maandag 28 februari 2011

30 vragen - 22. Iets waar ik overstuur van raak

Tijd voor een volgende in de rij "30 vragen". Overstuur. Waar raak ik overstuur van? Overstuur, dat zijn toch van die hysterische vrouwen die heel hard gillen, rondjes rennen en met hun armen zwaaien, hun haren uittrekken. Dat soort? Tegenwoordig zie ik veel meisjes en vrouwen heel hard met hun handen voor hun gezicht wapperen als er bijna traantjes in hun ogen komen. Dat is hip, blijkbaar, overgewaaid uit Amerika denk ik. Maar dat terzijde.

Noch dat handen wapperen, nog dat gillen en haren trekken doe ik aan. Ik zal het wel verkeerd begrepen hebben. Ik zoek het gewoon even op. Wat zegt de Wikipedia?


Overstuur is een technische term om het stuurgedrag bij auto's uit te drukken.
Overstuur treedt op als de maximale grip van de achterbanden wordt overschreden. De auto glijdt als het ware over de achterbanden naar de buitenkant van de bocht. Het effect is dat de achterkant van de auto de voorkant dreigt in te halen, wat in het extreme geval kan resulteren in een spin.

Ah! Maar dat herken ik wel. Ooit werkte ik in het verre Apeldoorn. Ik vond dat ver, een uur rijden enkele reis. In het begin was het leuk, lekker in het autootje van de zaak lange stukken (hard) rijden, maar op een dag begon het toch wat te vervelen. En dan pruts je eens wat aan je cd speler, je gaapt eens, je droomt lekker weg. En doe je dat allemaal tegelijk middenin de bocht die de A28 met de A1 verbindt, dan zie je die witte paaltjes op je afkomen en trek je daarop heel hard aan je stuur... dan raak je dus wel eens overstuur. Heel apart als je auto opeens een eigen wil blijkt te hebben. Best wel even schrikken.

Ik had geluk dat er net even geen andere auto's reden op dat stukje, want ik stond redelijk scheef op de weg stil, vlak voor zo'n paaltje. Geen deukje in de auto. Wel in mijn iets te grote vertrouwen in mijn stuurkunst. Het was een leermomentje, zullen we maar zeggen.

zondag 27 februari 2011

Uitgeteld

9 dagen voorjaarsvakantie, waarin
1 dag buikgriep
4 keer een kotsende krijsende dreumes (waarvan 1 keer over papa heen)
3 speelafspraakjes
1 uurtje dochter met buikpijn (maar toen de zwemles werd afgebeld was het weer over)
2.5 keer zoon's verjaardag gevierd
1 keer naar de film met dochter
5 blogjes gemaakt en 820 gelezen
1 nieuwe wasmachine geleverd gekregen en daarin 20.182.298 wasjes gedraaid (de achterstallige was, zeg maar) waarvan ongeveer de helft gestreken
minstens 6 keer fast fakantie/ferjaardag food gegeten
9 keer de kinderen té laat naar bed en
9 keer wel gewoon weer vroeg opgestaan

Mammalien is uitgeteld. Gelukkig is morgen de vakantie weer voorbij!

donderdag 24 februari 2011

Hoera!


Met dank aan het luchtvaartmuseum Soesterberg, een leuke verjaardag én een vliegbrevet. 

dinsdag 22 februari 2011

Een nieuw tijdperk

Oudste zoon is bijna jarig en dat betekent onder meer: traktaties maken! Uit ervaring weet ik dat als ik hém eerst vraag wat het worden moet, hij met een briljant en creatief maar praktisch zeer onuitvoerbaar idee komt en papa en ik tot diep in de nacht aan het plakken en knippen zijn. Dus doe ik een voorzet. De altijd gewaardeerde zakjes chips met een persoonlijk tintje in de vorm van een aan het zakje geniet labeltje met naam, foto en toepasselijke tekst.

In tegenstelling tot voorgaande jaren is zoon verdacht meegaand. Geen gezeur over dino's in plaats van alien-prints (of andersom), er hoeven geen piratenbootjes te worden geknutseld. Hij vindt alles wat ik voorstel best. "Doe maar. Maakt mij niet uit". De chips valt in goede aarde, maar bij de labeltjes kijkt hij wat moeilijk. "Maar mam," twijfelt hij als ik het hem laat zien, "die foto staat scheef!" Dat is niet waar, en ik overtuig hem. En dan mompelt hij wat gegeneerd de echte reden. "Mijn háár, ik lijk wel een haarbal. Ik schaam me rot!" en hij begint vast te blozen bij het idee van wat de andere kinderen ervan zullen zeggen.   

Ik kijk nog even naar het labeltje. Naast de leuke foto van een knap jongetje met een flinke bos blond haar staat de tekst. HOERA, zoon is ACHT jaar!

Ah. Ik begrijp het. Een nieuw tijdperk breekt aan.

   

zondag 20 februari 2011

Foto-wat?

O, fotokabien. Dat had ik natuurlijk moeten voorbereiden. Smoes 1: ik heb geen webcam. Smoes 2: voorjaarsvakantie. Smoes 3: vanmorgen vanaf 5 uur met zere buik en misselijk gevoel in bed gehangen. Toen de kindertjes geluid begonnen te maken wat eten verzorgd en op de bang verder liggen zwelgen in zelfmedelijden.

Sorry, de foto's zouden vast héél grappig zijn geweest, maar ik heb er even geen trek in. Ik heb er nog wel een van dochter liggen. Lekker ding, niet?

vrijdag 18 februari 2011

Zennnnn mama, zennnn

Dochter zit op haar bed, klaar voor het rustgevende verhaaltje voor het slapen gaan. Opeens springt ze op, geeft een perfect imitatie van een hyperactiev adhd-er die door een zwerm bijen achterna gezeten wordt.  Kind schei uit, en kom gezellig bij me zitten, rustig luisteren en wat knuffelen, roep ik haar terug.

En wat zegt ze?  "Mama, maar ik wil net zo zijn als jij. Als jij zo druk bent..."

Oef. Dank meisje, voor deze eyeopener. Ik zag en vooral hóórde mezelf. Met één hand stofzuigend en de andere een notitie makend, ondertussen rondkijkend wat Q. uitspookt en hard naar Roos roepend dat ik zó kom dat ik nu héél even druk ben. Zucht....

Multitasken is leuk, maar mama moet wat meer aan de mindfulness. In ieder geval als het om aandacht geven aan de kindertjes gaat. De vuile sokken, die wachten wel tot ze slaapt. Kan ik die mooi wassen als ik dit blogje tik en tussendoor de boterhammen voor morgen vast smeer.

30 vragen - 21. Mijn favoriete eten

Sushi!! Heerlijk, maar krijg ik bijna nooit. Serveren ze niet in de vinexklei hier. Geitenkaas met spek en honing. Bastognekoeken, lasagne, pindasaus met nasi erbij, borrelnootjes, stokbrood met kruidenboter, wraps met wat voor vulling dan ook, zowel warm als koud, broodje brie, ciabatta met tonijnsalade, peppaco's, chocola, chocola, CHOCOLA, ananas, brood, babi pangang, caramelvla, witte bonen in tomatensaus, warme appelbollen, magere yoghurt, ovenschotel op z'n engels met gehakt en aardappels, tompouce, tortilla's, tiramisu, dame blanche, spritskoeken.

donderdag 17 februari 2011

30 vragen - 20. Deze maand

Deze maand zag ik de bolletjes die dochter geplant heeft boven de grond komen! Ik ben heel benieuwd wat het is, want dat vergeet ik altijd. Ze zijn gekocht aan de deur voor het een of andere goede doel, en dochter heeft ze geplant in de voortuin, zoon in de achtertuin. Ik word er altijd helemaal blij van, die eerste tekenen van nieuw leven. Fluitende vogeltjes, het wordt steeds eerder licht, de hemel valt toch niet op ons hoofd en alles gaat goed komen!






dinsdag 15 februari 2011

Mijn favoriete tv programma (en over waarheid in blogjes)

In mijn vorige blog, gisteren, dinsdag, beweerde ik een zak noten te hebben weggeschranst die eigenlijk bedoeld was voor man en mij bij ons favoriete tv programma die avond. Emma vroeg welk programma dat dan was.

Allereerst een bekentenis. Ik weet eigenlijk niet hoe jullie dat doen, maar euh... hoe eerlijk ik in real life ook ben, mijn blogs zijn niet helemaal honderd procent betrouwbare verslagen van de werkelijkheid. Het is een weblog, geen prive dagboek. De grote lijnen kloppen wel, maar verder veroorloof ik me wat dichterlijke vrijheden. Of dachten jullie echt dat mijn babyjaguar ( http://mamma-lien.blogspot.com/2011/01/30-vragen-12-de-inhoud-van-mijn-handtas_29.html) moest plassen?
Soms overdrijf ik wat, soms wijzig ik persoonsgegevens of gebeurtenissen waar dat verder niet belangrijk is voor het verhaal en wel voor de privacy. (Zo wordt de judoles een dansles, de buurvrouw noem ik mijn tante, of andersom. Niet altijd natuurlijk, maar soms voelt dat fijner. Namen zet ik nooit volluit of ander vervals ik ze. Mijn kinderen heten geen Roos en Janick. En Quintijn alleen een beetje.) Tijdsaanduidingen als gisteren of vandaag moet je maar helemaal niet serieus nemen. Dit blogje dat vandaag vroeg gepubliceerd is was trouwens gisteravond geschreven.

En het ligt ook een beetje aan het onderwerp. Over mijn bevalling zal ik niets verzinnen, over de 30-vragen challenge doe ik wat minder moeilijk. Een vraag als "Waar ik spijt van heb" was een lastige vraag. Het korte antwoord is: van niks.Niks bijzonders. Maar daar heb ik wel drie lange blogs aan gewijd. En alle drie weer ge-delete. De eerste bestond voornamelijk uit open deuren, de tweede was heel serieus en leverde me een hoop zelfinzicht op maar was toch wat prive, en de derde begon met een opsomming van onbelangrijke maar herkenbare dingen waar iedereen wel eens spijt van heeft. Zoals opmerkingen waarvan je direct na het uitspreken het gevoel hebt door de grond te willen zakken. Of als je er na het zwemmen achter komt dat je geen droge onderbroek hebt ingepakt... dat soort dingen. De eerste uit de rij was, inderdaad ja, de zak borrelnoten die lekker is tót hij op is en je de rest van de middag met een misselijk makend borrelnotengevoel in je buik zit. Dat gebeurt soms wel eens als ik alleen thuis ben en er even mijn gemak van neem bij een (paar hoofdstukjes) van een goed boek. Maar (Roelien!) gelukkig niet gisterochtend voor tienen al. Het kan trouwens ook met een pak bastognekoeken gebeuren. Of sate-pretzels. Dat boek, dat hoort er wel altijd bij.

En dan Emma, het interesseert jou natuurlijk niet waar precies die zak borrelnoten voor bestemd was, maar jij wilt gewoon weten waar wij graag samen voor gaan zitten, denk ik. Man en ik vinden allebei Boer Zoekt Vrouw erg leuk, en in die categorie ook Wie is de Mol, Peking Expres, Robinson. Verder kijk ik graag naar Labyrinth, Andere Tijden, Natgeo programma's of Holland Doc. Soms De Wereld Draait Door of Pauw&Witteman. Verder zappen we veel maar blijven zelden lang hangen bij iets. Meestal staat ook de tv wel aan terwijl ik aan het strijken of het lezen of computeren ben. Behang, zeg maar. Stom he.

En jullie?

30 vragen - 19. Waar heb ik spijt van?


Ik ben alleen thuis. Samen met Q., maar die ligt in zijn ledikantje, dus ik heb het rijk alleen. In de kast staat een zak borrelnoten me aan te staren, de favoriet van manlief. Speciaal gekocht om vanavond tijdens ons favoriete tv programma gezellig samen op de bank wat van te nemen. Want ik vind ze ook lekker.

Dus. Zak mee, ik installeer me op de bank met mijn boek. De zak gaat open. De eerste noot is geweldig... heerlijk. Ik geniet er echt van. De tweede is ook lekker. Het tweede handje ook. Pas halverwege de zak vraag ik me af of ik zal stoppen. Maar het boek is spannend, en mijn hand verdwijnt min of meer automatisch die zak in. Voor ik het weet is de zak bijna leeg. Zal ik nu stoppen dan? Ik heb toch echt geen honger meer. Maar die paar noten, die kan je natuurlijk ook niet bewaren. Ik zet dus nog even door en hop, leeg is de zak.  Een beetje vol maar voldaan gooi ik hem weg. Opgeruimd staat netjes.

Vijf minuten later klap ik mijn boek dicht. De plicht roept. Ik sta op en voel me zelf net een enorme, ietwat misselijke borrelnoot. En dan heb ik toch wel een beetje spijt...

maandag 14 februari 2011

Valentijn was vroeg dit jaar

Man zeurt dat Valentijnsdag alléén voor stille onbekende liefdes is en je alléén maar kaartjes krijgt. En toch was ik er blij mee. Gisteren, van zoon gekregen:


Een doosje (let op het hart!) met daarin

een mooie gouden ketting met steen, een ring met vlinder,
en een kroontje. Helemaal op maat gemaakt.


zondag 13 februari 2011

30 vragen - 18 Mijn favoriete verjaardag

Mijn verjaardag. Vroeger, toen ik nog onder de één meter veertig was, toen was het wel leuk. Wat zeg ik, leuk? Spannend, superspannend, geweldig! Reikhalzend keek ik uit naar de dag. Wie zou er komen? Welke cadeaus zou ik krijgen? En wéér een jaar ouder worden, dat was ook geweldig,  toen!



Tegenwoordig hoef ik niet meer. De spanning van toen heeft plaatsgemaakt voor een ojee-niet-alweer gevoel. Bovendien betekent een serieus gevierde verjaardag van één van onze huisgenoten vooral veel werk. Boodschappen doen, mensen uitnodigen. Schoonmaken en opruimen, zowel de dag vóór het feest als de drie dagen erna. En op de dag zelf ben ik dan vooral bezig met hapjes, drankjes en vuile vaat. En maak ik me ondertussen zorgen of de gasten het nog een beetje naar hun zin hebben. Iedereen kent ze wel, van die feestjes waarbij je op een te kleine en te zachte bank zit, ingeklemd tussen een tetterende hypochondrisch aangelegde buurvrouw en een saaie stokdove naar jenever stinkende opa, een niet weg te werken stuk zelfgebakken taart op je bordje. Waarbij je je vooral afvraagt wat de minimale tijd is die je moet blijven zitten wil je de jarige niet al te erg beledigen.


Voor wat betreft mijn eigen verjaardag vind ik het dus wel gezegend, die vier ik niet uitgebreid. Als er iemand spontaan komt is het leuk, maar dat mag ook op dagen dat ik niet verjaar. Het ritueel van 's ochtends in bed zingen en cadeau's uitpakken met het hele gezin, dat vind ik dan wel weer heel leuk, dat houden we er in. Het enthousiasme van de kinderen (én man!), de cadeautjes die zij voor me gemaakt/uitgezocht/ingepakt hebben, geweldig om te zien. En wat me eigenlijk best beviel de vorige keer was lekker samen met man naar de sauna, niks doen, relaxen, lekker lunchen.

zaterdag 12 februari 2011

Over hoe je bij voorbaat een hekel krijgt aan je komende vakantieverblijf

GOEDEMORGEN! U spreekt met de computer van CenterPracsfluthuisjes. Nu volgt een keuzemenu. Overigens, dit informatienummer kost 20 eurocent per minuut. Met een beetje geluk bent u dus een tientje of meer kwijt. WACHT u voor één van onze telefonistes.

<wacht.... wacht...>

- Goedemorggggen .. Center... tuut tuut tuuut

Jammer, verbinding kwijt. Kan gebeuren. Na het bandje weer beluisterd te hebben krijg ik opnieuw iemand aan de lijn. Dit keer geen Limburgse maar een meisje dat ergens uit de buurt van Rotterdam komt zo te horen. 

- Goedemorgenbedanktvoorhetwachten, mevrouw van Dommelen, ikhebhetevenvooruopzocht, er zit géén hek met kinderveilige sluiting om uw zeer luxe ingerichte tuin bij de kaboutervilla, maar.... 

- Wacht even,  ik ben niet mevrouw van Dommelen, ik heb nog niets te zeiken of te vragen, ik wil gewoon boeken. Er lijkt iets mis met jullie telefooncentrale.

- Oh, oke. Ik maak even een aantekening. <muhrvrouw van dommelen... telefoonnummer..viertweedrieachttweenul..o, dat moet ik niet hardop zeggen natuurlijk...> Zegt u hetmaarwaarkanikumeevandienstzijn?

- Ik wil graag een vakantietje boeken in een van jullie hutjes maar dat lukt niet via internet omdat ik een tegoedbon heb van een of andere stomme spaaractie. (Maar ik weet al wel precies wat ik hebben wil, dus het kan wat mij betreft kort en zakelijk).

- Natuurlijk mevrouw. Wat is uw postcode? Met hoeveel personen gaat u? Dan lijkt me de villa nummer 38191 met uitzicht op het meer écht iets voor u. Wat zegt u? Nee, er zit geen hek om de tuin. Als u niet wilt dat uw kinderen het water inlopen dan moet u echt zelf goed op ze passen, want we hebben alleen maar villa's aan het water. Oke, dus dat accepteert u.Voorkeursligging mag ik u GRATIS aanbieden, dan kiezen we nummer 293738, die ligt vier centimer verder van het water af dan de rest, dat scheelt weer he. Wat gaat u allemaal doen deze week? O, eten? Nou, dan mag ik u een bollebuikenarrangement aanbieden,als u voor 125 euro aan hoofdmaaltijden bestelt krijgt u een ijsje voor de kinderen gratis. U wilt niet? O. Een andere arrangement dat ik u geheel vrijblijven mag aanbieden is... O. U wilt helemaal niets extra's, alleen boeken? U bent anders pas tien minuten aan de telefoon en er is nog veel meer. Dan zal ik u even de boeking per mail toesturen maar eerst lees ik even alle gegevens op die u me net verteld heeft en ik al tweehonderd keer herhaald heb < .... >

- En dat wordt dan vierhondertweenevijftig euro en drie cent. Bent u het daarmee eens? Wat? O, mevrouw van Domm- eh van Puffelen, het spijt me zeer. Ik ben helemaal vergeten dat u een tegoedbon had. Die gaat er dan natuurlijk nog vanaf. Ik moet even al uw gegevens weer hebben, en dan wordt het totaal bedrag vierhonderdtwintig euro en vier cent. Dat is niet het hele bedrag van de tegoedbon nee, maar dat komt omdat u die voorkeursligging wil he, en omdat u een bon heeft is dat niet gratis maar kost u dat dertig euro. O, dan maakt die vier centimeter dichterbij het water u opeens niet meer uit? Nou, dan moet u het zelf maar weten. U hebt inmiddels toch al uw halve tegoedbon weggegooid door met mij te bellen in plaats van via internet te reserveren.

Ik stuur u nogmaals een bevestiging en dan lees ik nog een keer uw gegevens op mijn gemak op en dan dank ik u hartelijk voor uw reservering en wens ik u een heel fijn verblijf op ons park!

Oja. En als er iets is, kan ik ze altijd weer even bellen...

donderdag 10 februari 2011

30 vragen - 17. Mijn favoriete herinnering

Vanmorgen werd ik in alle vroegte gewekt door een bijzonder enthousiast fluitende merel. Net onder het slaapkamerraam zat hij op een richeltje de aankomende lente te vieren. Leuk, maar waarom moet dat zo vroeg? Nadat ik de halve nacht wakker heb gelegen, peinzend over mijn volgende onderwerp in de 30 dagen challenge: "Mijn Favoriete Herinnering"...

Ik kan ze me nog goed herinneren van vroeger. De merels in onze tuin. Elk voorjaar was het weer bal. Dan werden er nesten gemaakt in de vuurdoorn en onder het dak van de schuur. En als ik naar school liep kwam ik altijd wel een paar lijkjes tegen in de poort daarachter. Uit het nest gevallen, of eruit gewipt. Lang leve de survival of the fittest. Maar zielig vond ik het wel. De vogeltjes die wat meer geluk hadden werden later op de grond door hun papa en mama gevoerd, terwijl mijn papa en mama vanaf hun tuinstoelen vertederd toekeken, vinger op hun lippen om ons tot stilte te manen.

En soms ging het dan ook nog mis. Mijn moeder vond altijd wel ergens onder een struik een piepende merelbaby die door zijn ouders in de steek was gelaten. Die werd dan meegenomen naar binnen en in de keuken in zo'n wit bakje van de chinees neergepoot. Een zacht doekje erbij, beetje suikerwater in zijn snaveltje... gepamperd en verzorgd werd 'ie. En als het lukte werd het beestje later lekker weer in de tuin losgelaten. Ging het niet goed dan werd ome Jos erbij geroepen voor een liefdevolle euthanasie. In twijfelgevallen werd Stichting Vogelopvang gebeld.

Niet alleen de merels uit de tuin werden gered. Er waren ook musjes bij de vleet. Ik herinner me een ontsnapte kanarie die we vanaf het winkelcentrum in een sjaal mee naar huis hebben genomen. En we hebben een keer een of ander gelig meesjesexemplaar gevonden waarvan mijn moeder twijfelde of hij dood was of niet. Die heeft  nog een tijdje op zijn platte rug in de gang in een vogelkooitje gelegen in afwachting van een of ander teken. En toen waren we weer rond, want laat dat nou precies de dag geweest zijn dat de lompe pukkelpuber die mij mijn eerste kus heeft bezorgd zijn opwachting maakte. En dat had toch ook wel iets weg van een dooie mus.

dinsdag 8 februari 2011

History repeating itself

Ruim drie jaar geleden kroop dochter gezellig bij haar grote broer in het kleuterbed.


Gisteren kroop jongste bij grote zus in datzelfde kleuterbed. Het blauw is roze geworden, de jongste van toen werd opeens de oudste van nu, maar de lol bleef hetzelfde!



maandag 7 februari 2011

30 vragen - 16. Mijn eerste kus

Mijn eerste échte kus, wow. Dat was me wat. Geweldig. Ik was al maandenlang verliefd, zo verliefd als alleen pubermeisjes kunnen zijn. Op een goede dag kwam hij bij me, in mijn ouderlijk huis. Bij het afscheid in het halletje, voor de voordeur kwam hij met zijn hoofd naar me toe en ... daar gebeurde het. Ik zal jullie mijn erotisch getint verslag besparen, maar ga er maar vanuit dat we enorm hebben staan zoenen. Heerlijk. Ik trilde op mijn benen en heb nog dagen op een roze wolk gezweefd.

Waar hij me overigens weer snel afdonderde. Achteraf gezien was het natuurlijk maar goed ook, want het was zo'n gevalletje "godzijdank dat het nooit wat geworden is". En toch was het een geweldige ervaring, die eerste kus. Bijzonder.

Net zo bijzonder trouwens als de daaropvolgende eerste kussen. Van de paar serieuze relaties die ik heb gehad weet ik nog precies hoe het begon. De plaats delict, hoe het ging, wat we daarvoor hadden gedaan, wat het voor weer was...  Zo'n eerste kus is gewoon een geweldig moment. En ik hoop dat de mannelijke tegenpartijen van toen het ook allemaal nog weten. Maar mannen en dingen onthouden, daar heb ik dan weer minder goede ervaringen mee. (Nee he, jij weet het ook nog he, schat?!)

En jij? Weet jij het nog? Goede ervaringen of juist niet?

zaterdag 5 februari 2011

Gevonden!!!!

De verloren zoon is terecht. Je zou denken dat je bij het derde kind niet wéér in de loop-auto val trapt, maar Mammalien is hardleers. (Om over Pappalien maar niet te spreken, want IK heb hem tenminste nog gevonden!)





Hoera!!!!!

Alert - Alert - Alert

Algemeen knuffelalarm: Slurf is ervandoor! Geknidnapt, gevlucht, weg kwijtgeraakt, opgegeten door een valse kakkerlak, ik weet het niet. Maar weg is 'ie. Onze Slurf, sinds dag 1 de allerliefste vriend van Q., slaapvriend, knuffelolifant, met heerlijke slurf om op te sabbelen.

Vanmorgen was hij er nog, hebben ze samen op het potje gezeten. Mee naar buiten gaat Slurf nooit, dus hij MOET ergens in huis zijn. Ik heb het hele huis overhoop gehaald, drie verloren gewaande theelepeltjes, een pantykousje, een groenig uitgelopen mandarijntje én een beha teruggevonden in de berg stof in de hoeken en gaten waar niemand ooit komt, maar geen Slurf. Compleet verschwunden.

Mocht jij hem tegenkomen, stuur hem even terug, wil je?

(Bovenstaande foto is van het internet. Toont Slurf in betere tijden, of wellicht was het een van zijn broertjes die niet zo'n liefdevolle behandeling heeft gehad. Slurf ziet er nét zo uit, alleen dan zónder linkeroog. Hij heeft  inmiddels ook een wat ander luchtje, een gehavende slurf en een beetje viezig staartje...)

Update later op de avond -  Na een hoop gegil en een heel zielig jongetje dat NIET wilde slapen ben ik in mijn auto gesprongen om Reserveslurf te gaan halen die bij oma in het logeerbedje lag. Een nog zo goed als nieuwe Slurf want Q. wil daar nooit slapen. Toch stonk - o nee, niet stinken dus-  trapte hij er in en ging enigszins getroost slapen met Reservesluf in zijn armen.

vrijdag 4 februari 2011

30 vragen - 15. Mijn dromen

We are such stuff
As dreams are made on; and our little life
Is rounded with a sleep.
- Shakespeare- (*)


Mooi citaat, lees ook eens hier. Persoonlijk heb ik meer met "Een schitterend Ongeluk" dan met Shakespeare. Boeiend onderwerp, vind ik. Maar dat wisten jullie al, dat ik dat vind.

Mijn dromen. Manlief droomt altijd alsof hij de held in een sf-actiefilm is, rennen, maar vooral vliegen, vechten. Ik droom heel gewoon, over hele gewone dingen. Dat ik ergens in mijn auto rijd en dan van de weg raak en in het water terecht kom. Of dat ik er na al die jaren achter kom dat ik nog een tentamen moet doen en de stof natuurlijk helemaal niet meer ken (en dan voel ik vooral die ongelofelijke weerzin om me er weer in te moeten verdiepen!). Dat ik voor de kast sta en niet weet wat ik moet aantrekken en dreig te laat te komen. Dat ik dreumes Q kwijt ben op een plek met (weer) heel veel open water. 

Al zijn mijn dromen niet spectaculair qua inhoud, ze zijn wel intens. Soms houd ik het gevoel dat ik ervan kreeg nog urenlang vast. Pas als ik aangekleed ben en naar buiten stap zakt de onrust van het dreigende gevaar uit mijn droom dan weer weg.

Sommige dromen zijn nog hardnekkiger. Ze sijpelen mijn hoofd uit en blijven in mijn kussen hangen. Wanneer ik dan 's avonds weer mijn hoofd op het kussen leg en mijn ogen dichtdoe, komt de herinnering aan de droom waar ik die ochtend mee wakker geworden ben weer in alle hevigheid terug. Zodat het lijkt alsof ik alleen even pauze heb genomen en gewoon weer verder ga met dromen.

donderdag 3 februari 2011

Zelfredzaamheid

Toen ik gisteren de hal van onze school binnenstapte dacht ik eerst dat er gratis punten voor de citotoets werden weggegeven. Eén grote berg moeders, trekkend en duwend, om maar als eerste vooraan te staan.

Wat bleek? Geen citopunten, geen waardebonnen om je ouderparticipatie mee af te kopen, maar een intekenlijst voor de 10 minuut rapportgesprekken. In de begeleidende brief stond iets over de zelfredzaamheid van ouders, in vette letters. Zucht. Ik denk niet gelijk het slechtste van de medemens, dus ik ga er even vanuit dat dit ironisch bedoeld was van de nieuwe directeur. Die nieuwe directeur die "de communicatie verbeteren" hoog op de agenda heeft staan. En de bewuste brief dan een dag ná het verschijnen van de lijst meegeeft aan de leerlingen.

Maar goed, strak plan dus van de nieuwe directeur. Vorig jaar kregen we gewoon een lijstje waarin stond wanneer je werd verwacht, en kwam dat niet uit dan moest je zelf maar iemand zoeken om mee te ruilen. Dit jaar dus zelf inschrijven op een voor jou gunstig tijdstip.

Ik heb mijn naam dus ook maar ergens op de planning gezet. Tien minuten bij de juf van dochter en tien minuten bij de juf van zoon. De twee eerste tien minuten op de middag, want leer mij die ouders kennen: zo snel als ze zich van het allerbeste plaatsje op de intekenlijst willen voorzien, zo langzaam zijn ze als daar eenmaal op gesprek zitten zodat tien minuten zomaar een half uur worden. En daar was nou net geen rekening mee gehouden op de intekenlijst.

woensdag 2 februari 2011

30 vragen - 14. Mijn hobbies

Het wordt met de dag erger, die 30 vragen challenge, een vriendenboekje is er niks bij. Mijn hobbies. Weten jullie mijn favoriete kleuren eigenlijk al? Ik heb geen hobby, ik heb kinderen. Een hobby... Ik zou het liefst gelijk toegeven dat ik een laven-verzameling heb en dat ik in mijn zolderkamertje 's avonds altijd aan het spinnenwiel sta. 

Maar goed, ik ben een volgzaam schaap, eh, een doorzetter, en ik moet oppassen dat ik geen negatieve zeurlogjes schrijf, dus hier komt ie.

Eerst even spieken wat Wikipedia zegt:  Onder een hobby wordt in het algemeen een ontspannende activiteit verstaan die men in zijn vrije tijd uitoefent en die men graag doet, meestal met als doel om iets tot stand te brengen.

Ah, dat laatste, daar hou ik van. Iets tot stand brengen, dat geeft voldoening. Toch maar kantklossen dan? Met tennissen breng ik namelijk weinig tot stand. Tot stilstand soms. Meestal mezelf, maar soms als ik het geluk heb een tegenstander met zware astma of aanzienlijke ouderdomsverschijnselen te treffen dan ook nog wel eens de tegenstander. En achteraf is het meestal te gezellig met wat drankjes en hapjes om te denken dat ik wat extra conditie of spiermassa tot stand heb gebracht.

Schrijven! Dat is leuk. Bloggen, artikelen schrijven, websites maken. O, maar dat doe ik ook wel een beetje als werk, dus ook dat valt niet helemaal binnen de definitie.

In mijn vrije tijd doe ik eh... lezen, veel boeken lezen. Heerlijk. Brengt ook al niets tot stand. Slapen? Documentaires kijken op tv? Op een terrasje zitten? Filmpje kijken? Naar de schouwburg?

Vroeger, toen ik nog thuis woonde, toen produceerde ik nog wel eens wat. Ik borduurde, haakte, breide. En ik tekende ik me rot. Kon het ook nog goed ook, dat tekenen. Maar oefening baart kunst en blijkbaar ben je het ook zo weer verleerd als je het even niet meer doet, want als ik nu samen met dochter een tekening maak weet niemand wat ik getekend heb en wat van de hand van mijn vijfjarige is.

Ah, ik weet het. Tuinieren. Ik doe het graag, in mijn vrije tijd, en het brengt met een beetje goede wil wat tot stand. Ik trek hier en daar een onkruidje, verhuis wat plantjes van de voortuin naar de achtertuin of andersom, plant een paar nieuwe bloemetjes of struikjes.

En jullie? Nog leuke hobbies?

dinsdag 1 februari 2011

30 vragen - 13 Deze week

Deze afgelopen week:

* ben ik in de "kappersval" gelopen, maar dat las ik later pas (http://www.huisvlijt.com/2011/01/tot-welke-leeftijd-mag-je-als-vrouw-je.html )

* heeft manlief met zijn verkoudheid niet alleen zichzelf maar ook mij veel wakker gehouden 's nachts

* heeft dreumelende dreumes last van zijn drang tot zelfstandigheid en eigen wil ("NEE")  en tegelijk een vreselijke verlatingsangst waarbij mama geen minuutje/centimetertje weg mag

* heb ik weer geen NEE gezegd en kan ik nog steeds niet genoeg voor mezelf opkomen

* is me weer duidelijk geworden dat goed thuismoederen leuk maar erg hard werken is, en tegelijk de meest onderschatte en ondergewaardeerde baan in de wereld.

* dat ik na een dag sloven nog steeds niet alles van mijn zelfbedachte veel te lange to-do lijstje af heb, daar een enorm schuldgevoel van krijg en als gevolg daarvan ook weer niet lekker ontspannen kan en dus nog vermoeider en kribberiger wordt

Volgende week maar weer eens naar de sauna. Een half dagje echt helemaal niks aan mijn hoofd, hooguit wat stevige knedende handen aan mijn lijf.

PS ik schrik een beetje van de reacties hier onder, zó erg was het ook allemaal niet! Het was een vermoeiende week, en soms had ik de pest in over... Hier zeur ik dat nu even lekker van me af. Verder gaat het goed met me en waren er ook veel (veel meer) leuke dingen.