maandag 31 januari 2011

Gangstaaaa rap


En ik zei nog zó: er komt géén MTV op in dit huis!

zaterdag 29 januari 2011

30 vragen - 12. De inhoud van mijn handtas vandaag

Vraag 12 van de 30 dagen challenge.Wat zit er in mijn handtas!
Een boeiende vraag. 

Allereerst, DIT is mijn handtas:


Eens even kijken wat daar in zit. 
Gewoon, de gebruikelijke rommel:
sleutels, lippenstift, een kurkentrekker,
2 euro, een ouderwetse gulden, 
een vieze luier, een voordeelpak
zakdoekjes, de heilige graal, een dooie mus. 

Oh.... en deze: 



Veel gezelliger dan pepperspray.

Goed dat ik hem er even uithaal trouwens. Hij moest een plasje.


vrijdag 28 januari 2011

Hoe ingewikkeld kun je het maken

Ik knuffel haar eens goed en we bekijken onszelf in de spiegel die tegenover haar bedje hangt, twee lachende gezichten, de één een kleinere en rimpelloze uitgave van de ander. "Wil je mijn vriendinnetje zijn?" vraag ik haar. Ze kijkt wat zuinig. "Natuurlijk ook mijn dochtertje, maar ook mijn vriendinnetje?" hoor ik mezelf smeken. Ze denkt even na. "Oke, dan, vriendinnetjes. Maar", piept ze bedeesd, "ik wil wel gewoon hier bij jou blijven wonen hoor!"

woensdag 26 januari 2011

30 vragen - 11. Mijn broer

Ik ben de jongste van 5. Toen oudste broer 16 was, jongste broer 15, oudste zus 14 en jongste zus 8 kwam  er een leuke verrassing in de vorm van een babymammalien bij.

Ik heb al eens eerder een mooie foto op mijn blog laten zien, klik hier. En zo ziet broer er nu uit (het interieur is van oma, wij zijn allebei wat moderner ingericht (-; ). Lekker ding, toch?

30 vragen - 10. Mijn outfit vandaag

Meestal een legging met jurk tegenwoordig, maar vandaag weer eens een broek. Een grijze "harembroek" van zachte rekbare stof. Zo'n ding met een flinke overslagflap van voren, redelijk normaal strak over de benen verder en geen echt "hangkruis".

Een lila longsleeve met v-hals. Grijs lamswollen vestje. Zwarte enkellaarsjes met hak. Half lange pareloorbellen, paarse plastic skin swatch horloge.

Bij gebrek aan welwillende fotografen maar een foto in de spiegel genomen. Bijkomend voordeel is dan dat mijn afgezakte kop er niet op staat.

En wat is jullie outfit vandaag?

maandag 24 januari 2011

30 vragen - 9. Mijn geloof

Mijn ouders waren katholiek, mijn basisschool ook, dus daar heb ik wel wat van meegekregen. Op de middelbare (katholieke) school in de godsdienstles heb ik gelukkig ook veel geleerd over andere religies en om daar over na te denken. (Aan die enorme s*kkel van een godsdienstleraar waar ik toen vanwege zijn irritante manier van doen zo'n hekel aan had, met terugwerkende kracht mijn complimenten!)

Ik geloof niet, geloof ik. Ik houd niet van kerkdiensten, preken, vind de bijbel vooral een historisch zeer boeiend boek. Heb een hekel aan doctrines. Ik geloof dat mensen soms houvast hebben aan hun geloof, antwoorden krijgen, rust vinden. Ik geloof ook dat religie soms tot hele nare toestanden lijdt. Binnen een geloof - de gelovigen zelf die lijden onder veel te strenge leefregels- of tussen gelovigen onderling. Hoeveel oorlogen zijn er al niet uitgevochten en hoeveel onrecht is er niet aangedaan onder het mom van?

Het "ietsisme" van Plasterk dan? Veel mensen die niet meer christelijk zijn maar wel denken dat er "iets" is? Misschien wel, al weet ik niet wat dan. Weten is geen geloven, dat weet ik ook wel. Ik denk er wel eens over na, maar dan weet ik het nog steeds niet, en dan stop ik maar weer met denken. Ik zou heel graag willen weten hoe het zit, maar zolang er geen duidelijke antwoorden zijn maak ik me er maar niet zo druk over. En dat bevalt prima.

Het is niet zozeer wat je wel of niet gelooft, maar hoe je je gedraagt ten opzichte van elkaar, mens en dier, de wereld om je heen (en jezelf). Dat is het belangrijkste, toch?

Worteltjesnood - nu mét foto's!!!

O heer o help, wat heb ik nu weer gedaan? Een vreselijk ongeluk is mij overkomen, gisteravond in de douche in een ultieme poging eindelijk eens van dat eeuwige blond-met-blonder af te komen. Op de verpakking leek het een leuk kleurtje, "warm copper". En die mevrouw op de doos stond het goed. Ze keek er vrolijk bij.

Een uurtje later keek ik een stuk minder vrolijk. Ik zie er namelijk uit als een winterpeen. Een lelijke. Manlief probeerde het leed nog wat te verzachten (waarschijnlijk wetend dat kappers 1. duur zijn en 2. niet op maandag open en 3. oma liever niet oppast op maandagen). Dochterlief is wat directer en het eerste wat ze zei  toen ze me zag vanmorgen was "mama, je bent helemaal ORANJE!". Fijn.

Dus ik heb NU een spoedafspraak met de kapper. Een dure, want die zijn vast beter dan goedkope (toch?) En oma is natuurlijk lief genoeg om haar maandagse grote schoonmaak even wat sneller af te raffelen en op kleine Q. te passen. Bovendien kun je het zo'n ventje ook niet aandoen, een wortelmoeder.

Ik hoop vanmiddag een mooie foto te kunnen publiceren. En anders toch maar die burka.

21:30 uur. En jawel, hierbij de foto's! De vóór-foto's zijn vanmorgen gemaakt, toen het nog wat donker was. In het daglicht was het nog wat fletser oranje.. Na een hele tijd bij de kapper te hebben gezeten was het meeste "warme" eruit, maar helaas bovenop zweemt er nog wel wat door het blonde heen. Hopelijk verdwijnt dat de volgende keer. Nog een minuut langer ontkleuren en kleuren en mijn hoofdhuid had losgelaten. En dat ziet er dan ook weer zo gek uit. Heb het gelijk maar even laten bijknippen trouwens.

zondag 23 januari 2011

30 vragen - 8. Een moment

Opdracht 8 van de 30 dagen challenge, "een moment". Een moment, euh, ik brainstorm even, is heel kort maar kan in je beleving eeuwig duren. Zoals toen met die ruggenprik en die onhandige onwetende arts-assistent en de op hol slaande metertjes toen ik bijna van mijn stokje ging. Of een moment dat je nooit zult vergeten, een herinnering aan een zin, een blik, een kus. Misschien een moment dat je leven helemaal heeft veranderd. Het moment dat je ineens het licht zag en begreep wáárom of duidelijk zag wat nu verder te moeten doen. Een leermoment (bah, stom woord). Een momentje voor mezelf (broodnodig).

Meestal laat ik het moment voorbijgaan. Spontaan en ad-rem komen niet in mijn lijstje met eigenschappen voor. Als in een echte soap, de hoofdpersonen kijken elkaar diep in de ogen, er is geen twijfel aan dat dít het moment is om dat ene onderwerp aan te snijden. Voor hém om zijn liefde te bekennen, voor háár om haar onschuld te bewijzen, om het ingewikkelde misverstand uit de weg te werken. Maar net als de hoofdpersonen verstillen, de reclame inzet en in de soap het verhaal nog een aflevering of twintig wordt uitgemolken, zo verstil ik ook. Ik slik drie keer en denk wanhopig na hoe ik het ga formuleren en of ik het aandurf. Om dan 's nachts in bed opeens wakker te schieten met een briljant antwoord. En kom er dan nog maar eens op terug.

zaterdag 22 januari 2011

30 vragen - 7. Mijn beste vriend

Vroeger, begin lagere school speelde ik het vaakst met twee andere meisjes die vlakbij ons woonden. Behalve de straat waar we woonden en onze leeftijd en geslacht hadden we geloof ik niet zoveel gemeen. Een trio bleek bovendien erg onhandig, er was er altijd wel een derde wiel aan de wagen. Haat en nijd en jaloezie. Ik zie ze gelukkig nooit meer, haha. Later speelde ik wel met meer meisjes uit mijn klas, maar een echte hartsvriendin zat er niet bij.

Zo wel op het vwo, zes jaar lang. Vanaf dag één klikte het, we waren op een bepaald gebied heel anders maar ook op veel gebieden toch heel erg hetzelfde. We deden eigenlijk altijd alles samen, klitten samen zoals alleen pubermeisjes dat kunnen doen. Waar de één ging, ging de ander. Ook naar de wc dus, om samen voor de spiegel te hangen. 

Na de middelbare school ging ik studeren én serieus tennissen (serieus qua tijd die ik eraan besteedde, niet qua niveau). De vriendschap met mijn middelbare schoolmaatje verwaterde en er kwamen nieuwe vriend(inn)en en kennissen voor terug. Met de ene was het leuk om dit te doen, met de ander dat. Een echte beste vriend was en is nog steeds mijn eerste echte serieuze verkering waar ik nog een tijd mee heb samengewoond.   

Inmiddels zijn we weer een tijdje verder en heb ik papalien gevonden. Het klinkt klef, maar ik kan wel zeggen dat hij echt mijn beste vriend is. Ik voel me bij hem op mijn gemak, hij begrijpt me, weet alles van me, accepteert me zoals ik ben, we delen veel interesses (en voor zover niet, ook prima, dan laten we elkaar maar gewoon doen). Hij kan me troosten, en heel belangrijk, we delen elkaars humor en kunnen enorm lachen samen. En dat klinkt als een echte beste vriend, toch?

Nou, klef, of niet: hier nog een mooie foto.


vrijdag 21 januari 2011

30 vragen - 6.Mijn dag

Hoe komt Mammalien haar dag door. Ik geef even een kijkje op afgelopen woensdag. (Ik had de vraag stiekum al voorbereid ja, om precies te zijn, eh... afgelopen woensdag!) Een donderdag is anders, een zaterdag ook. En volgende week woensdag is vast ook weer anders.

7.00 -  Het ochtendritueel. Opstaan, mezelf en de kinderen klaarstomen voor een nieuwe dag. Aankleden, voederen, aansporen, schooltassen klaarmaken... Papa zorgt gelukkig voor zichzelf.

8.10 - Op weg naar school, oudste moet schoolzwemmen en de bus gaat om 8.15 weg (in theorie, soms eerder, soms later) dochter moet voor 8.30 in de klas zitten. Het parkeren in de ochtendspits blijft lastig. Fietsen trouwens ook. Daar heb ik al eens een blogje aan gewijd.

8.45 - Weer thuis, waar jongste me blij en vrolijk ontvangt. Ondanks de nogal misselijk makende kotslucht die in zijn haartjes hangt. Lang leve de griep. Papa is vandaag vrij en ze gaan samen onder de douche. Ik mag dreumes afdrogen en aankleden terwijl papa zijn eigen toilet maakt.

9.30 - Werken! Het is tenslotte papadag en dus kan ik in theorie ongestoord achter de pc werken. En de administratie te doen: rekeningen, mail. Oja, en bloggen.

10.30 - Papa gaat naar de Ikea om nieuwe bekleding voor de bank te kopen, die hoezen zijn nú in de aanbieding dus zonde om te laten liggen. Ik pas op Q. en samen besluiten we bij oma en opa op de koffie te gaan.

11.45 - Ik drop Q. thuis bij papa en vertrek weer om de kinderen van school te halen. Zonder weglopende dreumes (hij wil allang niet meer in de bugaboo vast worden gezet) is dat een stuk eenvoudiger namelijk.

12.30 - Thuis. Er is een vriendinnetje mee om te spelen. We eten krentebollen en drinken wat.

13.00 - Ik begraaf me nog even achter mijn pc.

13.45 - Ik rijd de meisjes naar dansles, assisteer bij aan- en uitkleden en klets een uurtje bij met andere moeders.

15.30 - Weer thuis. Samen doen we de nieuwe hoezen om de bank. Best veel werk! Maar het staat wel weer strak, nu hebben we een zwarte bank. Van de zomer wordt 'ie weer zandkleurig.  

16.30 - Family time. De kinderen smeren snot aan de nieuwe hoezen, tuigen elkaar af, janken van de honger en wij denken na over een eenvoudige doch voedzame, kindvriendelijke maaltijd. Man heeft de stoofperen gelukkig eerder vanmiddag al geschild en op het gas gezet. Nu nog wat patat in de oven, rundervinken ontdooien (onee, éérst ontdooien en dán pas de oven aan, onthoud dat nou eens!) en bakken. We doen omstebeurt een beetje koken en op de kindertjes passen.

18.00 - Klaar met koken, eten en opruimen. De kleinste twee mogen vandaag samen in bad.

18.30 - Bedritueel met dochter begint. Ze is nog erg moe van de griep en moet vandaag om 19 uur slapen. Ik lees haar voor. Zo meteen mag papa een verhaaltje, dan pas ik nog even op Q en werk hem dan in bed.  

19.00 - Twee kinderen in bed, eentje achter de spelcomputer. Ik duik nog even achter de pc.

19.30 - Oudste en ik kletsen en snoepen wat, terwijl ik met een half oog naar de tv kijk (De Wereld Draait Door)

20.30 - Oudste naar bed, man en ik kijken een deel van de Millenium trilogie, onlangs opgenomen van tv. Spannend!

22.30 - Klaar, over en uit. Nog wat laatste mail, stukje boek lezen, het mooie behang op de slaapkamer bestuderen...  Daarna slapen.

woensdag 19 januari 2011

Fotokabien (2)


Deze keer een jongentje met veel snot en in pyjama. Gelukkig is de griep nu alweer bijna overwonnen. 

(Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje. Meer info of meedoen? Kijk hier.)

maandag 17 januari 2011

30 vragen - 4. Wat eet ik vandaag?

Ik was 18, net klaar met het VWO en om wat geld bij te verdienen in de extra lange zomervakantie aan het werk op een kantoor van een grote verzekeraar. Ingestuurde declaraties in een dossier stoppen, op papier voorzien van een code en dan invoeren in een computersysteem. De eerste twee dagen was het nog wel leuk, daarna begon de sleur. Zie het voor je: een hok met een stuk of tien meiden van begin twintig. Achterin een kantoortje met een groot raam van waar de baas ons goed in de gaten hield: een wat stoffige, van baard voorziene voormalig schoolmeester die de stress op school niet meer aankon en een andere baantje had moeten zoeken. Hij bemoeide zich zo weinig mogelijk met ons, maar keek scherp toe of we op tijd binnen waren en -o gruwel- precies om vijf uur 's middags weer bij de deur stonden om naar buiten te mogen. Wee je gebeente als je een minuut te vroeg opstond. Te laat heeft niemand geprobeerd, voor zover ik weet.

In de pauze konden we naar buiten om een boterham te eten en wat te kletsen. De dames waren meestal nét aan het samenwonen, een eerste eigen huisje, volop verhalen over wasmachines en vriendjes. En dé vraag die letterlijk elke pauze voorbij kwam was dan ook: wat zal ik vanavond weer eens te eten maken? Of, als er één een goeie bui had: wat eet jij vandaag?

Zonder vriend, thuiswonend met een moeder die voor me kookte (meestal aardappels en sperciebonen) vond ik dat allemaal niet zo boeiend. Zes weken vakantiewerk was dus méér dan genoeg. En hoewel ik mezelf tegenwoordig aan het einde van de middag nog wel eens op die vraag betrap, kun je me met goed fatsoen eigenlijk niet vragen wat ik vanavond ga eten.

30 vragen - 3. Mijn ouders

Vandaag de opdracht om iets over mijn ouders te schrijven voor het "30-vragen" project. Lastig! Eigenlijk blog ik op dit openbare blog niet over andere mensen dan de gezinsleden hier, en zelfs dat vind ik soms lastig nu de kinderen groter worden. Wat kun je wel en niet schrijven?

Mijn ouders zijn de allerbeste, net als mijn kinderen trouwens. Gelukkig vindt bijna iedereen dat van zijn eigen ouders en kinderen, maar de mijne zijn het écht!

Het zijn de allerliefste mensen die ik ken. Altijd vriendelijk, zorgzaam, bescheiden. Kinderen en kleinkinderen, daar hebben ze alles voor over, het is hun lust en hun leven. Oma negeert stijve rug en zere botten en doet in de speeltuin nog steeds gezellig mee. En ook opa vrolijkt helemaal op als kleine Q. de boel overhoop komt gooien bij hun thuis.

Ik hoop dat ze allebei nog een eeuwigheid mee blijven gaan. En dat ik ooit nog maar net zo'n goede moeder (en oma) mag worden als de mijne is.

zondag 16 januari 2011

30 vragen - 2. Mijn eerste liefde

Wat is precies een eerste liefde? Als je als kleuter verliefd zegt te zijn op je moeder? Of als je opeens echt "iets krijgt" met zo'n pukkelige puber? Volgens mij heb ik daar al eens over gelogd. De eerste keer sex dan? En hevig verliefd zijn op iemand die het niet eens dóór heeft, telt dat ook? Ik ben zo vaak zo vreselijk hevig verliefd geweest. Zo verliefd zijn dat ik nergens anders meer aan denken kon, helemaal in de zevende hemel als hij alleen al naar me kéék...

Eind februari 2003 werd ik voor het eerst in de moederstand verheven door oudste zoon. Na een heftige en vooral langdurige bevalling lag hij dan eindelijk op mijn buik. We keken elkaar eens aan en ik dacht -toen nog redelijk nuchter- aan de komende twintig jaar vol verantwoordelijkheid, benieuwd wat de toekomst me brengen zou. Wat voor ventje zou het zijn en hoe zou ik het als moeder doen?

En toen begon het. De hormonen deden hun werk, en ik was straal- en straalverliefd op mijn kindje. Het was het écht een roze wolk die weken zo niet maanden geduurd heeft. Ik nam de vieze poepluiers en de gebroken nachten voor lief. Zodra ik het ventje zag was ik helemaal gelukkig. Voor de rest van de wereld had ik nauwelijks oog: ik deed soms mijn best het nieuws te volgen maar het kwam gewoon niet bij me aan. Ik had alleen nog oog voor baby's. En dan vooral voor mijn eigen verse babyjongen waarvan ik zeker wist dat hij het meest perfecte wezentje was dat er bestond. (Zoals ik later ergens iemand hoorde zeggen: het centrum van het universum verschuift: het ligt in je armen.)

Later kwamen er nog twee baby's, twee helemaal perfecte wezens. Van alledrie houd ik evenveel. Maar die eerste baby, die heeft mijn leven voorgoed veranderd. Bizar gewoon, hoe de pasgeboren kleine tovenaar zomaar, vanuit zijn ziekenhuiswiegje, in één klap een moeder van me heeft gemaakt.

vrijdag 14 januari 2011

30 vragen deel1b - antwoorden. En vragen voor jullie!!

Hier de antwoorden op de vragen van jullie over het blogje van gisteren, vraag 1 - introduceer jezelf:

@Mw Williams: ik heb informatica gestudeerd (dus die baan in de IT dat was geen toeval!)

@Sandra: ik woon in een twee-onder-een kap nieuwbouw huis in een heuse Vinex wijk. Wij waren de eerste eigenaren, zo'n 10 jaar terug inmiddels.

@Roelien: euh... je hebt gelijk, eigenlijk is die foto wat gemanipuleerd. Een of andere App op de Iphone van manlief.

En dan Zannemiek, die had maar liefst tien vragen! Terwijl zij mij stiekum vast het beste kent van alle andere dames. In ieder geval het langst. Ik zal ze netjes alle tien beantwoorden, maar .... willen jullie dat dan ook doen, bij de reacties? Altijd leuk, vragenlijstjes.

Mijn antwoorden:

1. Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?(eten, drinken en familieleden gelden niet als antwoord).

Een laptop met internet!! Verder: mijn eigen dekbed. Boeken. Shampoo en een borstel.

2. Waar kun je de slappe lach van krijgen?

Meestal gaat het nergens over. Bijvoorbeeld die foto-App hierboven waar je gezichten zo leuk mee vernaggelen kunt. We hebben er thuis veel lol mee gehad.

3. Heb je wel eens gehuild om een boek of film en zo ja welke?

Oja, komt regelmatig voor. Maar wel stiekem dan, want dat geef ik natuurlijk niet toe. Films bijvoorbeeld "Ik omhels je met duizend armen" en "Pans Labyrinth". Boeken weet ik zo even geen voorbeeld (ik vergeet het zo snel weer, wat ik gelezen heb...)

4. Stel dat je een groot bedrag mocht geven aan een goed doel, welk zou dat zijn?

Moeilijk! Ik heb sympathie voor Amnesty. Artsen zonder Grenzen. Doelen voor arme kindertjes of vrouwen in ontwikkelingslanden. Maar de vraag is altijd welke organisatie nou echt efficient omgaat met dat geld en wat voor soort hulp nou daadwerkelijk iets bijdraagt.

5. Wat zie je zelf als je grootste talent?

Bij gebrek aan muzikaal of sportief talent zet ik dan maar in op analytisch vermogen. Verder vind ik het fijn dat ik bijna altijd nuchter blijf, goed kan relativeren en meestal positief tegen de dingen aankijk. Dat scheelt een hoop gedoe.

6. Wat zie je op dit moment van je leven als je grootste uitdaging?

Mijn werk als zzp-er. En dan met name om daar genoeg mee te kunnen verdienen.

7. Welke plek op de wereld zou je graag eens willen zien?

Peru, Tibet, China, Scandinavie. Ik ben overigens dol op reisprogramma's op tv: in alle luxe en gemak van het eigen huis in vlot tempo door de bezienswaardigheden heen (-;

8. Als je je leven over mocht doen, wat zou je dan in ieder geval anders doen?

Nooit serieus over nagedacht, heeft geen zin. Bovendien ben ik tevreden met wat ik heb.

En áls het kon, je weet ook niet wat de gevolgen zijn van de keuze voor bijvoorbeeld een andere school, woonplaats, haarkleur... Doet me aan de film (Butterfly Effect?) denken. Voor je het weet herstel je een eerder gemaakte keuze en pakt alles helemaal fout uit.

9. Waarin verschillen vrouwen volgens jou het meest van mannen (en dan niet fysiek)?

Ik weet waar kleine mannetjes afwijken van kleine vrouwtjes: jongens hebben een betere grove motoriek dan meisjes. Waar jongens druk aan het stuiteren zijn kunnen meisjes  urenlang kleuren, prutsen met barbies of kraaltjes, eindeloos kwebbelen en druk bezig zijn met vriendinnetjes en met manipuleren. Meisjes geven meer om snoep. Meisjes hebben meer oog voor wat er in hun omgeving gebeurt dan jongens. Jongens en mannen zijn veel directer, hoeven zich niet in duizend bochten te wringen om in de smaak te blijven vallen bij anderen, kunnen niet multitasken, denken minder ver vooruit en vergeten altijd waar ze hun spullen gelaten hebben. Meisjes zijn van nature zorgzamer en netter.

Zo. Generalistisch genoeg? Oja. En mannen hebben ruimtelijk inzicht. Vrouwen kunnen niet kaartlezen en niet achteruit inparkeren.

10. Geloof je in het lot/kans/toeval of is het leven maakbaar? Of een combinatie van beide?

Beide lijkt me. Het lot bepaalt of je arm of rijk geboren bent, in wat voor omstandigheden, of je genetische aanleg hebt voor de een of andere ziekte waardoor je vroegtijdig op moet geven of juist een enorm voetbaltalent zult blijken te zijn. Je kunt natuurlijk binnen de grenzen die je hebt je leven verder zelf proberen sturen. Hoewel je dan weer de discussie krijgt over wat vrije wil nou precies is. In hoeverre kun je zelf nog bijsturen wat door je genen en je opvoeding/omgeving al grotendeels bepaald is (je talenten, je temperament, je ambitie)? Wel een boeiend onderwerp.

Nou, ik ben klaar. Nu jullie!!!

Ik zet vragen nog even op een rijtje. Copy-paste in het reactie veld en invullen maar... Ik ben benieuwd!

1. Wat zou je meenemen naar een onbewoond eiland?
(eten, drinken en familieleden gelden niet als antwoord).
2. Waar kun je de slappe lach van krijgen?
3. Heb je wel eens gehuild om een boek of film en zo ja welke?
4. Stel dat je een groot bedrag mocht geven aan een goed doel, welk zou dat zijn?
5. Wat zie je zelf als je grootste talent?
6. Wat zie je op dit moment van je leven als je grootste uitdaging?
7. Welke plek op de wereld zou je graag eens willen zien?
8. Als je je leven over mocht doen, wat zou je dan in ieder geval anders doen?
9. Waarin verschillen vrouwen volgens jou het meest van mannen (en dan niet fysiek)?
10. Geloof je in het lot/kans/toeval of is het leven maakbaar? Of een combinatie van beide?

donderdag 13 januari 2011

30 vragen stokje - 1. Introduceer jezelf

Ergens op internet, ik geloof bij PlukdeDag - Sandra, kwam ik de 30 vragen tegen. Elke dag één vraag. Leuk, ik doe mee en dan hoef ik zelf een keer geen onderwerpen te verzinnen. Vraag 1 was: introduceer jezelf. Bij deze.


Geboren in 1968, vrouwelijk geslacht (nog steeds overigens, bevalt prima). Een huis, een paar bomen, twee overleden katten, drie kindertjes en een man. Ongehuwd, officieel samenwonend en in het bezit van trouwring en een vaag voornemen om ooit een keer wellicht als we een goed idee en veel tijd over hebben te gaan trouwen. Ben in het bezit van een academische titel, heb jarenlang gewerkt in de IT maar ben vorig jaar aan deze goed betaalde maar geestdodende dagbesteding ontsnapt en nu thuis aan het werk als moeder en websitemaker/eigenaar webshop. Mijn haar is al zeker 30 jaar hetzelfde met wat kleine variaties:  half lang tot heel lang, steil, blond met af en toe een staartje. Mijn favoriete kleur is, euh, dat wisselt nog wel eens met de seizoenen en waar de kleur voor bedoeld is. En mijn favoriete euh...

Ik stop maar. Jullie weten alles al. Toch? En anders vraag je maar of ik in je vriendenboekje schrijf. Of stel je vraag hieronder. Wie weet krijg je nog antwoord ook.

Toe ie oor toe ai

In het leven van de thuisblijfmoeder ben je vaker onderweg dan thuis, merk ik nu. Als ik niet onderweg ben om de kinderen van school naar huis, naar vriendjes of de bibliotheek te brengen, dan zit je wel een uur in een bedompte kantine te wachten tot de dans-, tennis-, zwem- of vogeltjesvoerplankjeknutselles is afgelopen. Soms is dat een welkome pauze: even een cappucinootje drinken met andere ouders en een beetje bijkletsen. Maar er zijn ook ouders euh uren bij dat ik zou willen dat ik een boekje bij de hand had, of even mijn mail kon bijwerken of het internet wat verder kan vervuilen met mijn geneuzel. 

Dus. Ik wil iets nieuws. Het broeit al een tijdje, maar ik wist niet zo goed wat. Inmiddels ben ik wel zover dat ik zeker weet dát ik iets wil. Een Iphone, misschien.Of toch een E-reader. Een Ipad? Een rondje over het internet surfen maakt me alleen maar meer in verwarring: wat is er veel te koop!  

Ik heb een mobiele telefoon, helaas zonder internet, maar met camera - dat is fijn, spontaan foto's kunnen maken zonder dagen van te voren na te hebben moeten denken over het inpakken van een enorm fototoestel. Maar ik wil dus meer. Mailen, internetten. En lezen. Boeken van de bieb, want daar ben ik al jaren vaste klant en dat wil ik graag zo houden. 

Een te klein apparaat, dat leest niet heel prettig. Een te groot apparaat, dat sjouw je dan weer niet altijd overal mee naar toe. En het moet er ook wel een beetje elegant uitzien natuurlijk. Lang leve de schone schijn. 

Iemand een tip voor me? 

zondag 9 januari 2011

Griep

Het griepvirus dat al een tijdje door blogland waart is hier nu ook aangeland (toch beter mijn handen moeten wassen na het lezen...) Dochter is vol getroffen. Zaterdagavond begon het al: omdat zij en ik en Q. alleen thuis waren mocht zij kiezen wat we gingen eten, pannenkoeken, patat... Ze wilde gewoon een boterham. Die ze bijna niet weg kreeg. En om zes uur wilde ze naar bed. Toen ze er zondag om half negen pas weer uitkwam met een zielig hoofd wisten we genoeg. Er werd nog wel wat gespeeld, maar af en toe zakte ze weer in als een dood vogeltje. En nu ligt ze op de bank, dekentje erover, tv aan. En dan nog is de tv voornamelijk bedoeld om kleine broer wat in toom te houden, die anders met puzzelstukjes op haar hoofd gaat timmeren.

Grote broer heeft zoals gewoonlijk alleen last van energie tevéél en dat mag hij fijn vandaag op school op zijn leeftijds- en sexegenootjes uitleven. Papa kreeg bij het horen van het woord "griep" ook allerlei klachten en vond zichzelf heel stoer dat hij toch maar naar het werk ging. En ik? Ik moet bekennen dat ik net als papa vaak al misselijk word als ik hoor dat er ergens iemand die ik vaag ken onlangs nog heeft moeten overgeven, maar Ik heb nergens last van. In de kerstvakantie, toen was ik wat koortsig en slap, dus laten we er maar vanuit gaan dat ik het gehad heb. Kan ik me nu volledig aan mijn Florence Nightingale taken wijden. Nog een glaasje appelsap, schat?

vrijdag 7 januari 2011

Een blogje over poep

Ha, nu hebben we haar door, die Mammalien. Met die foto net doen alsof kleine Q. met zijn 20 maanden opeens zindelijk is. Nou, daar stinken we mooi niet in. Ik hoor het jullie denken. En gelijk hebben jullie, het is namelijk een foto van grote broer toen die 22 maanden was. Een ventje mét luier, die een eerste geslaagde poging deed op het potje te poepen (ik zal jullie de foto's van ná deze actie besparen!) Dat hij pas met twee en een half echt helemaal zonder luier kon mag de pret niet drukken, toch? (met de nadruk op drukken, haha) Bij je eerste kind kijk je naar alle mijlpaaltjes uit en wil je hem zo snel mogelijk groot zien worden. En maak je overal foto's van.

Zo niet bij je jongste. Mijn hoofd stond er nog niet naar, naar het potjesgebeuren. Q. is nog zo klein (en dat willen we graag zo houden) nog niet aan potjes toe. Maar Q. dacht daar zelf heel anders over en verraste ons vanmorgen met een goeie actie op oma's zolder: terwijl oma en ik gezellig aan het kletsen waren, stopte Q even met het ondersteboven houden van de diverse puzzeldozen en pakte uit de speelgoedkast een oud plastic roze pispotje dat daar nog stond uit de tijd van zus. Om er vervolgens op te gaan zitten, met luier en spijkerbroek en al. Hij trok een vreselijk moeilijk gezicht en kreunde "ppppppppp" (dat betekent "poep" dus, ik vertaal het even). Haha, wat een komiek, grappig hoor. Leuke mimiek ook. Dat heeft papa vast een keer voorgedaan. Maar ... wat een stank opeens! Het bleek niet zomaar alleen voor de grap, hij had verdorie een enorme drol gemaakt! In zijn luier. En dat scheelt wel een vieze pot, dus zo dom was dat eigenlijk helemaal niet.

donderdag 6 januari 2011

Het vlees is zwak

Een nieuw jaar, goede voornemens enzo. Was het doel vorig jaar "afvallen" en de weg ernaar toe minder eten, dit jaar focus ik me geloof ik op "afgevallen blijven" en vooral gezond(er) eten. Want een flauw bordje avondeten voor de helft laten staan en dan 's avonds een zak van die dry roasted borrelnoten - liefst paprikasmaak- wegwerken, dat is natuurlijk ook weer niet echt zoals het hoort. Maar ja, het is zo lekker he, en het vlees is zwak.

Wat me op het tweede punt brengt. Vinden jullie het nou ook niet zielig voor al die kipjes en die varkentjes? In Ariadone vond ik een medestander. Dat plaatje, dat deed het hem. En de tekst ook. Tijd voor besluiten. Eigenlijk zou ik wel vegetarisch willen, denk ik, geloof ik. Soms. Een beetje.

Kijk, kip, dat is eenvoudig. Daar griezel ik al jaren van. Man is er dol op, maar ik ben altijd de hele maaltijd bezig de stukjes kip uit mijn bami te vissen en op zijn bord neer te gooien. Kip eruit, eitje erin, opgelost.

Verder ben ik tegenwoordig best al wel een matige vleeseter. Af en toe een leverpasteitje op brood, een miniscuul rundervinkje, dat vind ik dan wel weer lekker. Of een toastje met filet americain, een frikandel speciaal, oma's gehaktballen??? Hmmmm. Eigenlijk toch wel lekker. En slap als ik ben vergeet ik even het dierenleed-argument en bedenk me dat er in vlees ook wel veel voedingsstoffen zitten die een mens nodig heeft.

Tot ik het spotje over dierenleed op de radio hoor en ik mijn vers gekochte big mac met een schuldig gevoel onder mijn autostoel verstop op zoek naar de dichtsbijzijnde prullenbak. Een bezoekje aan de kinderboerderij doet zeker een week lang mijn trek in ham-kaas tosti's verdwijnen. Vlees mag lekker zijn, maar of ik dieren wil eten, dat weet ik nog zo net niet.

Dus heb ik inkopen gedaan deze week. Een koelkast vol met vis en vleesvervangers, voor mij en mijn familie. De slappe voorgebakken brokken kibbeling gisteravond waren niet te vreten. De zogenaamde vegetarische hamburgers de dag ervoor smaakten naar schoenzolen. Al sinds mijn puberteit heb ik een enorme tofu-fobie, dus dat gaat het ook niet worden. Vanavond proberen we de kaassouflés.

En morgen, dan staat er waarschijnlijk weer een lekker mals biefstukje op het programma. Van de scharrelslager. Kan ik er weer een week tegen.

maandag 3 januari 2011

Een tweede mama

Q. kan de naam van zijn broertje nog niet uitspreken. Die begint met een M en bij elke poging strandt hij elke keer weer in een soort "mama" of "muhma".

De naam van dochter daarentegen lukt sinds kort wel.  Zonder S welliswaar, maar dan klinkt het nog liever. En nu hij dit kan, dóet hij het dus ook de hele dag. Wat hem dus niet alleen een uitbreiding van zijn vocabulaire oplevert maar ook een extra moeder. Want zo direct aangesproken worden, dat haalt het beste in haar boven. Als zij niet zelf naar hem toe komt roept hij háár wel. Als ik hem 's ochtends uit bedje haal ("mama!") vraagt hij bijna gelijk op zijn liefste toontje "aa - ter?" En daar komt ze al weer aangehuppeld, haartjes in de war en met onuitgeslapen gezichtje. Zijn gezichtje daarentegen gaat stralen: "A-tter! A-tter!"

Zus rent zich rot om deze miniman te behagen. "Wil je een flesje?" "Moet ik de puzzel voor je pakken?" Hij hoeft maar te piepen. En als zij het dan eindelijk een keertje zat wordt en even iets voor zichzelf wil gaan doen, trekt hij gewoon zijn strotje iets verder open en krijst op gebiedende toon "ATTER!!!". En dan komt ze toch maar weer kijken waarmee ze hem van dienst kan zijn. Zal wel in haar (vrouwelijke) genen zitten.

zondag 2 januari 2011

Nieuw, leeg en schoon

Huis versieren, donkere avonden met kleine lichtjes, terugblikken, feesten vol gezelligheid. Leuk hoor. Maar nu is het weer voorbij en begint er een nieuw jaar. De dagen worden steeds langer, de winter is al bijna voorbij(*). Het huis is leeg en licht, een zonnetje schijnt op de (vreselijk vieze) ramen, dus huppakee..... schoonmaken, opruimen!!! Heerlijk. Ik laad weer helemaal op.

Pappalien en de oudste twee zijn hun viezigheid aan het afspoelen in het chloorbad verderop (en de overtollige energie er aan het afduiken/zwemmen). En terwijl Q. zijn favoriete Lala dvd weer eens heeft opstaan is Mammalien de kerstboom aan het aftuigen (dat voelt goed, dat woord), veel vuilniszakken aan het vullen en de vette olietroep uit de keuken aan het poetsen. Ondertussen doet de dooi de rest met de sneeuwsoep die er nog lag en verschijnen langzaam struiken en wegen weer in beeld. De schaatsen heb ik voor de zekerheid alweer hoog bovenop zolder in een doos gestopt.

Ik weet het niet zeker hoor, maar volgens mij zag ik al een eerste krokusje zijn kopje boven de aarde steken.