijk. Zelfs Mart Smeets kan me niet irriteren. Ik ga volgende week vreselijk moeten afkicken. Hoewel, dan begint "Zomergasten" weer. Ook fijn, met een haakwerkje erbij.

En jullie?

donderdag 21 juli 2011

Zomervakantie 21/45

Al wekenlang zeurt hij aan onze kop. Hij wil vissen. We hebben er inderdaad voor ons huis een prachtig plekje voor. De vissers komen van heinde en verre speciaal hier naar toe om een halve dag op een klapstoeltje aan de rand van het water te gaan zitten. Helaas voor zoon heeft noch mama noch papa veel verstand van en zin in vissen vangen en we hoopten eigenlijk een beetje dat deze bevlieging vanzelf wel weer over zou gaan als we niet al te actief aanmoedigden. 

Niet dus. Zoon was de hele dag bezig met het zelf maken van een hengel. Van bamboe stokken, draad en paperclips. En natuurlijk ving hij niks. Dus heeft mama haar hand over haar hart gestreken en een echte hengel bij de speelgoedwinkel besteld. En papa mocht het hem verder uitleggen en wat assisteren, vond mama. 

En wat was hij blij!! Samen met papa, later alleen of onder toeziend oog van zus. Hij staat en hij werpt en probeert de knopen weer uit de lijn te krijgen. Echter de resultaten qua visvangst blijven een beetje uit. Het aas, dat is niet goed, was zijn diagnose. Brood, dat lusten ze natuurlijk niet. Het blikje mais uit mijn voorraadkast bliefden de visjes ook al niet. Een aardige medevisser had hem een blikje maden gedoneerd. Ook geen resultaat. Behalve dat zoon zijn moeder daarna meer dan drie dagen niet meer heeft gezien (gadverdergadver, griezelige friemelende griezels). 

En toch was het leuk om te zien, mijn hyperactieve vissertje. Ik denk eigenlijk dat het meer aan de visser ligt dan aan zijn aas. Vissen vallen meer op wat saaiere vissers, die langer dan 2 minuten stil kunnen zitten en niet van die spannende visgeluiden maken...   Vanavond worden het dus gewoon maar weer vissticks, uit de vriezer.



woensdag 20 juli 2011

Fotokabien (6)


Wekenlang regen, regen, regen gehad. (Ik werd er gewoon scheel van, zie ik 
nu op de foto?!)

Maar net nu ik mijn paraplu tevoorschijn haal
is vandaag gelukkig weer lekker zonnig en droog. 

maandag 18 juli 2011

Zomervakantie 19/45


Zo. Weer een mijlpaal. En na de eerste successen een wedstrijdje. Wie het mooist veters kan strikken.

Ik hoop dat papa de knopen er zo weer makkelijk uit krijgt.

Zomervakantie 18/45

Wat moet je anders met oergezellig oudhollands prutweer dan oergezellig oudhollands sjoelen?


En eigenlijk is het nog best leuk ook. Als de kinderen van de week een dagje onder de pannen zijn bij de NSO ga ik stiekum de hele dag trainen, haha, het gaat om het winnen, toch?!

zondag 17 juli 2011

Haar

Van nature ben ik blond, ergens tussen midden en donkerblond in, afhankelijk van het seizoen. In de zomer kleurt het snel en licht op, en net als dochter heb ik een paar stengen die veel lichter zijn dan andere. Natuurlijke highlights (voor de oudere lezers onder ons: een coupe soleil). Staat leuk bij een door de zon gebruinde huid. In de late winter heb ik echter altijd het idee dat mijn haar groenig uitslaat, en bij het witte pissebeddengezicht dat ik tegen die tijd heb is dat een goeie reden om diep onder een steen weg te kruipen óf vol goede moed naar de kapper te gaan.

Ergens in mijn twintiger jaren ben ik begonnen met échte door de kapper geverfde highlights. Wow, dat zag er echt lekker fris en 's zomers uit. Nu heeft mijn haar echter de eigenschap om steeds maar weer in vrij snel tempo in een donkere saaie astint uit mijn hoofd te komen groeien. Dus, opnieuw naar de kapper voor een beetje bijwerken, nieuwe highlights dus. En een paar weken later weer. En voor je het weet ben je zo blond dat ze je voorstellen om gewoon maar álles te verven, dan is het tenminste egaal. En groeit het nóg opvallender uit. Maar dat betekent alleen maar dat je nóg vaker naar de kapper moet. Het is een soort verslaving waar je niet zomaar af komt. En dat snap ik wel, want de kapper moet tenslotte ook eten.

Als ik zo blond ben dat ik in de spiegel Bo.nnie St Cla.ir meen te zien staan krijg ik weer enorme twijfels. Aan de ene kant, blond, dat staat zo zacht  en dat kan mijn heksenkop wel gebruiken. Bovendien past het bij me, zegt mijn moeder ("je bént toch ook gewoon blond?!") Man is ook dol op blondjes, dus, nou ja. Niks op tegen dus, zou je denken als je geld genoeg hebt voor de kapper en je tegen moppen over domme blondjes kunt. Bovendien staat het bij zussen en vriendinnen die deze kleur min of meer van nature hebben ook altijd zo leuk.

Echter.... ik ben geen twintig meer. En ook geen dertig. En ik heb een Taartenfobie. Soms zie ik mijn tante en nichten*  vrouwen van bekende voetballers op tv, of kom ik per ongeluk in het Kruitvat in een wat mindere buurt, en dan weet ik weer heeeel zeker dat het echt niet kan, zo'n geblondeerde kuif boven een ouwe tanige meestal met lagen bruine make-up dichtgeplamuurde kop. De Taart, ver over de uiterste houdbaarheidsdatum heen. En dan ga ik weer een Goed Plan verzinnen om er slim en beschaafd uit te zien, natuurlijk en toch nog een beetje appetijtelijk. Oja, en onderhoudsvrij. Best lastig.

Het beste idee sinds jaren bleek "lowlights" tussen het blonde door. Hoewel de kapster altijd gruwelt bij de kleurkeuze van mijn lowlights. Ze roept dan verschrikt "dat kan niet, dat slaat door" of ander kappersjargon dat de minder ervaren klanten afschrikt. Ik weet inmiddels beter. De eerste dag na het kappersbezoek zie ik er uit als een stinkdier, maar na een wasbeurt is het prima en de weken erna wordt het alleen maar beter.

Dus laat ik soms blonde plukjes maken, soms donkere. Man ziet het verschil eigenlijk nooit, maar het lucht mij zo op als ik weer in een heftige haarcrisis zit, zo eens in de twee tot drie maanden. Behalve in de zomer, want dat gaat het allemaal vanzelf.

En nu is het wachten op de eerste grijze plukken, dan wordt het natuurlijk weer een heel ander verhaal.

* nee, de taartenfactor geldt niet voor zussen, zus weet na de familiereunie gisteren vast wel precies op welke afschrikwekkende familieleden ik hier doel

vrijdag 15 juli 2011

Zomervakantie 15/45 - hoera in de gloria

Zoals gisteren beloofd nu een positief logje, ik tel mijn zegeningen. Sorry voor iedereen die op iets leuks zat te wachten: ik begrijp ook wel dat er niks leukers is dan leedvermaak, maar lekker zeiken zoals ik graag doe, dat schijnt helemaal uit te zijn tegenwoordig. Lang leve het positivisme. Geen bedreigingen maar kansen. Hoera, hoezee, wie geniet er met me mee (gaaaaap, wat saai).

Komt ie!


- Een nieuw koffieapparaat. Uitgezocht vanwege het mooie en niet te duur, maar de cappuccino en latte machiato en de chocolademelk zijn toevallig ook echt erg lekker!


- Nieuwe laarsjes! Lekker met hak, lekker stoer, mooie kleur. De foto is bagger, maar geloof mij maar op mijn woord.


- Vanmorgen hebben we ze heerlijk uitgeraasd in Ballorig. Dochter neemt heel lief kleine broer op sleeptouw, en ook oudste zoon is een geweldige hulp. En als de oudsten samen willen spelen, ach dan is mama ook niet te beroerd om even op plat op zo'n opblaasding te gaan liggen en peuter helemaal gek te kietelen en knuffelen.



- De zon schijnt!!! Peuter ligt in zijn bed en Mammalien kan even opdrogen in het zonnetje. Wat een héérlijk weer vandaag!


- En zo meteen ga ik weer lekker verder met mijn granny's. Dochter heeft zich bereid verklaard een deken van granny's op haar bed te tolereren. Moet er wel een roze fleece deken aan de andere kant worden genaaid, want die gaten, dat lijkt haar koud. Een dochter van haar moeder dus.

-  En terwijl ik haak staat de Tour op. Ik ken(de) geen enkele renner, maar het geeft zo'n fijn ouderwets vertrouwd gevoel, zwoegende fietsers en dat Tourgeluid. Bovendien is het commentaar altijd wel gezellig. En als je geluk hebt zie je nog wat blote, hier en daar wat gehavende en bloederige billen voorbij komen. ("Je was niet de enige die dat is opgevallen", was het commentaar van manlief toen ik de billen van Johnny roemde...)

- We zijn op één derde van de zomervakantie!

- Ik ben uitermate tevreden met mijn haarkleur. En het zit eigenlijk ook gewoon heel goed, zo helemaal niet in model.

- Mijn rug gaat al stukken beter. Hoewel ik het bukken nog even aan de kinderen overlaat.


- De kinderen kunnen sinds mijn spitaanval opeens zelf hun bordjes opruimen, hun drinken inschenken, haren kammen en zelfs de vloer van hun kamer opruimen. Wat een beetje spit al niet doet voor de zelfstandigheid.


- En ach... deze dan. Het is een schatje, toch? Net als de andere twee. En mijn lieve schattige man die zo blij is met zijn nieuwe baan en daar heerlijk veel huishoudcentjes aan het verdienen is op het moment dat ik mijn schatjes uitlaat en zijn overhemden strijk  en de tuin die zo mooi in bloei staat en de aardige buren, de vogeltjes, onze geweldige regering... euuh. Nee. Nu sla ik door. Tijd om te stoppen. Bovendien is de Tour begonnen.

donderdag 14 juli 2011

Zomervakantie 14/45. Of liever: even zeiken

Mag ik even lekker zeiken? Komt ie:

Jongens, meisjes, wat is het een k** weer. De zondvloed was er een maar een lullig regenbuitje bij. Ik houd best van een beetje zwaar weer, maar dan vooral als ik lekker warm onder een dekentje op de bank hang, open haard aan, veel chocola erbij... Maar het is zómervakantie, en met drie kinderen om me heen die ook wat leuks willen doen is het balen. De bedoeling is namelijk, geloof ik, dat moeders leuke dingen verzinnen en liefst ook in gang zetten, omdat de meeste vriendjes in Frankrijk in een tent zitten weg te regenen hoop ik, en het buiten spelen even geen succes is.  Ik zal toch geen gezelschapsspélletje met ze hoeven gaan doen?! 


Ik heb geen open haard.


Jongste is nog steeds uit zijn hum. Waar het door komt interesseert me niet weet ik niet, maar hij is zijn vrolijke, zichzelf vermakende zelf niet en zeurt en knerpt, gilt en spartelt tegen, wat ik ook voorstel. Nog steeds. 


Mijn bovenlip en neus zijn verdoofd, alsmede mijn linker onderkaak. Dit dankzij een vriendelijke tandarts die me pijnloos van twee nieuwe vullingen heeft voorzien. Nu lunchtijd dichterbij komt heb ik er echter wel genoeg van en wil ik graag mezelf volproppen met troostrijk ongezond voer weer wat gevoel terug om mijn boterhammen naar binnen te kunnen werken. 


Vanmorgen ben ik bijna gestikt in twee paracetamol die in mijn keel bleven hangen, net op het moment dat er twee van de drie kinderen "MAMAAAAA" riepen. Gevolgd door een volkomen onbegrijpelijk verhaal van zoon over ik vermoed de hoofdrolspelers van een of ander computer-spel en een verslag van wat dochter gisteren precies tegen vriendin had gezegd en wat zij toen terug zei en wat dochter toen deed en wat de kleur van de haarspeldjes was en..en...en....  Jongste riep voor de verandering even niets maar kopte me gewoon vrolijk in mijn kruis. Nog een geluk dat ik van het vrouwelijk geslacht ben, maar toch liever een keer als ik zonder rugpijn ben en niet mijn longen uit mijn lijf hoest om mijn luchtpijp pilvrij te krijgen.  


En tot slot: de brie die ik mezelf als troost had beloofd is ongeveer de meest smerige brie die ik ooit geproefd heb. Bah. 

Zo. Dank voor het luisteren, eh meelezen. Dat lucht op. Ik ben weer vrolijk. Morgen doe ik een rondje count-your-blessings, als mijn vinex-durp tenminste morgen geen Atlantis is geworden.

woensdag 13 juli 2011

Zomervakantie 13/45

Dochter is uitgenodigd bij een vriendinnetje. Ze hebben een vol programma met lekkere lunch, bioscoopje (Cars2 3d) en pannenkoeken. Super!

Oudste vermaakt zich met zijn beste vriend (de DS XL), af en toe wat televisie (Boomerang tekenfilmpjes) en tussendoor buiten spelen. Ik durf niet naar buiten, maar hem interesseert een beetje wind en regen niet. Bovendien ligt een paar huizen verderop een enorme berg modder, stenen, plantjes en andere interessante dingen op een hoop, dus dat is natuurlijk feest als je acht bent en wel eens iets anders wil dan die kleine schone lego-steentjes. Zijn tenen zitten er nog steeds aan en vanavond mag hij in bad.

Prima vermaak dus voor de vakantiegangers.

Nee, dan jongste. Die heeft de hele dag al last van zijn ZBZS (Zeer Bewust Zeer Stout). Van gooien met puzzelstukjes tot houten taartjes op de hoofden van familieleden timmeren. Kussens en kleden van de bank halen, zijn eigen t-shirt aan stukken bijten, op alles NEE zeggen en tegenwerken, de kasten met dvd's en snoep uitruimen... en vooral met een schuin oog kijken of mama het wel gezien heeft. En hoe ze reageert. O ja, en dan héél hard gillen. Ik dacht dat meisjes hard konden gillen, maar dit slaat alles, wat een geluid kan dat kleine lijfje maken!

Dus. Mama erkent haar nederlaag voor de dag van vandaag en is naar boven gevlucht. Jullie blogs zijn heerlijk ontspannend, en de Tour kan ik tenslotte ook op de pc bekijken. Lang leve het traphekje dat lastige peuters beneden houdt. O ja, en lang leve de vrije dag van papa, zo middenin de week.

Morgen waag ik weer een nieuwe poging.

maandag 11 juli 2011

Wat wil je later worden

Oudste zoon schreef in zijn rapport dat hij piloot wilde worden "omdat ik het leuk vind om in de wolken te zijn". Ik heb ook wel eens gehoord dat hij rioolrat wilde worden, dat had hij in een film gezien geloof ik. En als je tot een serieus antwoord dwingt dan heeft hij eigenlijk geen idee.

Dochter vindt veel leuk. Kapster, dokter. Fee of prinses. En schooljuf natuurlijk. Of moeder. Dat je eventueel moederschap kunt combineren met een baan die beter betaalt dat snapt ze nog niet helemaal. (En oma past dan wel op, intrigeer ik nu alvast)

Toen ik hun leeftijd had riep ik ook altijd dat ik moeder wilde worden. Met kinderen en een man, een eigen huis (vlakbij het huis van mijn ouders) en een auto. En kijk nou, het is allemaal gelukt.... (Ik riep ook dat ik schooljuf van klas 1 wilde worden, maar na een paar keer overblijfmoeder te zijn geweest weet ik ook weer waar mijn sterke en zwakke kanten zitten en dank de heer dat dat me bespaard is gebleven...)

Wat wil jij worden??

De tandarts enzo

De kinderen waren aan een tandartscontrole toe. Het leek bijna een leuk uitje, zoveel lol als ze hadden met de  bewegende stoel, de aardige tandarts en alle spannende dingen om te bekijken. Zoon was op dreef en maakte veel grapjes tegen zus en tandarts, lekker "slapend" in de stoel.

Helaas blijkt hij in het bezit van een slecht melkgebit. Er zat alwéér een gaatje in een melkkies (wat de tandarts voorlopig laat zitten omdat die kies er over een jaar of twee toch uit zal gaan), en een eerdere vulling was zover stuk dat er echt even opnieuw gevuld moest worden, een best wel diep gat. Maar zoon gaf geen krimp, ook toen het best wel zeer moest doen volgens de tandarts. Hij breef braaf liggen, grapjes makend (dat is de beste remedie als het een beetje spannend is, daar hebben er wel meer in de familie last van) en braaf luisterend naar wat hij moest doen. De tandarts gaf zelf oprecht toe dat hij aan zoon wel een hele goeie patient had ("het ligt niet aan mij, maar aan het karakter van het kind") en vond serieus dat ik trots op hem mocht zijn... Kijk, dat doet een moederhart goed. Trots ben ik. Ook een beetje ongerust dat die slechte melktanden een voorbode zijn voor slechte grote mensen tanden. Dat hoeft gelukkig niet zo te zijn, begreep ik, maar voor de zekerheid worden de volgende keer zijn grote mensen kiezen toch geseald.

En toen was dochter. Binnen twee minuten was ze weer klaar, met de mededeling dat "zij waarschijnlijk die geluksvogel in de familie is die nooit wat heeft".

Super. Missie geslaagd.

En mijn eigen consultje bij de neuroloog? Viel mee, ondanks de schrik die me om het hart sloeg bij de folders over gruwelijke ziekten in de wachtkamer. Het was een lekker ding aardige man met humor, en hij bevestigde wat we al vermoeden: een (1) beschadigde zenuw als gevolg of bijverschijnsel van dat stomme virus. Leidt volgens de boekjes inderdaad tot "zeer heftige pijn" (yeah, vertel mij wat) later gevolgd door krachtsverlies. Niks aan te doen, het geneest vanzelf (meestal, en meestal ook helemaal) maar het kan wel een jaar of twee duren. Vervelend maar goedaardig. Dus voorlopig maar even "lullig onderhands blijven serveren" was zijn motto. Haha, een medetenniser, dat hoorde ik zo. Voor de zekerheid over een tijdje nog een onderzoek met naaldjes enzo om te kijken of het dat echt is, en of het echt vanzelf geneest, maar ik heb er wel vertrouwen in.

Tot slot is de spit is ook al weer aan de betere hand, of anders lijkt dat zo door de olifantendosis paracetamol. Vraag niet hoe, maar ik kon in ieder geval het bed van dreumes weer verschonen. Iets wat ik normaal niet geprobeerd had met zo'n rug, maar het leek me vandaag toch enigszins niet te vermijden... Dreumes zat vanmorgen in zijn ledikantje, blij te grijnzen middenin een hele grote stinkende smurrie met bruine brokken. Hij wees er op en riep "pannenkoek! pannenkoek!" En ja, dat was het inderdaad geweest, de avond ervoor...

zaterdag 9 juli 2011

En vandaag zag ik...


Juist sterretjes. Toen ik me bukte om het bedje van dochter even op te maken. Pang! Mijn onderrug...

Ik lijk verdorie nu écht een ouwe taart... Ik hang, ik strompel, ik lig en neem af en toe een paracetamol en hoop dat het komende week over is, als man werkt en ik een agenda vol met tandartsen, fysio's, neurologen en andere gezelligheid heb!

Wie wil er iets leuks met mijn kindertjes gaan doen??

vrijdag 8 juli 2011

Zomervakantie 8/45


Waar heb je ánders een klein broertje voor??



... bij grote broer gaat het beter...


... en deze combi gaat ook goed, al is het met de hakjes in het zand ...


en euh... wat staat er nou weer voor kop tussen de foto's van de kinderen... 
... het knopje deed blijkbaar toch wat anders dan ik dacht... 

En tot slot een filmpje. Het geluid is niet best, maar nummer 1 roept "Superpower!" en nummer 3 - alias de echoput - roept en doet hem na...

donderdag 7 juli 2011

Zo zeg, nou nou, poeh

Ken je dat, je bent bij een medische geschoold iemand, een tandarts, een huisarts, een vroedvrouw... ze kijken naar dat deel waar ze verstand van hebben en mompelen "zo zeg, nou nou, poeh".  Onze tandarts vroeger kon er wat van, al legde hij achteraf nooit uit wat er nou zo "zozo" was want hij was nogal van de oude stempel en uitleggen hoefde vroeger niet. Bovendien deed hij het zo vaak dat ik begon te vermoeden dat het meer aan hem lag dan aan mijn gebit.

Ook een grappige was "Zo zeg, nou nou, poeh! Dat is een puinhoop, hoe moet dát weer in elkaar?" en "Ja, ja, het wordt wel een heel vlechtwerk, maar we maken het weer helemaal als nieuw". Gesprek tussen de stagiaire, mijn man en de ervaren verloskundige aan de andere kant van mijn bed, nadat ik 9 pond aan dochter in een flinke vaart had uitgeperst. Altijd lekker om te horen, vooral als je het zelf niet kunt zien. (*)

En net was ik bij de fysiotherapeut. Misschien weten jullie nog dat ik een dikke twee maanden geleden het "puzzeltje van de week" was bij de huisarts omdat mijn armen niks meer deden (behalve veel pijn). Inmiddels doet links het weer prima. Rechts doet geen pijn meer maar verder ook niet helemaal wat hij vroeger deed. Als ik mijn arm omhoog breng lijk ik verdacht veel op een soldaat uit de tweede wereldoorlog (aan de verkeerde kant ja), tenzij ik hem met links een stukje omhoog help duwen. Dat staat niet alleen raar, het levert in het dagelijkse huisvrouwmoederleven best wat praktische problemen op. Bovendien ben ik bang dat de contributie voor de tennisclub dit jaar weggegooid geld is.

De fysio dus, met dank aan de tip van vriendin K. (Zoiets komt nou nooit in mijn hoofd op, om daar heen te gaan, laat staan in dat van de huisarts). Ik vond het eerst nog wat overdreven, maar ach, als ze me nu eens wat eerder kunnen helpen weer normaal te functioneren, dan moet dat kunnen toch? Dus toen ik daar in mijn mooiste beha wat aan het bewegen was hoorde ik achter me...  "Zo zeg, nou nou, poeh!" Helaas niet uit bewondering voor mijn mooie beha maar vanwege de bijzondere stand van mijn schouderblad. Er werd nog een collega bijgehaald, ter lering ende vermaeck.

Hhm, fijn dat het duidelijk is, dacht ik nog, ik ben geen hypochondrische zeur. Het was overduidelijk. Zo duidelijk dat ze besloot even met een huisarts te bellen en ze me nu toch een verwijsbriefje neuroloog hebben aangesmeerd. Zo zeg, nou nou, poeh.

(*) Voor iedereen die nog bevallen moet: het kwam inderdaad weer goed, en het viel me hartstikke mee zeker vergeleken bij de eerste keer. 

woensdag 6 juli 2011

Koffie

Pappalien is fijn met drie kinderen naar de kinderboerderij. In de tijd dat zij wat cavia's platknijpen en de koe van de leg brengen kan ik mooi even mijn geest verzetten. Dat is even wennen natuurlijk, van mama naar gewoon mens, dus eerst even een kopje koffie maar.

Koffie. Juist. Dat gaat in ieder geval thuis niet door. Het sen.seo apparaat dat we een jaar of tien geleden hebben aangeschaft heeft gelukkig helaas eindelijk de geest gegeven. En voor manlief een reanimatie heeft kunnen proberen heb ik hem naar de vuilstort voor witte en bruine apparaten gebracht (ook al was hij zwart). De koffiezet is dood, lang leve de nieuwe koffiezet.

En daar heb ik jullie mening dan weer voor nodig. Want wat moet ik in vredesnaam kopen? Man drinkt geen koffie, kinderen ook niet  en bezoek moet niet zeiken.  Ik drink eigenlijk al sinds mijn eerste zwangerschap geen koffie meer, geen gewone in ieder geval. Zo'n cappuccinootje in de horeca of uit een automaat op het een of andere bedrijf vind ik dan wel weer lekker, eens in de zoveel tijd. Vooral met zo'n koekje erbij. Maar moet ik duizend euro uitgeven aan zo'n een luxe apparaat met toeters en bellen dat één kopje tegelijk zet? En wat dan als er een feestje is en er opeens tien man tegelijk koffie willen? Toch maar zo'n ouderwets koffieding dan dat een hele kan viezigheid tegelijk zet? Dan drink er zelf weer niet van. Maar ieder voordeel hep zijn nadeel, geloof ik.

Help?

maandag 4 juli 2011

Zomervakantie 4/45

Vandaag op de eerste échte schoolvakantiedag hebben we... échte paddestoelencakejes gebakken!



Nou moeten jullie niet gaan denken dat ik zo'n leuke moeder ben die altijd zeer verantwoorde activiteiten met de kinderen doet. Een half uurtje quality time vanuit een kant en klaar cakepak en een uurtje langs de speeltuin vond ik wel weer genoeg. De rest van de ochtend mogen ze gewoon zelf spelen, het liefst buiten. Dan kan ik me bezig houden met mijn granny squares en mijn mailbox.

En natuurlijk niet te vergeten moet ik me bezighouden met peuter met zijn blote leu...  O, nee, dat rijmt wel, maar schrijf je niet op een openbaar blog. Met mijn jongste die luierloos door het huis wandelt. Van de leuke vrolijke peutermaat onderbroek wil hij niets weten, maar plassen op het potje vindt hij geweldig. Helaas plast hij ongeveer zes liter per uur, waarvan zeker de helft op dat potje. Waar de andere helft ligt wordt me stukje bij beetje duidelijk, meestal als ik even ergens lekker denk te gaan zitten.

zondag 3 juli 2011

Zomervakantie 3/45

Wat doe je op de zondagochtend tussen 9 en 13 om zéker te weten dat je peuter 's middags tijdens de Wimbledon finale slaapt en de oudste twee lekker zelf willen gaan spelen?? Juist. Plons.

zaterdag 2 juli 2011

MCMXCVI

Ik citeer: 1996 (MCMXCVI) was a leap year that started on a Monday. In the Gregorian calendar, it was the 1996th year of the Common Era, or of Anno Domini; the 996th year of the 2nd millennium; the 96th year of the 20th century; and the 7th of the1990s. The year 1996 was designated the International Year for the Eradication of Poverty.

Ik lees nog wat meer nieuwsfeiten uit 1996, over Clinton, over Richard Krajicek en Wimbledon, Guus Meeuwis hoog in de top 40. Dat weet ik allemaal nog wel een beetje, maar het jaar 1996 staat voor mij toch vooral in het teken van de eerste ontmoeting.

Dinsdag 2 juli 1996 was de dag dat manlief en ik formeel aan elkaar zijn voorgesteld. We hebben elkaar eens goed bekeken, en dat beviel geloof ik wel. Daar en toen is het dus allemaal begonnen, achteraf gezien. Het duurde nog even wat langer voor we zo maar tussen de bedrijven door op de gang aan de praat raakten, voor we elkaar wel heel erg indringend in de ogen gingen kijken en helemaal voor we serieuzere amoureuzere activiteiten hebben ondernomen, maar toch...  vandaag 15 jaar geleden.

(Link YouTub Guus Meeuwis- Het is een nacht)

vrijdag 1 juli 2011

Zomervakantie 1/45

- De nieuwe grote speeltuin in het park 's ochtends was leuk, maar soms letterlijk wat hoog gegrepen voor peuter

- Daarna speelgoedwinkel, zoals beloofd aan oudste, die een overvolle spaarpot had. Hij heeft een uur rondgedwaald in deze hemel-op-aarde-voor-kinderen. Inmiddels zijn we een groot plastic geweer met pijltjes,wat legomannetjes en een mooi Cars cadeau voor zijn peuterbroertje ("want hij heeft nog geen zakgeld!") rijker.

- Dochter heeft zich ook vermaakt, ook al had ze minder geld. Ze vindt alles wat roze en/of glitter is mooi en koos een veel te dunne, glimmende lila barbie met een spookachtig gezichtje en lang haar.

- Peuter, die eigenlijk allang had moeten eten en slapen, werd redelijk hysterisch in de speelgoedwinkel (of eigenlijk meer toen we eruit gingen). Het is ook helemaal niet leuk om steeds meegesleept te worden, braaf achter zus en broer aan, auto in auto uit, wachten in de rij in plaats van je eigen weg te bepalen... en zit je net lekker in een speelgoedhuisje of op een glijbaan, dan moet je alweer mee... Gelukkig was de huilbui thuis snel over. Fles in peuter, peuter in bed en ... rust...

- 's Middags nog een laatste tennisles voor oudste en voor mama, en nu is het écht vakantie...