maandag 26 december 2011

Ridder


Toen ons oudste kind nét een weekje oud was kwam hij aan, vriend Ridder. In een hele grote kist, met kreunende postbode erachter, helemaal vanuit Portugal. Pappalien, die weinig talent heeft voor geduldig afwachten, stond dus al snel hard vloekend met een nog veel meer herrie makende klopboormachine op een wankel trapje in het trapgat een plateautje te timmeren. Vlak naast de kamer waar ik mijn verse baby-tje steeds heel voorzichtig in zijn bedje legde en heel zachtjes welterusten fluisterde, op mijn tenen naar buiten liep. Kersverse papa had echter andere prioriteiten en verlangde van de pasbevallen vrouw vol kraamtranen en gierende hormonen een helpend handje met het vasthouden en aangeven van de klus spullen. Als de baby toch in bed lag...

Gelukkig bleek oudste een kind dat (áls ie sliep) goed kon slapen en niet snel wakker werd van geluid. En heeft de buurman geholpen  om Ridder op zijn plek te tillen. Ook al was het harnas leeg en zat er geen échte vent in, het bleek toch een stuk meer te wegen dan wij samen tillen konden.

Ridder heeft jarenlang in ons trapgat de wacht gehouden. Tot het moment dat we besloten een nieuwe verdieping nodig te hebben op ons huis: de ridder moest plaats maken voor een nieuwe trap. Ik had hem graag buiten op de stoep gezet, vlak voor de tuin, maar ik betwijfel of hij dat in ons klimaat lang had volgehouden. We hebben hem dus naar het asiel gedaan op Ma.rk.tplaats gezet, en al gauw kwam er een mevrouw (met vier kinderen in een niet al te grote auto maar mét open dak) en heeft hem meegenomen. Ze had een mooi oud huis ergens, en dacht er een prima plek voor te hebben. Ik ben benieuwd hoe Ridder het nu maakt.

Ons trapgat, wat zeg ik trapgaten, zijn tegenwoordig een beetje saai.

vrijdag 23 december 2011

Disorders

"Peuter doet al net zo raar als Oudste", probeerde een oninspirerende doorsnee suffe gel-stekel uit de klas van oudste me te vertellen over mijn vrolijke zonen. Ik wierp hem een vernietigende blik toe (mag dat, bij tienjarigen?) en kon nog net een "gelukkig maar, dan zijn er ook nog kinderen die verder denken dan hun piemeltje lang is kinderen mét fantasie" inhouden. Hij had het waarschijnlijk toch niet begrepen, net zo min als hij de grapjes van oudste snapt.

Iets anders. Waarom noemen ze het gelijk een "disorder" als je hersens net even anders werken als die van de gemiddelde mens? vroeg Pappalien zich af. Een man waar ik voor gevallen ben, juist omdat zijn hersens niet hetzelfde werken als bij de gemiddelde mens. Wat ik zelf zeer verfrissend vond. Een half woord in plaats van alles te moeten uitleggen.

Naast dat brein heeft mijn man ook nog een eye muscle overstress disorder. Zijn oogspieren doen het zó goed dat hij echt extreem scherp ziet. Van dichtbij. Ideaal als je in de horlogereparatiebusiness zit of splintertjes uit kindervingertjes moet peuteren. Dat ik niemand aanraad bij hem in de auto te stappen als hij zijn glazen protheses niet draagt is de andere kant van de zaak. Maar om dit talent nu gelijk een disorder te noemen...

Onlangs heeft een mevrouw die daarvoor heeft doorgeleerd bedacht dat oudste zoon ook een disorder heeft. Een attention deficit disorder. Misschien verklaart dat zijn vele talenten. Of misschien ook wel niet. In ieder geval is hij ánders. En ik vind hem geweldig. Waren er maar meer zoals hij.

donderdag 22 december 2011

Tante taart

Ik voel me meestal gewoon nog wel ergens eind twintig, begin dertig. Ik ben een meisje, brul ik herhaaldelijk tegen peuterzoon die aan het oefenen is op de verschillende geslachten. Maar daar stinkt hij niet in. Zus, dat is een meisje. Mama niet. Oma trouwens ook niet.

En gelijk heeft hij, ik schrok me kapot zag het opeens toen man de foto's van zijn iPhone had overgezet. Ik ben geen meisje, ik ben een taart. Een dikke vette taart met een onderkin. Nou snap ik waarom ze op straat allemaal U tegen me zeggen. Ik mag me dan twintig voelen, zo zie ik er niet meer uit. Aan de andere kant durf ik wel, in tegenstelling tot vijftien jaar terug zo'n griebus foto te laten zien, van als ik even niet op mijn voordeligst ben. Het kan niet elke dag feest zijn toch? Volgende keer beter, even een keertje langs de kapper doet vast ook wonderen. Dus. Ben ik toch maar weer mooi gegroeid in die afgelopen jaren, en niet alleen aan de buitenkant.

Voor de trouwe lezers, over nog eens vijftien jaar moeten jullie de blogjes mét foto gewoon maar over gaan slaan. Ik sta niet voor mezelf in, wat daar allemaal op getoond gaat worden.

woensdag 21 december 2011

Functioneringsgesprek

- Zo Mammalien, daar zitten we dan, een functioneringsgesprek!
Tja, het is niet mijn hobby, pop's, fg's, bg's, 360 graden evaluaties, loopbaangesprekken ... Als sinds jaar en dag weet ik nooit wat ik zeggen moet als ze me vragen waar ik over vijf jaar wil staan.
En hoe vind JIJ eigenlijk dat het gaat?
Precies, die vraag, daar kan ik ook niet tegen. Dat accent op die JIJ  ook, alsof jullie het al wel zeker weten hoe het met mij gaat
Maar zo moet je dat niet zien hoor, het is geen wij tegen jou, het is óns, gewoon een grote fijne warme familie, waarbij het geheel meer is dan de delen samen
Kuch, daarvoor ben ik ook maar voor mezelf gaan werken
Wat zeg je, Mammalien?
Eh... het gaat GOED. Nog steeds stijgende bezoekersaantallen, meer adverteerders en lovende kritieken. En ik vind het leuk werk.
Fijn zo. En wat kunnen we verder nog voor je doen?
Nou, het is jammer dat ondanks al die extra bezoekers de inkomsten minder worden.
Tja, euh, het is natuurlijk wel de tijd he, de financiele crisis hakt om zich heen. Maar euh, wat ik ook nog wil zeggen. FIJN dat je zo flexibel en gemotiveerd bent, al dat werken buiten kantoortijden en zo. Jammer dat het soms ook alleen maar dat ene half uurtje om negen uur 's avonds is. 
- Ja wacht eens even, jij lelijke dikke taarterige directrice met je stomme uitgegroeide geblondeerde knot. Laten we de functiebeschrijving er even bij pakken, ja? Ik geloof dat die schoonmaak, opruim, kinderopvang en chauffeursdiensten niet zo direct werden genoemd in mijn taakomschrijving. En die ene dag dat Pappalien thuis is en ik de hele dag zou kunnen werken, dat is ook vooral theorie gebleken. Ik ben dag in dag uit bezig voor dit bedrijf, werk me uit de naad, en krijg er nauwelijks geld voor. Noch waardering. Zo. Laten we het dáár eens over hebben.
Waar wil je eigenlijk over vijf jaar staan?
- Eh, nou, eh, gewoon, eh.... hetzelfde als nu?

- Goed. Ik tik het verslag uit, als jij even tekent zijn we klaar. Gek he, een functioneringsgesprek met jezelf. Maar dat krijg je ervan als je zzp-er bent, zo helemaal alleen. Hoewel ik er wel een beetje een gespleten persoonlijkheid van krijg, al die afdelingen in mijn eentje managen, ondersteunen, en dan ook nog zelf het eigenlijke werk doen. O nee, dat doe jij.
- Misschien volgend jaar geen fg meer? 
- Ja, maar het moet he. Wettelijk verplicht, zegt afdeling personeelszaken. Ik zal zo even contact met ze, eh met mij, opnemen om het verslag in drievoud in te dienen
Goed. Vraag dan ook gelijk even hoe het zit met onze salarisverhoging? 

zondag 18 december 2011

Het Gat


Daar ging ze, door het B gat... 


En toen kreeg ze een heus B diploma

En ze wil geen C. Dus valt Mammalien, na twee keer twee jaar elke zaterdagochtend vroeg naar het zwembad te zijn gereden hoogstwaarschijnlijk zelf in een enorm gat. Wat doet een normaal mens op de zaterdagmorgen om negen uur?

Gelukkig is peuterzoon er nog. Over een jaar of twee beginnen we gewoon weer opnieuw.

zaterdag 17 december 2011

Ritueel

Ik had al niet zo veel met rituelen, maar na vandaag begrijp ik waarom. Ik heb kennis gemaakt met de rituele wassing, met scrubhandschoen. Net als de rituele slachting iets wat ze niet zonder verdoving uit zouden moeten voeren. Niet alleen de dode huidcellen, maar ook de rest van mijn vel lag er bijna af.

De kruidenpakking daarna, die ook nog eens een afslankend effect zou hebben, was eerst wel lekker. Maar na twintig minuten plat op mijn buik te hebben gelegen, als een soort kerstkalkoen in huishoudfolie gewikkeld en met mijn kop door een veel te groot gat in de massagetafel zodat mijn voorhoofdsholte écht compleet dicht zat en de nekspiertjes begonnen te krampen, was het ontspannende effect wel verdwenen.

Gelukkig kwam daarna de ayurvedische rugmassage en, onbekender maar ook heel lekker, hoofdmassage in nek, gezicht en haar. Met olie, zodat ik er de rest van de dag uitzag alsof we thuis geen geld meer hebben voor stromend water... maar ach, ik rook wel lekker.

Lekker middagje dus. Gold ook voor de appeltaart mét slagroom. Om het afslankend effect van die pakking een beetje tegen te gaan.

donderdag 15 december 2011

Kerststukjes

Hulpouders, vroegen ze. Op de donderdagmiddag, dus de spoeling was dun, want blijkbaar werken mensen op die dag. Zo niet ik, zzp-er als ik ben, eigen-tijdindeelster, moeder die ook wel eens een uurtje zónder peuter iets wil doen, nieuwsgierig mens dat gewoon wel eens zien wil hoe het nou gaat, bij mijn kindertjes in de klas. Ik gaf me dus op. Om te helpen. Dat het ging om hulp bij het maken van kerststukjes dat negeerde ik gewoon nog maar even.

Om 13 uur scherp stond ik er, dochter was hard aan het werk. En tot mijn grote verrassing zat zoon er ook, in het kader van "bij zieke juffen verdelen we de kinderen uit de klas zonder juf gewoon over de andere klassen". (Het leek het dorpsschooltje van mijn oude tantes begin vorige eeuw wel, die zaten ook met broers en zussen van verschillende leeftijden gewoon- onder leiding van één gesteven non- in één en dezelfde klas.)

Maar goed, toen moesten we aan het werk. Kerststukjes moesten er worden gemaakt. Nou ben ik niet heel onhandig, maar wel wat slordig. En echt veel kaas van kerststukjes heb ik ook al bewust nooit gegeten. Als het maar groen is, in de fik gestoken kan worden en de kinderen het naar hun zin hebben, dacht ik nog.

De juf bleek echter naast het doel van het gezellig samenzijn en met de handjes werken ook nog nog een soort van kwaliteitseisen aan het eindprodukt te stellen: waar ik ooo en ahhh riep stuurde ze de kinderen in mijn groepje keihard terug met de mededeling dat "ze nog oase" zag. En dat mag dus niet! Dus hielp ik ze om het engelenhaar wat tactischer te strikken, prikte er nog een verdwaald hulsttakje in en zette ik hier en daar een kaars recht. De stukjes van de kinderen in het groepje van de hulpouder naast me zagen er inderdaad wat gelikter uit, zag ik later. Soit. Die van ons waren dan weer veel origineler van opzet en eentje zo origineel dat hij vóór het einde van de middag al drie keer uit elkaar gevallen was.

Uiteindelijk na twee uur was de klas weer schoon, waren er vierentwintig stukjes geproduceerd, evenzoveel kinderen serieus blij. Leuk, toch? Het enige minpuntje is dat de juf heeft gedreigd dat de kinderen ze volgende week mee naar huis mogen nemen. Zodat ik de hele kerstvakantie tegen twee stukken met kerstbal behangen conifeer op zilverpapier zit aan te kijken.

woensdag 14 december 2011

Vermoeiend maar gezellig, zo'n zieke dochter

Het was een beroerde nacht. Na een half uur wakker te hebben gelegen besloot ik om half vijf dat een tochtje naar de wc vast wonderen zou doen voor de slaap.

En zo was het inderdaad. Ik zat net lekker mijn blaas te legen toen er een enorme pluizerige klittenbol met daarachter verstopt mijn dochter binnenkwam. Huilend. Want haar oor deed pijn, en zo te horen zat ook de rest van haar hoofd behoorlijk dicht. Troosten, paracetamolletje en lekker weer in bed. Uit tactisch oogpunt maar gewoon allemaal bij elkaar: zij, ik, en pappalien. Zodat hij ook lekker wat kon meelijden, eh, meeleven. Gna.

Helaas, slapen met zijn drietjes in een bed, waarvan één steeds heel hard aan het hoesten en draaien is, dat gaat eigenlijk niet. Ik viel tegen half zeven in slaap. En dan is het toch wel zuur als je er om kwart over zeven uit moet. Dochter mocht blijven liggen van mij, dan maar een dagje geen school. Beetje uitslapen, beetje uitzieken. Dat leek haar ook wel wat.

En nét toen ik in mijn laarzen stapte om zoon naar school te brengen hoorde ik gestommel op de trap. Mam! Ik heb honger! Huppelend kwam de zieke naar beneden. Ze had wel een dichte neus maar zag er een stuk fitter uit dan ik me voelde.

Dus een dagje met zieke dochter thuis. Maar toch wel gezellig hoor, en handig, want ik kon eindelijk eens die vette keuken uitbaggeren terwijl zij peuterbroer vermaakte. En ze is mee geweest naar "Muziek op Schoot", zodat ik eindelijk ook eens een kind had dat braaf deed wat de juf wilde (soms zelfs twee). En ze heeft de kerstkaarten bij de buren in de bus gegooid. Ideaal dus, zo'n ziek kind.

Maar morgen mag ze gewoon weer naar school, en peuter mag naar de peuterspeelzaal. En wie weet kan ik dan eindelijk mijn snothoofd en zere ogen eens wat rust gunnen.

dinsdag 13 december 2011

Het kerstkaartendillema

Eén van de reacties hieronder bezorgde me zomaar een nieuw blogonderwerp. Het dilemma: to kerstkaart or not to kerstkaart. Stuur je iedereen, niemand, of alleen lekker kneuterig: mensen die jou ook een kaartje sturen?!

Vorig jaar was ik er uit: flauwekul, die kerstkaarten, geldverspilling. De beste wensen sturen leken me net zo'n verplichting en inhoudsloos als de rest van de kerst. Dus we stuurden niet. Op een paar bejaarden na waar ik dacht echt niet onderuit te kunnen en een paar waar de kinderen graag iets naar wilden sturen.  Nee dus. Geen kerstkaarten. Doen we niet meer.

En toen werd E. ziek. E. was er één uit de categorie "soms heb je veel contact, soms zie je elkaar maanden niet, maar de vriendschap zit toch wel goed en dat je om elkaar geeft weet je toch wel". Maar ja, drukdrukdruk met je eigen lullige leventje: de was moet nog gedaan en de kinderen hebben volgende week vakantie, eerst even een nieuwe winterjas kopen. Dat soort excuses, je kent ze vast wel. Maar toen werd hij ziek, en toen was hij dood. En had ik spijt van dat kinderachtige gedoe om géén kaartjes met de beste wensen gestuurd te hebben. Niet dat ik denk dat mijn allerbeste wensen voor 2011 het verloop van dat jaar ingrijpend veranderd zouden hebben- zo ver rijkt mijn macht nu ook weer niet. Maar ik bedacht me wel dat het eigenlijk stom is dat je niet veel vaker gewoon even kort iemand laat weten dat je aan hem/haar denkt en om hem/haar geeft.


Er gebeurden nog wat meer dingen, en zo zat anti-kerst Mammalien middenin de herfst opeens in soort van warme kerstzweren, eh sferen. Vol van de gedachte dat er wat meer liefde en begrip zouden moeten zijn op de wereld, minder geweld en oorlog en ziekte. En ik besloot dus, middenin de herfst, dat het dit jaar wél kerstkaarten zouden worden. Met een persoonlijk tintje. Het blogje erover staat nog steeds in het klad, het is er nooit uitgekomen. De kaarten wel. Die liggen op tafel klaar om geschreven te worden.

De foto voorop was snel gevonden, een werkelijk engelachtige foto van de kinderen. Omdat ze echt voor mij groot geluk en liefde vertegenwoordigen, omdat ze serieus echt van elkaar houden, omdat dat op die foto -die per ongeluk ook nog eens door een echt fotograaf gemaakt is- ook zo duidelijk naar voren komt.

Op de achterkant van de kaart staat een bijna schaamteloos groot logo van de Kankerbestrijding - het Goede Doel waar een flink percentage van de kosten voor die kaart naar toe gaat. Niet omdat ik vind dat iedereen moet weten dat of welke goede doelen ik steun, maar wie weet inspireert het de medemens om zelf ook wat te geven...

Dus. Dit jaar is het een vette JA, wij sturen kaartjes.

maandag 12 december 2011

Staat ie al?

De Boom, het lijkt het gesprek van de dag. Staat ie bij jullie al? vraagt de halve wereld aan me. Nou, inderdaad. Sinds donderdag, op heftig aandringen van dochter.

Sinds we kinderen hebben hebben we ook een boom, daarvoor waren we zeer gelukkig kerstboomloos. Deze knapperd hebben we een jaar of zes geleden aangeschaft, een blauwspar van de plastic soort. Bevalt prima, geen gedoe met uitzoeken, wegbrengen, verbranden. Elk jaar klapt Pappalien hem weer uit en in, prikt de piek (zijn engeltje) erin, gooi ik er met mijn engelengeduld wat niet meer geheel uit de knoop te krijgen  draadjes met glitters en lampjes in en worden verdere onbreekbare versierselen door de kinderen gedaan.

De eerste paar dagen dat ie staat vind ik het inderdaad best gezellig, deze foto doet hem geen recht. Als het ding een weekje staat begin ik hem een beetje zat te worden, sta-in-de-weg lichtwegnemend kreng. Een week later haat ik hem. Mede dankzij de vreselijke kerstterreur in winkelcentra, op tv, de radio waardoor ik half december zeker weet nóóit meer lekker te willen eten en geen enkele poging ga doen ook maar enigszins gezellig  over te komen. Dat vredige, dat warme, dat vooral hele dure en gemaakte, dat doen we gewoon van de zomer wel weer, oke? Bah. Grmbl.

Wat wel weer heel fijn is is dat ik hem op 2 januari lekker mag aftuigen en naar de garage verbannen.

En om het blogje toch niet al te zeer in een donkere deprimerende december dip te laten eindigen hier twee lichtpuntjes. Zijn het geen schatjes?

zaterdag 10 december 2011

Wildbreien!!

Van de week  kwam ik toevallig op dit kruispunt, zie foto. Wat lief, wat vrolijk, ik werd er helemaal blij van. Echt serieus wildbreien dus! Hét woord van 2011 begreep ik, en wereldwijd al een stuk langer een bekend fenomeen. Tik voor de grap eens "wildbreien" in op je zoekmachine en bekijk de plaatjes. Wow!

Maar in onze wijk is het nog niet doorgedrongen, die gezelligheid. Jammer! Want het zou de saaie nieuwbouwboel zo gezellig maken. Nou wil het toeval (gelukkig bestaat dat!) dat er twee van dat soort paaltjes precies voor mijn deur zijn gezet. Eerst was ik de gemeente daar niet zo dankbaar voor omdat me dat een flinke deuk in mijn parkeerego achterbumper heeft opgeleverd, maar nu zie ik het nut er toch wel van in.

Mammalien is dus lekker aan het haken. (Wildháken mag ook, vind ik. Ik kan wel breien maar het is minder praktisch op de bank tussen al die kinderoogjes die zich steeds op een andere plek bevinden en bovendien krijg ik er een zere arm van.) Dochter begrijpt het helemaal. Ik hoorde haar van de week enthousiast tegen een vriendinnetje bij ons thuis zeggen: "Het wordt steeds kouder nu he, dus mama is een lekkere warme sjaal voor de paaltjes aan het maken!" Vriendinnetje keek even heel vreemd uit haar ogen. Misschien moet ik er t.z.t. een etiketje aan vast maken, met een korte uitleg. Zodat ook de gemiddelde burgerlijke vinexvader begrijpt waar het over gaat. 

woensdag 7 december 2011

Dank u Sinterklaasje!

Oudste vond een doos potloden in zijn school surprise. Hij had geen idee wat hij daar mee moest. Gelukkig zat er ook nog een chocoladeletter in.

Peuter vond net in een donker hoekje een gloednieuwe doos 24 leuk gekleurde stokjes. Wow! Wat een mooie kleurtjes, wat kun je daar enorm leuk mee spelen. In-de-doos, uit-de-doos, één voor één pakken en neerleggen. Kleurtjes sorteren, stokjes in het kleine gaatje tussen kast en muur proppen. Gaaf! Hij speelt er nu al meer dan een uur mee, helemaal alleen. Wat een zoete peuter!

Dank u Sinterklaasje voor zo'n enorm goed cadeau, wederom. Ook hier is mama weer blij mee.

Dank u Sinterklaasje


Eindelijk een Sudoko boekje dat zijn hersens zo hard laat kraken dat ik mijn eigen geknauw op die chocoladeletters niet meer hoor. 

maandag 5 december 2011

Zo zie je nog eens wat

Grote pauze op een klein, dicht bevolkt schoolplein vol basisschoolkinderen die allemaal nog wat hyper zijn van de overdosis pepernoten van het weekend. Ik loop er mijn verplichte ouderparticipatie-pleinwacht-beurt te vervullen en doe een schietgebedje dat er tijdens deze pauze in ieder geval geen al te grote ongelukken zullen gebeuren. Droog hier en daar een traantje, knoop een paar jassen dicht.

Mijn eigen mooie meisje dat altijd genoeg vriendinnetjes heeft om mee te spelen komt huilend en pruilend op me af. Ze is zo alleen, en haar vriendinnen willen niet met haar spelen. Ik kijk nog eens goed rond en ja hoor, daar zie ik de meisjes in kwestie. Bovenop de rug van een knappe jongen die bij nadere inspectie mijn eigen zoon blijkt te zijn. Die soms wat verlegen jongen die meisjes stóm vindt. Hij geeft zijn favoriete tikspelletje met zijn vriendjes toch maar wat graag op om door minimaal drie meisjes besprongen te kunnen worden. Aan zijn been, hangen ze, op zijn rug, of gewoon heeel dichtbij. Ze krijgen het er zo te zien warm van. En hij maar doen of hij steeds nét te langzaam loopt om te kunnen ontkomen.

Een grote vrolijke grijns op alle gezichtjes. Behalve op die van dochter.

zondag 4 december 2011

We zijn er klaar mee!

Het was mooi, maar het is weer mooi geweest. Morgen nog een Sintachtig gebeuren op de peuterspeelzaal (?!) en dan een flinke schop onder zijn hol. Tot volgend jaar!

De zondag ná pakjeszaterdag hoef je in ieder geval niet veel vermaak te bieden aan de kinderen. Eerst bouwen ze gebrusterlijk aan het lego kasteel van zoon, dan maken ze samen klei-ijsjes met de klei-ijsmachine van zus. Hoe lief zijn ze samen toch. Dat moet volgend jaar zeker weer mooie cadeau's opleveren als de Sint dat ziet!

Tussendoor loopt de kleine soms ook nog wat in de weg helpen ze peuterbroer ook nog even de weg terug te vinden naar zijn eigen nieuwe speelgoed: een huisje met vormpjes en sleuteltjes waar hij al de hele morgen mee aan het prutsen is.

In een korte speelpauze hebben we de chocolade sinterklazen opgevreten en de laatste resten pepernoot en boterletter weggewerkt. Hoeven we ook vandaag weer niet gezond te koken, dat scheelt.

Inmiddels hebben we de ergste drukte even uit zoon weten te krijgen door hem achter een computerspel te schuiven en kijkt dochter naar de (opgenomen versie van) de finale van het junior songfestival. Was ik als klein meisje ook altijd wel gecharmeerd van al die jurken, de liedjes in gekke talen en de spanning bij het tellen, ik kan het nu al jaren niet meer aanzien. Welke serieuze volwassen zanger wil daar eigenlijk aan mee doen??

Het leuke van het junior songfestival is dat er kinderen meedoen, een soort kinderen voor kinderen dus. Maar om het leuk te houden zou je eigenlijk het geluid uit moeten zetten, want gottegot wat een vreselijk geluid komt er uit sommige kinderstrotjes...  Ik ben dus achter mijn pc gevlucht. Dochter is helemaal in vervoering en wil alles horen en zien. Ben benieuwd wat dat voor moois op gaat leveren als ze zich zo in haar eigen kamertje terugtrekt.

zaterdag 3 december 2011

We zijn er klaar voor!


Nog even aftellen... De hulp-sint en hulp-piet zitten in ieder geval al klaar. Spannend.....

donderdag 1 december 2011

Baby zijn

Net nu ik echt aan niemand meer verkopen kan dat mijn twee-en-een-half-jarige jongste nog een teer zacht onbeholpen kindje is heeft hij een nieuw spelletje. "Mama, ik wil baby zijn!" komt hij regelmatig naar me toe. Ik moet hem dan op schoot nemen, zijn hoofdje ondersteunen, zijn benen dubbelvouwen. Zoete babyliedjes zingen en hem zachtjes aaien. Zijn boevenbekkie verzacht helemaal en hij produceert een lief babyachtig glimlachje. Zo lief! Ik stink er bijna in.

Oudste is nooit een baby geweest. Zelfs toen hij een baby was had hij geen rust in zijn kleine dunne kontje om gewoon stil te liggen. Ik heb met verbazing gekeken hoe mijn zwangerschapsgymcollegamoeders hun baby's, die toch even oud waren als de mijne, gewoon wél urenlang op schoot konden houden. Waar die baby's dan ook nog in slaap vielen, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was.

Nu, acht jaar later, probeer ik ook mijn oudste te verleiden weer heel even baby te zijn op mijn schoot. Hij kijk meewarig naar de dubbelgevouwen koekkoeksbaby die ik aan het wiegen ben, maakt nog een flikflak met schroef op de bank terwijl hij een mop navertelt en een volgende hap uit zijn boterham neemt.

Zes jaar geleden paste het nog wel!
Gelukkig hebben we nog dochter. Dochter is tegenwoordig één meter twintig aan knokige botten en ook al jarenlang veel te eigenwijs om zich te laten vertellen wat ze moet doen, maar ze wil toch nog wel steeds graag lekker gepamperd worden. Meer dan ooit eigenlijk. Zo moet ik haar opeens weer helpen met uit- en aankleden 's ochtends, haar velletje insmeren met bodymilk en praat (commandeert) ze het liefst op babytoon.

Als ze ziet dat ik met peuterbroer aan het babyknuffelen ben neemt ze dus de kans waar en springt, peuterbabybroer ruw opzij duwend, bovenop mijn schoot. Peuterbabybroer druipt af en ik knoop haar ledematen in elkaar om het toch nog enigszins te laten passen. Ze tettert keihard TATA in mijn oor en als ik dreig haar weer in een wiegje te leggen omklemt ze me met stalen arm- en beenspieren. Geen ontsnappen aan, ik heb een baby. Van zes jaar.

dinsdag 29 november 2011

Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een


Dank jullie wel voor alle steunbetuigingen. Met mij gaat het prima hoor, al ben ik stijf en heb ik spierpijn en pijnlijke armen en billen  (en een lompe vent die me gewoon op mijn kont slaat in plaats van mijn totale achterkant zacht en liefdevol te masseren...)  Het horloge is helaas overleden, maar opeens zie ik het nut in van een man die horloges verzamelt, ik zit niet zomaar zonder.

Verder een druk dagje. Wegbrengen, ophalen, wegbrengen, ophalen, ophalen, wegbrengen en omgekeerd. En tussendoor nog een poging gedaan de berg sinterklaascadeautjes aan te vullen. Domme Vinex huisvrouw als ik ben dacht ik even snel naar het centrum van de grote stad te kunnen. Met de auto. Met de nadruk op Even Snel....

Dus ik heb vooral ándere auto's gezien (waarvan wel eentje van heeel dichtbij, die opeens stil bleek te staan voor mijn neus), wegomleidingen, bouwvakkersbillen opbrekingen, files, stoplichten en een parkeergarage. Daarna kon ik precies twee minuten in de H.EMA (of all places, die zit namelijk ook gewoon hier om de hoek) gewinkeld en toen moest ik weer terug rennen om op tijd te zijn voor de eerstvolgende ophaalbeurt.

Hijg. Puf. Nu weer even thuis, snel een blogje typen, een slokje appelsap, een stukje chocola een boterham en dan weer weg. In een volgend leven laat ik dat rijbewijs gewoon zitten en neem ik vlieglessen. En zo'n kek rood-blauw pakje met cape. Scheelt ook op de trap, denk ik.

maandag 28 november 2011

.. dan ben je snel beneden

Ik loop naar beneden. De trap staat vol troep, mijn beide handen zijn vol, ik heb haast. Niks bijzonders, dat doe ik elke dag twintig keer en het gaat al jaren goed.

Alleen vandaag niet.

Op de tweede trede van boven voel ik mijn voet wegglijden en ik val keihard op mijn stuitje. Ik kan mijn val niet breken, me nergens aan vastgrijpen. Het duurt een eeuwigheid voor ik beneden ben. Als de tijd niet opeens langzamer is gaan lopen dan moet de trap langer zijn geworden, of mijn hersens zijn in de turbo stand gesprongen. Terwijl ik mezelf in slow-motion naar beneden voel glijden bedenk ik honderd scenario's. De plastic speelgoedpizza die ik op wilde gaan ruimen is uit mijn hand gevallen en ligt inmiddels in acht stukken beneden. Ik kan alleen maar hopen dat ik zelf gewoon in één stuk aan zal komen. Ik ben alleen thuis met peuter, en de telefoon is best ver weg als je onderaan de trap ligt met twee gebroken benen.

Eenmaal beneden schreeuw ik het uit. Peuter boven roept nog "mama?" maar speelt gewoon door. Gelukkig. Ik heb -wederom gelukkig - niets gebroken, maar ik ben zó ontzettend geschrokken. Mijn kont en mijn rug hebben een flinke klap gehad, het doet behoorlijk pijn. Maar waar ik het meest van slag van ben is dat ik zo van slag ben. Ik ben opeens heel misselijk en ga even liggen. Wat een ouwe wijven gedrag, mopper ik ondertussen op mezelf, vroeger kon je toch ook gewoon vallen zonder dat er zo'n heisa van werd gemaakt? Het duizelt me en ik doe mijn ogen dicht. Vrijwel gelijk is het ook weer over. Ik sta voorzichtig op. Ik tril als een gek, maar weet dat er verder niets aan de hand is. Mijn elleboog is ontveld, en mijn hele achterkant is morgen donkerpaars, maar daar blijft het bij.

Ik ontdoe me van mijn nieuwe gladde sokken en scheld ze uit want dat lucht zo lekker op en gooi ze in een hoekje.  Boven zit peuter inderdaad nog braaf te spelen. Om de een of andere vreemde reden besluit ik dat het traphekje dat we eigenlijk een dezer dagen weg zouden halen toch nog maar moet blijven staan. Alsof peuter een hekje nodig zou hebben.

Stom oud wijf.

zaterdag 26 november 2011

In bad

Ik zit net in bad als oudste de badkamer binnenkomt. Of hij er bij mag. Ik had me een beetje verheugd op mijn rust en mijn boek, maar vooruit, hoe vaak krijg je een achtjarige in je bad?

Hij is in een spraakzame bui en praat honderduit. Over tieteneiland (ja sorry, ik heb geen badpak aan en het bad is nét niet diep genoeg) Over meisjes, dat hij wel een vrouw moet gaan zoeken ooit, maar dat dat best lastig is omdat de meeste al getrouwd zijn. Bovendien moet hij eerst een baan zien te vinden. Hij moet er diep van zuchten.

Het gaat ook over pakjesavond en de sint. Wanneer papa of ik iets in de schoenen gaan doen die klaar staan bij de brievenbus. Hij gelooft echt niet meer, hij weet hoe het zit. Maar, zegt hij, toen hij vier was, op pakjesavond, toen er een enorme zak met speelgoed voor de deur stond en hij opendeed, zag hij toch nét een stukje rode cape verdwijnen. Dat was Sint, dat wist hij toch echt heel zeker, in ieder geval toen hij vier was.

Je hoort zijn hersens kraken, en dan trekt hij trekt een komisch hoofd en zet een gek stemmetje op: "En wat bewijst dat?!" Ik weet het niet. "Dat Sinterklaas is doodgegaan na mijn vierde! De meesterspeurneus heeft het opgelost!" Hij kijkt me aan alsof hij Tatort zelf is, met een flinke borrel op dan. Ik moet ontzettend hard lachen, en dan is het hek natuurlijk van de dam.

Hij bestookt me met allerlei fantastische theorieën en onbegrijpelijke moppen en plenst ondertussen woest door mijn bad. Al gauw staat er meer water naast dan erin, en moeten we van ellende maar beneden op de bank verder. In pyjama en samen onder een grote warme deken. Verhalen vertellen, grapjes maken, en lekker knuffelen. Dat mag namelijk ook gewoon nog steeds, al is hij bijna negen en moet hij over een tijdje toch eens serieus gaan nadenken over het huwelijk en een vaste baan.

donderdag 24 november 2011

Crisis

Ben ik net helemaal enthousiast aan de Pilates, krijg ik het volgende bericht in mijn mailbox:

Helaas heeft de economische crisis ook xxx getroffen ... financiële slechte situatie ontstaan ... geen uitweg meer ...  faillissement aangevraagd ... Per direct zijn alle activiteiten gestaakt en er wordt geen les meer gegeven.
Tevens heeft xxx geen financiële reserves of eigendommen waarmee het lesgeld gerestitueerd zou kunnen worden ...

Wel potverd! Na drie van de tien lessen is het opeens voorbij. Dag strakke buik, dag geld. En ik maar denken dat die financiele crisis iets was waar ik wel doorheen zou glippen als ik maar lang genoeg niet naar het nieuws zou kijken en luisteren.

Maar mij hebben ze niet. Ik lig nu dus plat op de grond onder mijn bureau en doe al typend mijn buikspieroefeningen:  <adem in>omhoog en TYP!<adem uit, terug op de grond><adem in> en ik blog weer verder<adem uit, terug op de grond><adem in>au,d at is best zwaaklkl<adem uit,terug op de grond><adem in>agdjqjh31ui2y3jknsdnasdnam,da, ....

Wensen en cadeau's

Dank voor alle felicitaties hieronder. Het was een drukke dag, maar dat kwam vooral door de kinderactiviteiten op woensdag, niet zozeer door mijn verjaardag die ik eigenlijk weer eens niet vierde. 's Avonds -ik lag net in bad- kwamen nog wel onverwacht onuitgenodigd onaangekondigd broer en schoonzus even langs, dus dat was wel gezellig.

Ik heb een paar mooie lieve leuke cadeautjes gehad. Maar om nog even terug te komen op de op de vraag van Twistmom hieronder, wat ik zelf wens? Eigenlijk als ik er goed over nadenk heb ik wel genoeg. Een beetje teveel zelfs. Te veel ongeduld, te veel kilo's. Te veel de neiging me de godganse dag vol te proppen met vetten en suikers. Vooral als de emoties weer eens hoog oplaaien of ik me stierlijk verveel. Of gewoon uit gewoonte tussendoor.

Dus als dát nou vanaf nu eens een beetje minder kan, zou dat fijn zijn. Dan zit ik hier volgend jaar weliswaar een kalenderjaartje ouder maar ook een stuk strakker, slanker en gezonder. Mooi cadeau van Mammalien voor Mammalien. Houden jullie me eraan? (En nee, niet gaan zeuren op feestjes, dan mag het wél)

woensdag 23 november 2011

Pappalien blogt stiekem

Heerlijk zo'n verjaardag! Heerlijk uitslapen met de kinderen op bed Mammalien feliciteren en samen leuke dingen doen met de kidz. 's Middags is het tijd voor activiteiten. Mammalien vertrekt eerst met onze oudste in Pappaliens auto en even later vertrekken de middelste, kleine Q en Pappalien naar de dansles. Tenminste, zo leek het even...

Maar waar zijn de sleutels van de andere auto toch? VlZoek vlzoek vlzoek. maar dat helpt niet! De sleutels blijven weg...

Andere mamma's gebeld maar het is te laat. Op de fiets dan maar! De middelste moppert al dat het zoo ver is. Maar daar gaan we met kleine Q achterop Mammaliens nieuwere maar intens inferieure fiets. Wat gaat dat langzaam! De achterband is bijna plat en ik houd de middelste maar bijna bij.

Veel te laat komen we aan. De middelste huilt dat het mijn schuld is dat ze zoo laat is. Ik heb het een beetje warm gekregen. Als ze eindelijk omgekleed is en begrepen heeft dat je je kleren best in een kluisje kunt leggen zonder dat je er een muntje instopt gaan we de trappen op. Das zeulen met Q. Hup de les in, richting vriendinnen en meteen aan het dansen. Dat is gelukt. Nu Q er nog uitkrijgen. Dat lukt maar mee wil hij niet. Hij huilt nep en irritant zielig dus ook dat is leuk. Onder de arm en daar gaan we. De fiets es intussen niks veranderd en wij ploeteren naar huis. Daar aangekomen zien we dat het te laat is om terug te gaan voor het ophalen.

Andere mamma gebeld. Die wil gelukkig wel de opa en oma bellen die een vriendinntje ophalen. Ze mag mee en kan vanaf kwart over vijf weer opgehaald worden. En dan moeten we natuurlijk het fietsje nog even halen want die kon niet mee.

Kleine Q en Pappalien kijken Teletubbies. Q wil een fles. Nou, dat kan, Pappalien ook. Eind goed, al goed.