maandag 30 augustus 2010

inpakken en uitpakken

broodtrommels inpakken - rugzakjes inpakken - zoon aansporen - dochter helpen met sokken en schoenen - dreumes inpakken (broek aan, jas aan,schoentjes aan) - in de autostoel - uit de autostoel -in de bugaboo - kinderen op school afleveren - dreumes uit de bugaboo - in de autostoel - uit de autostoel - thuis dreumes weer uitpakken (schoentjes uit, jas uit, luier vervangen) en spelen - dreumes inpakken (broek, jas, schoenen) - in autostoel - uit autostoel - in winkelwagentje - uit winkelwagentje - in autostoel - uit autostoel - dreumes uitpakken en aan oma geven - zelf even snel overblijfmoederen bij de lunch in groep 4 -  dreumes weer ophalen - in autostoel - uit autostoel - thuis uitpakken en in het ledikantje - dreumes wakker maken - dreumes inpakken in jas en schoenen en in autostoel - uit autostoel - in bugaboo - zoon met vriend van school halen - uit bugaboo - in autostoel - uit autostoel - dreumes uitpakken - spelen en eten - vriendje deur uit gewerkt - dreumes inpakken - autostoel in - dochter ophalen - autostoel uit - dreumes uitpakken - rugzakjes uitpakken - kinderen klaarstomen voor bed - rust onee, eindelijk tijd om te werken.

Morgen weer een dag.

Strijkjes en kaarslicht

Voor je verder doe even wat kaarsjes aan, zet je eigen favoriete, meest romantische muziekje op.

Gelukt? Oke. Gaat ie.

Het is niet omdat mijn zuster Annemiek (in het kort, Zannemiek) vandaag haar trouwdag viert de 135e geloof ik, want ik was erbij en ik was een jaar of 15  hoewel dat natuurlijk ook heel romantisch is. En een hele prestatie. (Gefeliciteerd zus en zwager!)

Het is ook vooral omdat ik de hele dag al op een enorme roze wolk zweef. Gisteren vroeg ik mijn oudste zoon (je moet ergens over praten): als je later groot bent en ja gaat een vriendin zoeken, wat heb je dan liever, een hele mooie of een hele lieve. Waarop hij me met een zeer liefdevolle blik diep in de ogen keek en zei: "mama, ik wil dat ze net zo is als jij". Daarbij overigens tactisch omzeilend of ik lief dan wel mooi ben.

Nou, super toch?

zaterdag 28 augustus 2010

Mea Culpa

Weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh!!!! brult dochter naar me, intens verdrietig. Van schrik laat ik het  keukenpapiertje vallen waar ik net de druppel gemorste appelsap mee van tafel heb geveegd.
- Wat? Bloed?
- Weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh!!! Je hebt mijn papiertje stukgemaakt!
Het stukje keukenpapier dat ik op tafel naast haar verfdoos heb gelegd, bedoelde ze. Want je kunt maar beter voorbereid zijn. Wist ik veel dat het zo snel zou gaan, met de hechting...

Ik scheur snel een nieuw stuk af en geef het haar. Maar dat is natuurlijk niet goed. Dat eerste papiertje, dat was het. Weeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh.

Een uur, een dvd, een koekje voor haar en een flinke hoofdpijn voor mij later is het eindelijk stil.

En toen wist ik het opeens weer. Echo-echo... Een jaar of twee drie geleden is oudste zoon ook eens ongelofelijk boos en verdrietig geworden omdat we zijn "vriend steen" hadden weggegooid. Ze kenden elkaar pas een uurtje of zo, en ik had niet het idee dat het een hele warme relatie was, bovendien vond ik het zwaar in mijn tas... Maar zoon was ontroostbaar. En ik zou het noooit meer doen nam ik me voor. Kinderleed veroorzaken, het verschil tussen waardeloze troep en mooie kinderdingen niet zien. Vooral die eerste week na de vakantie waarin de oogjes heeeel klein zijn en de tranen hoog zitten ligt dat heel gevoelig. Maar blijkbaar is mijn moederverstand niet in staat om te leren van eerder gemaakte fouten.

Wie weet heeft Q. als derde meer geluk. Moet ie wel op tijd aangeven waar zijn voorkeuren liggen want ik heb het niet altijd even snel door...

vrijdag 27 augustus 2010

Dansles

Weten jullie nog? Dochter heeft een paar proeflesjes dansen en gymen gevolgd (klik hier) met wisselend succes en een onverwachte wachtlijst. Maar afgelopen woensdag was het zover, ze mocht écht mee doen, eindelijk. Samen met vriendinnetjes A. en M. en natuurlijk vooral vriendin A. waarmee ze al de proeflesjes gedaan heeft.

We hadden het roze glim met tule danspak al een maand in huis (ik ben zo'n goede planner tegenwoordig!) en daar ging ze dan. Een beetje spannend, maar vooral heel erg leuk vond ze het. Wat een blije gezichtjes allemaal... het huppelt, het springt behoorlijk uit de maat, ze maken gracieuze buigingen voor de spiegel waarbij er eentje met haar koppie door de spiegel heen ging. Ze hebben er veel lol in en daar gaat het maar om, toch? En als we toch gaan zeuren over prestaties: ze danst nú al beter dan haar moeder.

donderdag 26 augustus 2010

50 ways to scare your lover



Tip 1: ga naar de kapper en lever je lange blonde lokken in voor een korte donkerkleurige coupe.

Datum test: gisteravond, 25 augustus tussen 19 en 21
Plaats: bij de kapper om de hoek
Resultaat: zie foto. En nee, hij is niet gillend weggerend, hij vindt me nog steeds mooi en lief zegt ie.

Kinderen zijn iets eerlijker. Mama, ik vind dit haar niet zo mooi. Maar het is wel fijn voor je dat je je eigen haarkleur weer terughebt (huh?! wazegtienou? Ik ben blond hoor, oke, een beetje donkerder blond tegenwoordig, maar niet bruin....)

woensdag 25 augustus 2010

En nu?


Dank voor de steunbetuigingen en medeleven op mijn tandarts avontuur van gisteren. Hoe het er nu mee is? Euh... tja. Die vullingen zitten wel lekker geloof ik, maar mijn tong voelt alsof ik aan een cactus heb gelikt. En dat is geen grapje. Nouja, wel dat ik aan cactussen lik, zo kinky ben ik niet, maar dat mijn tong ruim 24 uur na de verdoving nog tintelt en prikt, dat is echt. En ben je nog geen hypchonder, dan word je het wel van het internet -  lang leve het internet waar je werkelijk álles vinden kan wat je niet weten wilt - het kan zomaar 3 jaar duren lees ik net. Maar dat geldt natuurlijk niet voor mij he. Morgen is alles weer oke. En dan kan ik ook die S weer.

dinsdag 24 augustus 2010

Dagje gezondheidszorg

Het was vandaag weer een dagje gezondheidszorg. Langs de huisarts met dochter die na de val van van de glijbaan zondag vanmorgen opstond met "doet nog steeds pijn" en een dikke pols. Uitslag: gekneusd, niets aan doen, als het niet over gaat of erger wordt kom je maar terug.

Toen met oudste zoon bij de lo-go-pe-dist geweest. En waarom dan? vroeg de juf met ongeloof ik haar ogen dat juist deze jongen daar een afspraak had. Nou, de 's' en de 'z', die zijn wat aan de slisserige kant en da's niet zo mooi. En dat was weer een hele belevenis.

Zoon is dus zeven en een half. Op zich dacht ik een redelijk rustige leeftijd. Geen peuterdwarsheid, geen kleuterangsten, nog lang geen puberteit. Maar zowel hij als vriendje doen toch wel een beetje anders dan anders. Had ik trouwens hier laatst ook al geschreven. Vriendje is vooral brutaal en tegendraads en nukkig, zoon weet zich ook geen houding te geven maar lost dat op door een beetje de clown uit te hangen. En dan komt er dus geen zinnig woord meer uit. Wat op zich best genant kan zijn als je voor het eerst bij de logopediste bent. Maarja, zinnig of niet, die S was in ieder geval duidelijk te horen. En we kregen een boekje mee om vast wat te oefenen.

En toen mocht ik zelf naar de tandarts, twee flinke gaten laten vullen. Met twee enorme verdovingen erbij, eentje rechtsboven en eentje rechtsonder.

En nu ben ik dus weer thuis. Met een rechtergezichtshelft die aanvoelt alsof er een enorme bij in gestoken heeft, voor zover ik er uberhaupt wat in voel. Ik kijk het logopedie boekje nog eens door en probeer de S. Dat valt verdorie helemaal niet mee zeg! Hoe spreek ik eigenlijk een keurige S uit? Mijn tong moet daar zitten, en dan zus en dan zo. En net als met alles wat je normaal gesproken vanzelf doet, tót je erover na gaat denken lukt het me nu niet meer. Ik krijg geen S meer voor elkaar. En ik heb ook al geen flauw idee meer waar de rechterkant van mijn lippen is gebleven.

Gelukkig doet mijn toetsenbord het nog.

maandag 23 augustus 2010

Fijn zo

Het is bokkeweer buiten, maar ik ben blij. Ik lees hier en daar dat ook de vakanties in andere delen van het land bijna zijn afgelopen, en dat mensen weer naar hun werk moeten. Kijk, en dan voel ik me toch wel prettig bij het idee dat ik niet meer hoef... Geen files, geen kantoren vol saaie collega's, geen gedoe voor de kledingkast 's ochtends, geen vaste tijden, geen gezeik over business plannen en reorganisaties en demotiverende preken van het hoogste opperhoofd. Helaas ook nog niet al te veel inkomen, maar je kunt niet alles hebben, ook dat komt vast wel goed. Ik ben zelfstandige, thuiswerkende vrouw in wijde soepjurk en dat bevalt prima.

Ik ben tevreden met de gemaakte keuzes. Heerlijk vind ik het, om te kunnen werken, dat wel. En liefst op mijn eigen manier zonder al te veel bemoeienis, werken voelt niet écht als werken als je er lol in hebt.  En heerlijk vind ik het om bij mijn kinderen te zijn en er voor ze te zijn als dat nodig is. En dat dat soms heel slecht samen gaat, zoals vorige week , dat hoort er ook bij. De grenzen tussen werktijden en mammatijd / vrije tijd zijn niet meer zo duidelijk nu. Wanneer mijn vakantie begon en eindigde weet ik eigenlijk ook niet. Heb ik wel vakantie gehad?

Maar vanmorgen was het nou eens echt tijd voor wat produktie. Ik heb man en kinderen met tassen volgehangen en de deur uitgeschopt. Snel een wasje weggestreken en wat bedden uit het raam gehangen en toen stond oppasmeisje L. voor de deur. Q.kende haar niet, en deed even wat pogingen heel serieus te gaan huilen toen mama wegliep, maar L. weet wel om te gaan met kleintjes en ze hebben het samen hartstikke gezellig gehad. En ik heb zomaar drie uur aan een stuk door het internet kunnen vervuilen kunnen werken.

En na dit wonder voltrok zich ook het tweede wonder: Q. heeft een boterham gegeten. De eerste in twee maanden. En nu ligt hij moegespeeld en met gevulde buik in bed. Hoezee. Nog twee uur te gaan voor ik de oudste twee schatjes - met nog een bonus in de vorm van een vriendinnetje en een vriendje - op mag halen en de schrijftijd weer omgeruild wordt voor mammatijd.

zaterdag 21 augustus 2010

Pan's labyrinth

Weten jullie nog, dat ik jullie hier om jullie favoriete film heb gevraagd? Inmiddels hebben we er eentje uit de rij bekeken, Pans labyrinth. Dank Jannie (geen idee wie je bent... zo vaak reageer je niet en je blog en profiel zijn ook beschermd...) voor deze tip. Man en ik waren erg onder de indruk van deze film. De sfeer, de mooie spaanse taal, de soms wat plastische beelden (de kikker, haha) en het gebruik van kleur en en en... Een aanrader vonden wij. 

Vlaamsche reus (blond, lief, intelligent en beetje eigenwijs) in de aanbieding

Vanmorgen werd ik wakker met een overvolle blaas en het was me opeens helemaal duidelijk: ik wil een konijntje zijn.

Zodra ik de gang naar de badkamer maak, springen er twee kinderen als duveltjes uit doosjes uit hun kamertjes en begint de derde vrolijk mee te krijsen dat hij dat ook wil, dus probeer ik die blaas zo lang mogelijk te negeren. Mijn blaas is namelijk een stuk eerder wakker dan de rest van mijn lijf en terug het bed in met drie kids aan mijn knieeen, dat is tot op heden nog nooit gelukt. Zodra mijn blaas wakker is begint de dag. Rennen, zorgen, verantwoordelijkheden, non-stop tot ze 's avonds weer in bed liggen.

Meestal, als ik eenmaal mijn lijf in de verticale stand heb gekregen en er drie blije gezichtjes naar me opkijken heb ik er wel weer zin in, zit ik vol energie en plannen voor de dag en gaat het vanzelf. Zo niet vandaag.

Ik wil weer naar bed. Of eigenlijk ook niet. Ik wil gewoon ongestoord in een hoekje van de kamer zitten, beetje zacht en vertederend zitten zijn. Als een konijntje. Suf voor me uitkijken en niemand laten delen in de buitengewoon wijze gedachten die er in mijn snoezige koppie omgaan. Beetje mijn haar laten borstelen, af en toe een wortel, veel aaien en op schoot. Wel ontvangen en niets teruggeven zeg maar. Eigenlijk heb je geen zak aan een konijn.

Lees ik in het lokale suffertje dat de opvang voor knaagdieren barstensvol zit na de vakantie. Blijkbaar zijn er meer moeders op het idee gekomen de afgelopen zes weken.

vrijdag 20 augustus 2010

Klimgeitjes


Wat zou die zwartgevlekte nou tegen die bruingevlekte zeggen he? Ik weet wel wat vriend Q. zei: "daaaaa!!!" met priemend vingertje richting de beestjes.

En hoe dol hij ook op de geitjes en de vogeltjes en de konijntjes en alle andere beestjes is, toch blijft zo'n hekje dat open en dicht kan nog nét iets spannender. (Dus vraag mij eens wat we gisteren het grootste deel vande ochtend gedaan hebben....)

donderdag 19 augustus 2010

Mooi werk, die natuur

Wat een regen he, en wat een wind was het de afgelopen dagen.  En gevoelig natuurkind als ik ben (dit ironisch bedoeld voor wie mij niet zo goed kent) reageer ik daar direct op: ik ben fijn inkopen gaan doen, nieuw najaar nieuwe kinderkleding want het groeit maar door. Vesten, najaarsjasje, blousjes met lange mouwen, dikke leggings en winterschoenen. Alleen ben ik voor die laatste nog niet geslaagd. Q. weigert te passen en de andere twee weigeren zelfs mee te gaan. Snap ik ook wel hoor, als ze lekker buiten in het warme zomerzonnetje kunnen spelen, dan wil je geen winterschoenen kopen natuurlijk... Hoewel. Zo'n paar stoere korte blauwe laarzen maat 40?! Die zijn best welkom hier. Ook nu al.

Gelukkig schijnt vandaag de zon alweer. Ik heb nog helemaal geen zin in de herfst, doe mij maar gewoon wat zon, 22 graden, weinig wind. Heerlijk. Het heeft wel weer wat, al die mooie rode bladeren, dat dan weer wel. Maar het liefst als de zon er wat op schijnt en ik er niet te nat van wordt.

En weet je wat ik ook zo fijn vindt aan deze tijd van het jaar? Dat de nachten steeds langer worden. In het voorjaar ben ik ook altijd zo blij dat de dagen langer worden, lange lichte avonden, heerlijk. En 's ochtends als je opstaat, dat je geen tl-licht nodig hebt om te voorkomen dat je er overdag achterkomt dat je met één donkerblauw en één zwarte sok onder een bruine broek loopt. Maar ik wil wél graag tot een uur of zeven doorslapen. En nu de babydiegeenbabymeeris lekker doorslaapt hoef ik niet persé van het daglicht wakker te worden, zo rond een uur of 5 in de nacht. Dat gaat ook weer te ver. Maar de laatste week slaap ik weer als een zonnetje. Heerlijk.

Laat maar komen die herfst. En zondag is het weer 30 graden. Heerlijk.

dinsdag 17 augustus 2010

Het ritme zit er weer lekker in

Maandagochtend, na de zomervakantie. "Ik wil niet naar school!"

Maandagmiddag. "Het was super leuk!" (Mama ook tevreden: de juf is harstikke aardig, de klas klein met maar 21 kinderen, voornamelijk oude bekenden, maar groot en licht en ruim qua oppervlak. Zoon is na de vakantie weer lekker bezig geweest vandaag met taakjes en vond het leuk de kinderen weer te zien) 

Dinsdagochtend, ik moest meneer voor het eerst in tijden wakker schudden om kwart over zeven. Maar op weg naar school rent hij me voorbij: "Mam, ik heb zin in school!"

Dinsdagmiddag. Stilte. "Hoe was het op school?" Stilte. "Oke, leuk. Mag ik nu met N. spelen?" Helaas, ik leg uit dat er iets anders is gepland. En dan is alles opeens stom. Huilen, tranen, gillen en STOM. De school was ook STOM. "Waarom dan?" "Bleeghhhhh. Jij bent ook stom." Vandaag is papa zijn held. Ik ben stom.

Dinsdagavond. Een uurtje Wii-en en een flink bord warm eten doen wonderen voor het humeur. "Morgen heb je schoolzwemmen he, zin in?" "Ja, mam, leuk. En ik ga ook aan de juf vragen of ik sommen onder de nul mag doen, want die andere sommen zijn veel te makkelijk. Weet je, I. naast me snapt niet eens sommen onder de 10, die moet ik haar steeds uitleggen. En een kindje uit groep 5 wist niet eens hoeveel 100 min 51 was."  


En alsof ik een echo hoor klinkt dochter van nog geen 5 die al twee dagen met veel plezier in groep 2 zit te spelen en te kleuren: "mama, ik hoop dat we nu toch eindelijk eens wat gaan leren, want we hebben alleen nog maar gespeeld..."

maandag 16 augustus 2010

Thuiswerken

En opeens was hij daar, de eerste dag na de schoolvakantie. De dag waarop ik als zelfstandige, thuiswerkende vrouw eens lekker flink hard aan de slag zou kunnen met het verder opzetten van de eigen zaak. Met een man op kantoor, twee kinderen op school en een oppas aan huis voor de derde zou het moeten lukken.

Mis.

- Q. heeft de oppas zeer vakkundig in een half uurtje weg weten te krijsen. Omstebeurt heel verdrietig "mama" roepend en dan heel boos gillend. Dus nu zit ik naast hem, probeer met de ene hand te muizen en de andere hand de groene viltstift uit zijn haar te halen. Vanavond volgt een foto van zijn voorhoofd met indrukwekkend groen patroon

- Manlief bleek ziek. Naar eigen zeggen écht ziek (wat mij opeens doet vermoeden dat de vorige keren misschien niet zo heel erg waren):  zere buik en misselijk, en besloot niet naar het werk te gaan maar thuis te blijven en zoals elke vrouw met een heterosexuele relatie je kan vertellen levert dat een hoop in de weg liggend stuk kreunend manvlees op en dat is natuurlijk heel zielig en daar moet ik af en toe een kopje thee en een troostend woordje aan gaan brengen.

- Q. is nog steeds lastig en veeleisend, ook na fruithap, baby-tv en een flinke stoeipartij om de verveling te verdrijven. Bovendien heeft hij de laatste luier volgepoept met vieze dunne stinkende poep.

- Er komt zo nog een "mannetje" ...  het mannetje dat ergens een piefje moet aandraaien, een frutje moet plaatsen, een metertje moet lezen en een batterijtje moet vervangen en daarna een handtekening van me wil, dat mannetje dat om 9 uur hier zou zijn is er nog steeds niet, dus die komt me zo meteen storen, en ik kan tussendoor het huis niet uit. Bijvoorbeeld om luiers te gaan kopen.

Ik hoop dat mijn baas, degene die mijn salaris uitbetaalt, begrip heeft voor al deze persoonlijke omstandigheden en het waardeert dat ik de zorg voor huis en familie even voor mijn werk laat gaan.

Maar morgen is het over, dan wil ik tijd voor mezelf! Stomp ik nu alvast met mijn vuist op tafel. Heel zachtjes, om geen slapende zieke mannen of braaf spelende baby's wakker te maken. Voor de spiegel ziet het er best indrukwekkend uit.

zaterdag 14 augustus 2010

We benne op de wereld om mekaar om mekaar te helpen nie waar

De vakantie is goddank bijna voorbij en we hadden nog één actiepunt op onze lijst staan: de julianatoren, het kinderparadijs vol met treintjes, achtbaantjes, trampolines en vooral gisteren ook met heel veel andere kinderen en ouders. Aan het einde van de dag konden ze mij helemaal opvegen. Met een enorme hoofdpijn (fel zonnetje en te weinig gedronken) wilde ik liefst direct met de kippen de jongste twee naar bed rond zeven uur, maar... er stond nog een feestje op het programma. 

En dan prijs je je weer gelukkig met een behulpzame man waar je de taken mee kunt verdelen. Ik mocht dus thuisblijven en slapen oppassen, dan ging hij wel "even een cadeautje brengen". Ik baalde natuurlijk dat ik het feestje moest missen maar was zooooo moe. Heb heerlijk geslapen. Tot middernacht, en ik me als een moeder van een echte puber die voor het eerst uit gaat af lag te vragen waar manlief toch bleef. Om twee uur voelde ik dan eindelijk iets in mijn bed ploffen, zijn zware vermoeiende taak zat er op.

Om half zeven vanmorgen, toen Q. vanuit zijn ledikant eisen begon te stellen was de overdracht. Leuk geweest? Ja, errug. Die en die was er, en lekkere hapjes en drankjes, en gezellig enne... ik ben nog een beetje moe, ik slaap nog even door. En toen begon dus mijn ochtenddienst met drie stuiterende kinderen, ontbijtje, spelletje, luiertje en zo in bad.  Ach ja, ieder doet waar hij goed in is he. De een kan nu eenmaal beter luiers verschonen, de ander is beter in brallen met een biertje erbij (-;

Gelukkig is het verjaardagsfeestje van vandaag 's middags gepland, want ik ben bang dat ik op deze manier de avonddienst nooit ga halen.

 

vrijdag 13 augustus 2010

Opgroeien is best lastig

Viel het me de laatste tijd al eens op dat oudste zoon anders dan anders deed, vandaag viel het kwartje. Het is geen ziekte, ik hoef geen oorzaken te zoeken in de omgeving, het is iets doodnormaals: hij wordt gewoon groter!

Zijn beste vriend N. , na een lange vakantie weer eens hier, vertoont dezelfde symptomen. De heren hadden direct weer veel lol samen en het ging er zeer vriendschappelijk en gezellig aan toe, maar het ging allemaal net even een tikkie harder en ruwer dan voorheen. De grapjes waren anders, de brutaal grappige antwoorden op mijn verzoek uit de gordijnen te komen, de vieze scheld woorden waar ze elkaar tijdens het spelen goedmoedig mee bestookten... pff... waar hebben ze die nou weer opgedaan?! Het gaat ze gelukkig vooral om hoe grappig die woorden klinken en de betekenis - voor zover bekend- komt op de tweede plaats, maar toch is het niet wat je uit je kind horen wilt als je op straat toevallig tegen je leidinggevende aanloopt, of er onschuldige oudjes in de buurt zijn.

En dat is nog maar het begin, wist manlief me een hart onder de riem te steken.

Trouwens, nu ik erover nadenk, ze zijn ook een stuk langer geworden. De leuke ronde kleutergezichtjes rekken nu in de lengte op. De grijnsjes zijn brutaler. Het is duidelijk, groep 3-er af en al helemaal klaar voor groep 4. In een paar weken tijd zijn ze zomaar een jaar ouder geworden.

Hoewel hij net in bed toch weer meer op een kleine liever kleuter leek dan op een stoere schooljongen. Naast zijn afgeknuffelde roze pluche poes lag hij me met een lief klein babystemmetje te verzekeren dat ik de allerliefste mamma van de wereld ben, me wel duizend kusjes gevend. Een lief jongentje. Maar dan wel een met een paar veel te lange knokige benen.

donderdag 12 augustus 2010

De Award - en wat ik nog niet wist over mij

Dank aan alledagenmama en wijendekatten  (of moet ik tegenwoordig zeggen, wij en Luca?!) voor de award...

En nu moet ik jullie 5 dingen gaan vertellen die je nog niet wist over mij. Oei, lastig! Jullie weten alles toch al? Of niet? Dat moeten we dus eerst maar even testen. Ik ben zo vrij om de award even wat aan te passen en jullie vijf vragen over mij te stellen:

1. Hoe groot ben ik? Een multiple choice om mee te beginnen:
a) kleiner dan 170 cm
b) groter dan 170 cm

2. Ben ik open of gesloten van karakter? Getrouwd? Kan ik goed koken? Heb ik een i.q. van boven de 85, vind ik bloggen leuk, geef ik vaak stomme reacties op andermans blog, lust ik bloemkool en wat kan jullie dat schelen ben ik lekker egocentrisch bezig zo?

3. Wie weet mijn echte naam en de echte namen van mijn kinderen? Als de voorletter klopt is het antwoord goed. De rest wil ik niet hoeft niet op mijn blog en geef ik je cadeau.

4. Ik heb eigenlijk altijd half lang of lang haar gehad, meestal op 1 lengte. Maar eh... oude wijze gerimpelde vrouwen met afgezakt moe hoofd in verscheidene grijzige groenige tinten  hippe meiden van boven de 40, kan dat nog wel, lang over de schouders en los achterover of met die eeuwige speld de voorkant naar achteren? Of moet ik aan de pony, de lok, moet ik het korter en in laagjes, een klassieke bob of direct maar de Beatrix coupe? (En nou niet flauw doen en zeggen dat dat maar net is waar IK me prettig bij voel, ik vraag het aan jullie ja, en ik wil een duidelijk antwoord!)

5. Wat weet je verder over mij wat ik zelf eigenlijk nog niet weet?

En dan mag ik hem ook nog aan 5 medeblogsters doorgeven de award. Volgens mij heeft iedereen die hem wil hem al gehad, dus eh... wie wil hem niet? Nicole, Repel, Baasbraal, Toaske, Joeltje? Succes er mee. Of niet.Wat jullie willen.

woensdag 11 augustus 2010

Schone slaapster

Ik ben schoon. Na gisteren een dagje sauna met vriendin N. (zónder man en kinderen, wat een rust!) en vanmorgen een ochtendje subtropisch kinderzwemmen met vriendin K. en vier van onze kinderen ben ik nu echt wel schoon. Of in ieder geval goed nat geworden. Mijn vingers zijn gerimpeld en er hangen allemaal gekke luchtjes om me heen en ik heb me daar een slaap....  slaap die je alleen kan hebben als je zo doorgespoeld bent.

Zoon zit met vriendje (meegekomen uit het zwembad) een spelletje te doen, andere zoon ligt, met een papfles tussen zijn tanden, op zijn rug in zijn ledikant. Dochter hangt de beest uit bij oma, dus ik heb even rust... Nou weet ik alleen niet of vriendje van zoon niet tegen zijn ouders gaat klagen als ik languit op de bank ga liggen snurken (ik kreeg net ook al te horen dat ik 200 op de snelweg reed waar ik 100 mag?! Het lezen van cijfers boven de 100 blijkt nog lastig..)

Voor de zekerheid doe ik maar een interessant boek over mijn hoofd, en dan maak ik wel af en toe een geluid alsof ik goed op ze let.


maandag 9 augustus 2010

Een vriendinnetje gevonden


Komt jouw kind ook wel eens met het - naar jouw mening- meest irritante meisje of jongetje van de klas thuis? Als vader en vooral moeder probeer je nog wel eens wat te sturen ("nee, Wesley heeft geen tijd vandaag, waarom bel je Morris niet even, die heeft trouwens ook niet zo'n griezelige valse pitbull thuis en zijn moeder ruikt ook niet zo naar sherry...!?") maar veel helpt het allemaal niet. Ze kiezen toch wie ze zelf willen.


Zo ook onze jongste. Ik heb al voor zijn geboorte een selectie gemaakt uit lieve zachte vriendjes voor in zijn bed. Stoere jongensknuffels zeg maar, in saaie stoere jongenskleuren. Eéntje, Slurf de olifant doet het uitstekend, maar tussen Q. en de rest wordt het nooit wat.

Janick had in zijn tijd - naast de hydrofielluier-om-te-knuffelen waar hij in bed niet buiten kon - een grijs poesje, zelf gepakt uit een grote bak bij de Ikea en nooit meer losgelaten. Later in het grootste geheim hebben wij als verstandige ouders nog wat van dezelfde poesjes bijgekocht zodat we nu maar liefst vijf kloontjes van deze poes hebben. En eentje daarvan heeft Janick aan Q. gegeven. Lief, vonden wij. Maar Q. geeft er niks om. Afgelikte boterham, zie je hem denken.  

Sinds gisteren heeft Q. zelf het geluk gevonden. In de poppenwagen ergens in een donkere vergeten hoek van de kamer, achtergelaten door haar poppenmoedertje Roos die een poppenkind meer of minder nooit zo'n punt vindt.  Het popje is lief, zacht, en heel knuffelig. Ze heet "popje Anna"  (uit deze serie dus ook nog eens heel verantwoord qua millieu en kinderarbeid, euh.. of zoiets), ze heeft lang rood haar waar je heerlijk aan trekken kunt en het is duidelijk "aan" tussen de twee: Q. en popje Anna lopen de hele dag al innig gearmd door de woonkamer.

Eens kijken of Slurf een jaloers type blijkt te zijn als ze vannacht aan de andere kant van Q. plaats neemt in zijn ledikantje.

zondag 8 augustus 2010

Geef het door actie

Klepperdeklep, viel daar toch zomaar een kaartje in de bus! Van Huize Steen, want ik was één van de gelukkigen die aan de Geef het Door actie meedoet. Een cadeautje voor mij dus, zie foto rechts - hoewel de flitser niet helemaal meewerkte.

Het idee is van de GEEF HET DOOR ACTIE (voor wie geen zin heeft om door te klikken) dat ik nu op mijn beurt aan drie mensen die hieronder reageren een klein cadeautje opstuur. Die drie mogen op hun beurt dan weer meedoen en iets doorsturen naar drie anderen. Klinkt verrekt veel als een kettingbrief, als ik het zo opschrijf. Anyway. Ik heb genoeg troep waar ik vanaf moet.

Drie cadeautjes dus. En ze moeten klein zijn, of waarschijnlijk, niet te veel kosten hé dat is toevallig, heb hier drie kleine kindjes rondlopen die qua aanschaf eigenlijk helemaal niet duur waren, maar die krijgen jullie niet!

1. Geweldig setje voor kleine kindjes die graag zelf eten maar nog niet toe zijn aan het porseleinen wedgewood servies uit de erfenis: een nieuw in de verpakking bordje en bestekje van melamine/roestvrijstaal met leuke kikkerprint. Ideaal, wij hebben ze ook. Hier vliegen de borden regelmatig door de kamer en deze zijn niet stuk te krijgen!


2. Een boekje van Bernlef, de Pianoman. Het is een boekenweekgeschenk geweest lees ik voorin. Ziet er prima uit en wat ik me er van herinner was het een goed verhaal.

3. Een prachtige, geheel uit niet waardevolle materialen bestaande ketting. Ooit in een vlaag van hebzucht gekocht -voor weinig- maar nooit gedragen. Leren vetertje, grote hanger die ergens onder het kuiltje in je nek hangt.

Dus dames en heren, haast je, schrijf snel een reactie hieronder. Geef ook vooral aan of je nummer 1,2 of 3 wilt hebben. Als dat er niet bijstaat telt de reactie niet mee. 

zaterdag 7 augustus 2010

Overdaad schaadt

De laatste week van de vakantie gaat in. We hebben al veel "leuke dingen" gedaan, maar hebben er nog een paar op het programma staan, waaronder "naar de bios". Ten eerste omdat we dat al zeker twee jaar lang elke zomervakantie doen dus dat is het bijna traditie. Ten tweede omdat we niet voor niks de hele winter pakken smerige droge ontbijtgranen weg hebben zitten knagen 's ochtends en nu een flink aantal gratis bioscoopkaartjes hebben. En omdat er vandaag veel regen was voorspeld leek dit dé dag te worden.

Q. en papa bleven thuis, ik en de twee oudsten gingen op stap. Het werd "Sammy". Natuurlijk in de 3d variant, met brilletje die niet op Roosjes hoofd bleef zitten, waarom hebben ze geen brillen in kindermaatjes voor kinderfilms?!. Janick vond de volle 90 minuten geweldig, maar al snel zag ik in dat ik weer eens de fout had gemaakt mijn twee oudsten als "ongeveer even oud" te zien, terwijl die twee-en-een-half jaar toch een hoop schelen als het gaat om hoe "echt" een 3d aanval van een haai is en -ook belangrijk- in de mate van zitvlees.

Na afloop werd er nog wat gesteggeld over ijsjes. Er was naar mijn bescheiden mening al genoeg geconsumeerd en geld uitgegeven (de tarieven van parkeergarages en bioscoop-bars maken me altijd wat chagerijnig), maar de kindertjes wilden nog wat. (Help me herinneren dat ik de volgende keer na afloop van een uitje NIET meer ga onderhandelen) We bereikten een compromis, een goedkoop kinderijsje bij de MacD. Tegen heug en meug geaccepteerd omdat zoon liever de Ben&Jerry's uit de bioscoop had en dochter een duurder ijsje van de MacD wilde. Eenmaal daar aan een tafeltje bleek dochters ijs snel op te gaan, maar zoon had alleen oog voor het tv-scherm achter mijn hoofd, waarop voornamelijk reclames bedoeld voor een heel andere doelgroep dan 7 jarigen. Bijzonder ergelijk. Net als die twee kl*te ballonnen op stokjes die weer mee naar huis moesten door de drukte waar ze zich in een hoek mogen gaan liggen vervelen tot ze verschrompeld genoeg zijn om weg te gooien. De spontaan opkomende preek over consuminderen kwam niet aan, al probeerde ik er nog slinks een "Sammy" draai aan te geven over de vervuiling die we net nog in het schattig getekende schildpadjesparadijs hadden gezien. Bah. Bah. Bah. Help me er aan herinneren dat ik de komende 10 jaar NIET meer naar zo'n commerciele vreetschuur ga. Het is niet eens lekker.

En nu zijn we thuis en hoopte ik op even rust, maar dochter is al een uur aan het gillen en veel aandacht aan het  krij eisen, heeft steeds pijn of is boos en roept vooral steeds dat ze "NIET MOE IS!" En Q. heeft met een door haar aangegeven viltstift de keukenstoelen bewerkt. Arggh..

En morgen? Help me herinneren dat ik niet weer na het ontbijt zelf sta te stuiteren met de vraag "wat gaan we doen vandaag" omdat ik kinderen zo graag een leuke dag wil bezorgen. We gaan namelijk helemaal niets doen, we hebben genoeg gedaan. Het is op. We gaan lekker relaxed uitrusten, spelen, lezen. We zien wel. Geen programma, geen uitje. Even helemaal niets. Dat is ook vakantie. Toch?

Ze zullen wel blij zijn dat over een week het normale gestructureerde schoolleventje weer begint en ze eindelijk rust hebben.

woensdag 4 augustus 2010

Vertederend



Dit vind ik een van de liefste dingen die ik ooit heb gezien. Ik moet dat kleine nekje steeds kusjes geven. Helaas loopt het lijfje eronder vaak heel hard weg op zijn kromme beentjes als het me aan ziet komen. Heel hard giechelend. En dat is toch ook wel weer heel schattig.

Gevonden voorwerpen

Mijn oude tante Riek riep altijd, als ze wat kwijt was, de heilige Sint Antonius aan. Soms hielp het, soms niet.

Hier in huis is men ook voortdurend alles kwijt, maar bij gebrek aan kennis van en geloof in heiligen roepen  ze mijn naam.

- "Mama, mijn slippers zijn weg" (kijk eens voor de deur waar je ze altijd uit trekt)

- "Mama, ik ben dat ene zwarte barbieschoentjes kwijt, die met die glitters" (linkerlaatje van de witte kast, ergens aan de rechterkant in het doosje met het lieveheersbeestje er op).

- "Schat, waar zijn die sokken die ik vorige week drie dagen heb aangehad, ze liggen niet meer tussen de bank" (euh, fris gewassen in je kast?) of een beschuldigend "Schat, waar jij toch mijn gereedschapskist gelaten?" (in de slaapkamer, ik heb gisterochtend nog mijn make-up bijgewerkt... Weet ik veel?!).

Wonderbaarlijk hoeveel ik nog terug weet te vinden van de dingen die ik toch écht niet zelf kwijt gemaakt heb. Daar hebben ze dus wél gelijk in. Je kunt beter mij aanroepen dan Antonius: mijn scoringspercentage is beduidend hoger. En ik geef in ieder geval een duidelijker antwoord.

maandag 2 augustus 2010

Niet om aan te zien

Wat las ik nou op Nu.nl vanmorgen: "een kwart van de vrouwen (26 procent) heeft zich nog nooit helemaal naturel aan haar partner laten zien; hij kent haar alleen mét make-up. Eén op de vijf van deze groep kruipt ’s morgen zelfs stiekem uit bed om haar gezicht nog wat bij te werken vóór hij wakker wordt"

Noujaaaaaa....  ik beledig nu vast een kwart van jullie lezers, maar dit is toch te zot voor woorden? Dus je eigen vent mag je alleen maar zien met een masker op? En hij dan? Ook druk bezig met het verdoezelen van oneffenheden ?

Niet dat ik niet soms probeer er appetijtelijk uit te zien, maar zeker de man die ik heb uitverkoren mijn leven mee te delen, in goede en in kwade tijden, mag toch ook wel weten hoe ik echt ben? Hij mag best zien dat er bij mij haren groeien op plekken waarvan dat tegenwoordig niet damesachtig meer is (zoals op mijn onderbenen en oksels), hij heeft mijn onderkant bekeken toen ik zijn nageslacht aan het uitpersen was (ook geen foto waarmee je voorop de glamourbladen komt), en als we per ongeluk eens laat naar bed zijn geweest zien we er allebei uit als uitgeknepen theezakjes, dat geeft toch niets?

Wat zouden die mannen ervan vinden, vraag ik me dan ook af. Zouden ze zich rot schrikken als ze hun vriendin toevallig zonder make-up zien, zich pas dan realiserend dat het allemaal niet echt was en dat ze een kat in de zak hebben gekocht? Of zouden ze het niet eens in de gaten hebben?

En wat vinden jullie er nou eigenlijk van?