vrijdag 29 oktober 2010

Dat zat er in

Inderdaad, dát zat er in, een neushulk (het raadseltje hieronder heeft Hanneke een mooie prijs opgeleverd: een dikke natte groene zoen van Q.). En niet één hulkje, maar heeel veel. Allemaal achter elkaar aan in een dikke slijmerige polonaise. Van neus tot bovenlip, via het mondje en dan verder over de kin.

Het potje vapodinges smeersmur - dat andere moeders me altijd aanraden maar waarvoor ik eigenlijk te eigenwijs ben - had ik gisteren dan toch maar aangeschaft. Maar toen Q. gisteravond doodmoe zijn bedje indook ben ik het glad vergeten. En zie, zonder smeersel is het ook allemaal goedgekomen; hij werd fris en fruitig en helaas vol energie wakker vanmorgen.

Hij wel. Want na al die lieve natte tongzoenen kusjes van Q. aan mama, voelde mama zich vannacht nogal beroerd. Houten dichte kop, pijn in alle holtes die zich daar bevinden, spierpijn in de rest van het lijf en ja, veel hulkjes. Dat zat er in natuurlijk.

Dus als ik wat minder blogjes lees de komende dagen, of vreemde reacties plaats, vergeef me. Het zijn gewoon de hulkjes die mijn lijf even hebben overgenomen.

Raadseltje

Het is dik en groen en het loopt voortdurend in een dikke stroom uit het neusje van Q.

Het arme jongentje is moe en eet niet. Kijkt bijzonder lodderig uit zijn ogen, en wil helemaal niets. Beetje lopen, pakt hier en daar wat speelgoed beet en moet dan weer huilen. In bedje dus maar.

En nu is hij verdorie al twee keer huilend wakker geworden uit zijn broodnodige middagslaapje door de herrie die zus samen met een vriendinnetje maakt - ondanks dat ik zo'n beetje bovenop hen ben gaan zitten om te voorkomen dat ze teveel geluid produceren.

Arm kind....

donderdag 28 oktober 2010

Nee!

Nog niet zo lang geleden riep ik Q. en dan kwam hij aangedribbeld. Voor een luier, een kusje, stukje brood. Maar de laatste tijd heeft meneer iets nieuws. Hij komt een paar pasjes de goede kant uit, kijkt me dan aan met oogjes sprankelend van ondeugd en een allerliefst lachje waar elk moederhart van smelt en... keert om en rent heeeel hard weg op zijn kromme pootjes. Hij giechelt wat, maar je hóórt hem denken: "Nee! Ik kom niet, zie jij me maar te pakken!" (En dat doe ik dan ook, ik win nog steeds, en bijt hem dan lekker in zijn buik voor straf, waar we allebei hard om moeten lachen...)

Een ander soort "nee" kende hij ook al, iets minder grappig (hoewel.... zolang ik niet al te erge haast heb kan ik er wel om lachen, stiekum..) Plat op de buik op de grond en stampen maar, met de beentjes en de vuistjes. Meestal als mama vraagt om even door te lopen terwijl Q. zelf nog lang geen genoeg heeft van het bestuderen van iets interessants op de grond, zoals een dood blaadje of een vertrapte pier.

Maar het gaat steeds beter, het nee-zeggen wat Q betreft dan he, ik heb er nog wel eens moeite mee : toen opa gisteren vroeg of Q even op zijn schoot kwam zitten keek hij hem doordringend aan, schudde zijn hoofd en riep kalm doch zeer beslist "NEE". Toch knap voor een jongen die vooral "lodilo" en "da" zegt tegen alles en iedereen. Dat belooft wat voor de toekomst.

dinsdag 26 oktober 2010

Huishoudelijke Problemen - Update en enquette

Inmiddels heb ik niet één maar direct twéé geplastificeerde slaafjes aangeschaft die nu twee wasladingen schone natte kleding omhooghouden. (Waar zet je die krengen neer, is dan het volgende probleem. Gelukkig kunnen ze ingeklapt als ze even niet nodig zijn.) En manlief, a.k.a. handyman, gaat woensdag na het werk de droger repareren met de bestelde onderdelen die woensdagmiddag natuurlijk gewoon binnen zijn zoals afgesproken, dus woensdagavond werkt alles vast weer als een zonnetje.... En anders kopen we toch maar een nieuwe.

Maar (met dank aan Nieneke's reactie) wat ik me opeens afvroeg:

welk huishoudelijk apparaat zou jij het minst goed kunnen missen??

maandag 25 oktober 2010

Problemen in het huishoudparadijs

Mijn condensdroger, een van mijn allerbeste huishoudelijke vriendjes, heeft me in de steek gelaten. Als ik terugkijk op de afgelopen weken had ik het aan moeten zien komen. Hij piepte en zeurde, liet waarschuwende lichtjes branden. Maar struisvogel die ik ben heb ik het maar genegeerd. Gewoon even uit, weer aan en dan ging het wel weer even. Tot manlief zich ermee bemoeide en er met zijn schroevendraaier in heeft geprikt. En nu is het echt over-en-uit. De droger ligt in coma, te wachten op een nieuw besteld onderdeel dat "deze week" komt.

En ondertussen zit ik dus met een probleem. Het probleem van stapels was (ben dol op wassen, twee machines per dag) - kleddernatte was. Overal in huis, want de tuin is ook niet echt lekker droog zo in de herfst. In een vorig leven, toen ik weliswaar geen kinderen had maar ook veel kleiner huis, ging het leven zonder droger me vrij probleemloos af. Maar hoe dat dan ging? Ik heb werkelijk geen idee meer. Sinds ik deze vriendelijke droogmachinevriend heb aangeschaft gaat werkelijk alles wat nat is er in. En alle droogrekken - die kl*te rekjes die altijd instorten zodat je vingers er tussen zitten en je schone was op de vieze aarde valt - zijn inmiddels uit dit huis verbannen. Maar nu mis ik ze geloof ik toch wel...   

Dochter heeft al vier dagen dezelfde maillot aan die nu toch wel wat vreemd begint te ruiken, dreumes zit onder de aangekoekte etensresten (in bad gaat ook niet want de handdoeken zijn op). En ik twijfel nu of ik mijn 101-goede-doelen lijst zal beginnen met de eco-doelen (koop eens een rek en laat vaker de droger staan) of dat ik toch nog maar even het consuminder-doel voor laat gaan en géén geld uitgeef deze week. Bovendien laat ik dan ook die auto weer staan die nodig is om drie tegenstribbelende kinderen naar de dichtsbijzijnde B.lokker te vervoeren en zo'n onhandelbaar rek mee terug te slepen (want ik moet wel een gróót rek met veel meters droogcomfort hebben natuurlijk).

Zucht.....  Wat een problemen kan een mens hebben. Iemand nog een paar schone sokken voor me te leen?

zondag 24 oktober 2010

Een deuk in een pakje boter

En toen was het opeens weer zo ver: de wintercompetitie tennis. Een kwartiertje voor aanvang brak een lichte vorm van paniek uit want de laatste tennisactie was toch zeker al weer een half jaar geleden. Waar is mijn racket? Wat deed ik ook altijd weer áán (waar ligt het en past het nog?!). Ballen, zou de tegenstander ze hebben? En hoe sla ik in godsnaam een forehand binnen de lijntjes?

Nog even afgezien van de winnersmentaliteit waar het zowel mij als mijn partner en vriendinnetje K geheel aan ontbreekt, bleek ook weer dat een paar jaar van zwangerschap, een nest vol jonge kinderen en het daar mee samenhangend tekort aan trainingsuurtjes funest is voor je forehand. Als ik de bal al raak dan is het elke keer weer een verrassing waar hij dan vervolgens naar toe vliegt. Maatje K. mag dan iets zekerder van haar forehand, zij heeft vooral last van bijzondere ongeplande effecten in haar service. Hard is íe wel, maar niet heel zuiver. Negen van de tien keer vliegt hij rakelings langs mijn oor, zo in het net of naast de lijn. En de tiende keer... juist. Au.

Kortom, het was bedroevend. Ons niveau. De uitslag. En de bron van irritatie aan de overkant van het net. Een bejaarde pad in tennisrok, die elke keer op een bijzonder irritant nasaal toontje al onze lijnballen UIT riep.

Maar goed, achteraf samen lekker zeuren en zeiken en onszelf en de tegenstander belachelijk maken, dat is toch ook wel weer gezellig (-; Wat me nog wel irriteert is die conditie... De winterstop - euh van de vorst afgelopen winter tot aan vandaag of misschien morgen-  in mijn hardloopschema heeft wonderen gedaan voor mijn conditie. Ik wist niet dat het nóg slechter kon dan voor ik begon met lopen. Tijd voor actie dus. Nouja, tijd. Geen tijd eigenlijk.

Van trouwen naar schoonmaken

Zoals je hieronder kunt lezen is dochter een echte meid van de wereld. Maar -gelukkig- blijkt ze toch geen Paris Hilton. Gisteren kwam ze na een ritje met oma naar de speelgoedwinkel thuis met .... een prachtig roze schoonmaakkarretje vol met handige schoonmaakspullen. Zelf uitgezocht, helemaal stuk was ze ervan. En nu loopt ze dus als een echte schoonmaakster al de hele dag te soppen en te vegen en te stopzuigen (geen tikfout, zo noemt ze dat nou eenmaal). En haar broers doen vrolijk mee. Helaas niet op de foto.

 "Mama, mag ik je helpen?" begon ze vanmorgen om zeven uur al weer. En voor u denkt dat ik toen op mijn knieen de badkamervloer aan het soppen was, ik zat gewoon met een slaperig hoofd achter mijn pc, in de hoop een kwartiertje voor mezelf te hebben voor Q. wakker zou worden. Dus ik ben bang dat ik weer moet verzuchten: hoe ze dáár nou toch weer aan komt?!

vrijdag 22 oktober 2010

Trouwen

Roos houdt ervan om net-alsof-spelletjes te doen. Zo is ze dol op schooltje spelen. Zij is de juf en ze heeft een aantal kinderen die dan precies moeten doen wat zij zegt. Bijkomend voordeel is dat je zo als moeder ook nog eens wat hoort, want ze geeft een perfecte imitatie van haar eigen juf, de toon, de gebaren, de spelletjes die ze doet, hoe ze in haar neus peutert en vervelende kindertjes de klas uitzet...

Net kwam ze even naar me toe met haar nieuwste aanwinst, een bijna-net-echte gsm, vanzelfsprekend roze met veel glitters en parels en een tasje. "Ja, uhm, oke!", roept ze in de gsm en komt ondertussen even tegen mij vertellen: "dat is Janny, we gaan morgen trouwen." Ik ben ruimdenkend hoor, maar ik informeer toch nog even voorzichtig naar het geslacht van Janny. "Dat is een man natuurlijk! Want ik ben een juf, en hij is meester." Ik kijk opgelucht. (Je wilt toch liever niet dat ze zometeen afhankelijk is van de gay alert telefoonlijn die onze burgervader de sul gaat opzetten.)

"Ja, ja, gezellig. Doen we." roept ze blij in haar gsm-etje. Hoe gaat de bruiloft, wil ik weten, en ben ik ook uitgenodigd? "Nee mam, de bruiloft gaat niet door" bericht ze zakelijk, "want hij is nog niet gescheiden. En ik ook nog niet."

Ah. Oh. Natuurlijk. Mammalien-met-mond-vol-tanden vraagt zich af waar ze die tekst nou weer vandaan heeft...

donderdag 21 oktober 2010

Een goede voorbereiding is het halve werk

Sinterklaas is pas over anderhalve maand, ik weet het. Maar dit jaar zijn we eens goed voorbereid. Lekker op tijd, met een lijstje in hand door de speelgoedwinkel, profiteren man en ik van de 3-voor-de-prijs-van-2 aanbiedingen. De cadeau's liggen inmiddels verstopt in een donker achteraf hoekje in de kast op zolder, waar de kinders ze zeker niet zullen vinden. En Q., al zou hij al doorhebben wat hij net gezien heeft, hij kan het lekker toch nog niet vertellen! 

Dus dat is klaar. Nu alleen nog een of andere kerel in rode jurk zien te vinden die rond 5 december een kwartiertje bij ons thuis de kinderen bang wil komen maken wil komen vermaken.

Oja. En shiiiitttt ik moet nog een cadeau voor manliefs 246e verjaardag, en dat is al over twee weken! En je begrijpt met een man die zelf direct koopt of desnoods illegaal downloadt wat hij hebben wil die al zo vaak jarig is geweest is mijn inspiratie even op. De leren schrijfmap, de leren tas, de zilveren aansteker (en hij rookt zelden) heeft hij allemaal al en blijven wel even goed. Pffff. Iemand een goeie tip??

dinsdag 19 oktober 2010

Ik wil een 3d printer voor m'n sinterklaas

Wat een boeiende Labyrint uitzending was het weer gisteren, "Alles is Maakbaar". Met een 3d-printer en een fablab om direct je ontwerp vanuit de computer te laten printen (handig voor prototyping) maar wellicht in de toekomst ook organen in het lab ontwerpen en ontwikkelen om defecte lichaamsdelen te vervangen met organishe nieuwe onderdelen?!

Kijk hier zelf naar het programma op uitzending gemist

Wat een mooi stukje wetenschap en technologie weer.

Wat ga jij als eerste maken met je nieuwe 3d-printer?

maandag 18 oktober 2010

Opa's nieuwe vest

Oma heeft een nieuw vest voor opa gekocht, bij de C&A. "En het is een goed merk ook: Candida!" roept opa trots. Zus, nichtje en ik, die wél eens van schimmelinfecties gehoord hebben blijven beleefd knikken en beginnen tegelijkertijd onderling een tweede gesprek met flauwe grapjes over de kleur (groengeel met brokken) en de geur. Het ontgaat dovige opa en oma volledig. Wel vuurt oma dodelijke blikken op opa af. Het vest viel haar tegen en ze wil het gaan ruilen, alleen moet ze opa nog overtuigen. Opa praat gewoon onverstoorbaar door.

Ondertussen smst nichtje vrolijk verder met weetikveelwelke medepuber en probeert dreumes onder gezellig maar onverstaanbaar dreumesgemurmel het tafelkleed onder de kopjes hete thee uit te trekken.

Heerlijk, zo ken ik het hier. Wie zegt dat een bezoekje aan bejaarden saai is?

vrijdag 15 oktober 2010

Herfstvakantie

- Kom op Janick, roept papa, we gaan naar de speelgoedwinkel!
- Ik wil alleen mee als we wat kopen, anders is het stom
- He Janick, probeer ik, van het weekend draait hier in het buurthuis de film van Toy Story 3hier, zullen we daar heen gaan?
- Nee! Toy Story is STOM.
- En zondag kunnen we naar het zwembad! oppert zus enthousiast.
- Maar ik wil gewoon thuisblijven, jankt Janick met zijn zeikerigste kleine jongens stemmetje.

Het is duidelijk, het is tijd voor vakantie. En komt dat even goed uit, die is nét begonnen!

Fijne herfstvakantie allemaal!!!!

donderdag 14 oktober 2010

Kokikokikoki

Q. en Mammalien bladeren voor de vijfhonderenachtenveerstigste keer door het "mijn eerste woordjesboek".

Mama: Hé Q., wat is dat voor beest?
Q.:  Ll--luuulll--llll
Mama: Juist, LEEUW ja. (Groow) En die?
Q: K- k-kkk..

Mama: Een krokodil! Goedzo!
Q: Kokikokikoki!!!

Q. doet het boek dicht, geeft het aan mij en zegt tot grote hilariteit van de rest van de familie stralend "dankidankidanki!"

En sindsdien praat ook de rest van de familie een beetje vreemd, maar het klinkt wel gezellig...

PS: op zoek naar een kokikoki plaatje kwam ik de omslag van dit boek tegen - kopen!! Het was hier (twee jaar terug bij oudste zoon) een groot succes... 

woensdag 13 oktober 2010

De Fertility Award (of zoiets)


Yes! Hoera! Een award. Veel dank aan Zuster Klivia voor de complimenten, ik bloos er nog van.

En nu moet ik dus 7 dingen over mezelf vertellen die jullie nog niet weten. En dat moet echt over mezelf gaan, ik mag me niet achter mijn kinderen verschuilen, want de gulle geeftser wil graag meer wil weten van de vrouw achter Mammalien (oja, verd*md, die was er ook nog, was haar bijna vergeten door al dat gemamma) .

* Ik typ als een dolle. Met 6 vingers, supersnel en met veel lawaai. En met veel fouten ja. Je kunt niet alles hebben.

* Ik ben een watje: durf zelden echt duidelijk te vertellen als me echt iets dwars zit, en loop liever weg dan dat ik de confrontatie aanga. Heb daarentegen veel respect voor mensen die gewoon eerlijk en op een aardige manier hun mening geven, ook als die indruist tegen de heersende. Leerpuntje dus.

* Op de middelbare school hadden de leraren een makkie met mij en mijn beste vriendin. We letten nooit op en gaven zelden antwoord op hun vragen. Aan de andere kant stelden we ook nooit vragen, deden we niet aan keten (hooguit giechelden we wat te vaak...) en bij repetities haalden we toch altijd de hoogste cijfers.

* Ik heb van mijn 8e tot mijn 15e klassiek gitaarles gehad op de muziekschool, nu staat mijn gitaar te verstoffen in een hoekje. De muziekwereld en mijn directe omgeving missen daar niets aan.

* Ik ben een echte individualist. Het lijkt wel een scheldwoord in een tijd waarin iedereen, zeker op het werk,  teamgeest hoort te hebben, maar ik doe gewoon het liefste mijn eigen ding op mijn eigen tijd en mijn eigen manier (en ik hou best van gezelligheid hoor, en heb ook nog hart voor mijn medemens, het een sluit het ander niet uit!)

* Mijn ondergoed matcht zelden. Ik heb een paar mooie beha's, maar draag daar het liefst een drie-voor-een-tientje katoenen flodderonderbroek van de Hema bij. En de mensen die me na genoeg staan om me in mijn ondergoed te mogen zien, die weten toch wel dat ik een leuke meid ben, die kijken wel door die onderbroek heen. (Oja, in het geval van een medisch specialist ligt dat weer anders, help me herinneren dat ik iets geschikts koop voor de gelegenheid!)

* Ik ga altijd uit van het goede in de medemens. En als blijkt dat ik ongelijk heb (helaas komt dat voor) dan ben ik (zelfs na 41 levensjaren nog) steeds zeer verbaasd en diep geschokt.

* Ik ben hartstikke braaf, maar krijg jeuk van onnodige overbodige regels. Dus als ik zeven punten moet noemen dan doe ik er stiekum gewoon zes. Of acht.

* Uit mijn beroepskeuze test kwam onder meer "embryoloog" en  "patholoog anatoom". Helaas was dat de test toen ik al bijna 40 was, en dan ligt zo'n studie niet echt voor de hand. Wat ze op mijn 18e hebben geadviseerd weet ik niet meer. Ik was ws te eigenwijs om daar naar te luisteren.

De Versatile Blogger Award geef ik door aan euh even kijken wie hem nog niet heeft gehad Nicole - maar die wil hem vast niet hebben- mens, wat schrijf jij geweldig en hoe heerlijk weet jij het Thuisblijfmoederschap te verkopen! Aan Toaske, omdat ze elke dag een leuke, interessante blog weet te schrijven en ook echt heel divers is in haar onderwerpen (en zo lekker actueel ook vaak). Een van mijn favoriete blogs is ook zeker van K-meel, waarom zij niet veel meer volgers heeft begrijp ik niet want ze schrijft zo super! Aan PlukdedagSandra, wat een respect voor een moeder van zoveel kinderen, net bevallen, (tijdelijk) invalide man in huis en dan zoveel energie en positiviteit, petje af. Aan Joeltje, ik denk dat wij heel anders in elkaar zitten maar moet altijd erg om je lachen, ik hou wel van jouw soort humor.

maandag 11 oktober 2010

Diamant



Vandaag 60 jaar geleden zijn mijn ouders getrouwd. Maar "alleen maar voor de wet" dus dat telt niet echt. Pas in april zijn ze "voor de kerk" getrouwd en dat telt natuurlijk als echte huwelijksdatum.

Desalwelteplus is het vandaag ook een beetje feest en gaan we zo een taartje eten. Wat het is niet niks, zo'n diamanten huwelijk. Ik vrees dat ik het niet ga halen... tenzij... komop, pappalien, geef me NU je jawoord en een heleboel cranberry sap en vieze groente vol anti-oxidantjes, dan wie weet...

zondag 10 oktober 2010

Een fijne boswandeling

Ook een fan van meubelboulevards op tweede kerstdag? En ga je op koninginnedag het liefst naar de vrijmarkt in Amsterdam? Dan zou je ook eens moeten proberen op de laatste mooie herfstdag van het jaar naar het Rhijnauwse bos te gaan, bij het welbekende theehuis/pannenkoekenhuis.

Op het parkeerplaatsje lach je je rot om alle auto's die er aan beide kanten inrijden en elkaar dan niet kunnen passeren, niet voor en niet meer achteruit kunnen. Heel gappig. Net als de kunsten die mensen uithalen om een tafeltje buiten in de zon te bemachtigen met nog minimaal tien andere kapers op de kust. Zelfs de kastanjes in het bos waren allemaal al opgeraapt.

Het voordeel daarvan is dat ik nou niet net als al die andere mensen een kastanjebeest van lucifers hoef te frobelen. Kan ik gewoon lekker met mijn boekje in de zon op de veranda gaan hangen. Helemaal in mijn uppie. Heerlijk.

donderdag 7 oktober 2010

Hoe Mammalien ontplofte

Twee weken terug. Het is twintig minuten na het uitgaan van de school maar ik ben alleen thuis, want de oudste twee hebben nso. Telefoon: een bevriende moeder zag oudste alleen over het lege schoolplein dwalen in tranen maar dat wilde ze niet hardop zeggen waar hij bij was en is zo vriendelijk om hem even thuis te komen brengen. Maar... maar... hij heeft toch nso? Wat is er gebeurd? 
Zoon bleek vergeten wat het voor dag was, en was zelf naar buiten gegaan waar dus geen moeder stond te wachten. De juf van school had niets gezegd en was weggegaan, en de nso had een half uur na aanvang blijkbaar ook nog steeds geen behoefte om even te informeren waar mijn zoon bleef. Toen ik  dan zelf maar even belde had de nso leidster wel een geweldig excuus (bedenk de jammerende toon er zelf even bij):  "Ja luister eens even mevrouw, ik ben de enige vaste kracht vandaag op dértig kinderen, en er zijn er ook nog drie aan het huilen." Zucht. Dat geeft me echt een lekker gevoel over de gang van zaken op de groep.

Professionele kinderopvang dus. We betalen ons een ongeluk. Waarschijnlijk vnl voor de mooie logo's, glossy folders, veel heidesessies voor het management. Maar meer dan een hok vol verveelde kinderen met een pas afgestudeerd wiepie ervoor dat nog geen échte baan heeft kunnen vinden is het niet. En dan hebben ze ook nog een wachtlijst van 2 (twee!) jaar...

Op mijn klacht werd netjes gereageerd met een stapel papier, een mail en een telefoontje van de regio manager. De iso-twaalfduizendzoveel is blijkbaar op orde en de manager had ook goed opgelet tijdens de cursus. Ze wist me te sussen met meelevende woorden en de belofte dat ze er alles aan zou doen om dit soort problemen te voorkomen. 

En toen. De eerstvolgende keer nso. Ik had zoon 's ochtends goed ingeprent dat het nso-dag was, dus hij heeft braaf zitten wachten in het lokaal op een of andere nso-medewerker. Toen het hem te lang duurde is hij er zelf maar heengelopen. Wat hem (en mij) direct een standje van de nso-juf opleverde "want dat is niet de bedoeling".

De keer daarop. Zoon wederom goed ingeprent dat het nso-dag was, én dat hij moest blijven wachten in zijn lokaal tot er iemand komt om hem op te halen. En wat hoor ik van zoon - niet van de leidsters - na afloop van in de auto? Ze waren hem f*kd^%# VERGETEN op te halen. De (inval)juf van school heeft samen met hem in het schoollokaal zitten wachten en wachten en wachten en hem uiteindelijk zelf maar op de nso afgeleverd.

En toen ontplofte ik, tot grote schrik van drie onschuldige kindertjes in mijn auto. Het is dat ze het soms ook wel leuk vinden (dochter in ieder geval) en dat ik ook wel eens wat wil kunnen werken zonder gepiep aan mijn hoofd en dat er geen alternatieven zijn omdat de opvang overal klote is en de wachtlijsten langer zijn dan de tijd die de kinderen nog op de basisschool zitten, anders had ik per direct opgezegd. Professionele opvang, m'n <*piep*>...

Het kleedt zo lekker af

Meestal is de dansles van dochter besloten, maar dit keer mochten opa's, oma's, broers, zussen, vaders en vooral moeders erbij komen zitten. Leuk! Ik zat op de eerste rij, in het kleine zaaltje, waar alle kleine in roze en lila tule gehulde meisjes op een rijtje stonden te springen en te "handjes draaien" op het overbekende nummer van K3.

Zo ver zo goed. Maar toen had de juf bedacht dat het leuk zou zijn als het publiek ook mee zou doen. Oeps, zou dat lukken? Ik had wat gladde hoge hakken aan en bovendien kan ik echt niet dansen? Er werden gelukkig geen al te hoge eisen gesteld, we mochten met ons eigen kind een beetje rondhopsen en het kind moest dan op sein van de juf tussen de benen van de ouder door kruipen. Prima...

Totdat ik een vrolijke draai maakte en opeens oog in oog stond met euhm... nee toch? Ben IK dat?! Was ik ' s ochtends nog zo blij met de weegschaal die nog steeds op min 12 staat, dat strakke shirtje met koeienprint en zwarte -ahum- afkledende broek bleken toch niet helemaal dat te doen wat ik ervan had verwacht. 

Ik heb een tip voor de juf. Volgende keer doen we het liedje "Olifantje in het bos!". Ik trek wel iets in bijpassend grijs aan dan.

woensdag 6 oktober 2010

Kinderboekenweek

Het is weer kinderboekenweek! Niet dat Q. zich daaraan stoort, voor hem is het elke dag kinderboekendag. Ik kan niet meer rustig even gaan zitten voor een kopje thee of een snel blogje of er wordt alweer een boek tegen mijn hoofd aan geslingerd (zo'n kleintje, maar wel van bijzonder hard karton) dat ik dan voor moet lezen.

Het mooie van die boeken is dat je ze als moeder ook met je ogen dicht, of gericht op de tv, kunt voorlezen. Tijger, auto, eendjes!!!! (Mama: "En wat zeggen de eendjes?" Q: "Mama!!")

Nouja, nog even en hij leest zelf ook (wel eerst een fijn plekje uitzoeken he, voor je aan een boek begint!):

dinsdag 5 oktober 2010

Afscheid

Er was eens een wieg. Een leuke wieg, dat wel. Maar eigenlijk had alleen het derde kind erin gelegen. En nog maar heel kort ook. Dus daar was verder niets emotioneels aan, om die wieg weg te doen. Er zouden toch geen nieuwe baby's meer komen, dat hadden we in alle rust en ratio al een tijd geleden bedacht. Dus...

Anderhalfjaar heeft de wieg leeg gestaan, op onze slaapkamer. Niet dat ik verwachtte dat er opeens een nieuwe bewoner in zou komen liggen, maar verstand en gevoel he. Echt afscheid nemen kon ik er niet van. Grappig hoe zo'n ding toch symbool kan staan voor, eh ja. Voor van alles.

En toen opeens, een week of wat geleden heb ik hem verkocht gelukkig is manlief zo'n vent die het rustig de tijd geeft en zich er verder niet al te veel mee bemoeit. De  wieg verdween in de auto van een aanstaande moeder, ik deed de deur dicht en keerde me om. Zo. Laptop open en M.arktplaats op. Wég met het babybad op pootjes, de sta-in-de-weg babygym, de afgekloven babyspeeltjes. Zelfs de buggy waar Q. nog jaren mee had kunnen doen verdween. (Het is verslavend, opruimen, net als met de tuin snoeien, ik kan geen maat houden als ik eenmaal begin.)

Als slotstuk ging de box. Een hele mooie box, vonden wij, waar alledrie de kinderen in hebben gelegen. Maar niks geen heimwee, want o,o,o wat is het fijn dat het ongebruikte ding nu de huiskamer uit is. Er is opeens ruimte voor een lekker zitje vlak voor het raam, een plek waar ik heerlijk even op kan gaan hangen met een boekje als Q. op bed ligt. En dan geniet ik van de ruimte om me heen en bedenk ik me dat we best nog wel door kunnen gaan met wat kleine veranderingen aan het interieur. Het kleed dat voor me ligt bijvoorbeeld kan nu bést wel een maatje groter. En misschien is een ander kleurtje ook wel leuk.

Wat denken jullie? Roomwit, van die dikke zachte stof? Of toch maar een okergeel Persisch tapijtje? Of.. toch maar wat minder besmettelijks. Q. mag dan geen baby meer zijn, de komende tien jaar is hij waarschijnlijk nog wel goed voor heel veel vieze handjes en gezichtjes...

zondag 3 oktober 2010

Tuinhulpjes


Zijn ze niet superhandig, deze tuinhulpjes?! (Beroerde beeldkwaliteit, zie ik nu, maar het gaat om het idee!)

En wat was het een mooie dag vandaag...

zaterdag 2 oktober 2010

Filmpje

Shutter Island stond er op het dvd menu vanavond. Het was ons niet gelukt om hem in de bioscoop te bekijken (drukdrukdruk, sloommoesuf) maar gelukkig is er ook nog zoiets als een dvd-speler en een luie bank. Heb je ook geen last van popcorn-vretende buurmannen die in je personal zone zitten.

Voor wie hem nog niet gezien heeft: doen! De eerste vijf minuten ergerde ik me aan de stomme kop van Di Caprio en aan de overduidelijk niet echte zee en wolkenluchten op de achtergrond, maar al snel werd ik meegezogen in het verhaal - en heb tot helemaal aan het einde geboeid zitten kijken. Zal niets verraden over de afloop of de wendingen, behalve dat het toch nog wel wat door mijn hoofd spookt, al is hij al een half uurtje afgelopen.

vrijdag 1 oktober 2010

De thuiskapster - hoe het afliep

Deze week is het wel gelukt, de thuiskapster kwam langs (de vorige keer liet ze het afweten, zie hier). Ze was keurig op tijd, maar dat was dan ook een van de weinig punten in haar voordeel. En dat ze naar mijn idee nog niet eens zo slecht knipte.

Papa schrok zich rot toen hij thuis kwam: Q. was al zijn haar verloren (zie rechts, foto voor en na). Q. zelf vond het knippen ook niet zo geslaagd, hij was niet eens bang van die kinderhater kapster, maar dat gepluk aan zijn haar... brullen!!! Een wonder dat de kinderbescherming niet voor de deur stond.

Oudste en dochter zijn wat bijgepunt (oma dacht dat ze oudste had overgeslagen), volgens mij wel oke. Manlief heeft vandaag na nog eens goed gekeken te hebben besloten dat ze echt niet meer terug hoeft te komen. En dat is bijzonder, want ik ben altijd de zeikerd de meest kritische hier in huis over kappers.

Het zal dus over een week of 6 weer zoeken zijn naar dé kapster voor oudste als zijn pony weer in zijn ogen hangt hij weigert gel en kamt het haar steevast naar beneden, plat over zijn hoofd en IN zijn ogen terwijl als ik het achterover borstel het best wel leuk staat....
Dochter heeft het handige meisjeskapsel waar je alleen elke dag een hoop antiklit- en kamwerk aan hebt, maar veel hoeft er niet aan geknipt te worden. En Q., ach Q. hoeft pas over een jaar of twee weer. Tot die tijd boenen we zijn schedeltje gewoon netjes op.