donderdag 30 september 2010

De Consumindermama

Kopen, kopen, kopen, hebben, hebben, hebben. Wilde ik vroeger tweehonderd paar schoenen, bij elke outfit een paar, de laatste tijd heb ik dat met jassen. Ik heb laatst al een schattig modelletje 4-seizoenen-dekbed gekocht voor als het echt koud is, en een blauwe korte (want ik had nog geen blauw en ook niet zo heel veel korts meer wat hip genoeg was). En elke keer zie ik weer wat ,irl of op internet, en dan begin ik weer lichtelijk te beven. Die is leuk! En die...

Maar ja. Dat thuisblijfmoederen, dat betaalt ook niet echt lekker. Bovendien bestaat er ook nog zoiets als Het Millieu, Slow Living, Genoeg is Genoeg en Overdaad Schaadt enzo... Dus ik houd het maar bij de plaatjes. Daar kijk ik dan af en toe verlekkerd naar. En net als bij echte aankopen gaat de lol er na een tijdje vanzelf vanaf en is het niet zo bijzonder meer. En dan heb ik toch mooi weer een paar honderd euroguldens uitgespaard. En een hoop tijd, want voor je vanuit de vinexprut hier bij een beetje winkel-buurt bent... en dan heb ik het nog niet over het passen...

En om er nóg meer lol van te hebben zal ik mijn nieuwste aanwinsten ook even aan jullie showen. Zeg nou zelf, zijn dit geen snoepjes???


dinsdag 28 september 2010

De Moeder en De Draak - hoe het afliep

Zoals jullie gisteren allemaal hebben kunnen lezen in De Moeder en De Draak ging het rode draakje er met de kindjes vandoor. De blonde kleine grote tovenaar die niet van muziekles hield en het bruinharige bloemenmeisje dat haar broer in alles volgde (*) zaten schaterend van plezier op de drakenrug en lieten zich lekker rondvliegen.


Het draakje was echter nog maar een babydraakje, en bovendien een beetje een bange en hij vloog  regelrecht naar zijn moeder terug. Zijn drakenmoeder dus. Een grote boze vuurspuwende zwart-met-rode draak die toevallig vandaag de enige echte Flip de Beer had gevangen. Ze was net van plan was deze beer tot avondeten te promoveren toen het babydraakje aan haar kop kwam zeuren zoals jullie ook wel weten hebben bijna alle kleine kinderen last van deze slechte timing

Een grote boze moederdraak in een drakenhumeur en twee kleine onschuldige kindjes. Hoe moet dat aflopen??? Komt het goed??? Wie komt hen helpen?




Tettereteeee.... hulp is nabij. Een stoere Papa (door een ongeruste mama wakker gebeld, zo gaat dat hier wel vaker) met in zijn ene hand een enorme bijl en in de ander dreumesdrakendoder Joris die soms ook Q. heet. ("Mamamamamam, giegogoegie DA! DA!", wat zoiets betekent als Papapapa, niet in Flip zijn poot slaan hoor, je moet die grote rood-zwarte hebben!")



En net als papa wil toeslaan draait de draak zich om. Ooooo ...  f*ck!! Daar gaat ze. Met papa. Mamadraak bleek toch niet voor een kleintje vervaard.



Nou is de dreumesdrakendoder niet zómaar een kleintje natuurlijk. Victorie! Is alles toch weer goedgekomen.

Terwijl de grote kleine tovenaar met één minachtende blik de babydraak in een stuk plastic speelgoed omtovert brengt het bruinharige bloemenmeisje Flip de beer bij met haar priemende vingertje en veel steekhoudende argumenten...


... en geeft mama papa een passende beloning voor zijn heldenmoed.



En zo kwam het dat de drie kinderen een tijdje later samen met hun nieuwe vriendje (sorry Nicole, hij is echt onsterfelijk!) Flip de belevenissen van de dag nog eens door zaten te nemen. Het was een mooi avontuur geweest!

(*) Mevrouw Willliams bleek heel toevallig al eerder ongeveer precies dezelfde leuke niet veel voorkomende namen gekozen te hebben voor háár kroost...

zondag 26 september 2010

De Moeder en De Draak

"Zoooo, lieve kindertjes, gaan jullie maar lekker even slapen" klinkt dochterliefs stem zoetjes. Dochter schuift een paar Playmobiel kindjes hardhandig in hun Playmobiel bedjes terwijl er een blond gestaarte Playmobiel moeder toezicht houdt.

Ondertussen probeert broer een Playmobiel kanonskogel met het Playmobiel kanon door het raam van de kinderkamer van het Playmobiel poppenhuis te schieten. Gelukkig voor de bijna-slapende kindjes blijkt de kogel net te groot.

"Nog één boekje dan EN DAN MOETEN JULLIE ECHT GAAN SLAPEN HOOR - roept De Moeder" klinkt dochter weer, iets pinniger nu. De Moeder kijkt niet op of om van een kanon in het kinderkamerraam. De wereld mag vergaan, maar de kinderen moeten op tijd in bed liggen. De Gouden Regel van Moeders Die Weten Wat Goed Is Voor Kinderen en voor hun eigen rust

Het kanon is inmiddels ingeruild voor een heuse vuurspuwende Playmobiel draak. Hij cirkelt wat boven de kinderslaapkamer, zijn kansen afwachtend. 

"Brul. Whraaghh."

"Lekker slapen!"

De Moeder wordt in de keuken neergeplempt, op haar kop achter het fornuis. De Draak landt op de verdieping en vier paar kinderhandjes graaiden de kindertjes uit bed om ze op de rug van De Draak te prikken. Met een mooie bocht vliegen ze op weg naar het avontuur nog even langs het keukenraam om naar De Moeder te zwaaien.

Ikmoetvanmijnoudersookzonodigietsmeteenofanderclubje

.. dus nu zit ik -naast tennisles- mijn 12 lessen "kennismaken met muziek" maar braaf uit..


Lijkt het hier nog enigzins op een rockstar in een melancholische bui..

 .. hier is het gewoon een hoopje ellende dat na schooltijd helemaal geen zin meer heeft om nog eens instructies en bevelen te volgen... en dan ook nog eens met zo'n onhandelbaar groot ding op je schoot... terwijl je vader je enthousiast aanmoedigt en foto's maakt...

Onmenselijk. Zou de SIRE eens een goeie reclamecampagne van moeten maken. Over kinderen en agenda's enzo.

donderdag 23 september 2010

Thuiskapster

Ken je die mop van die kapster die op maandagmiddag vier uur voor het eerst hier thuis zou komen om de kindertjes te knippen? Nou, die kwam niet. En mèn wat baal ik daar van. Had speciaal de kinderen gewassen en geborsteld en alle speelafspraakjes afgezegd, komt ze gewoon niet opdagen! Na wat informeren blijkt ze op vakantie te zijn. Muts. Die hoeft dus niet terug te komen, dat leek me duidelijk.

Dit stukje schreef ik al eerder deze week trouwens. 

En toen belde, mailde, belde nog eens op mijn andere nummer en mailde nogmaals haar baas, die me heel veel verontschuldigingen aanbood ze hebben klanten nodig denk ik dan. En ik ben o zo vergevingsgezind moet u weten. Bovendien deed ze me een aanbod dat ik niet weigeren kon. Een andere kapster bij ons thuis op een fijn tijdstip en een fikse korting. En ik geloof echt dat het eenvoudiger is de berg naar hier te verslepen dan mijn drie tegenspartelende mozesjes daarheen te brengen dus vooruit dan maar weer. We proberen het nog een keer. Moet ik wel zelf voor de lolly's zorgen vrees ik.

woensdag 22 september 2010

Smoorverliefd

Gisteren zag ik Henk Westbroek door een roze bril. En zelfs daar werd het niet beter van. Mijn God, wat is die man bijzonder onaantrekkelijk en zingen kan hij ook beter niet meer in het openbaar doen. Al vind ik hem dan ook weer niet onsympathiek. Waarschijnlijk is het zijn relaxte, Utrechtse manier van doen. Dat voelt zo lekker vertrouwd.

Maar laat ik het anders zeggen. Gisteren zag ik Henk Westbroek met een grote roze bril op: als presentator van een tv programma voor de lokale tv was hij op bezoek bij een wetenschapper die iets vertelde over hoe het bij mensen werkt als ze smoorverlief zijn. De stofjes aan de binnenkant, en de uitwerking op het soms ietwat vreemde maar wel leuke gedrag aan de buitenkant. En dat het meestal over gaat na anderhalf jaar, die roze blik. Het schijnt overigens dat vooral mensen onder de 30 er last lol van hebben. (Huh? Nee toch?)

Hoe zit het met jou? Ook wel eens smoorverliefd geweest? Vertel?!

Kleuren op woensdag

Wie heeft er op woensdag nou geen zin in zo'n romantische kleine zeemeerminnen kleurplaat? En met je muis he, dus geen verf op je nieuwe jurk...





Klik hier!


Vanzelfsprekend krijgt de maakster van de mooiste kleurplaat een hele bijzondere prijs.

dinsdag 21 september 2010

Bescheidenheid kent geen tijd

"Wat hoorde ik van Olivia, kan Roos al lezen?" sprak de moeder van Olivia me gisteren op het schoolplein aan. Ik weet niet goed wat ik zeggen moet. Nou, lezen, lezen... tja, euh... ze kent alle letters maar euh.... is toch normaal eigenlijk.. mompel de mompel? (Inmiddels weet iedereen, mijn jongste kan niet praten, mijn oudste kan niet tennissen, dochter kan niet lezen en ik kan zelf eigenlijk helemaal niks, als je het aan mij vraagt dan he, zo onverwacht.)

Ik werd onmiddelijk gestraft voor mijn bescheidenheid door dochter die blij naar buiten kwam rennen met een werkblad waar ze een aantal woordjes (vuur, roos, muur, vis etc...) bij de juiste plaatjes had weten te zoeken: "de juf vond het heel knap van me dat ik al die woorden wist!"  En vanmorgen kwam de juf naar me toe. "Wat leuk dat Roos al lezen kan, ze is er ook echt aan toe nu."  En fijn dat de juf het heeft opgemerkt, want de toenmalig groep 2 juf van Janick had dat niet in de gaten toen hij, 6 jaar oud op hetzelfde leesniveau zat. En ik en Janick zelf hebben daar natuurlijk ook niet op gewezen...

Tja. Roos is net 5 geworden en zit net in groep 2 en ze leest. Zet wat letters achter elkaar en ze bakt er een woord van. Nog even en het zijn zinnen en boekjes, dacht de juf. Dus eigenlijk is deze mamma best een beetje trots op zo'n snelle slimme meid.

Dus. Ik ga mijn leven beteren en de valse bescheidenheid iets afleren. Ik schaam me nergens meer voor. Ahum. Komt ie:

Dames, heren, ik zeg u, Huize Mammalien barst van de talentjes, alle drie de kinderen hier zijn buitengewoon super super slim, en vader en moeder ook ja. We grossieren in knobbels. Wiskundeknobbels, taalknobbels, Mario-Wii-knobbels, schrijfknobbels, groenevingerknobbels, trampolineknobbels, spreken-voor-grote-groepen-mensenknobbels(*), cynofobieknobbels, wegcijferknobbels, tennisknobbels.... eh... nouja. Ik schiet wat door. Alle begin is moeilijk. Moet nog even wat sleutelen aan de juiste dosering.

(*)sommige knobbels zijn helaas alleen bij een of hooguit twee van ons aanwezig

maandag 20 september 2010

En nu allemaal in een kringetje!

Vandaag mijn stoute badpak maar eens aangetrokken (bah, wat klinkt dat eng, ik kan zo bij een of andere foute telefoondienst gaan werken!) , dreumes ingepakt en naar het baby- peuter- kleuterzwemmen gegaan. Ik had er al eens eerder over gelogd, ben een paar jaar terug ook al eens geweest en vond dat niet zo'n succes: een zwembad vol kirrende moeders die onder leiding van een veel te vrolijke bijbeunende kleuterjuf in een kringetje staan te klappen en te zingen. Een soort water-volksdansen voor geestelijk gehandicapten, maar dan wel met een excuus in zwemluier op je arm.

Vanmorgen dus weer een nieuwe poging. Nieuw kind, nieuw zwembad. En eerst even vanaf een veilige afstand in het peuterbadje zitten toekijken.

En eigenlijk was het best wel leuk! Niet alleen vanwege het relatief hoge aantal en hier en daar best wel aantrekkelijke vaders, maar ook de les zelf. Natuurlijk werden er ook wel wat liedjes gezongen, en werd het heel speels gebracht, maar het ging vooral om het zwemmen, euh, het door het water heen laten trappelen van je in enorme opblaasbare armbandjes verpakte dreumes. Q. is dol op water en deed waarachtig de eerste tien minuten van het lesje leuk mee. Daarna trok meneer zijn eigen plan, kroop eruit als hij erin moest, wilde op zijn buik als de rest op de rug ging, inspecteerde wat er onder mijn badpak zat in plaats van de op te duiken ring die de juf hem toegooide...  En dat is niet gek, want dat zit in zijn genen meegebakken (*)

Wij hebben een leuke ochtend gehad en meneertje ligt uitgeteld in zijn bedje. Volgende week gaan we weer!

(*) Een aangeboren behoefte om alles zelf te willen uitzoeken, bepalen, alles beter te weten. Ik zelf lijk wel braaf en volgzaam, maar stink er niet in, ik doe lekker toch mijn eigen zin. Dochter wil niet binnen de lijntjes lopen, eh, kleuren, zie vorig blogje. Oudste zoon heeft vaak niet eens in de gáten (of doet knap alsof) dat er iemand voor de groep staat die een poging doet alle kinderen dezelfde oefeningen te laten doen. En pappalien, eh tja. Daar moet ik nog maar eens een apart logje aan wijden... Ga er voorlopig maar even van uit dat de kinderen van beide zijden flink erfelijk belast zijn.

zondag 19 september 2010

Projectje taal en spraak

Het lot van het derde kindje in de rij zijn is dat je vader en je moeder niet zo snel meer onder de indruk zijn. Niet van je driftbuien, niet van je allereerste stapjes. Bovendien vergelijken ze alles wat je doet met wat je broer en je zus deden toen ze jouw leeftijd hadden. En daarbij krijg je ook nog eens minder aandacht van je ouders dan die eerste baby kreeg. Niet omdat je niet lief bent, of voor een klein ventje hele knappe bijzondere dingen doet, maar simpelweg omdat je broer en je zus ook aandacht nodig hebben. 

En, Q. voordat je jezelf later heel zielig gaat vinden als je dit leest: er zitten ook voordelen aan grote broers en zussen. Je krijgt hartstikke veel herrie aan je hoofd speciale aandacht, ze spelen leuk met je, je erft al hun dure speelgoed waar zij voor hebben moeten sparen, je broer en zus hebben tzt alle kastanjes uit het opvoedvuur gehaald voor je, dus geen gezeik over zakgeld, alleen op straat spelen, laat thuis komen, etc etc

Doet hij al dierengeluiden? vroeg het consultatiebureau laatst. Huh? Dierengeluiden? Geen idee, dacht ik, ik heb even niet opgelet *bloos*. Laat staan voorgedaan *bloosbloos*. Dierengeluiden? Geen idee, dacht ook Q. Want als je 10 keer per dag in de auto mee moet om je broer en zus ergens op te halen of te brengen dan zie je niet zoveel dier meer. Of het moet het stukje worst bij de slager zijn, maar dat maakt weinig geluid.

Dusseh... 17 maanden, oeps. Tja. Het ventje loopt inmiddels hard en ver genoeg, dus tijd om eens te gaan praten. En anders dan dada, die, da, mama, papa, want dat valt niet onder het hoofdstuk praten. Verstaan doet hij al wel een heleboel, soms meer dan me lief is (zie daar de pavlov reactie bij "schoentjes" en bij "worst"). Maar praten? We zullen er geheel in stijl met de manier waarop ze op school te werk gaan eens een "projectje" van maken.

Eerst even de archieven nakijken. Oudste was snel. Lopen deed hij harstikke vroeg, en ook praten. "Blij" en "Hoewa" (hoera) met 11 maanden. Dochter riep met 16 maanden "luilah" (luier). Hé, luier, dat kan Q. ook, ongeveer die leeftijd of iets eerder denk ik, achteraf gezien. Luilaaargh, beetje op zijn Haags.

En verder? Een paar daagjes opletten levert toch al een leuk rijtje op. Hij zegt "boem" (bloem), "ee-uiww" (speeltuin), "klaa" (klaar) en terwijl ik dit stukje typ komt meneer met een vrolijk gezicht "aan" tgen me roepen, wijzend op de lamp behorend bij het lichtknopje waar hij zo leuk mee aan het klikklakken was. En hij weet het juiste antwoord op "wat zegt het slangetje" (niet op wat IS een slangetje, denk ik, hoewel dat ook wel weer heel filosofisch is natuurlijk). Het is niet altijd even verstaanbaar, maar als ik goed op het wijzend vingertje let en ik me in zijn boeverige dreumesgeest verplaats, dan is het toch wel te volgen.

En ach. Over een paar jaar denk ik met weemoed terug aan de tijd dat hij alleen nog maar af en toe "mama" zei...

zaterdag 18 september 2010

Het speelparadijs

Zo. En nu is het weer klaar voor een half jaar. Dochters kinderfeestje gisteren was een groot succes. Bij dochter, bij broer, bij de meisjes die op het feestje mochten komen en ook bij ons ouders die de middag in relatieve rust hebben weten door te komen. Dankzij dochters voorkeur voor het "speelparadijs" boven een thuisfeestje is ons bankstel nog heel en hangen de vouwgordijnen nog in een stuk en hebben we alleen een lichte gehoorbeschadiging opgelopen. En eigenlijk waren we toch nog kapot na afloop. Hoe doen die professionele krachten dat eigenlijk? Vijfentwintig kinderen in een klas, vijf dagen per week? Ik denk dat ik binnen een maand rijp voor een psychiatrische inrichting zou zijn?!  

Ik heb veel foto's gemaakt, en ook een paar hele leuke. Maar omdat ik niet zomaar ongevraagd al die schattige kleine meisjes met opwaaiende rokjes op het world wide web kan gooien moeten jullie het doen met een foto van zomaar een loslopende maniak bezoeker.

vrijdag 17 september 2010

What if..

Lees net bij Huis-vol-herrie over levensvragen: wat zou er gebeurd zijn als jij ... dit of dat gedaan had ... of gekozen had voor een andere studie, baan, levenspartner, geloofsrichting ...

En ook Terrebel begon er deze week over. Isaac Asimov noemt in zijn boek "De Tweede Foundation" een theorie die stelt dat wat je ook doet, de toekomst zich ontvouwt volgens een mathematisch principe en daar is niets aan te veranderen. Maar, het zijn alleen de grote lijnen van grote groepen die voorspeld kunnen worden (economie, politiek...), niet de details. En niemand anders dan jij zelf bepaalt hoe je eigen persoonlijke toekomst er uit ziet. Boeiende stelling, soort tegenhanger van de kleine-oorzaken-grote-gevolgen-theorie (die vlinder die met zijn vleugelslag een wereldwijde orkaan veroorzaakt).

En ja, ik vraag me ook wel eens af. Wat als ik gisteren in het restaurant de vis had genomen in plaats van de biefstuk? Niks waarschijnlijk. Tenzij ik in het graatje was gestikt en nu op mijn dooie rug had gelegen. Maar wat als ik medicijnen was gaan studeren in plaats van informatica en een ander beroep had gekregen? Meer (of minder) inkomen, een ander huis, een fijner gevoel aan het einde van een werkdag? Wat als ik niet toen en toen daar en daar was geweest en pappalien nooit ontmoet had? Dan was het vast een andere man geweest, en dus andere kinderen. Of niet, als ik zo suf was geweest eentje uit te kiezen met slome zaadcellen. En was ik dan een ander persoon geweest dan ik nu ben?

Wat denken jullie hierover?

donderdag 16 september 2010

Zie je wel!


1. Krakelingen zijn lekker
2. Ik was ben écht blond (m.n. voor Pappalien: dit is het bewijs!)
3. Tuinbroeken zijn harstikke stoer en niet alleen voor potten
4. Ik heb echt elke dag hartstikke veel inspiratie voor een nieuw blogstukje
5. .......

dinsdag 14 september 2010

En vandaag ...


... werd er lief samengespeeld met één van de verjaardagscadeau's. Stickers plakken in een roze poppenhuis, sorry, binnenhuisarchitectuur is ook leuk voor jongens van zeven! En van zus mag hij gewoon meedoen, dus dat is ook lief.

Dochter scoorde alle punten op de logopedietest vandaag. Net als zoon twee jaar terug. Alleen heeft zij "die S" dan weer niet, dus verwacht er geen briefje van. Zoon is overigens bijna klaar met logopedie, vertrouwde de logpediste me toe. Hij kan het wél namelijk, die tong achter zijn tanden, dus zij is er zo klaar mee. Alleen doet hij het nog niet, die S en die Z, tenzij ik dreig met intrek van zakgeld dat hij overigens toch al bijna nooit krijgt omdat we het altijd vergeten... :-)

En dan het allerbeste nieuws van de dag: zoon is geslaagd voor winterschoenen. Dochter en minizoon zaten al in de auto op weg naar de schoenenzaak. Dochter wil namelijk wél nieuwe winterlaarzen. En op het laatste nippertje rende oudste zoon ook het huis uit, hij wilde toch maar mee en eventueel zelfs even kijken en passen. In de schoenenzaak was er natuurlijk niets wat zijn goedkeuring kon wegdragen, op een paar hele lelijke felblauwe glimmers na die niet eens goed pasten. Gelukkig kwam de vriendelijke verkoper nog met een paar All Stars aan die we allebei "vet" vonden en die goed zaten.

Dochter kon helaas niet slagen, de laarzen waren of te wijd om haar voet of te smal om haar kuit of van de verkeerde kleur... Morgen een nieuwe poging bij een andere schoenenwinkel dan maar. Komt vast wel goed.

maandag 13 september 2010

Verjaarweek

Het was leuk gisteren, het "grote mensen feestje" (waar gelukkig ook nog wat kinderen van diverse leeftijden en geslachten kwamen waar die van ons lekker mee konden spelen). We kregen veel bezoek, mevrouwtje is goed voorzien van cadeautjes sommige cadeaus zelfs dubbel en aandacht, de hele dag door. Het koken schoot er natuurlijk bij in en we hebben patatjes gehaald, ijsjes toe en op tijd naar bed. Want al dagenlang zitten de tranen bij het meisje hoog, ze is moe, en kan ze de slaap niet vatten van alle emoties.

Vanmorgen mocht Roos trakteren op school. Muts op, op de stoel staan en toegezongen worden, de klassen rond... poepoe. Leuk allemaal. Eenmaal thuis op uitdrukkelijk bevel van mama zonder speeldate kwam er nog een vergeetachtige tante langs met een paar cadeautjes.

Van de week nog even trakteren op de nso, en dan nog ..

"En wanneer is nu mijn kinderfeestje? Morgen? Morgen? Papa zegt morgen!" stuitert Roos alweer door het huis. "Vrijdag, schat, nog 4 nachtjes niet slapen". "Nee hoor, morgen" beslist Roos, "dat zei papa". 

Vrijdag dus. En dan is het gelukkig weer even voorbij.  Want kinderverjaardagen zijn leuk, maar waarom moeten ze altijd een hele week duren?

zaterdag 11 september 2010

Koudwatervrees

Roos is gepromoveerd naar een volgend badje op zwemles. Nieuwe juf (de juf die zoon vroeger had), nieuwe tijd (8.30 ipv 7.45!) nieuwe kinderen. En dat vond ze toch wel erg spannend. Niet die kinderen, want Roos had binnen mum van tijd weer een meisje waar ze mee stond te giebelen, maar vooral het idee dat ze misschien wel hele enge dingen zou moeten gaan doen, vertelde ze me. Na afloop van de les op weg naar huis want het blijft natuurlijk een dochter van haar vader en moeder

Ik zat met mijn neus tegen het raam geplakt te kijken, en inderdaad was het wel een stapje verder dan ze gewend was. Zonder bandjes in het ondiepe, en (ook eng!) met bandjes het diepe in en een hele baan zwemmen terug naar het ondiepe. Maar ze deed het hartstikke goed. De zwemoma juf begon al wat te beven bij het vooruitzicht weer een nieuw lid uit onze familie in haar groepje te krijgen, maar dat viel dus mee het ligt blijkbaar op het y-chromosoom: dochter luisterde keurig naar de instructies, en al is ze nog niet zo'n held met water op haar gezicht laat staan haar gezicht in het water, ze trapt er flink op los en is als eerste aan de overkant.

Super dus. Een spanning minder voor dochter. Kan ze zich verder gewoon lekker druk maken over haar verjaardag morgen, het uitdelen op school, op de nso, het grote-mensen-feestje, het kinderfeestje, de taart, de (vijf) kaarsjes...

vrijdag 10 september 2010

Kleurwedstrijd

Roos, zeg ik voorzichtig, misschien moet je proberen om binnen de lijntjes te kleuren? Roos kijkt geirriteerd op van haar kleurplaat die we bij de supermarkt hebben gescoord. Mama, bitst ze me toe, dat hoeft echt niet hoor, als het maar mooi is.
En gelijk heeft ze.

Nu maar hopen dat de jury open-minded genoeg is om dat ook te vinden.

donderdag 9 september 2010

Even recht trekken

Oef, wat doe ik nu? Ben dit blog ooit begonnen om leuke vrolijke verhaaltje te schrijven over mijn kindjes. Vrolijke, blije, oppervlakkige en herkenbare verhaaltjes over doorkomende tandjes en spuitluiers. En opeens schrijf ik zomaar iets serieus over mezelf. En niet zomaar over mijn allernieuwste blonde haarkleur, maar over mijn innerlijk. Dat mijn hersenen overuren maken, terwijl ik me al jaren zonder enig succes voor probeer te doen als een Paris Hilton maar dan iets gevulder en zonder hondje. En dat het ook wel eens níet lekker gaat hier. Op zich sluit dat wel mooi aan bij de blog van Willy over geluk..  (allemaal even lezen, mooi verhaal)

Maar toch. Om het even recht te trekken het volgende. Het gaat goed met me, ik ben weer vrolijk en blij, het donkere verfje van laatst spoelt al weer lekker uit mijn haar, ik heb een klein stukje oh oh cherso gezien (al was het bij De Wereld Draait Door en ging ik er echt van over mijn nek) en heb ik om nóg iets vrolijker te worden (in het kader van genoeg is genoeg, geld en materiele zaken maken niet gelukkig, maar warmte wel:) een nieuwe dikke donzen winterjas gekocht van een duur merk. In het wit, want mijn andere winterjassen zijn veelal zwart en donkergekleurd. Je kunt er maar beter op tijd bij zijn, wist de winkeljuf me nog te vertellen. En of ik wel eens vloeibare make/up gebruik, want dat vlekt zo op wit... (waar ziet ze me voor aan? Make-up? Dat heb ik toch zeker niet nodig...)

Zo. En om het nog een beetje rechter te trekken een foto van twee lieve broertjes. Die o zo dol op elkaar zijn. Kleine broer is natuurlijk om op te vreten, maar denken alle zeven en half jarige jongens daar zo over? Deze wel in ieder geval. Kleine broer, je boft maar met zo'n lieve grote broer. En andersom ja, dat ook.


dinsdag 7 september 2010

Mammalien komt uit de kast

Las ik nou in de reacties op mijn vorige blogje dat er grote meiden, volwassen vrouwen zijn die nog steeds niet los kunnen komen van hun knuffels?!

Tsss... nouja....

Maar goed, nu jullie zo eerlijk zijn, zal ik dan ook maar bekennen. Dat wat ik op mijn 10e, mijn 12e, laat staan mijn 15e toch wel een beetje erg genant vond en niet meer goed voor uit durfde komen. Maar goed, inmiddels ben ik echt groot geworden, en schaam ik me bijna nergens meer voor. Dus...

Stapels en stapels met knuffels had ik. Heb ik. Want ik kan er geen afstand van doen. Jaren en jaren heb ik er mee gespeeld, geknuffeld, namen gegeven, persoonlijkheden aangemeten. Tot ver na de leeftijd waarop bij vriendinnetjes de knuffels al door hun ouders bij het bij het grof vuil waren gezet en die meisjes lopen nog steeds bij de psychiater waarschijnlijk. Alles heb ik met ze gedeeld, lief en leed. En dat zij daar helaas niet altijd even schoon van zijn gebleven, dat spreekt vanzelf. Dus je begrijpt, als de liefde zover gaat, gooi je je ouwe vrienden niet zomaar bij het vuil. Dan wacht je tot je kinderen krijgt en geef je ze gewoon door, zodat je eigen schatjes je knuffels gewoon verder kunnen  aflikken.

Hier links mijn eerste (?) vriendje: een exemplaar uit de steentijd 1969 gekregen toen ik een half jaar oud werd. Het schijnt dat ik me kapot ben geschrokken toen ik doorkreeg dat zijn achterkant er hetzelfde uitzag als zijn voorkant, maar later bleek hij toch wel erg lekker om op te knauwen.

Ergens in mijn 7e of 8e jaar kreeg ik Joessoef (zie rechts), en dat was toch wel mijn allerliefste, beste vriend. Die armpjes he, en die benen, die kunnen zich heerlijk om je heenvouwen. Ik sleepte hem dus overal mee naar toe. Ongeveer zoals die arme moederaap van hieronder al was Joessoef natuurlijk ook verre van doodgeboren.

Deze schatten mogen niet weg. Samen met nog een paar uitverkorenen. Maar dan nog heb ik een vuilniszak vol met lieve afgekloven knuffels die zo langzamerhand toch wel veel stof en weinig liefde staan te vangen en die klaar staan voor adoptie door een lief klein kindje dat ze meer te bieden heeft dan ik.

Iemand een idee? Ik juich al jaren elke natuurramp en oorlog toe, in de hoop dat er een inzamelingsactie komt waarbij ik een paar arme ontheemde kindjes heeel gelukkig kan maken met mijn trouwe pluche. Maar elke keer weer staat onderaan het briefje "wél dekens en kleertjes, maar géén knuffels"...

maandag 6 september 2010

Een beetje slapjes

Afgelopen weekend zagen we in de dierentuin een moederbaviaan die haar doodgeboren baby-tje met zich meesleepte. Omdat ze geen afscheid kon nemen, of misschien omdat ze simpelweg niet doorhad dat hij het niet meer deed, ik weet het niet. Ik dacht de kinderen deze blik te besparen en wees er verder maar niet op, maar zoon en dochter hadden het zelf al gezien en hadden daar, los van elkaar, zo hun commentaar op.

Wat ik hiervan geleerd heb:

1. Met de sociaal-emotionele ontwikkeling en het inlevingsvermogen van mijn oudste twee kindertjes zit het wel goed.

2. Moeders kunnen maar moeilijk loslaten. En het duurt altijd even voor ze echt helemaal ten volle beseffen dat er echt iets mis is met hun kleintje.

Zo loop ik zelf al de hele ochtend met mijn eigen babyaapje te sjouwen. Hij is gelukkig verre van dood, maar echt blakend van levenslust is hij niet. Hij voelt warm, loopt heel langzaam, huilt veel en kijkt met suffe oogjes in het rond.

Goede moederaap als ik ben houd ik hem dus vast, troost hem, ben zelfs zijn dagelijkse buitenhuiselijke uitje nog met hem gaan doen. Maar eigenlijk snap ik pas net dat het arme schaap gewoon even beter af is zonder mij, in zijn eigen bed.

Met een tevreden zucht liet hij zich dan net ook in zijn ledikantje neerleggen. Slurf(*) erop, lakentje erbij, deur dicht. En sindsdien is het stil. Ook wel even lekker.... voor mij en voor het ventje.

Hopelijk voelt hij zich vanmiddag weer een beetje prettiger.

(*)Slurf is de beste vriend die je je voor kunt stellen. Hij is zacht, je kunt hem goed vasthouden, hij ruikt heel bijzonder en doet niet moeilijk als je met je pijnlijke tandvlees op zijn slurf of zijn staartje knauwt.

zondag 5 september 2010

Voor mijn lief...

... die weer veilig terug is bij zijn liefhebbende familie...



En verder als toetje nog even een heerlijk nummertje voor een heerlijke zondag. (Klik maar even op de link)

Red Hot Chili Peppers - Road Tripping 

zaterdag 4 september 2010

Liefde is...

De kinderen misten manlief, riepen ze vanmorgen. Nog even, tot na het warme eten, roep ik de hele dag al. Hij zou vanavond net voor kinderbedtijd thuis komen, maar belde net dat Duitsland is afgesloten (in zijn geheel geloof ik) en dat het "wel wat later wordt". En hoe erg ze hem vanmorgen ook misten, eigenlijk vonden ze dat nieuws dan weer niet zo boeiend. Het zal wel, zag je ze denken. Ze zijn dan ook weer hard aan het gillen en rennen en met hun denkbeeldige dibedibeclub creatief het huis aan het vervuilen erg lief aan het spelen.

Grappig om te zien hoe ze elkaar het ene moment de hersens inslaan  (figuurlijk dan he, het blijft bij wat prikken en wijzen en verbale onaangenaamheden) en het volgende moment zorgen ze zo goed voor elkaar en spelen ze zo geweldig samen dat ze niemand laat staan hun moeder meer horen of zien.

Na een wild westachtige fietsrit naar de lokale patatboer he, wie kookt er nu als man niet thuis is? waar Roos alweer bijna de weg opvloog omdat ze de terugtrap modus niet vinden kon, heeft Janick haar net even een cursusje "remmen" gegeven in het parkje hiervoor. Daar kan je hooguit worden aangereden door een niet opgeruimde hondendrol dus zo zonder stress ging het remmen natuurlijk prima. En thuis kreeg ze (jaja, alweer fietsen en remmen en belonen, zie vorig logje) een heus "rem dieploma" gemaakt en geschreven door broerlief.

Inmiddels begin ik toch ook wel weer te verlangen naar wat hulp bij opvoeding en verzorging een paar sterke warme mannenarmen om me heen en een gezellig gesnurk in bed, dus euh... wie kan Duitsland even opendoen?

vrijdag 3 september 2010

Opvoedkundig advies

Einde van de middag, we fietsen naar huis. Janick voorop, Roos in het midden en mama met dreumesman Q. voorop in het zitje helemaal achteraan. Het is een lange dag geweest, Roos en mama zijn moe en dat wil nog wel eens tot meidengekift leiden.

Aan het einde van het fietspad is een weg. Een weg waar een auto aan komt rijden. Roos lijkt door te willen rijden en ik schreeuw naar haar: remmen! Roos vergeet voor de zoveelste keer hoe dat ook alweer moet en zet haar voeten aan de grond zodat ze niet echt stilstaat maar wel bijna valt. Het loopt goed af, maar ik ben geschrokken en als ik naast haar sta mopper ik iets over fietsen en remmen en luisteren. Roos begint te huilen en weigert verder te gaan. 

En toen kwam Janick die mijn gezicht-op-onweer zag: "Mama, je moet niet zo boos doen tegen Roos, dat is niet aardig. Je kunt beter tegen haar zeggen dat ze thuis een ijsje krijgt als ze nu goed naar je luistert."

En gelijk had ie, het omkopen een wat positievere aanpak deed wonderen. De kleine pedagoog beschikt over een uitstekend inzicht  in de kinderziel. 

donderdag 2 september 2010

Hij is ervandoor deel 2

Hij is er nog steeds vandoor. Hoewel zijn bed niet onbeslapen is gebleven  helaas: vannacht om een uur of drie stapte er een meisje van zo'n jaar of vijf mijn slaapkamer binnen, die niet meer slapen kon want...  murmeldemurmel.. weet ik veel wat ze zei, ontaarde moeder als ik ben was ik eigenlijk meer geinteresseerd in mijn eigen slaap. Grmbl, kruip er maar in schatje en houd je kop en laat me slapen


Hij heeft wel gebeld. Het is zwaar, met al dat eten, drinken en uitstapjes maken, maar hij slaat zich er kranig doorheen. Gelukkig maar.

En wat te denken van dit arme vaderloze wichtje?




woensdag 1 september 2010

Hij is ervandoor!!!!


Vanmorgen heel vroeg was het bed leeg, de auto weg en lag er een briefje. Nog 4 dagen te gaan en dan zóu hij weer terug moeten komen....