dinsdag 30 november 2010

De winnaar is...

Ja hoor, de uitslag van de GiveAway, het boek "groot worden ze toch wel", is bekend! Bij gebrek aan meewerkende familieleden of huisdieren helemaal eerlijk getrokken d.m.v. de random number generator op het internet. En het is ....

Sillie van Silliesullieblogje

Gefeliciteerd! Stuur je me even je adres?

En voor de dames en heren die niet gewonnen hebben een mooie foto van mijn bloedjes, bijna klaar voor vertrek door deze hondse kou....

maandag 29 november 2010

Vriendenboekjes

Dochter kreeg het vriendenboekje van vriendinnetje Marinde mee met het verzoek er iets in te schrijven. Gezamelijke vriendin Anne was haar al voorgegaan.

Even kijken wat de rest geschreven heeft, denkt Mammalien dan altijd, want dat is boeiend, de allerdiepste zieleroerselen van die kindjes (en hun mama's die de boekjes moeten invullen omdat meisjes van 5 nog niet zo best schrijven over het algemeen). Zo weet ik dat de lievelingskleur van X. roze is,dat Y. van K3 houdt, en dat de mama van Z. graag net  doet alsof ze hele verre reizen maken en een pony hebben staan thuis in de tuin en ik weet waar ze wonen, haha.

En o, wat schattig. Op de vraag "welke drie dingen neem jij mee naar een onbewoond eiland" schreef Anne:

1. poppen
2. Roos (mijn dochter dus)
3. eten.

Daar ging ze het wel mee redden dacht ze.

Schattig toch? En dat in Marinde's vriendenboekje...

Ze is lief!

zaterdag 27 november 2010

Plons

Wij wonen heel leuk aan het water.Voor de deur een stukje groen en dan een (vis)steigertje met daarachter een uitgegraven Vinex plas vol afvalslakken mooi meertje. De hele wijk is overigens goed voorzien van water, van kleine kinderen en er is een enorme wachtlijst voor de zwemles. Een prima combinatie...

Ik was dan ook erg opgelucht toen oudste vorig jaar zijn A en B diploma haalde. Een zorg minder, hij kan goed zwemmen en bovendien is hij niet stom, loopt hij niet in zeven sloten tegelijk.

Dacht ik. Tot gistermiddag een vriendje zijn hoofd om de hoek van de deur stak: "Papavanoudste, er is eh, een probleempje". En een stukje verderop kwam oudste aanlopen, druipend vanaf zijn haartjes tot zijn gympen. Ze hadden een beetje leuk op het steigertje staan duwen en trappen, gewoon gezellig vriendjes onder elkaar, niks bijzonders. En toen had oudste een stap achteruit gedaan waar geen steigertje meer was en ... plons... Hij had zich nog vast kunnen houden aan de steigerpoot en met hulp van vriendje kon hij er nog net uitkomen. "Maar er was wel een harde stroming hoor mama!"

We hebben vriendje voor de tv gezet, oudste snel uitgekleed en onder de warme douche. En daar stond mijn kleine mannetje in zijn mooie tengere blootje hard te bibberen. Van de kou, maar hij was toch ook wel erg geschrokken. En ik ook. Misschien zijn die computerspelletjes toch wel gezonder dan dat buiten spelen.

vrijdag 26 november 2010

Jongens en meisjes

Wat iedereen die wel eens goed naar kinderen gekeken heeft natuurlijk al wist: jongens en meisjes zijn écht heel anders. Een tijdje terug lag dat allemaal aan de opvoeding, vandaag de dag mag er weer over verschillen in aanleg, in de bouw van de hersens gesproken worden. Heel interessant vind ik dat.

Dus stuur ik de artikeltjes die a. niet zo wereldschokkend zijn en b. de helft van jullie vast al gelezen heeft (komt uit de J/M) maar c. toch wel interessant zijn gewoon hier even door:

http://www.jmouders.nl/Themas/Gezondheid-11/Gezondheid-11/Jongensbrein-Creatieve-en-abstracte-denkers.htm

en

http://www.jmouders.nl/Themas/Gezondheid-11/Gezondheid-11/Meisjesbrein-Intuitieve-en-zorgzame-multitaskers.htm

Veel plezier ermee!

donderdag 25 november 2010

Zelfbewustzijn en de spiegelproef

Welke dieren hebben zelfbewustzijn, en hoe test je dat? Boeiend onderwerp. Jaren terug las ik eens over de spiegelproef:

In de spiegelproef wordt een dier zonder dat deze dat doorheeft gemarkeerd met een plek of stip. De plek is zodanig aangebracht dat het dier deze alleen kan zien via het spiegelbeeld. Vervolgens wordt het dier voor een spiegel geplaatst en gekeken of het doorheeft dat de plek zich op het eigen lichaam bevindt. Dit wordt afgeleid uit het aanraken van de plek met bijvoorbeeld de hand (bij aap), snavel of poot (vogel) of de slurf (bij olifant). Soms draait het dier (zoals een dolfijn) de kop naar de spiegel toe om de plek van meer dichtbij te kunnen inspecteren. Vogels proberen de plek met de snavel of poot te verwijderen nadat ze in de spiegel hebben gekeken. Dieren die de test met succes hebben afgelegd, zijn chimpansees, orang-oetans, bonobos, dolfijnen, eksters en aziatische olifanten. Kinderen slagen pas voor spiegelproef als zij 1.5 tot 2 jaar oud zijn. (Wikipedia)

En wat zag ik deze week? Dreumes van 19 maanden met een per ongeluk opgelopen veeg zwarte pietenschmnink op zijn slurfje neusje langs de spiegel lopen. Kijken, kijken, voelen aan het neusje in kwestie en blij naar zichzelf lachend. Geslaagd!

(PS Niet vergeten in te schrijven voor die prachtige give-away hier onder he!!)

woensdag 24 november 2010

Give Away

O,o, mensen, ik lig wakker 's nachts. Ik had dan wel een paar dagen terug mijn hoogste bezoekersaantal ooit (426 op één dag, wow!) maar daarentegen ben ik ook opeens een volger verloren en ik weet ik niet eens wie, meldt u zich even met opgaaf van redenen?!?.  En word ik soms keihard uit iemands lijstje "deze-blogs-lees-ik-en-dat-zouden-jullie-ook-moeten-doen" gegooid. Of heb ik al een hele tijd geen reactie gekregen van voorheen vaste reageerders.

Je begrijpt, dat vreet aan me. Meisjes als ik, van die lieve aardige onschuldige ietwat onzekere meisjes die het liefst iedereen te vriend willen houden, die kunnen daar niet zo goed tegen. Het ligt natuurlijk helemaal aan mij. Ik heb iets verkeerds gezegd. Iets niet gezegd. Iemand heeft me per ongeluk een keer tegen mijn bedoelingen in serieus genomen. Ik heb iemand beledigd. Dat doe ik soms hoor, echt, maar ik meen het haast nooit. Of misschien maak ik te saaie stukjes. Te veel taalfouten. Te weinig tranentrekkend leed voor de bloglezeressen die zo graag overal knuffels willen uitdelen.

Of, eh...  te weinig GiveAways. Zou dat het zijn? Ik ga het eens proberen.

Dames en heren, een práchtig boek (maar niet goed genoeg voor een vaste plek in mijn veel te kleine boekenkastje).  "Groot worden ze toch wel". Over opvoeden, hoe gaat dat in Nederland, en hoe doet de rest van de wereld dat. In dit boek zijn veel verhalen verzameld en in perspectief geplaatst. Ongeacht of het nu om de bewust ongehuwde vader, thuisblijfmoeder, ploetermoeder of de tv-nanny gaat - ze komen allemaal aan bod.


Groot worden ze toch wel
Toef Jaeger


Wie wil 'm hebben? Volgende week verloot ik hem eerlijk onder alle reageerders.

dinsdag 23 november 2010

Lekker mijn feestje

Ja hoor, weer een jaar ouder geworden vandaag.

En sorry voor al die trouwe volgers die hier voor niets op de stoep stonden: Casa Mamalina was gesloten, man en ik waren even een dagje samen alleen met zijn twee weg. En nou zie ik dat ik zomaar helemaal niet per ongeluk vergeten ben op mijn blog te zetten waar we uithingen. Met de nadruk op hingen. In het bubbelbad, op een houten bankje in een gruwelijk heet hok, in het Turks stoombad(*), in een luie stoel achter een heerlijk broodje zalm en in mijn blote billen op de tafel bij de masseur. Onder meer. Het was heerlijk. Lekker rustig. Volgend jaar weer. Onee. Neeeee (bedenk de Hoofpietentoon er zelf even bij) lieve kindertjes. Dan verzinnen we natuurlijk een heeeele andere onderduikplek. Het moet tenslotte wel rustig blijven...

(*) tip voor mijn man die metzonder bril in die mist erg weinig ziet: pas een beetje op je woorden, er kán zomaar nog een saunabezoeker zitten. Hahaha.

maandag 22 november 2010

Wat willen ze horen?

Ik weet het even niet. Waar moet ik over bloggen? Wat willen jullie horen? Of wat wil ik kwijt, dat is ook een goeie. Dat mijn huis heerlijk ruikt. Dat ik heb gestofzuigd, naar babyzwemmen ben geweest, dat dreumes wel wat woordjes kent maar na "mama" toch het liefste "nee" zegt en zijn hoofdje schudt met een allerschattigst glimlachje daarbij (trek zelf je conclusie hoe het babyzwemmen ging vandaag)? Dat de spatiebalk van mijnlaptopwatmoeizaamindrukbaarisendatdatlastigtyptenonleesbaarleest. Boeiend.

Ik kan bloggen over mijn neef die, zoals ik gisteren plots via via hoorde (we hadden geen contact, niets persoonlijks, maar dat heb je gewoon wel met een grote familie waarbij bijna iedereen veel ouder was dan ik)  op vierenveertig jarige leeftijd aan longkanker is overleden (nee, nooit gerookt). Een blije vrolijke vent, met vrouw en kleine kinderen, veel vrienden. Niet heel veel eerder ging een andere neef, ook in de veertig, ook vader, maar met een iets minder makkelijk leven als ik de verhalen geloven mag. Triest.Voor de neven zelf, en hun omgeving ook. En wat is dan verdrietiger, en waarom zou je je dat uberhaupt afvragen?  

Ik kan ook bloggen over mijn verjaardag. Morgen. Dat ik zeer verrast was dat de buurman dat wist omdat ik het eigenlijk nooit vier, en dus zeer verrast was met een aardige felicitatie alvast. Dat manlief en ik morgen... o nee, dat vertel ik morgen pas, anders komen jullie ook allemaal, en het moet wel ontspannend blijven natuurlijk (-; Dat ik vooral gezondheid en geluk wil voor mezelf en mijn omgeving, maar dat dat niet zomaar even op internet te bestellen is.

O, ik weet wat. Ik laat even zien wat ik in zoon's kamer vond. Geen zin om foto's te maken, dus ik vertel het even. Het is een verlanglijstje voor de sint. Hij heeft voor het gemak niet alleen zijn eigen wensen erop gezet maar ook die van zus. Daarbij heeft hij overduidelijk zich zelf de vraag gesteld: wat vinden ze leuk??

zus: barbies, mooie jurk, little petshop
broertje: slapen, lachen, spelen en stinken
papa: boeken (huh??? papa leest 1 boek per jaar)  en mama
mama: zingen (ahum, zo zou ik het niet willen noemen, die geluiden), papa en knuffelen

Nou, schattig toch?


Phew. Net op tijd toch nog wat bedacht. Het valt allemaal niet mee.

zondag 21 november 2010

Een logje met een luchtje - deel 2

Weet je nog, het logje-met-een-luchtje ? Inmiddels heb ben ik geslaagd. Van geld dat ik alvast voor mij verjaardag gekregen heb. Het vaasje komt uit Engeland  (Ashleigh & Burwood, gemozaiekt met zilverkleurige steentjes) en de olie en de stokjes  gewoon hier bij het plaatselijke tuincentrum, een bergamotterig luchtje. Klinkt vies, maar is wel lekker. Inmiddels staat het ding een dagje of twee en het hele huis ruikt ernaar, dat werkt dus goed!

vrijdag 19 november 2010

Illegale ronselpraktijken kindpietjes

Utrecht - november 2010

Sinterklaas is gisteren op heterdaad betrapt bij het kidnappen van een onschuldig kindje. Getuigen zagen een jongetje van ongeveer anderhalf bruut gegrepen worden door de Sint. Van zijn ouders was geen spoor te bekennen. Sint verklaarde later dat er "niets aan de hand is" en dat de kinderen na een paar jaartjes heropvoeding in Spanje vanzelf zwarte gezichtjes krijgen en "uit vrije wil" met zware zakken de daken op klimmen. 


donderdag 18 november 2010

Stuiterballen en aankleden

Dreumeszoon heeft, na een relatief brave periode, weer besloten om Ondeugend te zijn, met hoofdletter O. Zodra ik het teken "luier aandoen" geef gaat hij direct heel braaf klaar liggen. Iets té braaf, als ik er over nadenk. En nét als zijn vuile luier uit is en ik de nieuwe aan wil doen glimmen zijn oogjes nog even als soort van waarschuwing en dan duikt hij er als een supersnelle glibberige paling vandoor. Soms staat hij me dan aan de andere kant van de kamer  uit te lachen, maar als ik geluk heb kan ik hem nog bij één poot vastgrijpen en wordt het een partijtje worstelen voor gevorderden. Hij is supersnel en klein en bewegelijk, maar ik ben een ware meesteres in de oosterse vechtsportkunst en weet dat ik eerst even mee moet geven om dan genadeloos toe te slaan. Met een hapje uit zijn buikje toe als beloning. Overigens, een interessant "iets" in zijn handjes ter afleiding wil ook nog wel eens helpen (hé, ben ik een ervaren mama of niet?!) 

Als dan na een kwartier die luier eindelijk zit en blijft zitten is het tijd voor het rompertje. Daarbij hoeft hij niet te liggen, dat kunnen we staand. Makkelijker dus, zou je denken. Helaas. Zodra dat romperding over zijn hoofd schuift dribbelt hij keihard weg op zijn kleine beentjes, daarbij hard zijn hoofd schuddend en nog harder lachend. Ik zet de achtervolging in en aantal rondjes en veel gegiechel later zit dus ook dat ding op zijn plek. Met minimaal twee van de drie drukknoopjes vastgeklikt, soms zelfs ook nog aan het drukkertje op de plek ertegenover.

Alleen het shirtje nog. Het shirt is een erfstuk van broer, die 6 jaar terug wel ietsjes zwaarder was, maar een veel kleiner hoofd en wat plattere oren had, dus is het al snel duidelijk dat het wat dit shirt betreft einde oefening is. En daar springt mama alweer als een jonge gazelle over het traphek om boven in de kast een nieuw shirt te gaan zoeken. Oja. En een broek, en sokjes. Ga er maar eens aanstaan bij zo'n stuiterballetje. Heb ik het ene been er net in, floept het andere er weer uit. Ik begrijp inmiddels wel waarom onze kinderen geen vet aan hun botten hebben, daar heeft het vet gewoon geen tijd voor, om zich vast te bijten..

Als alles min of meer op de plaats zit waar het hoort zak ik uitgeteld op de bank neer. Mijn uurtje sport zit er weer op. Zoon springt lekker op mijn schoot en geeft me een spannend Nijntjeboek aan en zo zitten we samen heerlijk rustig wat te lezen. Heel even. Dan springt Q. alweer op om zijn halsband schoentjes te halen en ze te komen brengen. Keurig stil kan hij zitten terwijl ik ze hem aantrek... want hij weet, NU gaat het gebeuren, we gaan UIT!

woensdag 17 november 2010

dinsdag 16 november 2010

De kunstcritica

Het is de eerste dag na de aankomst van Sinterklaas. Ik haal dochter op uit school waar ze enthousiast staat te zwaaien met een zelfgemaakt Kunstwerk  formerly known as wc-rol maar nu bruin beplakt

"Schat, wat gaaf, een zwarte piet!" begroet ik mijn dochter enthousiast.

Waarop ze me vernietigend aankijkt en toebijt: "Maham! Het is een éékhoorntje..."

maandag 15 november 2010

Aftakeling en verval

Ik word oud, verzucht ik wel eens. Laten we het hopen, zegt er dan altijd wel iemand. Maar ik bedoel eigenlijk, ik ben nu toch wel oud aan het worden. En dan kunnen ze wel zeggen dat ik eruit zie als "een meisje" maar ik ben verdorie volgende week wel twee-en-veertig (Wah? Nee toch? Ik toch niet?) En mijn lijf vertoont tekenen van verval. Of op zijn zachts gezegd veert het niet meer zo makkelijk terug in de oorspronkelijke staat.

Zo zijn daar 's ochtends in mijn gezicht een aantal kreukels die er nog wel uit te strijken zijn, maar met steeds meer moeite. En heb ik een slechte nacht gehad met wat wakkere uurtjes, dan heb ik daar de halve dag last van. Het lijkt wel een kater, verdorie, maar dan zonder de drank. (Hoe deed ik dat vroeger in vredesnaam?!) En mijn ogen...nee, dat wordt een ander blogje.

En dan gisteren. Ik bral al jaren dat mijn lijf geen warming-up nodig heeft al was het maar omdat ik me nooit zo erg uitsloof tijdens het sporten En"*pats* daar ging tijdens het voorzichtig inslaan van de eerste paar ballen een spier in mijn bovenbeen. En de illusie van mijn onfeilbaar lijf. Gelukkig deden de armen het nog wel, en hebben we de tactiek maar wat gewijzigd zodat vooral de tegenstander moest rennen. Wel gewonnen dus, maar het doet nog steeds pijn. Verdorie.

Ben jij al aan het aftakelen en zo wat is er anders dan "vroeger"?

zondag 14 november 2010

O kom er eens kijken...


... wat er in de schoentjes zat...

Een lego knutsel voor oudste, een notitieboekje en pot badschuim in elfjesverpakking voor dochter en voor jongste zoon een dvd met Teletubbies (o-o!)

Vanavond zet ik mijn schoen. Ik ben toch zó benieuwd!!

donderdag 11 november 2010

Wat zegt 'ie?

Ik zit ergens te wachten, samen met dreumes in een goeie bui, dus dat is gezellig. Dreumes loopt wat heen en weer, klimt wat op de banken, komt me af en toe een flinke knuffel brengen en gaat dan weer op zoek naar een boekje om in te lezen.

Naast me zit een vader met een ontzettend lief babymeisje op zijn schoot en we raken aan de praat. Hoe-oud-is-die-van-jou? Je kent het wel. Het had gezellig kunnen worden, tot hij vond dat mijn zoon "helemaal niet goed praatte voor zijn achttien maanden". (Wat is dat met die vaders van tegenwoordig?? Lompe boeren!)

Pfff. Tja. Weet ik veel, mijn oudste twee kinderen kwamen zo'n beetje volzinnen pratend mijn baarmoeder uit, en deze is inderdaad wat langzamer. Hij roept wel wat, maar het is onverstaanbaar buiten de context. En zelfs als ik weet wat hij bedoelt lijkt het er niet altijd op. Hij snapt daarentegen zo'n beetje alles wat je zegt en voert opdrachten prima uit handig zo'n opruimslaafje. Ik prent mezelf al een tijdje in dat hij niet extreem langzaam is maar dat de anderen gewoon supersnel waren. Net als met lopen, waar jongste "pas" met 14 maanden goed een stuk los kon lopen zonder onderweg iets vast te hoeven grijpen en moet je hem nu zien rennen.

Maar ja, de twijfel is gezaaid, en we oefenen nu dubbel zo hard. Wat zegt het slangetje? SSSSSSS. Oke. Dat zwartwitte be-uierde beest daar in het gras? KOE! Juist. Een plaatje van die vrolijke gele Bumba op de fiets? PAPA!!!!! Eh, nou, niet helemaal.

Dan haakt hij af en gaat maar weer eens aan de slag met het lichtknopje. Aah(n)! brult hij blij, wijzend op de lamp. Uit. Aan! Uit!

Bloossssen

Het is inloop, wat betekent dat de ouders de eerste tien minuten van de les even mee
mogen kijken met hun kinderen die aan hun reken- of taaltaakjes beginnen te werken. En als het even mee zit mogen ze daar ook wat bij helpen natuurlijk.

Mijn zoon doet is spellingsachtigs: hij moet alle woorden waarin de letters "ei" voorkomen inkleuren (voorheen heette dat een "korte ei" maar daar heeft zoon nog nooit van gehoord). De groep 4 jongen tegenover hem doet al iets serieuzers: ik bloos, wij bl.... Vul maar in. De man naast deze jongen heb ik nog niet eerder gezien. Dat zal dan wel de vader-van zijn, denk ik. Zal ik me voorstellen? Maar de vader kijkt me ineens aan en bijt me op barse toon toe: "Schrijf je blozen met een s of een z?!" Hij heeft werkelijk geen idee.

Terwijl ik van schrik de daad bij het werkwoord voeg en rode wangetjes krijg kijkt zoonlief op van zijn gekleur en slist de man door zijn fietsenrekkie toe (je moet het eigenlijk horen, dat is leuker dan lezen, maar bedenk zelf het geslis er even bij): "Blooosssen? Dat ssschrijf je met een sssjét. Natuurlijk!"

dinsdag 9 november 2010

Woordeloze Woensdag

Bijzondere cadeau's

Gisteren las ik bij Huis vol Herrie een gedichtje. Even los van de inhoud en bedoeling van dit blogje, ik dank Sas in ieder geval voor een mooi cadeautje: een reisje terug in de tijd.

De laatste regel las ik "may God hold you in de palm of his hand" en *pats* ik was weer terug in mijn kleine meisjeskamer thuis bij mijn ouders. Roze met paarse bloemen op het behang, een oranje sprei op mijn paarse bedje. En een monsterlijk zoete aardewerken engel, met een devoot gezichtje en gevouwen handjes. Hol, aan de binnenkant zat ooit een muziekdoosje, geen idee meer wat het speelde. De buitenkant was in de meest zoete kleuren beschilderd, rozig,wit en blauw en precies DIE regel tekst stond er in gegraveerd. Het was een cadeau van een lang geleden naar Amerika geemigreerde tante. Een gruwelijk lelijk cadeau, maar heel bijzonder juist omdat het zo vreemd voorkwam, ik had nog nooit zoiets gezien. Dat moest wel Amerikaans zijn. En dan die Engelse tekst.. Iemand had het wel vertaald, maar echt snappen deed ik het toch niet...

Het ding zelf is gesneuveld of cadeau gedaan aan het goede doel denk ik.Maar de herinnering er aan is er opeens weer. En dat is toch wel weer leuk.

Wat was jouw lelijkste - maar toch bijzondere - cadeau ooit?

zondag 7 november 2010

Ik ben een lekker ding

Ik loop snel op mijn hakjes van de auto richting supermarkt. Even wat chocola in slaan voor later deze middag. Ik ben alleen, zonder kinderen want heb zo een afspraak bij de kapper. Just me, myself and I. Ik heb zelfs een hip shirt met decollete en strakke legging aan in plaats van die eeuwige wijde moedersoepjurk die zo lekker zit en mijn taille zo goed verhult.

"He lekker ding!" hoorde ik achter me. Huh? Wie bedoelen ze? Ik kijk eens goed om me heen en toen viel het kwartje. Dat ventje met afgezakte broek en wat pluis rond zijn lip, die heeft het tegen mij: die thuisblijfmoedermevrouw die net zo goed zijn moeder had kunnen zijn. Ik maak hem maar niet wijzer dan hij is en ga er nog wat vrolijker van huppelen. Ik ben in een klap zeker 15 jaar jonger. Ik ben niet alleen maar moeder, ik ben ook weer een lekker ding!

Ik bedenk me nu pas dat hij waarschijnlijk door het ministerie van geestelijke gezondheid daar speciaal is  neergezet om afgesloofde huisvrouwen en uitgezakte bejaarde dames een vrolijke dag te bezorgen. Dat scheelt een hoop sherry en prozac.

Even bijbloggen

Ik ben er nog hoor. Ben ook weer redelijk hersteld van de hulkjes die mijn hoofd bezet hielden vorige week. Maar dreumeszoon is ook hersteld, en die is ondeugender dan ooit. En hongeriger. En dat gecombineerd zorgde er gisteren voor dat ik uit pure wanhoop de deuren van de snoepkast met een centimeter aan elkaar vast heb gebonden zodat meneertje hem niet meer open kreeg. Een ervaren moeder weet dat je dan ook gelijk de filmcamera bij de hand moet houden, want dat levert grappige taferelen op als zo'n klein ventje bijna ontploft van woede...

Vanmorgen na het ontbijt dacht ik de oudste twee in te zetten als tuinhulpjes. Gewapend met een vuilniszak en een paar tuinhandschoentjes de achtertuin in. Opdracht: bladeren rapen! Wij hebben twee flinke (dak)platanen staan en van die bladeren ligt de hele achtertuin vol. Staat wel mooi, maar het wordt toch een vieze prut die (weet ik inmiddels uit ervaring) niet vanzelf verdwijnt!
Helaas hadden de kindjes het niet helemaal gesnapt: ze hadden de mooiste tien bladeren uitgezocht en kwamen er toen mee binnen om een mooi knutselwerk van te maken. Nouja, ook goed. Ze zijn erg creatief geweest (ik las ergens dat "creatief" vooral ook betekent nieuwe en originele ideeen, en niet perse netjes hoeven plakken en knutselen...) en zijn de hele ochtend zoetjes bezig geweest samen.

En om ze ook nog wat lichaamsbeweging te geven is papa net met ze naar het zwembad vertrokken. Q. naar zijn bed, en mama achter de pc. Eindelijk weer eens even bijbloggen. Al heb ik geen idee waarover. Jullie wel?

donderdag 4 november 2010

Het is weer ....

.... kusjesdag, kusjesdag, kusjesdag, kusjesdag, alles kan en alles mag... het is weer.... (*)

(*) copyright K3

woensdag 3 november 2010

De labeltjesweken zijn weer begonnen

Na de herfstvakantie beginnen bij ons op school de huisbezoeken: in plaats van een rapport op papier uit te delen komt er een juf  langs om te praten over hoe het gaat op school. Een mooie gelegenheid om eens rond te kijken in andermans huis en ook om tussen de thee en de koekjes en passant wat labeltjes uit te delen (op een klas van 25 kinderen mogen er zeker wel 10 labeltjes, toch?!) .

En ja hoor, zoon kreeg er ook een. Een "zeer waarschijnlijk hoogbegaafd" aantekening. Niet alleen omdat hij zijn rekensommetjes zo lekker snapt, maar ook veel andere kenmerken van dit labeltje kwamen overeen met zijn manier van doen. Zijn juf, tevens hoofd werkgroep HB, rook dat al op een kilometer afstand.

Niet dat het een verrassing is hoor, ik ken hem ook al bijna acht jaar. Bovendien zal hij in beide families niet de eerste zijn die "goed kan leren" (wij thuis houden niet zo van labeltjes en vinden hooguit Einstein of Mozart meer dan "begaafd". Het is maar waar je de grens legt, toch?) Het was wel één van mijn doelen dit gesprek om wat meer uitdaging in de lesstof voor hem los te peuteren, dus in die zin was ik blij dat de juf er zelf mee op de proppen kwam. Alleen die extra stof, die krijgt hij blijkbaar al een tijdje, begrijp ik nu.

Na dit gesprek heb ik al uren nagedacht over een blog. Een slotzin. Een mening. Voordelen, nadelen. Wat moeten we er mee. Maar ik sluit me maar gewoon aan bij man, die even opkeek van zijn draadjesvlees toen ik de woorden van de juf voor hem herhaalde. "Ja," knikte hij. "Zo is het. Zet het uit je hoofd." En hij kauwde weer onverstoorbaar door. Ondertussen met één waarschijnlijk-hoogbegaafd oog naar "Tros Stedenspel" kijkend. Zal eens nadenken of ik hem nog wat verrijking aan kan bieden vanavond.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...