vrijdag 30 juli 2010

Mam, mag ik op de Wiieeeeeehhh??

Oudste zoon is dol op spelletjes, op de Wii, de DS, op internet... Op zich niets geks aan, niet alleen zijn ouders en zijn neefjes zijn nogal dol op computers en wat je ermee kunt, en komt er een keer een vriendje spelen dan praten ze onbegrijpelijke taal met elkaar. Laatst had ik zelfs een moeder over de vloer die direct in het Mario Wii dialect mee ging doen en toegaf dat ze zelf sterren ging scoren voor zoon als die op bed lag...

Maar genoeg is genoeg, en er zijn ook andere dingen op de wereld. Zo proberen we oudste heel pedagogisch voor te houden. En als wij hem dan een beetje ongelukkig hebben gemaakt door de toegang tot Wii, DS of tv te verbieden duiken we zelf snel weer achter een pc of laptop om  verder te kunnen waar we net lekker mee bezig waren (bloggen, mailen, surfen naar informatie of mooie spulletjes, foto's bekijken en bewerken en soms zelfs wat werken). Zitten we niet achter pc, dan staat de tv toch wel aan of zit ik met mijn neus in een boek, vaak allebei tegelijk. (Oja, en heel af en toe komen we ook wel eens buiten, bewegen we ons lichaam een beetje of hebben we een sociaal contactje :-) 

Dus eh... tja. Soms lijkt het wat dubbel.

Maar wat ik eigenlijk van jullie wil weten:  Wat zijn de regels bij jullie thuis? Hoe lang vind jij dat een kind per dag spelletjes mag doen, dvd of tv mag kijken?

 (En ben je niet in het bezit van kinderen in de juiste leeftijd om met een totaal andere smaak op het gebied van vijetijdsbesteding, wat is jouw mening?)

Op z'n kop

donderdag 29 juli 2010

Nu gebundeld!

Wat viel er gisteren nou opeens in mijn brievenbus? Drie hard-cover boeken, drie jaargangen gebundelde logjes van Mammalien. Met dank aan PlukdedagSandra voor het idee logjes uit te laten printen en de tip om dat bij blog2print te laten doen - jammer dat je geen inspraak hebt over de opmaak, lettertypes of datumformaat maar wel eenvoudig met één druk op de knop je blog geprint, voor iedereen die niet maanden lang zelf met Indesign aan de slag wil ideaal dus.

En waarom print een mens zijn eigen toch al niet zo bijster interessante belevenissen van jaren terug?  Niet om in grote oplagen te gaan verkopen, ik ben allang tevreden dat er mensen zijn die de meest recente versie op internet even snel openklikken.
Het idee was een beetje om de logjes te bewaren. Voor mezelf, als ik oud en dement ben, dan heb ik nog wat te lezen in het bejaardentehuis. En misschien vinden de kinderen het ook leuk. Voor in hun "bewaardoos". Naast het knuffelolifantje, het eerste rompertje, de tandjes en haarlokjes, het eerste gebruikte condoom  een hoop herinneringen op papier.


Dus. Drie boeken vol. En dan ga je je eigen verhalen zitten lezen op de bank. Met gekromde tenen lees ik de stukjes uit 2006 en prent mezelf weer in voortaan niet zo snel op de verzend-knop te drukken maar eerst eens goed door te lezen, te verbeteren, te schrappen en nóg eens door te lezen. Maar a la. Niet te perfectionistisch, mammalien dat is niets voor jou,  het doel, bewaren van herinneringen aan/voor de kinderen (en mezelf) is gelukt.

Gaaf! En die glimmende harde kaften met je eigen naam er op zo in de kast, dat staat toch ook wel stoer.

dinsdag 27 juli 2010

Het is zooo lekker rustig

Zo'n eenjarige, daar heb je eigenlijk niet zoveel last van. Het eet gewoon wat je hem voorzet, je hoeft geen eindeloze uitleg te geven waarom je je handen moet wassen voor het eten en dat je geen kleine zusjes moet plagen. Geen gezeik over wel of niet achter de Wii, en onderhandelen over bedtijd is er ook al niet bij: onder kop en kont en hup, het ledikant in als hij te veel gaat jammeren. Lekker 's middags nog twee uurtjes en vanaf zeven uur 's avonds is het rust.

En dat meisje van bijna 5, dat is pas eenvoudig. Ze klimt alleen ergens op als ze er zelf ook weer af kan klimmen zonder op haar kop te vallen. Als ze klaar is met eten hoef ik geen ontsmettingsdienst te bellen. Ze doet niet voortdurend alle kastjes open om vervolgens de inhoud van legpuzzels en pakken cornflakes door de kamer te gooien, steekt haar vinger niet in het stopcontact en ze kan luid en zeer duidelijk aangeven wat er aan de hand is als ze aan het brullen is geslagen.  

En die jongen van ruim 7 dan, daar heb je echt helemaal geen omkijken naar. Je hoeft niet voortdurend het gebabbel over prinses sneeuwprutje en assemeermin aan te horen, te vertellen wat je aan het doen bent, het snoepen te verbieden. Je hoeft niet de hele dag kleurplaten te printen, of uit te leggen dat je aan zes paar roze gebreide jurken echt wel genoeg hebt, zeker in dit seizoen.


Eigenlijk is het allemaal heel makkelijk. Waarom zou ik dan toch zo moe worden na een dagje alleen met drie kindertjes thuis?

maandag 26 juli 2010

Beestjes zoeken

Half acht, de halve cracker met chocopasta is op. "Mama, mag ik naar buiten?" Het miezert en het is grijs buiten, maar aangezien ik de hele winter en het hele voorjaar heb geroepen "buiten spelen ipv achter de tv" kan ik nu geen nee zeggen natuurlijk (en waarom zou ik ook?!). Janick en Roos trekken braaf een jas aan (dat hebben ze gisteren dan wel weer geleerd, dat het even GEEN hittegolf meer is).  Ze pakken het insectenboek, het vergrootglas en het potje waar ze beestjes in kunnen vangen. Het ziet er super uit, maar helaas blijven ze niet lang genoeg stil staan voor een mooie foto.

Een minuut later staat Roos voor de deur. "We hebben een spin gezien!". Mooi meid. "Maar we konden hem niet vangen". En weg is ze weer. Een minuutje of wat later. Janick komt vertellen dat ze een kever hebben gevangen. "Kijk!"  En of ze nu naar de overkant mogen om "waterlibelles" te gaan vangen? Vooruit, als Roos-zonder-zwemdiploma niet te dicht bij het water komt. Een tijdje later zijn ze terug met in het potje een "familie slak: mama, papa en kindje".

Heerlijk. Buitenkindjes. Natuurkindjes. Waar ik ze aan verdiend heb, ik weet het niet hoor. Maar ben er wel blij mee! Jammer dat ze hun gevonden slakken en "keefies" ook altijd zo trots mee naar binnen nemen....

zondag 25 juli 2010

Dancing Queen ehhh King



Is het geen schatje? Zodra er ergens een K3 te horen is, of een mega Mindy of desnoods een ingeblikt liedje op de loopauto begint meneer direct mee te swingen en te zwaaien.

zaterdag 24 juli 2010

Hoofd inkoop en automatisering

Jongens en meisjes, ik heb een nieuwe pc! Mijn oude pc vriend bleek minder trouw dan gedacht (of misschien is het gewoon de leeftijd en was hij écht op). Na mij een paar keer flink te hebben laten schrikken de afgelopen week sprak ik dus tegen manlief de woorden "misschien moet ik toch maar een nieuwe kopen". Dat was om 5 minuten over 8 gisterochtend. 

Eerst moest even het kinderprogramma afgewerkt (ik met dochter treinen naar de stad en wat winkelen, papa later met oudste zoon naar het zwembad) , maar om half 6 stond man toch maar weer met twéé ("die van mij is zelfs nog een maandje ouder dan die van jou") kleine maar sterke snelle pc-tjes met een goed geheugen, twéé gigantische beeldschermen en een officiele Office 2010 versie (kregen we er bij wijze van korting gratis bij) voor de deur. Vervolgens wist mijn oude pc nog even mijn mailprogramma instellingen te verprutsen dus dat was even een oponthoudje, maar vanmorgen deed bijna alles het al weer. Wow. Wat een snelheid, wat een beeldje euh beeld, wat een vriend!

donderdag 22 juli 2010

Mannen en de kapper

Ik zit bij de kapper. Bent u al op vakantie geweest? Ja, jij ook? Nee, ik ga nog, volgende week. Naar de zon in Gran Canaria dit keer, want in Turkije is het wel erg warm. En bovendien waait het op een eiland altijd iets meer. En Gran Canaria is een eiland, legt ze me met priemende vinger uit. Gelukkig weet ze hierna geen gespreksonderwerp meer en kan ik me volledig concentreren op de overige gesprekken in de zaak.

Naast me zit een man met een boek, een heel oud vies paperbackje. Niet om in te lezen, zo blijkt, maar voor de foto op de achterflap. Zo wilde de man het ook hebben. Ongeveer, als dat kan. Maar jij hebt er voor geleerd, wees hij de kapster nog, en jij moet het maar zeggen, ik geef me aan jou over (..??..)
Oja. En wat betekent dat eigenlijk, dat ik dik haar heb? Is dat goed of slecht? Wat zegt dat over mij?

Oef. lastige vraag. Met duimen en geslachtsorganen ken ik wel een stelling, al weet ik niet of hij klopt. De kapster is echter al niet voor niets jarenlang kapster en geeft daar een tactvol, zeer klantvriendelijk  antwoord op. Ze kwebbelt vrolijk nog wat door, over ditjes en datjes. Vakantie en het mooie weer. De klant, waarvan ik inmiddels begrepen heb dat hij eind dertig is, tot zijn grote spijt niet in het bezit van een relatie maar duidelijk van plan het uiterste er uit te slepen bij deze best wel leuk uitziende meid. Hij is niet heel sterk in het houden van onbenullige praatjes hoor ik, maar heeft wel eens geleerd dat je vragen moet stellen. En daar is hij goed in. Heel goed. Alsof de kapster een verdachte is van een vreselijke oorlogsmisdaad vuurt hij bijna letterlijk de vragen op haar af. Nog terwijl zij op vriendelijke toon probeert de vorige vraag te beantwoorden spuuwt hij weer een nieuwe uit. Hoe oud is haar dochter? Wat doet ze op vakantie? Waarom heeft ze lang haar en hoe worden in godsnaam extensions aangebracht? En hoe heet ze eigenlijk?

Twee stoelen verderop staat een wat onnozel kapperswicht met haar mond vol tanden als een islamitisch uitziend type met een hiversumse kinderen-voor-kinderen RR en blouse met dure merkjes erop een betoog begint over hypocriete kerkgangers en mannen in pakken.

En gelukkig (voor de gezellige sfeer) is er ook nog gewoon een vrolijke ontspannen vader die grapjes maakt met zijn dochtertje en de kapster die hij blijkbaar al wat langer kent van het schoolplein van de kinderen.

En anderhalf uur later ben ik zelf eindelijk klaar. De zaak is leeg, ik reken af. Tot ziens maar weer!

Thuis wachten er nog twee mannen op me, blij dat ze me weer zien maar geen idee wat er aan mijn haar is gedaan. De kleinste roept "mama, wat ben je mooooooi" (als een volleerd acteur die de tekst duidelijk bedacht door papa goed uit zijn hoofd heeft geleerd).  De grootste grinnikt en beweert dat ik er echt geweeeeldig uitzie. Hij heeft namelijk ook een stelling. Iets met vrouwen die net van de kapper terug zijn met een nieuw fris gekapt hoofd, bijbehorend zelfvertrouwen en de bereidheid om mee te doen met vieze spelletjes...

Mannen....

maandag 19 juli 2010

En mijn billen dan?

Maandagochtend, 8 uur. Na het smeren van talloze boterhammen (ook voor onderweg), kinderbillen vegen, kinderen aankleden, voederen en in de auto laden konden we met de gehele familie verdeeld over twee auto's op weg naar een garage in een dorp of wat verderop waar papa's auto een afspraakje had. Auto achtergelaten, pappa niet, die moest namelijk nog even op zijn werk worden afgezet. Gezellig, met zijn allen op weg! Jammer dat mijn favoriete radiozender (radio 1) direct door papa werd afgezet en de kinderen uit hun eigen meegebrachte kindermuziekding een vrolijke Kabouter Plop lieten horen, maar ala.

Vrolijk zingend op weg dus. Papa weet altijd heel goed de weg en hoe hard ik moet, op welke strook ik moet gaan staan en welke auto's onderweg wel en niet deugen  dus na een kwartiertje konden we hem aan zijn collega's overdragen en waren we weer met zijn vieren. Al een eind op de goede weg en wat the f kun je op maandagochtend om 9 uur anders doen? ben ik met de drie schatjes maar direct doorgereden naar de dierentuin.

Ik had de schatjes al beloofd dat ze géén patat zouden krijgen - ze eten namelijk niet alleen hun gezonde avondeten al een week niet op, maar ook de patatjes die we onderweg kopen worden nauwelijks aangeraakt - dus daar was geen gezeur over. Wel vlogen er een paar wespen rond om mij uit mijn humeur te krijgen, en moesten er wat dreigende brandjes in de kiem geblust worden - blijf af, die is van mij / Mama, J.staat op mijn teen / ik wil niehiet naar de krokodihil / ik wil verder / ik wil terug. Gelukkig was de ochtend om 12 uur afgelopen en wenste de jongedame en jongeheer weer naar huis te worden gechauffeurd.

Eenmaal thuis in één adem door snel de vaatwasser uit- en inruimen, brood smeren, drinken maken, luier verschonen en de spelregels van het net aangeschafte dierenkwartet uitleggen. Gelukkig bleek ik zelf een kwartier later de grote verliezer en eindigden beide kinders in een gelijkspel en kon ik ze voor héél even met een gerust hart alleen laten. Een moeder moet nou eenmaal ook wel eens naar de wc. En het allerliefste doet ze dat even alleen.

Ik zat nét toen ... "klik" ... daar ging het licht al uit (schakelaar zit aan de buitenkant). Aan de oerwoudgeluiden en het gestomp op de deur te horen had Q. me al gevonden. Negeren maar, dan gaat hij wel weer weg.

"Mama, mag ik grmljkedwlknlkjkjdegrumbel"? Ah, Roos is er ook. En ze wil iets van me. Geen idee wat, als ze zo zacht praat is het meestal iets waar ik nee op zeg. Geen antwoord geven, geen antwoord geven, ze wacht maar even, prent ik mezelf in.

"Mama!" klinkt het, al iets dreigender. "MAMAA!"
"JA! Even wachten" roep ik terug, ondanks mezelf, terug.  "MAMMAAAAAA!!!!" "WAAROM zeg je niks? IK WIL Grujmnsmnnnbeldegrumbel, MAG DAT?". 

En toen ontplofte ik dus. Kan ik dan geen minuutje voor mezelf??? Dat zei ik niet hoor, wat ik wel zei, dat moest ik hier maar even niet opschrijven. Er lezen christenen mee, en mensen die bij de kinderbescherming werken en wie weet wat voor lurkers ik in de toekomst nog in het echt tegen ga komen en waar ik beter in een goed blaadje bij kan blijven staan...

Het werkte heel even. Een huilende dochter droop af, maar een onverstoorbare baby kroop gewoon door tussen de door hem vers verscheurde rol wc-papier en eenmaal terug in de kamer verzocht oudste zoon me op beleefde maar geen tegenspraak duldende toon of ik alsjeblieft even zijn net op de grond gevallen boterham voor hem op wilde rapen - blijkbaar spaart hij zijn spieren voor belangrijker dingen zoals indruk maken op de meisjes met gevaarlijk uitziende spring- en glijpartijen.

Argghhhhhhhhhhhhhhh. Ik denk dat ik maar even ga solliciteren als dienstmaagd/kindermeisje bij Wim-Lex. Zal wel druk zijn met drie kleine kinderen, maar dan heb ik ook vast wel recht op af en toe een pauze tussendoor waarin ik zelf even een boterhammetje kan eten. En rustig mijn eigen billen af kan vegen.

zondag 18 juli 2010

Halleluja

Hoe lekker ik het ook vind om te zeuren en te kraken, ik heb gewoon even helemaal niks. Het is heerlijk weer, iedereen is vrolijk en blij, de koelkast is gevuld, mijn haar zit fantastisch en de baby-die-eigenlijk-een-dreumes-is ging net zonder morren naar bed toe en alles is oké (ik ben oké, jij bent oké en meer van dat soort griezelig geneuzel) Ik heb de hele morgen naar mijn grut zitten kijken, en als ik het nog niet geweten had wist weet ik het nu: het zijn gewoon écht de allerbeste -liefste -leukste kindertjes van de hele wereld en ik ben helemaal gek op ze.





vrijdag 16 juli 2010

En nog een paar foto's dan maar

Jut, jul en de baby in de tuin bij onze hut vakantievilla. Er was een leuk filmpje bij waarin je goed hoort wat voor mooie fantasiespelletjes ze aan het spelen zijn maar omdat mama's stem iets te nadrukkelijk te horen was  vanwege een technisch mankementje moeten jullie bloglezers het even met alleen de foto doen.


Baby Q. heeft sinds kort de glijbanen ontdekt. Helaas nog niet het trapje dat hem boven brengt. Dus hij laat mij kiezen: óf ik sta hem toe halsbrekende toeren uit te halen - via de gladde kant omhoog klimmen - óf ik forceer mijn eigen rug en til hem er bovenop. 



Inmiddels is ook Q. groot genoeg bevonden om mee te mogen naar speeltuinen, zwembaden en ander kindervermaak waar we vroeger alleen met de oudste twee heen gingen. Dus deze week slapen we gewoon lekker in ons eigen huis maar vermaken we ons elke dag wel in een subtropisch zwembad of een ballenbak/springkussenachtig speelgebeuren en Quintijntje vindt het allemaal machtig mooi. Slapen, dat is voor baby's, zie je hem met zijn 15 maanden denken, overdag moet er worden gelopen, gezwommen en vooral veel en hoog geklommen!!!

dinsdag 13 juli 2010

Vakantie, of zo iets

Zo, voor wie het nog niet door had, ik ben er dus weer, in blogland. Nog niet op volle kracht, maar ik schrijf en lees wel weer wat af en toe. Het antwoord op de vraag waarom het hier eventjes dicht was hebben jullie nog te goed: 1, 3 en 9 gelukkig niet, de rest is wel min of meer waar.

Laat ik beginnen met dat hutje op de hei en de vakantiestress:

Waarom men vroeger zoveel kinderen kregen is mij een raadsel, want na een week met zijn vijven in een vakantievilla gehorig huisje van 4 vierkante centimeter, zonder wasmachine, internet, stofzuiger, playmobiel poppenhuis en Wii ben ik compleet gesloopt, op, uit en over, en was het allerlaatste waar mijn hoofd naar stond mee te werken aan datgene wat mijn heer maar nog geen echtgenoot door de schepper is opgedragen  om te doen: voortplanten.

Wanneer ik dan 's ochtends om zeven uur op de bank naar KRO's kindertijd zit te kijken, drie stuiterende en zeer wakkere kinderen om me heen, de rest van de wereld, het subtropsich zwembad, het animatieteam en zelfs de supermarkt nog slapende tot zeker 10 uur, vraag ik me regelmatig af wát er nu precies zo ontspannend is aan vakantie. Waaróm mensen voor de lol in een carvan of tent ergens op een grasveld gaan staan terwijl ze thuis een fijn huis hebben en hóe je in godsnaam tot rust kan komen als je helemaal niets omhanden hebt, behalve zorgen dat je baby zich niet te pletter valt vanaf het stapelbed of stikt in een van de dennenappels uit de tuin.
Ik erger me er aan dat ik de helft van de bagage niet heb ingepakt, dat we om 11 uur bij een huisje staan waarvan we de sleutel pas om 15 uur krijgen, aan het feit dat de tuinstoelen niet aan mijn eisen voldoen (ik wil hangen, liggen, en niet rechtop zitten!), aan het feit dat ik me aan dit soort dingen erger.. ga zo maar door.

Zucht. Ik ben gewoon niet zo goed op vakantie, niet helemaal mezelf. Ik mis het werk, het internet, de stofzuiger, mijn auto. Alles wat me maar even kan afleiden van mijn eigen gedachten. Het idee dat ik de hele dag stand-by moet staan als oplettende oppas, verzorger van kindervermaak en gezelligheid (en dat gaat thuis, als het niet persé hoeft, meestal gewoon vanzelf...)

Zwaar zeikerig, overdreven en neurotisch, lieve lezers? Ach, ja. Zo bedoel ik het ook weer niet hoor. Ik begin even opnieuw.

Met mijn lieve vriend en mijn drie schatjes van kinderen heb ik een weekje doorgebracht in een Kidsjungalow op de Beekse Bergen. Huisje "Giraf", alles in stijl. Alleen de kussentjes waren van wolvenbont, geloof ik. Maar ala, lekker zacht waren ze. Het huisje was nieuw, schoon althans toen wij er net binnen kwamen had heerlijke bedden én een vaatwassertje, en lag zeer gunstig ten opzichte van het "centrum" van het park. Het park was niet te groot, niet te overdreven commercieel, gewoon leuk. Een boot om mee naar het Speelland te varen, een treintje, diverse speeltuintjes, een supermarktje, een leuk kindvriendelijk zwembad met zeer aangename temperatuur bloedheet, heerlijk voor mammalien dus, een familierestaurant met pannenkoeken en salades. Prima.

De kindjes waren lief en zoet en bijzonder gehoorzaam. In de auto er naar toe, bij het naar bed gaan. De oudste twee sliepen zonder keten samen in één kamer, de baby sliep waarschijnlijk bij gebrek aan slaap overdag ook in het voor hem onbekende bedje als een roosje de hele nacht door op één kotsincidentje de laatste avond na. Janick had al snel een vriendje gevonden waar hij zo'n beetje de halve dag mee buiten renden: takken werden zwaarden of vishengels, en bij het afscheid moest "het jongentje" de naam bleef lastig in zijn moeders armen uithuilen. We zijn elke dag op stap geweest, hebben giraffen ons autodak laten likken op de "safari" de krassen van zijn tanden zitten er nog op, hebben gezwommen (ook Q. vond het super!), geschommeld, op het strandje gespeeld, de boot genomen, en het treintje. En ik heb dat dikke  tweede deel van het boek uit de Reizigers serie lekker uit kunnen lezen. Heerlijk. Vakantie is leuk!  als ik gewoon mezelf een keertje niet mee hoef te nemen.

Maar nu ben ik weer thuis. En dat is toch wel het allerfijnste van op vakantie gaan!

maandag 12 juli 2010

Lekker schommeluh...

Kikkercruncher

De day after. Nederland heeft De Finale verloren en het land is in staat van rouw lijkt het. Jammer, vond ik, maar ach, het is maar een spelletje.... Dus gisteravond ons bezoek uitgelaten en snel naar bed, want om half negen stond daar alweer een afspraakje bij de huisarts gepland voor jongste zoon.

"Schat, de voordeur klemt opeens heel erg", riep ik nog naar hoofd technische klusjes, en duwde nog eens flink door. Hoofd technische klusjes had er weinig zin meer in en verklaarde me voor gek en onhandig. Tot vanmorgen. Tot hij de voordeur van het slot haalde, opendeed en binnenkwam met een vreemde blik in zijn ogen, mij meldend dat ik het "niet wilde weten". Nou moet je dat niet tegen mij zeggen, want dan wil ik het natuurlijk wél weten. En moeten jullie het ook weten, want dit trauma moet ik even van me afschrijven.

In de gemene kier aan de hoek van de deur, daar waar ik altijd heel ga gillen dat de kinderen hun vingers er zo snel mogelijk weer moeten uithalen, omdat dat nou eenmaal niet fijn is ertussen te zitten als de deur dicht gaat. Daar, in die kier, daar zat een kikkertje. Een schattig, zij het flink gehavend kikkertje. Argh.... en ik had het gedaan. Sorry,sorry,sorry...

Terwijl ik met roodonrande ogen en een verdrietige uitdrukking tussen de rest van de treurende voetbalfans in de wachtkamer plaatsnam heeft hoofd technische klusjes heeft de begrafenis verzorgd de resten opgeruimd.

zondag 4 juli 2010

Closed

Maison Mammalien gaat op slot. Casa Carolina is open, maar daar zijn jullie niet welkom sorry. Hoe lang het hier stil blijft, dat weet ik nog niet niet zo lang hoor hoop ik. En waarom, dat weet ik wel maar jullie niet. Heb dus even een mulitple choice gemaakt. Omcirkel het juiste antwoord:

1. We gaan met de sleurhut naar Oostenrijk
2. Ik moet schoonmaken, de bezem door maison mammalien
3. Twee weken cruise in de Caribean
4. Een hutje op de hei
5. Ik moet een entertainment programma voor drie kids verzorgen, gelukkig samen met manlief
6. Ik moet mijn computertijd even helemaal richten op de nieuw te bakken site
7. Ik heb last van stress
8. De mieren hebben gewonnen
9. De belastingdienst heeft me gevonden en nu moet ik voor 5 jaar adminstratie bijwerken
10. Manlief heeft behoefte aan aandacht

Laat maar horen! En, tot later...

vrijdag 2 juli 2010

Boodschappen doen

Finale Avond-100-Daagse Grandioos Succes

Gisteravond, 1juli om kwart over acht, liepen duizenden dappere mieren de laatste avond van de mieren-avond-100-daagse in Casa Carolina, eh Huize Mammalien. Er werd gelopen over een afstand van zeker 3 meter, gemeten vanaf de start ergens in het hoekje van het kozijn, langs het groene kleed, tot aan de finish ónder het tafeltje van de kinderen - met speciale dank aan klasgenootje M. voor het sponsoren van de appelsap-met-roosvicee traktatie bij de finish.

De kleine klootzakjes die in polonaise naar de eindstreep renden vormden een prachtig zwart lint over de eiken vloer, maar helaas is het maken van foto's erbij ingeschoten. Vader en oudste zoon hadden hun testosteron even niet in bedwang en sloegen flink op de deelnemertjes in - met de slippers van mama en bedankt. Bovendien had oma juist dat tijdstip gekozen om even te bellen dus stond ik met in één hand de telefoon en in de andere een nat doekje met azijn om de lijkjes en de roosvicee weg te poetsen. 

Na afloop van het bloedbad de gezellige loop heb ik nog even wat extra gif getrakteerd aan de familieleden die zich in hun warme mierennestjes in onze tuin hadden verstopt, dus ik weet vrij zeker dat dit voorlopig de laatste avond was van wat voor mierenfeest dan ook. En zo niet, dan toch maar die miereneter inhuren. Wordt vervolgd. Al hoop ik eigenlijk van niet.

donderdag 1 juli 2010

De grote vakantie enquete

1. Ga je de komende weken op vakantie? Hoe lang en waar naar toe?
2. Waar eet/slaap/speel je dan?
3. Wat is het vervelendst van vakantie?
4. Als je maar 3 dingen in je koffer mag stoppen, waar kun je niet zonder?
5. Waar ben je het meest blij mee als je weer thuis komt?
6. Heb je schoolgaande kinderen? En zo ja, is de schoolvakantie voor jou lekker uitrusten of is het juist extra afzien?
7. Bloggen in de zomervakantie?
8. Huisdieren?
9. Lees je de krant / kijk je tv op je vakantieadres? Wat dan?
10. Wie zorgt er voor de plantjes thuis?

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...