donderdag 30 december 2010

Foto-art

In een vergeten hoekje op ons netwerk kwam ik een heleboel foto's tegen van de afgelopen eh, anderhalf (?) jaar. Gemaakt door onze kleine fotograafjes met hun eigen Vtech kindercamera. Wat nou, waardeloze kwaliteit foto's?! Ik vind het gewoon kunst! 


Zoon met sterallures


.In gedachten verzonken eenhoorn


Dochter heeft dezelfde obsessie als mama, voetjes! Ook die van jezelf.  


Wat is ie lief en zo klein!! Tip aan iedereen: schiet een fotorolletje vol en verstop dat een jaar of wat voor jezelf. Wat een leuke verrassing als je daarna de foto's ziet!



Kleurtjes


Baby Blauwoog


Wie het weet mag het zeggen...
 

dinsdag 28 december 2010

Hoe nu verder?

Einde jaar, tijd om het afgelopen jaar Mammalien weer eens in boekvorm (voor eigen gebruik, niet voor de verkoop) uit te printen. En daarna? Geen idee. Ik weet niet goed wat ik met Mammalien moet. Ik vind het leuk om te schrijven, maar soms niet zo leuk dat ik er diep over moet nadenken wat ik wel en niet op het internet slinger. De kinderen worden groter en vinden het ook niet altijd leuk meer als ze horen dat ik iets over hen vertel tegen andere ouders, hoe onschuldig of grappig ook. Dus of ze het dan fijn vinden als per ongeluk iemand uit de buurt of van de sportclub op dit blog terecht komt? Met de foto's erbij is het nogal eenvoudig te herkennen over wie het gaat, al gebruik ik onze namen nooit.

Misschien moet ik op deze weblog maar een wachtwoord gaan zetten. Dus lieve familie, vrienden, medebloggers, wie interesse heeft om mij hier te blijven volgen, stuur even een mailtje naar mamma-lien apestaartje hotmail punt com., zodat ik je een uitnodiging kan sturen zodat je toegang hebt tot mijn beveiligde mammalien blog (even uitzoeken hoe dat dan werkt...) Dan blijf ik gewoon lekker foto's en filmpjes plaatsen. En vraag ik vanaf nu eerst netjes toestemming aan man en kinders.  

woensdag 22 december 2010

Een wonder geschiedde

Waar zoon, maar vooral dochter lang naar uit had gezien is gisteravond gebeurd: zij mocht bij hem logeren. Op zijn kamer, onder zijn halfhoogslaper, op haar eigen matras dat we voor de gelegenheid een kamertje verder hadden gesleept.

Om kwart voor acht, voor haar een half uur te laat voor hem drie kwartier te vroeg heb ik ze geinstalleerd. Verhaaltje erbij, ingestopt onder de dekbedjes, allebei een vers biebboek op eigen niveau mee in bed. Ik gaf nog wat halfzachte instructies m.b.t. licht uit en slapen maar het allerlaatste wat ik verwachtte is dat dat ook echt zou gebeuren.

Beneden op de bank, met mijn boekje, gaf ik ze een uurtje om lekker te keten. Dan zou ik wel weer naar boven gaan. Maar nauwelijks een kwartier later was het stil. Heel stil.
Ben maar even gaan kijken, want kinderen die stil zijn, dat is verdacht. Maar.... het licht was uit, zachte slaapgeluidjes aan beide kanten van de halfhoogslaper, ze sliepen!! Wonderbaarlijk. Morgen weer, jongens??

zondag 19 december 2010

Fotokabien (1)





Bij de Fotokabien maken we elke maand een foto - online of in een echt hokje. Meer info of meedoen? Kijk hier (tweemeisjesindestad), ook voor een lijst met alle deelnemers!

zaterdag 18 december 2010

Fijne dingen

Als tegenwicht van het mopperblog van laatst nu maar eens rijtje met zomaar wat dingen waar ik blij van word:

- Mopperen. Haha, sorry hoor, maar het is soms zoooo lekker. Ben je dat ook maar weer kwijt. En als je de minder leuke dingen in het leven een beetje grappig maakt voor jezelf is het lang zo erg niet. Die muppetmannetjes vond ik altijd een enorme inspiratiebron.

- Afgelopen week. Oudste (geen knutselgek, schrijft alleen als het op school moet, niet goed in het hardop uiten van zijn gevoelens) die spontaan en helemaal uit zichzelf twee kerstkaarten ergens vandaan tovert en ze beschrijft voor zijn twee beste vriendjes om ze de volgende morgen op school te geven. En nu maar hopen dat de ventjes van zeven zich ook realiseren hoe veel dat zegt en hem de juiste feedback hebben gegeven...

- De top-2000 op de radio, of willekeurig welk radioprogramma met al die gouwe ouwe nummers met zoveel herinneringen, zonder al te veel geklets en reclame tussendoor.

- Zonneschijn. Of er nu sneeuw ligt of in de zomer, of ik binnen ben of buiten, een straaltje zon doet altijd goed.

- Mijn kinderen die vrolijk in de sneeuw buiten spelen. Terwijl ik lekker met een boek achterover leun op de bank, de cv op 22 en af en toe naar het mooie maar koude winterlandschap buiten kijk.

- De mooiste kerstwens van dit jaar "Ik wens jullie draaglijk decemberleed en een ontspannen en lekker warme thuisvakantie"

- Wat ik ook fijn vind zijn lijstjes met foute woorden. Zo mag ik van mijn broer geen "fijn" zeggen. Dat doet hem denken aan zoetsappige christelijke basisschooljuffen. (En voor mijn volgers wegrennen, ik heb persoonlijk niets tegen christelijke basisschooljuffen (-: )  Oja. En mijn broer, daar word ik ook blij van. Fijn!

- Zoon van 7 die samen met vader een "roeptumaar" nummer doet. In flink tempo op rijm een paar leuke zinnen rappen, natuurlijk meestal met vies of vals einde. Vader is er goed in (en mijn brussen ook) maar vooral van het ventje van zeven vind ik het zooo knap!

- Een spontaan kusje van Q.

- Jonge katjes, van die poezelige donzen schattig kleine knuffelbare beestjes.

- Dochter die blij in haar badpakje richting douche huppelt voor de zwemles.

- Humor. Onverwachte, originele opmerkingen.

- De slapende gezichtjes van mijn grut. Mijn vent die me midden in de nacht als ik lig te woelen even zachtjes over mijn haar aait... euh.. nouja. Ik word week en loslippig. Ik moet ermee stoppen geloof ik.

Wat is geluk en hoeveel kost dat

Een Duitse toerist vindt op een zonovergoten strandje een slapende man in zijn vissersbootje. ‘Waarom lig jij te slapen’, vraagt hij, terwijl hij de man wakker schudt. ‘Het is goed weer, je moet vissen.’ De visser zegt knorrig dat hij die ochtend al genoeg heeft gevangen. ‘Maar als je meer vangt, kun je vis verkopen, van de opbrengst meer bootjes kopen, mensen aan het werk zetten, rijk worden. ’ De visser is niet onder de indruk: ‘En wat dan? ’ Als je rijk bent, zegt de Duitse toerist, kun je net als ik op vakantie en lekker in de zon een tukkie doen. ‘Maar dat was precies waar ik mee bezig was, voordat jij me wakker maakte!’

(verhaal van Heinrich Böll)

vrijdag 17 december 2010

Gansje

Weet je waar ik laatst aan dacht? Aan platte houten zet-voor-je-raamganzen, wit met een vrolijk blauw of roze lintje om de nek. Zelfgemaakt of van de Blokker en het liefst in een setje van twee. Het toonbeeld van tuttigheid, burgerlijkheid, kneuterigheid.

En raad eens wat: ik had ze ook. Voor het raam van mijn kamertje in mijn ouderlijk huis. Cadeau gekregen van een buurman die het leuk vond om te knutselen. En dat ik toen een giebelende ietwat pukkelige 16-jarige was, dat kan de zaak niet vergoelijken. Integendeel.

donderdag 16 december 2010

woensdag 15 december 2010

Kerstdiner

Het kerstdiner op school was een groot succes. Vooraf twee kinderen met buikpijn van de spanning, achteraf te druk om te gaan slapen en de volgende ochtend niet wakker te krijgen voor de nieuwe schooldag die wel gewoon weer om half negen begon.

Dochter was helemaal opgewonden, zo "laat" 's avonds in het donker naar buiten, de maan en de sterren aan de hemel, de hele klas versierd, kaarsjes, belletjes, glimmers en zelfs een beetje make-up.  Dat heeft wel iets magisch, ik kan me dat gevoel nog goed herinneren van toen ik zelf zo klein was.

Zoon's goocheltruc was zó goed gegaan dat hij zelf ook niet meer wist waar zijn muntjes gebleven waren. En ook de door mij zo culinair verantwoorde knakworsten uit blik waren een enorm succes (de broodjes eromheen hebben ze maar laten liggen, maar dat zou ik ook gedaan hebben gezien de enorme stapel zoete pannekoekjes en fruitstokjes en andere lekkere dingen).

Volgend jaar weer, he mam! Tuurlijk kindjes. Volgend jaar weer. Voor dit jaar zijn we weer klaar met de kerst en dat heb ik toch goed geregeld, op 15 december!

dinsdag 14 december 2010

Mopperblog

O God, het is bijna kerst. En dan moet iedereen opeens verdraagzaam zijn, vrede zij met iedereen enzo. En veel eten in huis halen en dure versierselen kopen, dat ook. Maar daar gaat het nu niet over. Maar omdat ik het hele jaar al verdraagzaam ben en ik graag net doe alsof ik géén suf schaap ben dat de grote massa volgt een klein protestje in de vorm van een mopperblog.

Een top tien van irritaties dus. (*)

1. Met stip op één: geen reactie krijg op een klacht. De NSO bijvoorbeeld, waar ik voor de zoveelste keer een klacht had, al heb ik het niet officieel zo genoemd. Ironisch genoeg over het feit dat ze niet goed communiceren en niet luisteren naar mijn kind dat niet durft te zeggen wat hij op zijn hart heeft. Blijkbaar nemen ze mij net zo min serieus als dat ze hem nemen.

2. De Prénatal webshop. Twee weken geleden heb ik iets besteld, betaald, en inmiddels is er niets bezorgd en weet niemand hoe of wat. Maar ze zouden me terugbellen. Niet dus. Heel onprofessioneel.

3. Bij gebrek aan vast eigen inkomen heb ik laatst een paar goede doelen afgezegd waar ik maandelijks geld naar overmaakte. Dat moet telefonisch, want simpel opzeggen, daar kom je niet mee weg. Eerst moet je uitleggen waarom, en dan moet je je verdedigen tegen allerlei tegenvoorstellen. Een kleinere bijdrage dan? Niet-financieel steunen (nu u minder inkomen heeft heeft u meer tijd blijkbaar?) Het lijkt verdorie wel een assertiviteitstest! Nee, nee, nee. Nu even niet! In plaats dat ze nu gewoon blij zijn dát ik al die tijd heb gedoneerd...

4. De sneeuw. Was het net zo lekker schoon op straat, begint het verdorie weer opnieuw te sneeuwen.

5. Mijn geliefde dreumes, de allerlekkerste dreumes van de wereld, die een ZwaanKleefAan periode heeft en me geen 5 seconden los kan laten... (nee hoor schat, je bent lief, geintje van je moeder, als je 20 bent gaat ze het missen en is ze jaloers op je vriendin...)


6. De arts in het ziekenhuis die beweert nóóit twee benen gelijk te ont-spataderen en dat er toch echt een dagopname bij hoort. Terwijl in het glossy magazine van hetzelfde ziekenhuis een mooi verhaal staat van een mevrouw die zo blij was dat het hier in dit ziekenhuis allemaal zo vlotjes gaat, ze aan twee benen tegelijk geholpen kon worden en bladiebla.

7. Verkopers aan de deur. Meestal van energie- of telefoniebedrijven, zich keurig voorstellen en een uit hun hoofd geleerd, zeer langdradig verhaal ophangen. Meestal net voor etenstijd, als ik sta te koken en de kindjes op hun lastigst zijn. Opzouten! Als ik iets wil ga ik er zelf wel naar op zoek.

8. Vacatureteksten waarin - ongeacht de functie- iedereen altijd een teamplayer moet zijn (én zelfstandig moet kunnen werken), pro-actief zijn, de kar moeten willen trekken en bladiebla. Vroeger zochten ze nog wel eens een duizendpoot, maar dat is tegenwoordig blijkbaar uit. 

9. Ik erger me er aan dat de kerst tegenwoordig in september begint als je de tuincentra moet geleven, dat je in de zomer een winterjas moet aanschaffen als je niet mis wilt grijpen, en je je bruiloft minimaal twee jaar van te voren schijnt te moeten voorbereiden (nee, lieve vrienden en familie, voorlopig trouwen we niet. Veel te duur en veel te veel gedoe) 

10. Euh... weet even niet. Niet wat geschikt is voor een openbaar blog. Voor je het weet leest die bemoeizieke zorgzame klassenmoeder van de groep van X mee.

Maar wat vind jij? Waar erger jij je aan?

(*) Een kleine greep uit mijn persoonlijke irritaties. Dat er ook écht hele nare dingen gebeuren in de wereld, bijvoorbeeld op kinderdagverblijven in de hoofdstad, dat is even te serieuze kost voor een luchtig mopperblogje. Ik heb geen idee wat ik daarmee aan moet, behalve er heel erg verdrietig van worden...

maandag 13 december 2010

Feestje!!!

Ja hoor, hij is er. Zij is er, bedoel ik, mijn 100e volger, zie hieronder. En laat het nou gewoon een oude bekende, maar zeer gewaardeerde medeblogster zijn: Nienuh !! En nu voor alle lezers, volger of niet, een feestje:




Ik word hier altijd erg blij van in ieder geval....

Blogster zoekt volger (m/v)

Heb je het gezien? Ik heb al 99 volgers! Geen idee waarom, lezen die mensen me allemaal echt? En waarom dan? Maar hoewel 99 een mooi aantal is ben ik nu toch wel erg benieuwd wie de 100e wordt.

Eerst dacht ik, zal ik er een mooie Prijs (met hoofdletter) voor uitloven? Maar dat is natuurlijk ook geen stijl he, onschuldige internetbezoekers omkopen om mijn blog te volgen. En bovendien is het niet eerlijk voor de eerste 99 volgers, laat staan voor alle andere niet-bloggende mensen zonder account die zich al een eeuwigheid door mijn blogjes heen worstelen en daar ook niet voor betaald krijgen. 

Een feestje dan maar voor iedereen? Een verrassing? Een of andere onthulling op mijn blog als/wanneer nummer 100 zich aandient? Wie o wie heeft er een tip? En wie o wie wordt toch die 100e....

zondag 12 december 2010

De invloed van het seizoen

Dat het weer, of de seizoenen van invloed zijn op het functioneren van het menselijk lichaam en de geest, daar wilde ik nooit zo aan. Beetje geitenharensokken wetenschap, dacht ik dan. Ook de juf van mijn dochter bekijk ik altijd met grote twijfel als ze roept dat ze aan de kinderen kan merken wanneer er storm of een weersomslag op komst is, omdat de klas dat drukker en onrustiger is dan normaal. Aan de andere kant is natuurlijk al jaren bekend dat er een relatie is tussen weinig daglicht en depressieve gevoelens, dus dat er in de herfst/winter meer depressies voorkomen dan in het voorjaar is niet gek. En wat te denken van die mensen die bij bepaald weer pijn in hun gewrichten hebben, of aan hun (geamputeerde) ledematen voelen dat het gaat regenen?! De maya's dachten zelfs dat de dag van het jaar waarop iemand geboren werd invloed had op de rest van zijn leven. Of dat iets met het seizoen en het weer te maken had weet ik eigenlijk niet...

Eigenlijk merk ik het ook aan mezelf (en aan de kleintjes). Het lijkt zo logisch, maar pas de laatste jaren valt het me op (of is het zo dat pas de laatste jaren mijn lijf zich er meer van aantrekt?!) dat mijn slaappatroon heel anders is, afhankelijk van het seizoen. 's Zomers met het vroege licht buiten, of zoals nu in de donkere dagen rond kerst. Al sta ik altijd op ongeveer dezelfde tijd op (zonder wekker, dat gaat vanzelf), dat wil niet zeggen dat mijn lijf het daar altijd mee eens is. 's Zomers lig ik vaak al te vroeg helemaal onuitgeslapen wakker, en 's winters draai ik me het liefst nog een paar keer om. En van slaaptekort krijg ik dan weer allemaal andere kwaaltjes. Misschien toch maar eens een lekker verduisterend gordijntje aanschaffen...   En natuurlijk de griepen en verkoudheden in de herfst, de keelontsteking in februari (waarom?!), kou op mijn spieren en botten of juist warmte, en de invloed van zon of juist druilerige regen en koude wind op mijn humeur, ook overduidelijk...

En jij? Hoe reageert jouw lijf of geest op de seizoenen en het weer?

vrijdag 10 december 2010

Kamer gezocht

Deze vrijdag werd ik fijn verrast met een roostervrije dag voor de onderbouw. (Meer uren maken dan nodig is komt ook zo streberig over vond de directie van de school waarschijnlijk...) Dus gezellig met de schatjes en een bevriende familie naar het speelparadijs.
Eenmaal thuis om jongste zijn welverdiende middagslaapje te gunnen kreeg ik een tweede verrassing: voordeur stond open, schuurdeur stond open, en boven mijn man en de buurman samen zwetend en hard kreunend bezig in onze gezamelijke(*) computer/werkkamer.

Wat ze daar deden, ik weet het niet, het interesseert me ook niet meer. Ik ben een beetje van slag, bibberig, weet even niet zo goed meer wie ik ben, en waarom. En omdat bloggen een prima middel is om verwarde geesten weer op het rechte pad te krijgen heb ik mijn laptop gegrepen en mezelf bibberend teruggetrokken op het allerlaatste onontgonnen plekje in huis, de zolder. Met uitzicht op het platje het dakterras en wat waterige natuur daarachter heel rustgevend.

Want wat een ongelofelijke stapel Troep met een hoofdletter T. Op de gang, in de kamer zelf. Ik kon mijn bureau met pc niet meer zien, laat staan bereiken. Als je denkt dat je veel spullen hebt, kom dan eens kijken in de kamer van mijn vent (voorheen onze gezamelijke werkkamer). Zelfs de deur dichtdoen helpt niet meer.

Dus eh... wie heeft er nog een rustig kamertje voor een lieve mamma, in bezit van veel dozen met winkelwaar geluidsarme mooi blauwgekleurde laptop? Of, kan ik misschien beter vragen, wie heeft er nog plek voor een leuke vent met een hobby? Gratis af te halen.

donderdag 9 december 2010

dinsdag 7 december 2010

Niet knipperen

Van deze baby, ons laatste kindje zou ik zo ongelofelijk gaan genieten. Veel knuffelen, heel veel bij hem zijn. Ik zou elk klein ontwikkelingsstapje meemaken, elk gebaartje, elk lachje zien. Elk moment intens beleven. En heel goed onthouden.

En opeens werd ik wakker. Na het babyzwemmen. Links en rechts van ons lagen lieve kleine hulpeloze baby'tjes hun mama aan te staren, wachtend tot ze werden aangekleed. En op mijn aankleedkussen ... stond verdorie gewoon een véntje. Te kletsen, te wiebelen, in mijn haar te graaien. Ik hoorde mezelf smeken of hij alsjeblieft even wilde meewerken en zijn been in dat pijpje wilde stoppen.

Heb ik nou verdorie weer niet goed genoeg opgelet? Al zat ik er boven op, heb ik mijn werk ervoor opgegeven, het huishouden laten versloffen, het is zomaar weer gebeurd. Toen ik even met mijn ogen knipperde zeker. Dat zoete rustige afhankelijke baby-tje is weg, verdwenen, komt nooit meer terug. En dat vind ik toch wel een beetje jammer. Echt. De oudste spoorde ik aan om snel groot te worden, maar deze jongste.. het is toch anders.

Maar de baby mag dan weg zijn, ik heb er wel een ventje voor terug. Een lekkere eigenwijze maar o zo lieve dreumes. En wat voor een. Dreumes zag mijn verwarring en stond zowaar even stil. Keek me aan, lachte zijn ondeugendste lachje en toen kreeg ik zomaar spontaan een dikke kus.

maandag 6 december 2010

Paradijselijk

Het was een hobbelige reis, en zo'n jute zak is behoorlijk klein en kriebelig. Maar het was het waard. Wat is het hier fantastisch zeg. Het lijkt verdorie de hof van Eden wel! Wat een weer, wat een rust.


Wat vind je, ik kan het hebben, die bikini, he?
En hoe stoer staat mijn eigen brede borstharige Hanssome(*) daar niet te douchen?


De kindertjes vermaken zich opperbest in het zwembad.


.. zodat wij heel even tijd hebben voor onszelf eh...

.. ojee...

Hé kids, alles goed? O, nieuwe kopfoto voor mama's blog? Even lachen allemaal.....


zondag 5 december 2010

Dank u sinterklaasje

Gistermiddag, supertoevalligerwijze waren er heel wat mensen bij ons op bezoek, lekker kopje koffie aan het drinken.. . ging papa's iphone... SINTERKLAAS - stond er met grote letters. De kinderen durfden allebei niet op te nemen, maar gelukkig oma wel. Sinterklaas vertelde geen tijd te hebben om zelf langs te komen, maar legde uit dat er een flinke zak met cadeautjes in de garage stond. Die hebben we gevonden!

Iedereen heeft mooie cadeau's gekregen, dit zijn die van mij:



Raamstickers, zo heb ik zometeen een lekker stel bloeiende eenvoudig te onderhouden kruidenplantjes in de keuken!


En nog een miniscuul écht vetplantje in een potje. Voor aan mijn sleutelbos, heb ik altijd groen bij me.

Oja. En een chocolade C (de C van Mammalien), en een aantal kleine vriendjes voor in bad (opwindbare, en van plastic), chocolaatjes en een kersttrol (kerstdrol, volgens oudste, dat past nl beter bij duw-erwtje-bloot die het sintjournaal presenteert).

Dank u sinterklaasje! Het was gezellig. Volgend jaar weer? (En nu opzouten, drie weken lang kindertjes stress bezorgen is genoeg...)

vrijdag 3 december 2010

Gezellig met de bejaarden-taxi

In het vervoer op maat busje zit een drietal bejaarden. Mijn vader, die naar het ziekenhuis moet, mijn moeder die hem vergezelt, en nog een dame op leeftijd die ook die richting op moet. En ook al is het een kort stukje, zo'n busje weet daar dan altijd wel weer een hele rit van te maken, dus je raakt vanzelf een beetje aan de praat.

Mevr. A, trots: "Wij hebben nog een kleinzoon van 18 maanden!"
Mevr. B, vergeten dat ze zelf ooit jong is geweest: "Huh, nou, ik ben blij dat we geen kleine kinderen meer in de familie hebben. Daar heb je alleen maar last van. En de jeugd van tegenwoordig, mopper de mopper. Mopper. Ik vind het maar niks. Je voelt je nergens meer zeker met die jonge mensen. Ze doen maar. Mopper. De mopper...."
Mevr A, ietwat ballorig maar overtuigd van haar gelijk: "Nou, ik kom anders eigenlijk alleen maar áárdige mensen tegen!"
Mevr B: "Dan komt u zeker nooit buiten."

Gelukkig is mevrouw A mijn moeder. En ze komt vaak buiten, waar ze genoeg jonge én oudere mensen tegenkomt. De leeftijd maakt haar weinig uit. Als ze maar niet zo zeuren...

woensdag 1 december 2010

Over slechte parkeerkunsten, een gruwelijke timing en een superheld


Haast, haast, heb ik. De school is bijna uit, ik moet de kinderen halen en ik heb nog een paar minuutjes om mijn auto ergens in de buurt neer te zetten en het laatste stukje te lopen. Waarschijnlijk vanwege het barre weer ben ik niet de enige die vandaag met de auto om kwart over twaalf uur bij de school probeert te komen, het lijkt verdorie wel een mierenhoop. Oppassen dat ik met deze gladheid niet zomaar tegen een ander aanglijd, langzaam rijden, ook al heb ik haast. Stress! Mijn favoriete parkeerplek is inmiddels vol. Stampvol. Het hele straatje trouwens. Maar, geen tijd meer voor een alternatief, ik durf het risico niet te nemen te laat te komen en de kinderen mis te lopen. Zeker met al dat spannende krakende en nog veel te dunne ijs op de slootjes in de buurt nu.

Ik besluit het niet zo nauw te nemen met de parkeervoorschriften en plant mijn auto naast een groenstrook. En omdat ik niet de rest van de weg wil barricaderen duw ik mijn wielen een klein stukje over de stoep, zodat ik deels op het grasveldje sta.

Euh. Deels IN het grasveldje sta. Met één wiel. In een enorme geul, stijfbevroren en superglad. Ik kan niet meer vooruit, niet meer achteruit. Langslopende voorbijgangers zien het somber voor me in, en ik vloek mezelf stijf  ik zucht wat gelaten in mezelf om zoveel domheid. Vanmiddag moeten we direct door naar de Sint die op dochters dansschool acte de presence geeft en daarna is er een uitvoering van zoon en zijn medecursisten op de muziekschool. Slimme actie dus, en vooral een lekkere timing, mammalien,  Ijsmuts. En dat bij een gevoelstemperatuur van min 20.
Wat nu? Eerst die kinderen halen maar, daar was al die haast tenslotte om begonnen. Met de kleintjes van 5 en 7 veilig aan mijn borst gedrukt (euh...) kijk ik het schoolplein rond op zoek naar hulptroepen: technisch inzicht, moeders-met-auto-die-toevallig-dezelfde-kant-op-moeten, brute spierkracht, whatever. Opeens zie ik daar een buurman van verderop in de straat (héeeee buurman!). Hulpvaardig is hij wel, maar ook samen komen we er -letterlijk- niet uit. Ik trek wat aan mijn stuur en duw op het gas, volg braaf zijn aanwijzingen terwijl hij aan mijn auto staat te sjorren. Gevalletje geen beweging in te krijgen. Gelukkig bieden ze ons wel een lift naar huis aan. We lijken wel een bus Poolse bouwvakkers, zo volgeladen als hun minivan is, maar het is warm en snel en we hebben nog steeds haast.

En ach. Over de afloop kan ik kort zijn. Na een middag nagels bijten, plannetjes bedenken, geregel en gedoe kwam Superman langs. Mijn eigen superman. Hij heeft in één nonchalante stuurbeweging mijn auto zelf weer op de weg weten te zetten. Vraag me niet hoe, maar blij was ik wel. 

Dus pappalien, bedankt, he! <Veronica-mode aan>En déze, is voor jóu <Veronica mode uit> (Enne... mét Kathleen, he (-; )

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...