zaterdag 30 april 2011

Vrijmarkt

Heb ik verdorie gisteren dé (royal) wedding al gemist op tv, vandaag de feestelijkheden van Bea en familie ook al niet gezien. Hoe kan ik nou toch meepraten??

Wat ik wel heb gedaan? De was, de was, de was.... tassen uitpakken, boodschappen doen, heel veel poepluiers verschoond met elke keer slechts één hard keuteltje. En tussendoor de viezigheid van dochter opgeruimd die over haar nek ging op de bank. Vannacht had ze oorpijn, vanmorgen was ze beroerd. Na een oranje tompouce ging het weer. Het traditionele rondje over de vrijmarkt ging ook nog. We hebben een zak vol losse centen omgewisseld voor mooi meisjesknutselspul, mooie legpuzzels voor peuter, een spel en wapenschild voor oudste en nog wat troep (voor papa die nooit genoeg troep heeft).

Oja, en de omzetbelasting. Ook altijd een leuk feest. Maar nu is het klaar. En denk ik dat ik papa de kinderen naar bed laat brengen. Ik heb namelijk spierpijn, zere billen en benen, en rug. Ik ril me rot, en eh... eigenlijk voel ik me gewoon beroerd. Ik ga lekker naar bed met mijn teiltje. Tot morgen!

vrijdag 29 april 2011

Vakantie!!

Ha, die blogjes van deze week, die waren helemaal niet van deze week. Maar van veel eerder. Had ik stiekum al klaar gezet. Want deze week, was het zover, de vakantie die al zoveel ergernis heeft opgeleverd bij het boeken.

Het was leuk, echt waar. Een paar jammers, en ik laat ze allemaal horen want ik ben dol op zeiken.

Jammer van het bere-trage internet. Vriend Ipad was mee, maar de verbinding was dermate beroerd dat ik twee blogjes per uur kon bekijken. Jammer van die snee in zoon en die bult op dochter, maar wonderbaarlijk genoeg geen letsel bij oververmoeide peuter die geen tijd had om te slapen en - ook al valt hij bijna om - niet gedragen wenst te worden. Jammer van de iets te grote hoeveelheid natuur tussen onze hut en de plek waar de actie was, met name omdat we geen fiets of auto hadden om de kleinste twee te vervoeren. Jammer dat het toch nét wat meer lijkt in de folder dan in het echt. Zo blijkt de kinderboerderij voornamelijk te bestaan uit een ouwe stinkende geit te zijn, en het "Adventure Island" niet te kunnen concurreren met de speeltuintjes hier in de wijk. (Ja, we zijn verwend.) En jammer dat huize Mammalien een heel ander dagritme heeft dan de rest van vakantieminnend Nederland. Om 7 uur is er namelijk nog niks te beleven terwijl om 19 uur de helft van onze familie op eigen verzoek hun bedjes in wil. En jammer van de schoenen en sokken van de overal aanwezige Duitse vrienden, vond manlief.

Maar...

Het zwembad, toch een van de redenen dat we naar Center Praks gaan was super en mijn nieuwe bikini deed het ook prima. Dochter is inmiddels zo vrij als een vogeltje, jongste vindt het ook allemaal geweldig en oudste heeft genoeg diploma's en lef om in zijn eentje van de hoogste en snelste wildwaterbanen af te racen. Goed voor een dagje vermaak en een paar fllink uitgetelde kinderen na afloop.

Daarnaast zaten we vlakbij een relatief rustig(*) Plop.sa land: of zoals jongste het noemde "Bum.ba land". Jongste was al verkocht toen hij Bum.ba(**) een handje en kluffel mocht geven. Er was een show waarin deze gele dikzak een paar suffe kunstjes deed, een speeltuin en een mooie kikkerdraaimolen. Jongste vermaakte zich opperbest.

Ook dochter vond het leuk, al die K3 muziek, de voor een 5 jarige best wel  spannende attracties, de ijsjes... En oudste zoon waren we zoals gewoonlijk(***)  helemaal kwijt.

Af en toe zagen we hem langsstuiteren, in gallop van zweefmolen naar vrije-val-toren naar vliegend schip (zo'n ding waarvan papa en mama al járen weten dat je daar nooit in moet gaan omdat je de rest van de dag misselijk bent..) "Onze zoon heeft een behoorlijk Binkie-gehalte", vertrouwde Pappalien me toe. "Meer Binkiegehalte dan ik ooit gehad heb." Wat mij doet concluderen dat dat dus blijkbaar niet erfelijk is, óf dat het soms een generatie overslaat.

Aan de andere kant is het toch echt een zoon van zijn moeder. Zo zuchtte hij op de laatste avond dat zo'n paar dagen wel snel voorbij zijn. "Maar gelukkig gaan we morgen weer weg, want ik mis ons eigen huis toch wel."

Het was leuk. En nu zijn we -gelukkig- weer lekker thuis.



(*) Mammalien krijgt het op haar zenuwen als ze te lang moet wachten en/of er teveel mensen op een te klein oppervlak om haar heen staan te duwen en trekken om ergens te komen... Deze week was het heerlijk rustig, we (ze) konden overal in zonder wachtrijen. Heerlijk.

(**) voor mensen zonder kinderen in de juiste keeftijd een onbegrijpelijk iets, groot geel en erg stupide, maar ome Gert en de marketing machine weten toch maar mooi wat kinderen willen. En wat kinderen willen, dat willen ouders ook. In ieder geval op vakantie.

(***) Mammalien past op jongste, pappalien op dochter, of omgekeerd, en oudste mag "los".

donderdag 28 april 2011

Moederdag

Lieve vader van mijn kinderen,

Aangemoedigd door de enorme stapel reclameblaadjes die deze week - ondanks de ja-nee sticker - op onze mat vielen het volgende. Ik heb eens zitten denken, en ik geloof dat we dit jaar toch ook maar eens mee moeten gaan doen aan Moederdag. Dat schijnt een heel belangrijke dag te zijn waarop je je vrouw / de moeder van je kinderen een aantal mooie cadeaus moet geven. Omdat we ook al niet aan pasen of aan halloween doen, zo min mogelijk aan kerst en al helemaal niet aan valentijnsdag dacht ik dat we dan dit jaar maar eens niet zo flauw moeten zijn en gewoon braaf mee moeten doen met Moederdag. Met een hoofdletter, toch?

Omdat ik weet dat het voor jou ook allemaal niet makkelijk is heb ik je wat geholpen met een lijstje. (Er schijnen vrouwen te zijn die elke dag een lijstje met taakjes voor hun man klaarleggen die hij dan moet afwerken als zij zelf gaat sporten... Ik ben denk ik een slechte vrouw, dat ik dat niet voor jou doe?!)

Het lijstje dus.

- Een ontbijtje is het allerminste wat je moet doen op moederdag. Nou ontbijt ik elke dag met 1 beschuit hagelslag en een glaasje water, dus dat is niet moeilijk. Meer hoef ik niet, eigenlijk houd ik niet zo van gedoe bij mijn ontbijt. Wat ik wel fijn zou vinden is als ik een keer niet het ontbijt voor de kinderen hoef klaar te zetten, te maken en op te ruimen.

- Bloemen horen er helemaal bij zegt onze lokale groenspecialist. Doe maar een gemengd veldboeket. Als je iets goedkoper uit wilt zijn, gewoon wachten tot na moederdag, dan dalen de prijzen vanzelf weer.

- Een gezinsauto waar minimaal drie kinderen een beetje lekker ruim op de achterbank passen. Als het kan ook nog met wat ruimte voor wat vriendjes, maar geen pc hoofdtractor. Zo'n breed ding dat te hoog op zijn wielen staat, daar rijd je altijd een beetje voor lul mee vind ik. Bovendien past het niet in de smalle straatjes van onze wijk, dus doe maar gewoon iets beschaafds.

- Een dagje "wellness". Het modewoord van 2011 (en 2010 en 2009). Gewoon een saunaatje met massage is ook goed.

- Of anders een dagje alleen naar het strand, zonder kinderen, lekker op een terrasje hangen, op het strand wandelen en slapen. Jij mag rijden.

- Een dikke roodgouden ring.

- ...

Sorry. Kan niet meer verzinnen. Oja. En vaderdag, dat is zo'n commercieel en naar iets, daar doen we niet aan hoor. We houden toch elke dag van je? Een dikke zoen alvast.

dinsdag 26 april 2011

First things first

Wat spelen ze weer lief, hij is superman, zij is supervrouw en superbaby mag ook meedoen. Op zoek naar wat attributen gaan ze haar kastje door. Verkleedspullen, een toverstaf, hij had nog een (plastic) mes en hij vindt ergens in een laatje haar trouwring.

Maar ze zijn het er roerend over eens: eerst de wereld redden en dán trouwen.

maandag 25 april 2011

30 vragen - 30. De laatste

Leef elke dag alsof het je laatste is, roepen ze soms. Geen idee wat ik daarmee moet, dacht ik als puber dan. Ook de bekende vraag "wat zou je doen als het je laatste dag is vandaag?" heb ik altijd een moeilijke gevonden. Een sigaret opsteken, roept mijn man die (zeer bewust) al honderd jaar niet meer rookt. Bah, ik hou niet van roken. En verder weet ik het niet. Zou ik uit de band springen, iets doen waarvan ik de consequenties toch niet meer onder ogen hoef te zien, doorgaan met de dagelijkse strijk, of gewoon helemaal niks meer doen en wachten tot de zon uitgaat? En die andere vraag, hoe zou je leven als je wist dat je juist het eeuwige leven had?

Laatst werd ik er weer eens opgedrukt, op de eindigheid van het bestaan(*). Een beetje triest aan de ene kant, maar ook wel weer heel mooi. Want het deed me me goed beseffen wat ik heb, het maakte me (nog meer) aan het relativeren, aan het nadenken over wat nu écht belangrijk is in het leven.Tegenstrijdig genoeg kreeg ik er juist meer geduld van. De rest van de dag was ik meer dan anders nog gelukkig, blij dat ik leef, genietend van alle hele gewone maar o zo mooie dingen om me heen.

(*) het gaat met mij goed hoor -  voor jullie gaan denken dat mammalien op zeer korte termijn vanaf de eeuwige jachtvelden door moet gaan bloggen

zondag 24 april 2011

Puzzelen met Bob

Lekker feestje gevierd gisteren. Een heus tuinfeest. Ik heb altijd een kind gewild dat zijn verjaardag in de tuin zou kunnen vieren. Daar heb ik er drie voor moeten leggen, maar het is gelukt. Het was 's zomers... heerlijk. Tot en met het witte bier aan toe.

Het feestvarkentje zelf heeft zich prima vermaakt. Hij hoefde niet naar bed, kreeg mooie cadeautjes, en de kaarsjes werden buiten vanzelf uitgeblazen door het lichte briesje. Hij was niet geschokt door de aandacht en al die mensen die opeens in ons huis rondliepen. Een prima kind. Hij liep gewoon lekker rond en maakte op zijn tijd een puzzeltje. Deze Bob de Bouwer bijvoorbeeld (met dank aan Zannemiek)

Dat er vier puzzels in één doos zitten maakt hem niet uit, hij maakt ze gewoon allevier tegelijk. En zijn ze af, dan breekt hij een puzzel stuk voor stuk af om hem stuk voor stuk weer in de doos ernaast op te bouwen. En omgekeerd. Zo kun je een tijd vooruit!




vrijdag 22 april 2011

I am back!

Ik tennis. Al jaren en jaren. In den beginne vaak, elke dag stond ik bijna op de baan. Later ging ik competitie spelen, en toernooien, en ook dat was leuk. Supergezellig met ons vaste team, hoewel we wel probeerden te winnen ging het altijd toch wel meer om de lol dan om de winst.

En toen kwam er een kindje. En nog een zwangerschap en nog een kindje en de zin werd steeds minder. Ik was moemoemoe, de sleur was er een beetje ingekomen, er werd een vervelende hockeymuts aan ons team toegevoegd. Er waren vaak partijen bij waarbij ik op mijn horloge stond te kijken wanneer we de baan weer af mochten. En dat is niet goed, dan moet je ermee ophouden. Nou ben ik heel slecht in stoppen, dus heb ik dat eigenlijk nog wel een tijdje laten sudderen. Tot ik écht geen zin meer had, zelfs na de wedstrijden het drankje met de tegenstander als een verplichting begon te zien.

Dus: lidmaatschap opgezegd. En lekker rustig aangemoederd. Ik vond het heerlijk om thuis te zijn en niet de hele zaterdag op sjouw te hoeven en aan het bier te zitten terwijl mijn kinderen thuis zaten. Werd nog een keer zwanger, babytje erbij en eens heel diep nagedacht over een sport. Toch maar besloten me op de wachtijst te laten zetten bij de tennisclub hier om de hoek waar oudste inmiddels ook aan het lessen is. (Niks fijners overigens dan een wachtlijst als je twijfelt. Dat is zo lekker voor-je-uitschuiven, dan hoef je eigenlijk nog niet maar het is niet je eigen schuld dat je nog niks doet. Beetje dat gevoel.)

En toen opeens was ik aan de beurt, deze lente. Aangezien ik niet meer op de welliswaar goedbetaalde maar vermoeiende dagopvang voor grote meisjes zit (ik mag tegenwoordig van man en  kinderen thuisblijven en de was en de luiers doen) heb ik soms weer wat energie over voor nieuwe activiteiten buitenshuis met andere volwassenen. Ik heb me met frisse tegenzin de contributie betaald en me met gemengde gevoelens naar de baan gesleept voor mijn eerste lesje. En het kennismakingstoernooi voor nieuwe leden. En weet je wat? Het was hartstikke lekker! Leuk gespeeld, een paar aardige mensen ontmoet.

Denk nou niet dat ik gelijk weer fanatiek mee ga doen met toernooien en competitie, ik heb nog steeds drie kleine kinderen en weinig oppas, geen conditie en ben erg roestig, maar de lol in het spelen zelf is weer terug. Op de terugweg in de auto (zei ik dat de tennisbaan om de hoek was?) -  moe maar voldaan - verbaas ik me er elke keer weer over hoe leuk het toch eigenlijk is, even lekker tennissen!

dinsdag 19 april 2011

Dreumes wordt peuter

Dreumes is vandaag officieel een peuter geworden. Wat vliegt de tijd! Twee jaar geleden blogde papa nog met het grote nieuws dat de kleine man geboren was. Toen had ik fijn weer zo'n lief klein hulpeloos stukje vlees in mijn armen, dat lekker dronk en sliep en dronk en sliep, en lachte af en toe, en me met zijn mooie blauwe ogen aankeek...

Inmiddels zijn we twee jaar verder en kan ik echt met goed fatsoen niet meer verkopen dat mijn jongste nog een lief en hulpeloos baby'tje is. Hij barst uit zijn wiegje, weigert nog steeds de borst, wil niet meer gedragen worden maar zelluf de trap af of de autostoel in kruipen. 

Hij is nog steeds lief hoor, zeker weten. Roept de hele dag "kluffel" en "kusje" en als je weggaat krijg je ook echt op zijn initiatief een zoen. Of een "doegie" (wie heeft mijn kind "doegie" geleerd?!?) Maar ook is hij ondeugend, en eigenwijs, ondernemend en lekker druk. Hij puzzelt als een vierjarige en rent zo hard als zijn kleine pootjes hem kunnen dragen. Hij gooit zijn eigen vieze luiers in de prullenbak. En "nee" en "zelluf" horen we ook vaak ja. Een echte peuter dus.

En we zijn dol op hem. Ik, papa en ook niet te vergeten broer en zus. Na de eerste kennismaking twee jaar geleden:


... zijn ze eigenlijk gelijk al de grootste vrienden geworden. Geen jaloezie, ze vinden alles leuk wat hij doet. Ze zijn allebei gek op het kleine broertje en dat is wederzijds. (En de oudste zijn ook gek op elkaar, dus deze mama mag kan haar handjes dichtknijpen!)



Gefeliciteerd mijn lieve grote dreumes-af, peuterman, flappensteijn,
drakendoder-in-opleiding, Q., Peer, Joohsza!


En namens zus vast het volgende liedje:
(Omdat ze zo moet lachen elke keer als
ze het zingt geef ik nu vast de tekst, dan kan jij het zometeen beter verstaan)

Wel gefeliciteerd,
met je neus omgekeerd,
met je oren achterstevoren,
wel gefeliciteerd

Zo'n dag

Om half acht open ik met tegenzin mijn ogen. Mijn hoofd voelt alsof er watten in zitten, mijn lijf alsof er een trein overheen is gedenderd. Terwijl ik toch niet veel meer gedaan heb dan wakker liggen, vanaf een uur of half vier tot eh, ik denk even voor zeven, de tijd dat ik er normaal uit spring.

Ik schud de laatste restjes van de bijzonder levendige droom - ik probeerde dreumes mee te krijgen door een flinke laag zand, hij had geen haast en ik natuurlijk wel - uit mijn hoofd en sta op. Snel aankleden, oudste twee beetje opjagen, broodtrommels vullen, tassen pakken. Manlief stapt net vermomd als Keurige Meneer in een donkergrijze krijtstreep naar buiten, op weg naar een Heel Belangrijk Gesprek. Vandaag mag ik dus niet alleen twee kinderen naar school brengen, ook moet dreumes mee.

Dreumes! Als ik de andere twee min of meer in aangeklede, gevoederde en geborstelde staat beneden heb,  haal ik snel dreumes uit bed. Hij hoeft alleen maar even wat kleertjes aan, douchen doen we wel bij het volgende onderdeel op het programma: babyzwemmen. Als ik echter de deur van zijn kamertje open doe komt de geur van heel lang niet schoongemaakt apenhok versgebakken broodjes op me af. En voor ik me af kan vragen wat er toch zo vreselijk ruikt zie ik dreumes liggen, vrolijk grijnzend in een enorme laag ehm, kots.

Zijn matras is nat, zijn vloerbedekking is nat, zijn haartjes zijn nat. Ik pluk de ergste gele brokken eruit met een van die multifunctionele billendoekjes en spuit er nog wat Z.witsal frisse haartjes lotion overheen. Wat de zaak alleen maar erger maakt. Maar he, ik heb geen tijd. Weg moeten we, en wel meteen.

Oudste zoon gooi ik er onderweg, in de buurt van het hoofdgebouw uit de auto. Bij de dependance parkeer ik en stop dreumes die te beduusd is om te protesteren in de buggy. Dochter naar haar klas en hup op weg naar het lokaal van oudste om te zien of hij ook veilig aangekomen was. Daar beslist dreumes dat hij toch liever wilde lopen. Trap op, en vooral ook (in zelluf doen! tempo) de trap weer af. En de directeur in de kamer vlak bij die trap zich maar afvragen waarom het er toch zo bijzonder ruikt vandaag...

Bij het babyzwemmen kom ik erachter dat er in de meegenomen zwemtas geen vleugeltjes zitten. U kunt ze hier ook kopen hoor, mevrouw, probeert de cassiere. Zeven euro. En ik heb er pas twintig in de kast liggen thuis... Gelukkig mag ik er ook een paar lenen. En dat zijn dan wel weer gelijk hele toffe, met links Bert en rechts Ernie. Dreumes had ze het liefst direct om zijn jas heen aangedaan. De les zelf is een minder groot succes. Dreumes besluit dat het zo'n dag is om vooral te laten merken dat hij zelf mans genoeg is om te bepalen wat er wel en niet gebeurt. Niet als een schaap achter de juf en andere kinderen aan waden, maar gewoon zelf tempo en richting bepalen.

Net als thuis, en onderweg. Ik smeek, word boos, probeer hem om te kopen. Tevergeefs. Dreumes gaat gewoon zijn eigen gang. Hij heeft geen haast. Ik wel. Het lijkt verdorie mijn droom wel. Ik tel de minuten af tot het moment dat het tijd is voor zijn middagslaapje. Een van de redenen dat ik zo'n fan van babyzwemmen ben is dat je kind geheid twee uur vet gaat liggen slapen achteraf. Maar het zat er in natuurlijk: niet vandaag.  Jammer. Meneer wil fietsen. Niet slapen. Nee.

Als man 's avonds na het avondeten weer binnen komt vallen ben ik gesloopt. En dreumes gelukkig ook.  Zonder enige vorm van protest laat hij zich heerlijk in zijn (schone) bedje stoppen.

vrijdag 15 april 2011

Ondergoed enquette

Namens dreumes de volgende enquette: wat draagt een beetje vette,eh, skinny peuter vandaag de dag over zijn luier heen?

Broer en zus waren met twee en een half (maatje 92/98) zindelijk en toen pas hebben we onderbroekjes aangeschaft en hemdjes.  (De hemdjes zijn door broer overigens altijd geweigerd, dochter draagt ze nog steeds met plezier, zij het inmiddels wel in een wat grotere maat).

Dreumes wordt volgende week peuter, twee jaar dus. En is voorlopig nog niet zindelijk. Wel is hij uit zijn rompers aan het groeien (kan ook aan mama's waskunst liggen) want die knoopjes onderin gaan steeds moelijker dicht en dreumes gaat er wat krom van lopen als ze dan toch eindelijk dichtgeklikt zijn.

De vraag der vragen is dus: krijgt dreumes voor zijn verjaardag nieuwe rompers of nieuwe onderbroekjes met hemdjes?!

Supersonische griep

In huize Mammalien waart een buikgrieperig virus. Niet zomaar een, een supersonisch snelle.

Donderdagochtend kwam oudste zoon zijn kamer niet uitstuiteren toen ik rond 7 uur mijn weg naar de wc zocht. Dat op zich is al reden tot zorg. Maar het werd nog erger. Hij steunde iets over buikpijn, en dat hij wel naar school wilde maar zo'n hoofdpijn had. De paracetamol werkte nauwelijks en hij bleef thuis. Uitgeslapen tot 11 uur en toen kwam hij weer fris en fruitig beneden. Geen centje pijn meer.

Dochter had om 12 uur uit school nog wilde speelplannen. Om 12.05 werd ze wat bleek, om 12.20 had ze de bank ondergespuugd. En zichzelf en mij. En terwijl ik aan de schoonmaak ging heeft zij liggen slapen. En nog drie keer gespuugd, dit keer netjes in de daarvoor bedoelde bak. Gelukkig wilde een bevriende moeder mijn oudste naar tennisles rijden, want je laat je zieke kind toch niet alleen thuis...

Toen oudste na de les weer netjes thuis werd afgeleverd zag de betreffende moeder dus een van gezondheid blakende als zwarte piet uitgedoste dochter door het huis springen. En een moeder met een grijs gezicht, zere buik en enorm misselijk gevoel... Blegh! Maar goed dat ik weet dat het ook snel weer over is.   

donderdag 14 april 2011

Ik was al die kattendrollen in onze tuin zat...

... maar zoon heeft zo zijn eigen mening over poezen in de tuin. En zo kwam het dat ik opeens mijn pas gekochte busje "kattenschrik" terugvond met een heel nieuw label er op...


.

woensdag 13 april 2011

Grote onderhoudsbeurt nodig

We hebben een mooi huis, (vinden we zelf, en dat is het belangrijkste toch?)  maar als ik op mijn wekelijkse stofronde zo eens van dichtbij kijk dan is er wel het een en ander dat ik graag anders zou zien. Datzelfde gevoel dat je hebt als je boven de veertig bent en na een doorwaakte nacht in de spiegel kijkt, zeg maar.

De muren bijvoorbeeld. Daar is tien jaar geleden een laag structuurverf in iets gebrokenwittigs op gesmeerd. Inmiddels zijn de nieuwbouwmuren van toen behoorlijk aan het "werken" geweest. Net als mijn kinderen met hun chocopasta en zandbakvingers trouwens. Het ziet er, euh, niet zo fris meer uit. Dus wat nu? En wat voor kleur dan? Als we nou eens één of meer muren in heel hip donkeraubergine doen, wordt het dan niet hartstikke donker?

Ook de vloer, eiken planken met een nee-mevrouwtje-deze-lakken-verkleuren-niet-meer kleurloze lak erop kleurt inmiddels schitterend bij mijn kanariepiet. En al vinden man en ik dat echt hout best een paar kleine gebruikssporen mag hebben, soms ben ik dreumes gewoon kwijt als hij weer eens in zo'n put is gevallen. Ik begrijp nu ook waarom mensen liever géén groeven in hun parket hebben, iets waar ze toendertijd nogal mee adverteerden: die groeven zijn inmiddels dichtgeslibt met tien jaar aan huismijt en etensresten. Dat wordt schuren dus, en dan een of andere flinke stevige laag erover die NIET geel is/wordt, niet hard glimt en met wat stofzuigen en dweilen alleen gewoon mooi blijft.

En voor u denkt dat wij viespukken zijn, dat valt best mee hoor. We zijn een gewoon (nouja, gewoon niet, maar alleen maar positief uitzonderlijk dan he) gezin met 3 kleine kinderen en 2 voormalig poezen en bovendien is na tien jaar iedereen toch wel eens aan een nieuw verfje toe?

Nu vraag ik me alleen nog af, wát dan? En als ik daar uit ben, pak ik dreumes in en vertrek voor drie weken naar een tropisch eiland is het alleen nog een kwestie van man opwarmen en de meubels uitlenen aan de buren.

dinsdag 12 april 2011

Over Dreumes En De Nederlandsche Taal

De kleine drakendoder noemt zichzelf nu ook min of meer bij zijn naam: Joza. Zo schattig! Zag hij voorheen iets wat hij wilde hebben of doen was het "ook!" maar nu roept hij "Joza, JOZA!" en drukt zijn lijfje vooruit in de richting van het leuks of het lekkers wat hij op het oog heeft.

Als moeder word je voortdurend een spiegel voorgehouden. Stapt zoon naar buiten is het eerste wat hij zegt "sjooooo". Blijkbaar is "zooo" mama's stopwoordje als we klaar zijn om aan iets nieuws te gaan beginnen. Hoe irritant! En het tweede wat hij zegt als hij de wind op zijn neusje voelt: "Koud! Koud he!" Zelfs gisteren, toen iedereen in zonder jas met korte mouwen liep. Heeft ie ook van mij, ben ik bang.

En wat te denken van "sit"? Als ik weer eens ruzie met mijn  versnellingbak heb (hij wil vaak niet in zijn achteruit) hoor ik vanaf de achterbank eerst wat klakken met zijn tong en dan roept hij blij "sit, sit!". Hmh. Ik hoop dat de kinderbescherming niet meeleest. En dat hij zich zo op het consultatiebureau tot de nette helft van zijn woordenschat weet te beperken.

Ook een leuke was laatst okut-okut-okut-okut... Maar voor ik me alweer begon te schamen over zoveel slechte voorbeelden zag ik hem met de grote plastic krokodil sjouwen. Best een moeilijk woord, krokodil.

* Een korte update, we waren net op het CB en Joza zei vooral NEE. Maar met veel overtuiging, dat wel.

zondag 10 april 2011

E. en de excusez-le-mot ziekte

Kennen jullie E., ook wel "de blonde pijl" genoemd? Ik heb hem ontmoet op de tennisbaan, een half  leven geleden. Hij zag er goed uit, slank en sterk, een sportieve jongen, een echte hardloper. Hij bleek lief, grappig, altijd vrolijk, behulpzaam en vooral makkelijk in de omgang, "easy going". (Een verademing in die tijd waarin er al genoeg mensen waren die overal problemen van maakten.)

We werden tennismaatjes, kregen verkering, of andersom, dat kan ook. Later zijn we gaan samenwonen en kregen twee poezenkinderen. Allemaal prima, geen ruzies, maar toch leek er iets te missen. We gingen uit elkaar en vonden allebei snel onze huidige levenspartners, kochten huizen, kregen kinderen. We tennisten nog vaak samen, we zijn nog steeds goede vrienden. En zo leefden we allemaal lang en gelukkig. Of althans, dat had ik gehoopt. 

Kort nadat we uit elkaar waren bleek E. een melanoom te hebben, huidkanker. Het werd geopereerd, er volgden jarenlange controles en het leek allemaal goed te gaan. Tot hij vorige week bij de huisarts kwam met een verdachte bult. Wat heel wat meer bleek dan een bult, er zitten meer plekken in zijn lichaam. En het is ongeneeslijk, zo vertelde hij me van de week. Wel gaan ze er alles aan doen om het proces te vertragen en zijn leven te verlengen.

En dat is natuurlijk gewoon kut. Excusez-le-mot. Je gunt het niemand, die klote ziekte. Maar sommige mensen al helemaal niet. Hij reageert zelf zo nuchter en lijkt ondanks alles positief ingesteld. Vanaf mijn blog in ieder geval veel sterkte voor hem en zijn hele familie en een vette virtuele blogknuffel.

woensdag 6 april 2011

30 vragen - 29. Mijn ambities

Dat was altijd één van de door mij meest gehate vragen tijdens sollicitatie-achtige gesprekken. Wat zijn je ambities?! Nou eh, gewoon, zo snel mogelijk de loterij winnen en stoppen met dit soort werk? Dat zeg je dan weer niet natuurlijk. Zeker niet als je baas dreigend naast je zit te wachten op een briljant antwoord en je potentiele nieuwe opdrachtgever in het driedelig donkerblauw blakend van ambitie en liefde voor zijn vak tegenover je. Waar zie je jezelf over vijf jaar? Ook al geen idee, ik kijk niet verder dan volgende week, hooguit volgende maand. Ik wacht wel wat er op mijn pad komt. Ik ben niet zo'n carriere meisje die persé over tien jaar een adviseursfunctie in het management wil hebben. 

Nu achteraf denk ik, misschien lag het niet aan mijn gebrek aan ambitie, maar aan het vak zelf. Zo veel zin in it had ik niet meer. Of aan de kantoorcultuur. Die haantjes in pakken die zo graag de baas over elkaar spelen, liever een vlotte babbel dan kennis van zaken. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen.

Wat ik wil? Ik vind het heerlijk om te werken, dingen te produceren. Ik kan me helemaal verliezen in even lekker bezig zijn, of het nu onkruid trekken is of een stukje schrijven, de keuken poetsen, een ingenieus stukje software programmeren, visitekaartjes ontwerpen.... Het eigen baas zijn bevalt ook prima.

Ondertussen ben ik ook nog moeder. En hoewel opvoeden soms wat frustrerender en moeilijker werk is en minder snel resultaten geeft dan zeg euh, onkruid trekken, is het natuurlijk wel mijn allergrootste ambitie om dat goed te doen. Mijn kinderen op te zien groeien tot evenwichtige en verstandige, weldenkende vriendelijke mensen, die goed zijn voor zichzelf en de wereld om hen heen. En als ik daarnaast ook nog wat geld weet bij te verdienen met het maken van wat websites, dan is dat mooi meegenomen.

dinsdag 5 april 2011

30 vragen - 28. Iets dat ik mis

Vraag 28 van de 30 vragen challenge gaat over "iets dat ik mis".

Balgevoel, een super-marathon-loop-conditie, een platte strakke buik. Een beige legging. Lekker zittende schoenen met hakjes (zoals ik die vroeger altijd in overvloed had). Geduld. Assertiviteit, moed, sociale vaardigheden. Een man met lieveheersbeestjes-tattoo.

Ach. Je kunt niet alles hebben. Echt missen is toch iets anders. Ik heb gelukkig mijn beide ouders nog, ik mis slechts één enkele kies en de rest van mijn lijf zit nog stevig en goed functionerend op zijn plek. Eigenlijk heb ik geen klagen.

Maar als ik dan toch iets moet noemen, dan mis ik soms mijn vrijheid. Sinds ik mijn baan heb opgezegd is de hoeveelheid vrijheid aan de ene kant behoorlijk toegenomen, maar aan de andere kant ook weer wat beperkt. Mijn collega's hingen tenminste niet aan mijn benen als ik naar de wc wilde. Aan de andere kant kan ik nu urenlang in de speeltuin in het zonnetje gaan zitten zonder dat er iemand boos op me wordt. Ik heb geen spijt, ik mis mijn oude baan ook niet. Het is echt heerlijk om zo veel bij je kinderen te kunnen zijn, je overal mee te bemoeien en alles mee te mogen meebeleven (eh alles?!)  Maar soms zou ik willen dat ik wat tijd voor mezelf had. Gewoon eens even helemaal alléén te zijn. Naar mijn eigen gedachten kunnen luisteren zonder dat er iemand doorheen tettert. En ook eens lekker even heel erg produktief te zijn. Ongeacht wat ik dan produceer, in je eentje gaat dat altijd het beste.

Dus eigenlijk weet ik al wat ik mis. Een flexibele oppas voor drie kinderen (met af en toe nog wat vriendjes erbij) die haalt, brengt, speelt, vermaakt, goede opvoedtips heeft, zich nergens mee bemoeit, ze tussendoor wat sportiviteit bijbrengt, zelf niet te veel kost en mij niet in de weg zit. Iemand?

zondag 3 april 2011

Metamorfose on the double

Zoals het hoort eerst maar de vóór foto. Voor de duidelijkheid, let op de haartjes. Niet op de troep onder de bank. Of op het gekke fotobekkie van oudste. Dat gaat er hoogstwaarschijnlijk pas in of ná de puberteit weer af.


En toen kwam de kapster. Beide heren bleven verrassend braaf (voor hun doen dan he) zitten. En blijkbaar is de pruimentijd ook aangebroken óf pasen en pinksteren vallen vandaag op één dag want er mocht vanmorgen zomaar *gel* in oudstes haar. En dus hebben we de miniman ook maar flink ondergeklodderd.

Let ook op de speciaal door mammalien uitgezochte overhemdjes. Met een beetje overredingskracht ("ah toe, je broer heeft hem ook aan") trokken ze allebei zonder al te veel morren een blouse(*) aan.



En wat vinden ze elkaar lieeeeeef:


(*) blouse: stijf vervelend zittend ding zonder leuke opdruk wat je af en toe aandoet om je moeder te laten geloven dat je een keurige jongen bent...