woensdag 30 maart 2011

Noem dat maar een woordeloze woensdag!

Dochterlief heeft een schriftje van me gekregen. Ze verdwijnt naar boven en komt een half uurtje later terug met de mededeling dat ze een boek over haar leven aan het schrijven is. Ah, je memoires, zuchten papa en ik tegelijk. Nee, gewoon over wat ik heb en over dingen die ik leuk vind. En als ik dan later oud ben dan lees ik het nog een keer en dan weet ik weer wat ik nu geschreven heb.

ikvinhetlukoomtesreiven


Ach meisje, ik vind het ook leuk om te schrijven. En zo
zijn er wel meer in onze familie. Zit in je genen, denk ik.

De tekening laat een kastje zien, een bureau en
het meisje zelf op een stoeltje met een kroontje op.

3+3=6
ikvinhetluekoomenbroertjeteheb
ebheihetjorisheiisleiv

De tekening spreekt voor zich! Zou ze m'n vorige logje gelezen hebben?


Spiegelschrift is het helemaal als je net begint met schrijven!

Naast de sommen staat iets over Josje die het liefste is, mijn favoriete ster van K3

dinsdag 29 maart 2011

Het ochtendritueel

Papa heeft dreumes uit zijn middagslaapje gehaald
Er komt wat geluid uit zijn kamertje. Ik doe de deur open. Hij zit rechtop in zijn ledikantje, in zijn slaapzakje. De knuffel waar hij net mee speelde nog in zijn handjes kijkt hij op van het geluid van de deur. Als hij mij ziet wordt ik begroet met een stralende glimlach. Elke dag weer. Dit jongetje kent geen ochtendhumeur. En eigenlijk ook geen middag of avondhumeur. Enthousiast en blij is hij, altijd. Die stralende blauwe oogjes, die kuiltjes in zijn wangen. Ik ben dolverliefd op dit jongetje.

En dan begint het ochtendritueel. Ik rits zijn slaapzakje open, hij trekt hem uit. Armpjes eruit, beentjes, knietjes. Hij benoemt ze allemaal. Maar de voetjes? Waar zijn dan de voetjes? O nee, de voetjes zijn weg! En met veel ondeugende plezier tovert hij dan - na het nodige gesmeek van mama - ook zijn voetjes tevoorschijn. Met teentjes. Een kusje voor elk voetje. Voor elk teentje. Maar dat kriebelt en dat is toch wel heel grappig.

Ik hijs hem op de commode. Elke dag moet ik iets meer tillen, hij groeit en groeit maar door. "Luijahr!" roept hij. Of ik. Of samen. De schone luier wordt eerst grondig bestudeert, wat staat er vandaag op? Een koe, hondje ("hodj") of paard ("paat!") ? Ondertussen help ik hem van de vieze luier af en gooi hem als een ervaren basketballster zonder te kijken in de emmer een stukje verderop. Dreumes zwaait hem na. "Bos!" commandeert hij, met priemend vingertje wijzend naar het muziekdoosje boven de commode hangt. Ik trek aan het touwtje en dan begint het ding te spelen: olifantje in het bos. Gelukkig vindt dreumes nog dat zijn moeder mooi kan zingen, dus ik doe uit volle borst mee.

Soms helemaal, soms half aangekleed, soms nog in pyjama - afhankelijk van de plannen en de timing van de rest van de ochtend- zet ik hem op de grond. Hij wandelt de gang op. Als broer en zus nog niet op audiëntie in zijn kamer zijn geweest gaat hij ze zoeken. Ligt zus nog in bed? Even een kusje geven. Broer komt langs gestuiterd en samen doen ze een dansje.

Dan gaan we op weg naar beneden. Ik sta al op de trap, dreumes denkt nog even na. Neemt hij Slurf ("pluhpluh") mee naar beneden? Lopen (plat op de buik liggen, benen steeds iets verder naar achteren tot ze  van de vloer in de open lucht zweven, kont achteruit, en op de knietjes de trap af) of "draguh!" ?

En dan zijn we eindelijk beneden. Hij rent op zijn puzzels af, ik begin aan zijn ontbijt. De dag begint.

zondag 27 maart 2011

Stuiterballen

Vanmorgen toen mijn interne klok een paar minuten voor zeven aanwees bleek de wekker opeens op een paar minuten voor acht te staan. Ha, fijn, dacht ik nog. Alweer een uur dichter bij het moment dat ik vanavond mijn bed weer in kan rollen. Maar kinderen voelen haarfijn aan dat er een uur minder in de dag zit, dus hebben ze het driedubbele uit die overgebleven uren weten te halen.

Ik weet niet wat het was vandaag, of het aan de doorgeslagen klok lag, aan de lentekriebels, aan de lange autorit gisteren? Misschien heeft de fabrikant van die gruwelijke surprise-eieren waar oma weer mee aan kwam zetten bij wijze van surprise voor de ouders een adhd-opwekkende stof aan de ingrediënten toegevoegd.

Oudste stuiterde de trap af vanmorgen en is tot op dit moment nog niet uitgestuiterd. De andere twee vonden het ook leuk en deden vrolijk met hem mee. Tot ze er zo aan het einde van de middag wel een beetje erg moe van werden en het op huilen uitliep.

We hebben veel gedaan, lekker buiten, veel gespeeld, veel prikkels. Een beetje teveel misschien. De altijd al wat moeizamere momentjes in huize Mamalien - even voor het avondeten en vlak voor bedtijd - waren vandaag een extra uitdaging. Een mini-depressie, een onvervalste driftbui, veel gemopper en gehuil om niets. Inmiddels zijn ze toch allemaal gewassen, schoongepoetst, getroost en zijn twee van de drie al blij gaan slapen. En dat was hard nodig.

En wat nou wijsheid is, die derde stuiterbal extra vroeg of extra laat in zijn bed gooien, ook nog met dat uur eerder morgenochtend (máándagochtend!) in het vooruitzicht?!  Maandagochtend is namelijk alles stom. Nog stommer dan aan het einde van een leuke drukke dag. Gelukkig is het leed maandag even na half negen meestal weer geleden. Zowel voor de kinderen die lekker bij de juf tot rust-en-regelmaat komen, samen met hun vriendjes aan het werk gaan als voor mama die heerlijk alleen met een rustig puzzelende dreumes kan beginnen aan de maandagochtendschoonmaak.

vrijdag 25 maart 2011

Resultaten

De resultaten van een dagje shoppen. Een shirtje van Maison Scotch. Nadat man al jarenlang bijna niets anders meer koopt dan Scotch eindelijk ook iets voor mij. Die witte streep, dat is de zon, ligt niet aan je beeldscherm of aan mijn wasmachine.


Van de juweliersbon die ik vorig jaar van mijn collega's heb gekregen (afscheidscadeautje) kocht ik een paar oorbellen, wit goud met parel. Mooi he!


En toen was er nog een beetje waardebon over, en met wat financiële steun van man kon ik ook deze stoere stalen Calvin Klein pegels nog kopen:


Dus doel 1 (waardebon verzilveren) gelukt. Doel 3, een terrasje in de zon, ook. Heeeerlijk was het. En wat een gezelligheid, in de stad. Toch weer heel anders dan een kopje koffie in de Vinex klei. Doel 4, de cadeautjes voor morgen... ssst.... dat kan ik even niet verklappen, ze leest ook mee!

Doel 2 was het uitzoeken van een mobiel internetdingetje. De beste aanbieding zoeken en bestellen doen we wel op internet, maar even voelen en uitproberen moest dan toch in een van die hondermiljoen nare telecomwinkels. De uit zijn mond stinkende sukkelige verkoper zonder enige kennis van zaken wist me zelfs te vertellen dat hijzelf de letters prima kon lezen, maar dat dat voor sómmige, wat meer op leeftijd zijnde mensen  (een wijfelende blik mijn kant op) wat tegen zou kunnen vallen. Pardon?!! Ik heb dus geen enkel schuldgevoel dat ik mijn geld niet in zijn zaak ga uitgeven.

Maar. De Samsung Galaxy Tab bleek inderdaad klein. Te klein om flink op te typen en te groot om lekker mee te bellen, dat moest dan weer met een hand-set. Het enige voordeel was, hij paste in mijn handtas. Daarna de Ipad even vastgehouden en daar was ik op slag verliefd op. Ik heb besloten. Mijn oude mobieltje mag blijven om mee te bellen, de rest doe ik op een schitterend nieuw iPadje. Nu nog een bijpassende tas (een beetje een hippe) zien te vinden.

donderdag 24 maart 2011

Vandaag, en gisteren. En eergisteren zelfs.

Eergisteren, oudste was zooooo chagrijnig, had nergens zin in ("die stomme taekwando, ik wil nog liever naar die stomme muziekles dan naar die stomme taekwando".) Hij was dwars en bozig en negatief. En dat is besmettelijk, ik werd er zelf helemaal chagrijnig van.

De volgende ochtend viel het kwartje. Hij had buikpijn, heel erg. "En het water in het zwembad is altijd zo koud", voegde hij er nog aan toe om mijn verdenking dat het vooral schoolzwemziekte was te voeden. Maar hij wilde ook niet naar het kinderfeestje dat 's middags zou volgen: genoeg bewijs dat het toch echt was.  Bovendien zaten de sporen van dunne poep in zijn bed en op het plafond, dus heb ik mijn eigen plannen maar weer omgegooid en oudste op de bank op een zeiltje onder een dekentje gelegd.

Gistermiddag ging het met zoon al beter, al at hij nog geen pannenkoeken. 's Avonds vroeg naar bed en vanmorgen stond hij weer te springen. Vrolijk als altijd. Hoera! Zoon blij, dochter blij, lekker lente weer. Jongste (altijd blij) mag zo lekker met oma naar de speeltuin en man is vrij van arbeid om met mij te gaan winkelen. Ik wil een mobiel internet telefoon-ipad-tab-achtig-apparaat, heb een paar flinke cadeaubonnen van de juwelier, wil lentekleding, een bikini en een flinke lunch in het zonnetje.

Jippie!!!

maandag 21 maart 2011

zaterdag 19 maart 2011

30 vragen - 27. Mijn favoriete plek

Mijn favoriete plek. Vanmorgen bij de zwemles de plek achter het raam, waar ik goed uitzicht heb op de prestaties van dochter. Mijn favoriete collega-zwemmoeder naast me, gezellig.

Vanmiddag samen met vriendin N. in de stad. Dachten we even een goed plekje te hebben gevonden op een terrasje in de zon... viel de lunchkaart wat tegen. Toen bleek ons favoriete plekje van die dag dus toch een vijftig meter verderop te liggen. Ook in de zon, aan het water, maar dan met wat tapas voor onze neusjes en een overheerlijke cheesecake mét ijs toe.

Eenmaal thuis betrapte ik papalien op mijn favoriete plekje op de veranda: een heerlijke luie stoel, in het zonnetje, met uitzicht op natuur en wat van de lente genietende wandelaars. Gelukkig waren vandaag alle plekjes daar in de tuin eigenlijk wel goed dus hij mocht blijven liggen.

Als de kindertjes zo in bed liggen ga ik even vanaf de rookstoel op de zolderkamer genieten van de mooie luchten en wie weet de zonsondergang.  Daarna ga ik onderuit op de bank, in mijn favoriete hoekje. Man ernaast, benen op de tafel, uitzicht op de tv.

En tot slot vandaag zal ik één van mijn meest favoriete favoriete-plekjes opzoeken. Weinig uitzicht (tenzij je de billen van man meetelt)... maar zoooo heerlijk warm en zacht, lekker fris ruikend naar mammalien naar pasgewassen beddegoed... Heerlijk. Er gaat toch niets boven je eigen bed.

donderdag 17 maart 2011

Straf

Ik wist het, ik voelde het, dat ik gestraft zou gaan worden voor dat veel te positieve gedoe gisteren. En omdat er vanmorgen vroeg geen hagelstenen van megaformaat op mijn kop vielen toen ik naar buiten stapte zou het iets anders moeten zijn.

En ja hoor. Toen ik de wasdroger met  al die wantjes en sjaals opendeed vond ik het volgende:


... een heuse Gordiaanse knoop (even lezen!) van wantjes-aan-touwtje, panties, maillots en sjaals. Heel grappig.

Ik heb de verleiding kunnen weerstaan om á la Alexander de Grote de hele boel met een flinke schaar aan gort te knippen. Ten eerste krijg je dan alsnog die hagelstenen, donder en bliksem op je kop lees ik net in de Wiki. En ten tweede zat er tussen al die versleten kinderwinterdingen ook nog een net nieuwe dunne zomerpanty van mezelf waar ik best blij mee was.

Dus wie morgen een leuk blogje verwacht, eh, geduld. Ik ben eerst even aan het ontknopen.

woensdag 16 maart 2011

Voorjaarsschoonmaak

Volop knoppen in de bomen en struiken, de krokusjes staan lekker te bloeien en -niet te vergeten- het is alweer een paar dagen heerlijk weer. Het is lente. De wijzertjes in mijn brein waren al een tijdje aan het trillen maar staan nu definitief stil op "lente". Gisteren voor het eerst met blote voeten naar buiten, de kinderen hebben al een paar dagen hun dunnere jasjes aan. Ik heb zelfs al weer gefietst! Een stukje dan he, met twee kinderen op m'n fiets die alweer flink zwaarder zijn geworden sinds de laatste keer dat het (volgens mammalien's maatstaven) fietsweer was. En een dreumes die zijn knietjes in zijn oren moest leggen om nog in het babyzitje voorop te passen.

En om het lot van deze winter definitief te bezegelen heb ik voor de zekerheid vandaag de wasmachine vol gestopt met winterjassen, handschoenen en sjaals. Morgen verdwijnen ze diep onderin de kast, bedankt en tot ziens. Voorlopig even niet meer nodig.

(Huh? Wat? Welke pessimistische dooddoenerliefhebbende zeurbeer roept daar iets over dat het verradelijk koud kan zijn in april? Laat staan in maartroertzijnstaart? Opzouten. Ik heb er geen zin meer in. En mocht het zo zijn, dan steek ik mijn kop wel gewoon in het zand, daar is het warmer.)

Het kán nu niet lang meer duren voor de teenslippers en de blote jurkjes kunnen weer uit de kast. Ik heb er nu al zin in. Maar eerst even genieten van het lekkere voorjaarszonnetje. Met een flink dik vest aan, uit de wind op mijn luie tuinstoel.

dinsdag 15 maart 2011

Mama's space odyssey eh business trip

Soms vergeet ik het zelf, maar naast moeder ben ik ook nog zelfstandig ondernemer. En gisteravond had ik iets zakelijks te doen in de stad. Het met glimmend roze hartjes en blauwe donsveertjes bekleedde juk dat moederschap heet werd dus even afgeworpen. In plaats van de versleten ochtendjas en pantoffeltjes met roze pluum op de voorkant  droeg ik een stylisch mantelpakje en stilleto's, en toen ik mijn auto de vinexklei uitstuurde heb ik nog stiekem even geoefend op het uitspreken van mijn eigen naam. Voor je het weet stel je je namelijk anders gewoon weer als de-mamma-van voor.

Een paar uur later, niet veel armer of rijker dan voorheen, maar wel met veel nieuwe kennis en inzichten toog ik weer op huis aan. En weet je wat ook fijn was? Om eens even alleen in de auto te zitten. Lekker een beetje scheuren op een lege donkere snelweg met in de cd speler geen K3 maar gewoon mijn eigen muziek. Hard. En toen David Bowie (klik) aan de beurt was, voelde ik me ongeveer net zoals Andre Kuipers, dit datzelfde muziekje draaide op zijn tripje met de Spaceshuttle.

Eenmaal thuis vond ik de oudste twee huisgenoten op de bank, de rest lag vredig te slapen. "Mama!" riepen ze blij, en toen wist ik het weer. Ik ontblootte mijn vermoeide voeten en legde ze op de bank tussen hen in. Normaal is man heel romantisch maar hij was nu kennelijk uitgeteld van het alleen moeten uitvoeren van het avondritueel met drie kleine kinderen  maar dit keer was oudste zoon hem voor. Een heerlijke massage van een paar kleine handjes, en veel complimenten aan mijn adres over die dingen waarvan ik eigenlijk dacht dat ze groot en oud en eeltig waren. Nou, waar vind je nog zo'n welkom?! Ik ben weer thuis. Heerlijk.

vrijdag 11 maart 2011

30 vragen - 26 Mijn angsten

Ik ben een beetje een schijterig poepertje, een bangerik. Er hoeft maar iemand met veel overtuiging BOE te roepen en ik ren al weg. Films of boeken daarentegen, spoken, voodoo, onzin, daar krijg je mij niet bang mee, zo nuchter ben ik wel. Dat wil niet zeggen dat al mijn angsten even reeel zijn.

Neem nou zo'n hond. Zo'n lieve zachte knuffelige hond. Heel vertederend op plaatjes, maar in het wild loop ik er toch een straatje voor om. Soms een paar stapjes opzij (als ze netjes opgevoed en aangelijnd zijn) en soms een halve wijk (als ik hardloop en de hond eruit ziet of hij dat sneller kan dan ik, wat voor de meeste honden overigens wel geldt). Vooral van die enthousiaste exemplaren, die hard blaffen en hoog tegen je opspringen, daar heb ik het niet zo op. Ook houd ik niet zo van die stoer uitziende spierbundel honden met zo'n chagerijnige kop, meestal met een even chagerijnig baasje erbij. Of van die honden die alleen maar heel hard beginnen te lachen als het vrouwtje weer een nieuw bevel naar ze schreeuwt. Nee, laat maar.

Meestal vinden de baasjes van zo'n mormel het trouwens helemaal niet leuk als ik me vol afgrijzen afwend en de andere kant op sprint. En dat snap ik wel, want ik heb ook liever dat mensen vol vertedering naar mijn kindjes kijken dan dat ze bang voor ze zijn. Als ik ze uitlaat (meestal mogen ze los lopen) en we komen onderweg mensen tegen roep ik ook altijd van te voren al "ze doen niks hoor". Maar toch heb ik liever niet dat iedereen ze zomaar aait.

dinsdag 8 maart 2011

30 vragen - 25. Een eerste keer

Een eerste keer is vaak spannend, nieuw. Een eerste keer heeft altijd iets speciaals, vind ik. Zo onbevooroordeeld en open als je die eerste keer bent word je nooit meer. De keren erop is de lichte spanning voor het onbekende er niet meer, maar dat wil niet zeggen dat het persé leuker is. Ik bedoel, als je wéét wat er gebeurt tijdens een bevalling sta je toch minder hard te springen dan die eerste keer, niet?

De eerste keer op een nieuwe zakelijke opdracht,een eerste eigen huisje, de eerste keer serieuze sex, de eerste keer dat je met je handen in je haar zit omdat je je eigen kind niet begrijpt. Een eerste blog, een eerste ziekenhuisopname, de eerste rijles. Soms doe je iets voor de eerste keer en weet je zeker dat er nooit een volgende keer zal komen (de eindeloze rit op die knokige k*t kameel dwars door de Egyptische woestijn, 1996)

Een eerste schooldag. Van allebei de schoolgaande kinderen weet ik het nog goed. Hoewel van mijn eerste kind beter dan van mijn tweede, simpelweg omdat dat ook mijn eerste schooldag als moeder was (en elke juf kan je vertellen, o,o, wat vinden die moeders dat moeilijk!)

De eerste schooldag van mezelf weet ik ook nog heel goed. De tweede ben ik kwijt, net als de meeste daarna, maar die eerste heeft indruk achtergelaten. Ik zie mezelf nog in de klas zitten, ik moest de letter B van BOOM overtrekken en inkleuren geloof ik. De juf deed heel gewichtig, het was allemaal heel belangrijk dat we het goed leerden. Ik stonk erin en dacht "O God, als ik dat maar kán". Dat gevoel dat ik toen had, dat weet ik nog goed. (Toen daarna vrij snel bleek dat ik het prima kon ben ik tot de conclusie gekomen dat juffen niet zo moeten overdrijven en heb ik het voor de rest van mijn schoolcarriere opgegeven om erg op te letten of al te zeer mijn best te doen.)

maandag 7 maart 2011

30 vragen - 24. Iets waar ik van moet wenen

Ik ben eigenlijk niet zo'n janksmoel. Behalve om de serieuze dingen waar iedereen om weent, eh huilt: moord en brand, droefenis in de persoonlijke sfeer. Verder huil ik eigenlijk niet zo vaak. Hoewel de laatste paar jaar wel weer meer dan vroeger, ik weet niet waarom. Soms is het gewoon net allemaal even te veel, ben ik moe, en dan is het vaak die spreekwoordelijke druppel. Een niet opgeruimde kamer, een botte opmerking, dat verdmde speelhuis met te lage deuropening een pak melk dat ik op mijn tenen laat vallen...

In de zwangerschap, toen veranderde het opeens, mijn huilgedrag. En in de kraamtijd! Ik weet nog de eerste week van mijn eerste kind. Ik was (voor mijn doen) een emotioneel wrak. Hoe blij ik ook echt met mijn baby was (de roze wolk bestaat echt!), het was toch wel pittig. Een zware bevalling, zo'n hoopje gillend hongerig vlees zonder gebruiksaanwijzing, verpleegkundigen die beweerden dat er vanzelf wel een keer melk uit mijn borsten zou gaan stromen. En vermoeid lijf vol hormonen  en een vermoeide man (...) die af en toe per ongeluk een onvriendelijke opmerkingen over baby's maakte en hop, dan begon ik weer. Gelukkig heb je dan de hormonen om de schuld te geven, en eigenlijk ging het direct na het vertrek van de in mijn persoonlijke ruimte zittende betweter kraamhulp stukken beter.

Huilen om een boek of film, van die lekker luchtige traantjes, die heb ik wel hoor. Als ik alleen ben laat ik ze lopen, maar in gezelschap probeer ik me toch groot te houden. Slikken, wegvegen, haren los en flink het gezicht bedekken, haha. Stom he.

En tot slot huil ik ook nog wel eens gewoon van geluk, ontroering en trots als ik mijn kinderen weer een grote stap zie maken, iets moois zie doen.

Jullie?

zondag 6 maart 2011

Rusthuis

Na vrijdag het allerlaatste maar meest intensieve onderdeel van de verjaardag van oudste te hebben gehad (het kinderfeestje) dacht ik eerst wel een weekend nodig te hebben om weer helemaal tot mezelf te komen. Maar omdat er geen rusthuis in de buurt is die mij hebben wil ben ik vrijdagavond maar om een uur of half negen gaan slapen. De zaterdag en de zondag waren gevuld met twee keer een vader en twee keer een moeder waar je een kwartier lang onbenulligheden mee staat uit te wisselen voor ze eindelijk weer oprotten en hun kinderen achterlaten/meenemen twee speelafspraakjes hier thuis en met het begeleiden van een of meer van mijn eigen bloedjes naar zwemles, bibliotheek, subtropisch familiezwemparadijs. Oja, en de speelgoedwinkel. Want er moet na zo'n kinderfeestje natuurlijk altijd wel wat geruild worden omdat er altijd moeders zijn die zich er met een snelle greep uit het dit-vindt-elke-8-jarige-leuk-vak vanaf maken heel toevallig een keer of drie hetzelfde cadeau bleek uitgezocht...

Toen mijn zenuwen bijna hersteld waren van de drukte van al die kindertjes begon gisteravond de brandmelder te piepen. Om de vijf minuten een door merg en been gaand riedeltje. En dat alleen maar om te vertellen dat zijn batterij bijna op was. Die batterij die de mannen van de alarmcentrale elk jaar komen vervangen a 25 euro per batterij. Fijn! Van de muur trekken hielp niet, kwamen we achter, integendeel, toen begon het ding echt alarm te slaan en stond de buurman al bijna met een brandblusser in onze voortuin. Dus vanmiddag, toen ik eindelijk even lekker op mijn luie stoel op een windvrij plekje in het zonnetje lag, liep er een vreemde vent in mijn huis nog meer piepjes te veroorzaken, met veel gefoeter en heen en weer geren. Maar toen hij eindelijk vertrok was het piepje ook weg, dus dat viel mee.

Maar goed. Ik lag dus op mijn stoeltje in het zonnetje. Boekje erbij, ogen dicht. Ken je dat? Kleine Q lag na zijn grote wildwaterglijbaanavonturen van vanmorgen uitgeteld in zijn bedje, de andere kindjes hadden de buurkindjes gevonden en speelden vrolijk buiten met ballen en springtouwen zodat ik bij elke auto die langsreed opsprong om te kijken of ze allevier nog rechtop stonden. De hutspotstamp die op mijn avondprogramma stond werd geannuleerd en man heeft tosti's gemaakt. En toen was er rust. Heerlijk.

vrijdag 4 maart 2011

De achterbankgeneratie

- Wat wil jij worden, later?
- Kweenie
- IK word waterpolitie
- O! Als we zó gaan beginnen dan word ik rioolrat. Ik begin dan onder de douche, bij een blote dame. Ik pik eerst haar handtas en duik door het putje het riool in... en dan..  blabladiebla....

Er volgen nog meer bizarre maar spannende avonturen met veel achtervolgingen, magie, rennen, uitglijden en vieze dingen. De ene helft van het 8 jarige publiek ligt onder zijn stoel van het lachen, de ander luistert ademloos. 

Ik denk persoonlijk dat hij later bizarre maar hele spannende films gaat maken.

dinsdag 1 maart 2011

30 vragen - 23. Iets waar ik blij van word


Er is veel waar ik blij van word, maar één belangrijke is "warmte". Niet te warm, maar koud, daar houd ik helemaal niet van. Warmte dus. Een andere is "zon". En de combinatie van die twee is helemaal om blij van te worden. Buiten in het zonnetje met de zon op mijn gezicht, of 's zomers in de schaduw van de felle zon. En 's winters is er echt niets fijner dan mezelf opkrullen om precies in die ene warme zonnestraal te gaan liggen die door het raam komt vallen en dan langzaam weg te doezelen. Puur geluk.