woensdag 29 juni 2011

Mijn mannen

Oudste en manlief. Je stuurt ze om een boodschap, maar je weet dat ze negen van de tien keer onderweg verdwalen in hun eigen gedachtenkronkels. Even naar boven om een schone broek te halen en tien minuten later zónder broek terugkomen maar wél even een stukje van het lego-project afgebouwd.

Ze denken echt wel na hoor, méér dan genoeg, over van alles en nog wat. En meer. En dat je dan even zoiets praktisch vergeet als waar je ook alweer mee bezig was, dat kan natuurlijk. Zo is zoon altijd een minuut of tien bezig met opstarten op school. Schriftjes zoeken, potloden slijpen, bedenken wat hij eigenlijk precies voor taak moet gaan doen. En als de rest dan bijna klaar is begint hij ook. En weet ze meestal vlak voor het einde nog nét in te halen en alsnog eerder klaar te zijn, dat is dan wel weer knap.

En het zit in de genen, dat is overduidelijk. Papa's genen. Wat te denken van die keer dat manlief voor de laatste keer naar een avondje van de club ging waar hij in het vrijwillig bestuur meedraaide. Thuis bij een paar hele aardige, wat oudere mensen, waar hij altijd enorm werd onthaald met lekkere hapjes en veel gastvrijheid. "Neem een bloemetje mee, dat is wel het minste wat je terug kan doen", riep ik al dagen van te voren. Natuurlijk, dat zou hij doen. Tijd zat. Hij zou er wel één gaan halen.

Op de avond zelf ben ik dus toch maar snel langs de bloemenwinkel gereden en heb een bos voor hem gekocht ("O, fijn, ik was het vergeten"). Een joekel van een bos, in opvallende kleuren, niet zomaar een bezinepompbosje waar je makkelijk overheen kijkt. "Vergeet je ze niet?", vroeg ik nog in mijn onschuld. Natúúrlijk niet, dat zou hij niet. Omdat ik een wijze vrouw ben en mijn man geheel terecht niet vertrouw als het op dit soort dingen aankomt heb ik ze maar pal voor de voordeur gezet. Zodat hij zo'n beetje moest hinkstapspringen om in de auto te komen zónder die bos.

En inderdaad. Daar stonden ze nog steeds toen ik zijn auto weg hoorde rijden.

Inmiddels staan er naast die bos (die er na twee jaar toch wat vreemd uit begint te zien) nog wat spullen. Zoals de schooltas van oudste (alleen op schooldagen overigens, in de vakantie ligt de tas meestal op school), tennisrackets, zwemtassen en een paar cadeautjes (ongetwijfeld gekocht voor feestjes waar één van mijn mannen alleen heen zou gaan).  Oja, en een peuter. Die zou manlief nog even naar de oppas brengen voor hij naar het werk ging. Man zelf zit er trouwens niet, dus dat valt mee. Ik heb net zijn gsm gebeld om te controleren of hij op zijn werk zit, maar ik krijg geen gehoor. Ik hoor wel een bekend gsm-geluidje, vanuit een jaszak aan de kapstok...

maandag 27 juni 2011

Dankwoord

Dit werk kon slechts tot stand komen dankzij de steun en hulp van vele mensen.

Bijzondere dank gaat uit naar mijn leraressen, mijn moeder maar vooral ook oma L. (*)  die mij in de oertijd de fijne kneepjes steekjes van het haken (en het breien, en het borduren) hebben bijgebracht.

Dank ook aan mijn schepper voor het doorzettingsvermogen, de briljante geest, de vaardige vingers zodat ik ondanks jaren niet praktiserend te zijn geweest de draad toch zo weer op heb kunnen pakken. (**)

Vooral ook veel dank aan de site Hip Haken waarop ik uiteindelijk een patroon vond dat ik wél min of meer snapte.

Natuurlijk mag ik al die creatieve, mooie foto´s publicerende blogsters niet vergeten die mij geinspireerd hebben tot het zelf willen fabriceren van een knutsel. In het bijzonder wil ik even Fienke noemen(***) .

Tenslotte wil ik mijn kinderen en vooral mijn huisgenoot en partner bedanken voor hun niet aflatende morele steun gedurende de tijd van het project. Sorry dat ik zo ongezellig was, jullie je eigen drinken hebben moeten inschenken en de vloer nog steeds niet is gestofzogen, stofgezogen, gestofzuigd  gedweild.

Het waren twee fantastische dagen en euh twaalf mooie granny squares. Niet zo heel netjes, maar wel snel. Het lijkt verdorie het rapport van oudste wel. Maar als je hard loopt zie je het niet, was een andere wijze les van oma.

*Noot voor mijn dochter: L. is de achternaam, oma's hadden in onze tijd geen voornaam, of niet een die je gebruiken mocht als snotneusje in ieder geval)

** Geweldig leuk gevonden woordspeling, he, ik lijk zelf wel een granny. Bovendien is het niet waar, het viel me vies tegen. Gelukkig zijn de muren dik en kan manlief tegen vloeken.

*** Sorry meid, ik hoop dat ik je blogvriendinnetje mag blijven nu ik zo ongelofelijk de club van niet-knutselaars aan het verraden ben.

zondag 26 juni 2011

Dansavondje

Gisteravond was de flitsende einduitvoering / dansshow van dochters danslesclubje. Jammer dat er nog zeker zes andere dansclubjes mee moesten doen zodat de twee keer twee minuten dansen van dochter en haar groepje toch al gauw anderhalf uur stil zitten betekenden op een krakkemikkige en veel te krappe tribune, wat omalien kramp in haar been en ons allen een houten hol opleverde. Voor oudste zoon is stilzitten uberhaupt een onmogelijke opgave, maar we hadden wat medicatie meegenomen in de vorm van lastig open te krijgen snoeprolletjes en -laatste redmiddel maar werkt altijd direct- een Nintendo DS. Hij heeft nog wel braaf naar zus zitten kijken en hard voor haar geklapt dus ons pedagogisch doel was bereikt. Verder heeft hij samen met wat andere broertjes lekker heen en weer gesprongen op de tribunes, dus al met al heeft hij zich waarschijnlijk prima vermaakt.

Ook jongste heeft zich vermaakt, thuis met de oppas: mijn broer en schoonzus hadden de eer hem bezig te houden (of hij hen) tijdens onze afwezigheid. Voor zoon een hele nieuwe ervaring. Hij is dol op oom, maar kent hem voornamelijk van rond koffietijd in oma's huis, met mama of oma vlak in de buurt. Echter, jongste is de oudste twee niet en doet verder niet moeilijk als er vreemde vingers aan zijn luier zitten en oom het bedritueel wat omgekeerd uitvoert. Prima kind. Prima oppas ook trouwens.

En dochter? Ze voelde zich een ster, en dat was ze ook. Ze was prachtig, ze danste enthousiast mee. Ze had vooral veel lol met haar vriendinnen en organiseerde tussen de dansjes door nog een heuse koprolwedstrijd. Tel daarbij op het kinderfeestje waar ze die ochtend was geweest, de roze niets-waard-maar-o-zo-mooie prullaria die ze van oma had gekregen, het véél te lange opblijven na de show (de oppassers en wij moesten zo nodig nog een paar drankjes) en je begrijpt, dochter had een fantastische dag gehad. Tel daar nog weer eens een absoluut NIET uitslapen vanmorgen en weer een leuke dag bij op, en dan begrijp je ook misschien dat dochter vlak voor het avondeten instortte. Toen was ze even geen vrolijk en levendig kleutermeisje meer.

Na een beetje eten en een beetje badderen en een heel klein beetje voorlezen lag ze dus vóór half zeven in bed. Morgen moet ze weer fit op school verschijnen, al was het maar omdat er deze laatste vier dagen voor de vakantie weer heel veel leuke activiteiten op het programma staan...

donderdag 23 juni 2011

Vieze, eh groene, vingers

Vanmorgen deed ik een rondje tuincentrum. Zonder peuter, dus ik kon als vanouds heerlijk treuzelen en teuten, en ben weer als vanouds goed geslaagd.

Daarna heb ik mijzelf de rest van de dag tussen de buien door nuttig gemaakt in de tuin. Letterlijk tussen de buien door, want het was een beetje gek weer. Zó stond ik lekker in het zonnetje te scheppen en zó striemde de regen weer om mijn oren. En on-nederlands suikergoedvrouwtje als ik ben ga ik dan natuurlijk wel even binnen schuilen onder het genot van een tompouce en een rondje internet. Gelukkig was het ook zo weer droog en zonnig, dus het is me uiteindelijk gelukt om alles wat ik had gekocht in de grond te proppen.



Ik kocht Astertjes. Om sentimentele redenen, maar ook omdat ze zo lekker bodembedekken en zo lekker woekeren. Het tuinieren gaat dan soort van vanzelf! Een hosta, een paar zijden ranonkeltjes voor binnen in een vaasje en ach kijk, de pachysandraatjes. Na het succes in de voortuin nu ook dat ene waardeloze schaduwplekje achter er maar mee beplant.


En nog wat eenjarig spul. Omdat het maar één jaar meegaat vind ik dat de naam niet hoef te onthouden. Verschillende soorten, maar allemaal in soort van paars. Dat leek me wel helemaal 2011.


En nu zijn mijn vingers vies. Bruine randjes onder mijn nagels, vlekken op mijn neus en mijn haar is zanderig. En nee daar is geen foto van. Dus excuseert u mij, ik ga even in een lekker heet bad.

woensdag 22 juni 2011

Een groot gapend gat

Wat is er met de vrolijk zingende en naar rokjes fluitende bouwvakker gebeurd? Een paar dagen geleden veranderde de weg voor mijn deur opeens in een groot gapend gat van een metertje of anderhalf diep. De keurige auto van de buurman was verdwenen en er reden wat voertuigen in de categorie Bob de Bouwer heen en weer.


Peuter vindt het wel spannend, de échte Scoop, Muck en Rolly. En die enorme grote blauwe slang die ze hebben opgegraven.

Ik ben minder enthousiast. Ten eerste vond ik het niet grappig dat de drollen van de buren van nummer 24 tot en met 32 over mijn wc-vloer spoelden. Ten tweede zijn het echt de allerlompste werklui die ik ooit heb gezien. Met mijn gillende peuter onder één arm, drie vuilniszakken en een boodschappentas in de andere probeer ik 's ochtends over de bergen modder heen mijn auto te bereiken, een kilometertje verderop. "Goedemorgen, ik stap er even overheen hoor!" riep ik nog vrolijk. Want soms moet je een galante man even attent maken op het feit dat je misschien wat hulp gebruiken kunt. De een zei helemaal niets terug, de andere verwaardigde zich om zijn hoofd uit het gat te steken en "huh?!" te zeggen. Wat overigens het eerste is wat ik ze in al die paar dagen heb horen zeggen.

Volgende week is de boel vast weer dichtgetegeld. En dan heb ik niet alleen een nieuw riool maar is de weg lekker opgehoogd op een fundering van veel nieuw vers zand, drie vuilniszakken en minimaal één lompe Bob de Bouwer.

zondag 19 juni 2011

Fotocabien (5)




Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje. 
Meer info of meedoen? Kijk hier (tweemeisjesindestad), ook voor een lijst met alle andere deelnemers!

Geslaagd!

Hoera!!! Na een schooljaar lang mopperen over schoolzwemmen, een gat op négen meter van de kant af waar je onder water naar toe moet zwemmen, veel geploeter met het regenjack door het water en eigenlijk moeiteloos allerlei speciale verrichtingen is het C diploma op zak. Ik weet het nu helemaal zeker, hij is een held! En hij kan zwemmen.

Zus is reuze trots op haar broer en deelt sowieso graag mee in wat voor feestvreugde dan ook, zie foto. Al zag ze er na een uur stilzitten op de tribune als een gestoomde garnaal uit en voelde ze zich ook zo. Goed volgehouden meissie!

Hij heeft nu drie keer zoveel (zwem)diploma's als papa. Mama is op de een of andere manier nog wel tot B gekomen (maar dat was in de tijd dat je gewoon met je ogen dicht mocht zwemmen en de borstcrawl niet tot de verplichte slagen behoorde), wij halen oudste niet meer in qua zwemprestaties. Nu is de uitdaging voor zus en broertje...

donderdag 16 juni 2011

Huisvrouwensoeptaart

Net las ik bij Tweemeisjes deze leuke DIY blog. Klik vooral even op de link om de prachtige bloemdiadeem in het haar te zien. Die wil ik ook, dacht ik nog, al heb ik niet van die krullen, ik ben dol op haaraccessoires.  

Helaas betekent DIY eigenlijk "do it yourself" dus eh... Kom, dacht ik. Ik zal eens doen waar ík goed in ben. Het internet op en zoeken maar. Ik tik wat zoekwoorden in en ja hoor, raak. Bij de Wehkamp, lekker makkelijk.

Helaas kreeg ik het volgende voor mijn kiezen toen ik op de zoekmachinelink klikte:



Heb ik weer. Zelfs de zoekmachines denken nu dat ik een vervinexte huisvrouwensoeptaart ben geworden.

Samson, eh, Q. en de kapper

Soms zit je bij de kapper en dan komt er een moeder met een peutertje binnen. Vertederend, zo'n klein mannetje dat achter mams aanhuppelt, vrolijk onverstaanbaar kletsend. Ze laten zich meestal gewillig naar een grappig uitziende kinderstoel begeleiden. Kijken ademloos naar een of ander afgrijselijk videootje terwijl een vreemde mevrouw de haren uit het hoofdje trekt. De moeders lezen ondertussen een Libelle en genieten van een cappuccinootje.

Zo niet Mammalien en haar peuters. Ook jongste maakt er weer een heel feest van. Buiten gaat het prima, maar zodra we de deur van de kapperszaak door zijn kijkt hij verwilderd om zich heen. En met een luid en dramatisch NEEeeee verankert hij zich stevig aan de grond.



Met veel overredingskracht, omkoperij en af en toe een goedgemikt dreigementje weet ik mijn arme schaap uiteindelijk in de stoel te krijgen. Zo'n leuke, met een stuurtje aan de voorkant. Ik rol met mijn ogen en prijs het ding de hemel in. Peuter is even stil en draait lafjes wat rondjes. Helaas verdwijnen zowel stuur als peuter bijna direct weer onder een griezelig grote enge kapmantel en het lipje gaat alweer trillen. De kapster weet echter van wanten en slaagt erin ondanks ontwijkende bewegingen van zijn kant met haar schaar toch zijn haartjes te raken en zijn oortjes te ontwijken.

Ik heb inmiddels mijn tas met noodvoorzieningen opengetrokken en tover er af en toe wat uit. Lievelingsknuffel Slurf, doosje rozijntjes, flesje sap. Ondertussen sussen en tutten en leiden we af. De kapster en ik, we lijken wel twee overdreven blije verloskundigen die ergens een complicatie vermoeden maar dat niet tegen de ietwat panisch aangelegde kraamvrouw in kwestie willen zeggen: "Het gaat gooooeeed, je doet het priiiimaaaaaa. Kijk eens, ik zie al haartjes!" Kreun.

En dan is het opeens klaar. Terwijl ik met klotsende oksels, rode wangen en nog hevig natrillend van de stresshormonen de rekening betaal is peutertje alweer blij aan het lachen. Niks aan het handje. Hij zwaait de kapster gedag en huppelt vrolijk achter mama aan richting deur. Dit keer draait de deur de goede kant op.

dinsdag 14 juni 2011

Handwriting tag

Stokje gevangen!

1. What's your name/your blogger name?
2. What's your blog's name/URL?
3. Write "The quick brown fox jumps over the lazy dog."
4. Favorite quote?
5. Your favorite song?
6. Your favorite band/singers?
7. Anything else you want to say?
8. Tag three to five other people.

Bij deze:

zondag 12 juni 2011

Biutiful

Op Mammalien kun je rekenen, is bij ons thuis het motto als het aankomt op het kiezen van films waarvan je na afloop een naar of op zijn minst een dubbel gevoel aan overhoudt. Nattige wangen en gegarandeerde slapeloosheid.

En ja hoor, ook deze weer. Categorie filmhuisfilm, Spaans/Mexicaans. We vonden hem allebei erg goed, ik heb elke minuut gebiologeerd naar het scherm zitten staren. Maar om nou te zeggen dat dit een FeelGood was waar je onderuitgezakt lekker een litertje popcorn bij wegwerkt, eh, nee. (Meer weten? Klik hier. Ik lees persoonlijk liever achteraf waar films over gaan en laat me tijdens het kijken verrassen.)

Wat mij betreft een aanrader dus (-;

Wat ik dan wel denk (maar niet zeg)

Op een verjaardag, iemand zoent me hartelijk, en vertelt me blij dat ze het zo leuk vindt dat ik er ook eens ben. We babbelen wat over het weer, en dan vertelt ze over haar zoon die zijn eerste baan lijkt te hebben gevonden. Ik ben geinteresseerd en vraag door. Zij noemt niet alleen de naam van de functie maar geeft ook een zeer uitgebreide beschrijving en ik krijg ook nog wat te horen over het vakgebied. Het vakgebied waar ik nota bene zelf meer dan vijftien jaar in heb gewerkt. En de functie was me ook al niet helemaal onbekend, zal ik maar zeggen, met wat gevoel voor understatement. Ook al spreek ik haar niet heel vaak, dát zou ze toch onthouden moeten hebben.

Ik kijk haar aan, moet een klein beetje glimlachen en vraag me af of ze het écht niet meer weet. Ze merkt mijn twijfel niet op en gaat stug door met ophemelen over hoe geweldig de functie is en hoe goed zoon daar in past. Ik haal mijn schouders op, begrijp haar trots en vergeef haar dat ze mij vergeten is. Wel streep ik haar in gedachten nogmaals door als serieuze gesprekspartner, en bij de eerste beste gelegenheid druip ik af om met iemand anders te gaan praten.

Als ik dit bij wijze van anecdote later thuis aan manlief vertel is hij een beetje pissig. Niet zozeer dat zij zo'n blunder beging maar wel dat ik er niets van zei. Mammalien, wat denk je nou wel. Dat laat je toch niet over je kant gaan? Mmh. Tja, blijkbaar wel. Ik ben toch een beetje en sukkeltje als het erom gaat mezelf te verkopen.

En wat ik denk? Tja, ik denk altijd, als ze het niet aan mijn neus zien of niet de moeite nemen om het te vragen en te onthouden, waarom zou ik het dan nog gaan vertellen? Dat denk ik dan. Maar of dat nou handig is in het grote mensen leven...

vrijdag 10 juni 2011

Waarom zou je je vervelen als je brusjes hebt?!


Grote broer leest voor, kleine broer praat hem na. Samen trekken ze aan de flapjes, met onbesuisde jongenskracht. Het is een wonder dat er nog een paar flapjes in het boekje zitten.


Ook zus is dol op haar kleine broertje, en dat is wederzijds. Wát ze hem hier precies probeert wijs te maken weet ik ook niet (prijsvraag?!).


En als het dan tijd is voor wat serieuzer, gelijkwaardiger spel weten de oudste twee elkaar altijd te vinden in een spel vol humor en fantasie ("...en toen zei jij .... en ik zei... want ik was toch... en jij doet dan... ja toch, Janick? Ja toch?") Ook al is zij altijd met schooljuffen, prinsessen of moeders bezig en hij vooral met monsters en ontploffingen. Ook al rijdt de trein nog wel eens een onschuldige zeemeermin aan, ze weten er altijd wel een mooi verhaal van te maken en kunnen uren lol hebben samen.

donderdag 9 juni 2011

30 days song challenge - 29. A song from your childhood

Met vier behoorlijk wat oudere broers en zussen thuis heb ik heel wat muziek meegekregen. Van de Beatles en de Stones tot Boudewijn de Groot en Simon and Garfunkel, vanaf single en elpee. En onder de afwas waren mijn moeders en zusters altijd zelf altijd van alles en nog wat aan het zingen. Ik zelf vond niet alles even, euh, mooi maar heb wel veel soorten muziek leren kennen.

Ik herinner me nog een keer dat ik zelf, als klein kind, op de wc "Malle Babbe" van Rob de Nijs aan het zingen was. Toiletrolhouder erbij als microfoon, dat niveau. Ik denk ook dat het niet helemaal zuiver was en ik de tekst mogelijk wat heb verhaspeld, want toen ik de kamer binnenkwam merkte ik pas dat de andere gezinsleden er erg veel lol om hadden gehad. (.. mijn arme tere kinderziel... geen Idols carriere voor mij.. en gelukkig maar...)

En waarom dan Rob? Volgens mij was hij niet zo populair in huize familie Mammalien, maar ik denk het iets te maken had met de prachtige jaren '70 kinderserie "Hamelen" waar hij een knappe prins (kun je het je voorstellen?!) in speelde. Ik had net als mijn dochter nu en veel kleine meisjes met ons een fascinatie voor prinsessen en jurken en alles wat daarbij hoort en vond het ge-wel-dig. Even youtuben:

(Youtub link Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen)

Een beetje surfen op Youtube leverde ook dit filmpje (klik: http://youtu.be/CMG4YFPMIoA) op, de titeltune van De Stratenmaker op Zee show. Geweldig zeg! Wat een jeugdsentiment. Dat filmpje met die boot en die baksteen, ik weet het nog zo goed! En wat ik ook zo wonderbaarlijk vind is dat de kop van (Oom) Aart dan wel iets ouder is geworden, maar dat hij nog steeds hetzelfde kunstje doet. En dat hij vroeger eigenlijk net zo vervelend was als nu.

dinsdag 7 juni 2011

Down

Mammalien is lekker bezig maar niet heus. Ik lijk alleen maar stomme dingen(*) te doen. Vooral niet expres maar wel zonder nadenken (ik lijk oudste zoon wel) sloop ik dingen en beledig ik mensen. Ik heb al een paar keer sorry gezegd, maar daar los je ook niet zomaar alles mee op. En nou heb ben ik zelf ook een beetje down.

Dochter wilde vandaag liever door papa naar school worden gebracht. Peuter wil niet zonder luier op het potje. Er groeien overal haren waar ik ze niet wil, en mijn nieuwe ontharingscreme heeft na vier-en-een-half uur intrekken nog steeds geen effect. Niet op de ongewenste haargroei tenminste. En last but absoluut not least: mijn haar zit ook al weken stom.

Conclusie: ik ben een stomme geblondeerde ouwe taart. Die taarten waar ik altijd zo op scheld. Ken je ze? Meer (aangetrouwd) geld dan hersencellen, een te ouwe kop voor die vergeelde uitgedroogde geblondeerde haarbos, een zogenaamd hippe bril en natuurlijk een hele grote donkere zonnebril met strasssteentjes in dat haar. En veel make-up zodat hun vel lekker afsteekt. Ze rijden in een te hoge, te grote auto maar zijn geen rijbewijs waardig.

Zucht.

Wie kan mij ont-taarten?

(*) Nee, niet geschikt voor publicatie

maandag 6 juni 2011

Motiweren

Wat een heerlijke dagen waren het, de afgelopen dagen. Lekker zonnetje, prima temperatuur. Echt vakantieweer, vond ik. Werken is zonde als het buiten zo lekker is. Dus besloot ik het er maar van te nemen. Lekker op de fiets, of beter nog, plat op mijn rug in het zand. Beetje met de kinderen spelen, af en toe een oogje dichtknijpen. Heerlijk, dat weer. Voor de plantjes was het wel afzien, want de grond was droog. Tijd voor een buitje, riep ik nog tegen de buurman.

En ja hoor: plons. Be careful what you wish for. Kijk nu eens naar buiten?! Pijpenstelen. Donker, kil. Echt weer om eens even helemaal niets te doen vind ik. Het is weer om met je boek in een hoekje van de bank te kruipen, onder een dekentje.

Ik vraag me af waarom het toch zo slecht opschiet met het werk, de laatste tijd.

zondag 5 juni 2011

The 30 day song challenge - 27. A song that you wish you could play

Ik zou best wel van die lekkere spaanse riedeltjes weg willen kunnen rammelen op mijn gitaar, The Gypsy Kings en Mammalien, zoiets. Wat ik zelfs vroeger toen ik nog af en toe oefende ook al niet echt kon. En ik zou heel goed willen kunnen zingen.

Als ik ooit nog eens veel tijd en heel veel geld heb dan koop ik een mooie piano vleugel in de serre van mijn gigantische nieuwe villa, en dan ga ik piano leren spelen.

Maar dan moet er wel heel veel tijd en geld zijn, want het staat niet bovenaan mijn verlanglijstje.


zaterdag 4 juni 2011

Of het leuk was?

Vanmiddag heb ik dochter en vriendin uitgelaten in een leuke speeltuin bij ons in de buurt. Schommels en glijbanen, maar vooral ook zon, zand en water. Zo voelt een goeie vakantie. Terwijl ik op mijn rug in het zand een stukje verderop naar ze lag te kijken, baggerden zij vrolijk met blote benen door het ondiepe watertje en bouwden ze eindeloos aan modderige dijkjes. Ondertussen werd er flink overlegd en veel gegiecheld, want het blijven natuurlijk wel meiden. Volgens mij hadden ze het prima naar hun zin.

En toen moesten we weg. Er stond nog een feestje op het programma en de timing was krap. Dat we over een minuut of tien weg moesten, probeerde ik voorzichtig. Dus niet meer in het water, want dan konden ze even wat opdrogen.

En toen ging de zo verstandige brave, voor rede vatbare dochter van bijna zes door het lint als een heuse peuterpuber.

NEE! Niet naar huis. Feestjes zijn stom. NEE, niet aankleden. Pruil. Zeur. Met als toppunt een heus dreigement. Als ze nu naar huis zou moeten dan wil ze hier nooit meer terugkomen. Nooit. Echt niet.

Mooi, ik had dus gelijk. Ze hadden het echt prima naar hun zin gehad.  

vrijdag 3 juni 2011

The 30 day song challenge - 26. A song that you can play on an instrument

Ik heb ergens tussen mijn achtste en mijn vijftiende jaar klassiek gitaarles gehad, op zo'n spaanse gitaar. Eén keer per week les in een groepje van drie kinderen en één keer per week in een heus gitaarensemble van zo'n twintig personen, in leeftijd varierend van puber tot soms wel hele oude mannen van in de dertig. Dat laatste vond ik niet zo'n succes dus, op mijn twaalfde. En aan het einde van het jaar hadden we een heuse uitvoering waar familie en vrienden mochten komen kijken. Ook daar gemengde gevoelens over.

Toen op mijn vijftiende mijn motivatie tot onder het vriespunt was gedaald ben ik gestopt. Hoewel ik het wél heel fijn vond om in een verloren uurtje alleen thuis gewoon een beetje de nummers te spelen die goed in mijn vingers zaten: na een half uurtje raak je in een soort van trance, een flinke meditatie is er niks bij.

Helaas ging het door het weinige oefenen steeds slechter en slechter, en krijg ik het nu nauwelijks meer voor elkaar om de noten op bladmuziek om te zetten in muziek op mijn gitaar. En als ik al eens iets probeer klinkt het nergens naar. Maar het nummer hieronder ("Spanish Ballad") ken ik dan nog min of meer uit mijn hoofd.

Hier een versie van iemand die duidelijk meer geoefend heeft dan ik (en een stukje muzikaler is waarschijnlijk...)

donderdag 2 juni 2011

Hemelvaren

Het was me weer een dag, een zonnige dag, zo voel ik aan het strakke warme vel op mijn armen en mijn decolleté. De dag begon ook al erg vroeg trouwens: om 8 uur stonden dochter, oudste en ik op de tennisbaan voor een jeugdtoernooitje.

Nou ben ik zelf iets te oud voor een jeugdtoernooi, en dochter heeft nog nooit een racket vast gehad. Maar zoon mocht meedoen. Helaas had hij weer eens last van enig gebrek aan motivatie en concentratie en werd er wat met het racket gejongleerd. In de tweede partij was ik hem helemaal kwijt. Na enig speurwerk bleek hij bijna geheel onder het gravel te liggen, ergens ver achter de achterlijn. ("Maar mam, ik krijg helemaal geen bal!" "Nee, schat, misschien moet je overeind gaan staan en je IN het veld opstellen, dan vliegt er af en toe vanzelf een voorbij die je pakken kan!?") Gelukkig was het een dubbelspel, en of er nu vier, vijf of drie achtjarige beginners op de baan staan, dat maakt allemaal niet zoveel uit. Een chaos is het toch wel. 

Maar de gratis hapjes en drankjes waren prima, de ballonnen leuk, de wipkip door dochter gepromoveerd tot circuspaard. En ze hebben ook nog allebei een écht schilderij gemaakt, met verf op doek. Dus dat was leuk.

Minder leuk was dat mijn duurbetaalde kpn 3G op m'n Ipad het niet deed. Geen verbinding, zei 'ie nog wel, maar dat was alles. Na een half uur met de helpdesk te hebben gebeld bleken ze op hemelvaart alleen spoedgevallen te helpen. Morgen dus weer in de wacht. Bedankt KPN, voor de geweldige service.

's Middags nog een stukje gefietst, een stukje bezoek en een stukje speeltuin. De stukjes ovenpatat bij het avondeten waren wat slap en de groente en het vlees bleken een stukje kwijt. Nu dus met een stukje honger (maar vanwege nog een stukje buik teveel zónder stukje koek) een stukje bloggen en dan zo een stukje voor de tv hangen om daarna en stukje te gaan lezen en een stukje te gaan slapen.

Morgen tweede hemelvaartsdag. U kunt ons desgewenst weer vinden in een speeltuin in de buurt. Dit keer mét zonnebrandcrème op. Anders kan ik stukjes vel uit mijn decolleté pulken morgenavond, en dat is ook weer niet de bedoeling.