woensdag 30 juni 2010

Effe zeiken

Las ik gisteren bij verschillende medeblogsters dat het hun dag niet was, vandaag is het de mijne niet.

Het begon vanmorgen vroeg al met dochter die boos was. Waarom, dat kan ik wel uit gaan leggen, maar eigenlijk ging het nergens over. We hadden elkaar in ieder geval al om kwart over zeven behoorlijk geirriteerd Gelukkig is het vandaag nog fijn een extra lange schooldag!

Eenmaal alleen met babyzoon besloot ik dat er iets aan mijn kapsel  haar-zonder-model gedaan moest worden. En net toen ik de oppas had geregeld bleken alle kappers in de omgeving een rustdag te hebben dan wel helemaal vol te zitten. En van te voren een kapper plannen, dat wil ik dus niet, dat moet altijd nu, liefst nog gisteren. Dan nog maar even door met dit haar dus.

Sta ik net met zoon onder één arm, vier zware tassen onder de andere op de drempel om weg te gaan, belt een van de kappers terug op mijn mobiel. Moest ik dus even aanpakken. Helaas nog steeds geen afspraak, maar wel in de haast mijn sleutels ergens neergekwakt, en werkelijk ónvindbaar... Zoon wilde op stap en stond tegen de voordeur aan te beuken, maar zonder sleutels kom ik dus nergens. Dat geintje heeft een half uur geduurd, en toen het hele huis ondersteboven gespit was, vond ik ze tussen de bank...

Even snel boodschappen doen dan maar. In de rij voor me had een oude man een stevige discussie met de cassiere over het geld dat teruggegeven moest worden. Ze konden allebei niet rekenen maar werden wel steeds chagerijniger allebei, en het duurde een eeuwigheid voor ik betalen mocht.

Toen ik met een zware doos boodschappen bij de auto terug kwam trok ik het handvat van mijn auto af, zodat de deur nu helemaal niet meer open kan.

Babyzoon die de hele ochtend al doet alsof hij moe is wil nu niet slapen en krijst alles bij elkaar in bed. Uit bed trekt hij alle kastjes open en sloopt het speelgoed van de oudste twee en krijst alsnog de hele boel bij elkaar.

En ik ben moe. Ik "moet" van mezelf van alles doen maar wil eigenlijk alleen maar even lekker rustig liggen op de bank scheelt ook vast in humeur Ik moet echt even bijtanken, en o help  overmorgen begint de schoolvakantie... argghhh...

dinsdag 29 juni 2010

Vissers

Mijn man is veelzijdig: hij heeft veel leuke kanten en ook wat minder leuke. Maar (ik citeer hém) hij is gelukkig geen visser...

Tegenover ons huis is een stuk groen met een flink water waar blijkbaar ook vis in zit. En in de zomer, lente, herfst zit het regelmatig vol met vissers. Zo'n kereltje op een stoeltje met een hengel, dat vind ik wel gezellig. Lekker rustig ook, want ze mogen de vissen natuurlijk niet verjagen met te veel geluid. Als ze met hele families komen, kratten bier meenemen en uitgebreid hun kamp op gaan slaan voor mijn deur vinden we dat al minder. Zeker als ze na afloop van hun kampeerfeestje de pizzadozen en condooms lege blikjes gewoon laten liggen.

Gisteren, toen ik man en zoonlief in hun ietwat lekke superdeluxe opblaaskano uitzwaaide, keek ik nog eens even goed naar het stel dat op ons het steigertje van een zomerse middag aan het genieten was. Zij was een geblondeerde del blonde dame op leeftijd in badpak, sigaretje erbij en zonnen maar. De visser ernaast - weinig tanden, vrolijk turks muziekje op een krakend radiootje en niet bijster geinteresseerd in de rest van de wereld- was overduidelijk haar echtgenoot.

Opeens wierp hij, met een flinke zeer professioneel uitziende zwaai, zijn hengel achterover. Tegen haar hoofd. Maar een goed viswijf doet niet moeilijk, dat moet ik haar nageven. Na een flink AU van haar kant, waar hij verder niet op reageerde, ging ze weer plat op haar uitgespreide handdoekje. En ze sprong er vrijwel direct met een enorme boog weer af omdat deze gezellige visman de helft van zijn aas verloren was met die zwiep van hem, en haar hele handdoek onder de kronkelende maden lag. De vrouw reageerde hierop met een wat gevarieerdere woordkeus en een nog iets hoger volume, en de man keek zowaar met een half oog achterom. Waarschijnlijk om te zien of er nog wat te redden viel aan zijn maden.

maandag 28 juni 2010

Een deur is een deur is een deur...

Ik was denk ik een jaar of zeven, misschien acht. De ouders van een vriendinnetje hadden net zo'n huis als wij. Dat wil zeggen, hetzelfde type, maar zij hadden het wat gepimpt. Zo hadden ze de keuken in donkerbruin eiken met beige tegeltjes met eikeltjes, en op een goede dag zaten er dikke donkerbruine deuren met rookglas in (ja zo oud ben ik, toen waren daar serieus mensen in de markt voor).  Niet dat ik zag dat het nieuwe deuren waren, maar de moeder maakte me er op attent. Wat ik van haar nieuwe deuren vond. Huh? Deuren? Ja, die waren anders dan die van ons ja maar niet mooier, maar waarom? Waren ze stuk dan? 

Waarom een mens in vredesnaam andere deuren in zijn huis laat zetten heb ik nooit begrepen. Tót een paar jaar terug. Wij woonden bijzonder gelukkig in ons nieuwbouwhutje, maar ik stoorde me elke dag aan die bijna-gratis-bij-koop-meegekregen-nieuwbouwdeur naar het halletje, die nét even te geel was, een rare bruine houten rand had die verder nergens in het huis terugkwam en niet het mooiste matte glas.

Toen manlief ook overtuigd was gingen we op zoek. We hadden tijdelijk een handig babyluikje (ook bijzonder praktisch als je met zware tassen in je hand binnenkomt overigens) en nu zit er een nieuwe deur en het glas eromheen is ook vernieuwd. En zowel man als ik verzuchten vanaf de bank om de vijf minuten als we onze ogen even van het WK naar de deur laten  dwalen: "ooooo, wat mooooi, waarom hebben we dat geen 10 jaar eerder gedaan?".

Ik doe er even een foto bij. Maar ik snap het best als jullie er niet veel aan zien hoor. Een deur is een deur is een deur...

zondag 27 juni 2010

Wat doe jemet 28 graden celsius?



In het badje natuurlijk!!

Eerst stond hij naast het grote opblaasbad bedoeld voor broer en zus, lekker in een rompertje, met zijn handjes een beetje in het water te spetteren terwijl ik me afvroeg of het voor zo'n kleintje niet te koud zou zijn -  tot kleintje er zelf maar in dook, koppie naar beneden au en met romper en slofjes en dikke luier in het koude water belandde...

Even later zat hij dus in zijn privé-badje. Met lekker lauw water, zonder kleertjes... Meneertje heeft veel lol gehad.

zaterdag 26 juni 2010

Zomeravond

Al een uurtje lig ik heerlijk rustig onder mijn dakplataantjes in mijn luie tuinstoel te liggen en me af te vragen wat ik kan bloggen. Voor ik daar uit ben heb ik echter al nieuwe belangrijke levensvragen. Wát voor taal de achterburen van die walmende barbecue van een paar huizen verderop spreken bijvoorbeeld. Tussen het gegil en het bulderend lachen door kan ik geen woorden verstaan, dus het kan net zo goed Oezbekistaans zijn als West-Fries.

Een andere vraag doemt op als ik het tuinhek van de achterburen op nummer 91 hoor opengaan. Keurige mensen, ze vegen tenminste elke dag hun tuin een keertje aan. Praten doen ze voor zover ik weet niet. De voetstappen in de brandpoort gaan echter niet dóór maar stoppen achter mijn hek. En dan hoor ik knipgeluiden. Alsof iemand met een snoeischaar staat te knippen. Knippen? Toch niet in onze klimplant die per ongeluk ook aan de andere kant van de schutting groeit?

Voor ik kan besluiten of ik hier boos om moet worden of dat ik het maar van de gemakzuchtige kant moet bekijken (dan hoef ik het poortje achter dus niet meer vrij te knippen) hoor ik al weer een nieuw geluid. Het geluid van de televisie die van Wipe Out overschakelt op het WK voetbal, teken dat oudste zoon door papa naar bed wordt gestuurd. Het teken ook voor mij als mama dat ik mijn boek moet wegleggen en me uit mijn luie stoel moet hijsen om zeker te zijn dat zoon in zijn bed gaat liggen om zoonlief nog even wat gezelligheid te bieden zo vlak voor het slapen gaan. Voorlezen hoeft niet meer, dat kan hij tegenwoordig prima zelf, lezen. Maar hij wil wel gewoon even wat praten of samen een tekening maken. Een fijn moment, vind ik altijd, die intieme liefdevolle sfeer, dan hoor ik vaak het beste wat er in hem omgaat.

En nu alle kinderen slapen, mijn haar gewassen is, de wasmachine uitgeruimd en zelfs de blog klaar is, kan ik lekker naast man op de bank neerzakken, tuindeuren open, beentjes omhoog. En nog even genieten van die mooie zwoele zomeravond.

vrijdag 25 juni 2010

Deja Vu

Een déjà vu (uit het Frans: al eens gezien) is een bekend verschijnsel in de psychologie; het betreft de ervaring iets mee te maken waarvan men tegelijkertijd de indruk heeft het al eerder te hebben meegemaakt, terwijl men weet dat dat niet het geval is.

Ha, dat is interessant. Heb ik ook wel eens. Dat ik iets meemaak waarvan ik absoluut zeker denk te weten dat ik het al eens heb meegemaakt, alsof ik er over heb gedroomd (maar hoewel het voelt als een droom geloof ik meer in de neurologische theorie dat er ergens "kortsluiting" in je brein optreedt dan in voorspellende dromen.)

De laatste tijd met Quintijntje heb ik wel vaker zo'n situatie die me zooo bekend voorkomt, maar het is geen deva vu want ik weet heel zeker dat ik dat écht al eens eerder heb meegemaakt. Niet met Q. maar met zijn oudere broer Janick, een jaar of 6 terug(*). Ik noem even:

- Het niet stil willen liggen voor een luier. Het überhaupt niet stil willen liggen of zitten, maar voor een vieze-poepluier-verschoonbeurt vind ik dat toch altijd wel noodzakelijk!
- Het geworstel om de baby in de slaapzak te stoppen - ook de beentjes die er steeds weer uit trappen.
- Het klimmen op tafels, stoelen, vensterbanken en in de stok van de parasol (nog voordat ze lopen kunnen).
- De grote lol die ze hebben als ze mogen springen en duiken en heel hard rondjes mogen vliegen in papa's armen... 
- En, vanmorgen, jawel, het deja vu moment van vandaag en inspiratie voor dit logje- het zelf uittrekken van de volgeplaste luier zodat mama 's ochtends in bed een bijzonder vrolijk jongentje tegenkwam met een hele blote onderkant - gelukkig was er nog geen viezigheid uit die onderkant gelekt!

*Tussen oudste en jongste hadden we natuurlijk nog Roosje zitten. Die was ook behoorlijk beweeglijk en boeverig, maar ánders. Meisjes zijn namelijk écht anders dan jongens, en dat begint al als ze nog maar hele kleine mensjes zijn. 

donderdag 24 juni 2010

Hup Holland Hup - Nederland Duitsland (geloof ik)


Pappalien heeft alvast wat spelsituaties uitgedacht. Zo moet het lukken vanavond, toch?

Koppen bij elkaar...


Au! Een Duitse voetballer probeerde de bal in ons doel te schieten. Nu heeft hij een zere neus.

 

 Hoera! Doelpunt Nederland.

woensdag 23 juni 2010

Film

Na een week vol voetbal op mijn tv scherm wil ik wel weer eens een goede film. In de bioscoop kom ik hooguit nog twee keer per jaar (voor een kinderfilm in de vakantie en als we een keer een gekke dag hebben en een oppas regelen met manlief samen) maar ook op de bank met een dvd-tje vind ik een echt goede film wel even genieten.

Een goede film is voor mij een film waar ik van begin tot eind "in" zit. Bij veel films loop ik halverwege toch even planten water te geven of schiet me opeens te binnen dat ik wasmachine nog moet uitruimen. Met name tijdens de door manlief ademloos gevolgde achtervolgingen met veel piepende banden en veel gehak en gezaag haak ik meestal af en kom ik later wel weer kijken wie er gewonnen heeft (maar dat is meestal vooraf al duidelijk al ziet het er vaak slecht uit voor de held...) Geen 007 voor mij dus (-;

Ik houd van spannende thrillers, films met een goed "verhaal", die liefst wat ingewikkeld in elkaar zitten omdat tijden of verhaallijnen door elkaar lopen. Maar ook de lekker relaxte feel-good movies vind ik wel wat hebben (the Mexican, Little Miss Sunshine), of van die films waar je met een beroerd gevoel mee blijft zitten als ze uit zijn (Kite Runner) maar je toch van begin tot eind in hun greep hadden...

Euh, vraagje aan jullie:

Waar houd jij van? Welke drie films vond jij echt super, en waarom? 

dinsdag 22 juni 2010

Mothers little helper


Wie heeft mijn dunschiller gezien?


Welke keukenhulp verstopt zich onder de beslagkom?


Wie helpt me stiekum van mijn voorraad biscuitjes af?



En wie hangt er de hele dag aan mijn rokken zodat ik geen stap meer zetten kan?

maandag 21 juni 2010

Drie mijpalen

Twee voor Quintijn en eentje voor mij. Quintijn heeft nu toch echt wel een beetje door hoe hij lopen moet (wijdbeens en vooral hoog optrekken als een dronken chimpansee!). Hij stapt tussen de bank en de tafel, van mama naar papa, van zus naar broer, steeds meer stapjes helemaal los. Nog even en hij heeft ons niet meer nodig.

Verder heeft nu ook onze jongste schat ontdekt dat hij een eigen wil heeft, en een sterke ook. En dat je het beste om je zin te krijgen heel hard kan gillen en dramatisch op de grond kan vallen (zoals je zus). Of dat je gewoon stug moet doortrappen, klimmen en worstelen tot je toch weer op die plek bent bent waar jij zijn wilt (maar eigenlijk niet heen mocht) zoals je broer.
Maar ik trap er niet in, want ik ben een ervaren moeder en weet alles van peuterpuberen. Meer dan Quintijn in ieder geval. Negeren dus. En als dat niet werkt is dat pakketje van nog geen 9 kilootjes babyvlees  eenvoudig bij kop en kont te pakken, dus mij krijgt hij niet gek.

Een andere mijlpaal: ik ben sinds begin van dit jaar 10 kilo afgevallen. Nou zaten daar nog wat hardnekkige zwangerschapskilootjes bij, maar toch. En het mooiste is dat ik sinds euh... kweeniehoeveeljaar, voordat ik kinderen had in ieder geval, de magische grens van de xx kilo ben ondergedoken. Misschien heb ik zelfs wel weer de omvang die ik had toen ik manlief voor het eerst tegenkwam?! (Hier stonden veel disclamers, veel afzwakkingen, en wat grappig bedoelde kritiek op mijn eigen lijf, maar ik heb het lekker allemaal weer uitgeveegd. En roep alleen nog maar:)  Hoera!!!

zondag 20 juni 2010

Vaderdag

Vanmorgen werd pappalien - maar vooral ook ik omdat ik er altijd als eerste uitga - verrast door onze jongste door te mogen uitslapen tot half acht. En zodra ik mezelf op de kinderverdieping vertoon springen ze als duveltjes uit doosjes uit hun kamertjes, dus vijf minuten later liepen er drie kinderen op weg naar papa's bed, waarvan de oudste twee met hun op school geprutste schatten onder hun arm. Een prachtige ijsthee-prikker-met-nederlandse-leeuw-erop en een portemonnee-doosje ("die hád ik nog helemaal niet" vond ik dan wel weer een grappig opmerking) kreeg hij en hij was er hartstikke blij mee.

Een paar uurtjes later en wat meer aangekleed en gebadderd zaten we bij mijn(*) vader ("waarom krijgt opa ook wat op vaderdag?") en moeder op de thee. Nou is mijn vader zo'n man waarvoor je met geen mogelijkheid een cadeau kunt verzinnen: hij heeft niet veel nodig, koopt zelden iets voor zichzelf, is tevreden met wat hij heeft en vindt bijna alles geldverspilling - maar hij vindt het dan wel weer leuk om iets te krijgen - dus kocht ik maar weer eens een loterijbriefje -  een kraslot dit keer. Dat vindt hij spannend, de mogelijkheid dat er een grote prijs gaat vallen... Al vraag ik me altijd af wat er dan gebeurt als er per ongeluk echt een keer een ton op zou vallen. Waarschijnlijk wordt het bedrag na een avondje speculeren over leuke dingen voor een groot deel weer uitgedeeld aan de kinderen die wat materialistischer en verspillender zijn aangelegd en het wel weten uit te geven aan vanalles en nog wat... 

Voor allebei de vaders, jullie zijn super vaders en ik hoop dat jullie nog heel lang veel vaderdagen en vooral ook veel gewone dagen mogen meemaken, met of zonder cadeautjes, maar vooral met het besef dat je een stel mooie (euh, ik heb het nu over mijn mooie kinderen, niet over mezelf als mooi kind, nouja, ook euh.. tja.. wat zeg ik nu weer?!) kinderen hebt die van je houden.

(*)nog afgezien van het feit dat manlief helemaal nooit iets doet aan vader- moeder- secretaresse- of dierendag, is hij helaas zijn vader al heel lang geleden verloren

zaterdag 19 juni 2010

Sorry, geen tijd

om te bloggen (té druk met mijn elektische apparaten aan het werk houden en zometeen weer in bad gaan) dus even een leuk linkje:

http://www.kennislink.nl/publicaties/huishoudrevolutie-bespaart-nauwelijks-tijd

donderdag 17 juni 2010

De dames Marcos

Vandaag kwamen ze binnen, mijn nieuwe slippertjes. Ik zag ze op een website en was direct verliefd. Wat een schatjes! En ze lopen nog lekker ook.

En toen sloeg de twijfel toe, want dat is ook Mammalien, twijfelen over alles en nog wat advies vragen en dan toch mijn eigen zin doen. "Lijk ik zo niet op de moeder van G.?" vroeg ik bezorgd aan manlief. "Nee hoor schat, jij hebt toch geen Nelus boven je bilspleet getatoeeerd?" 

Oke oke, dit zijn gewoon een paar hele mooie kunstige slippertjes. Ik wil ze, ik houd ze, ze zijn geweldig!. En bovendien nog van "groene afkomst" ook, dus bij gebrek aan tattoo plak ik gewoon zo'n eco stickertje op mijn voorhoofd, tussen mijn strenge schooljuffen knot en parelsnoer in.

Ook dochter was weer helemaal in haar nopjes met haar nieuwste aanwinst. In een moment van mentale zwakte en vertedering voor mijn lieve mooie prinsessen-dochtertje heb ik veel te veel geld betaald voor veel te roze glimmende sandalen waar ze als toppunt van geglazuurd prinsessengeluk ook nog een plastic speeltje met stinkende glimmende lipgloss en oogschaduw (*) bij cadeau kreeg.

Kortom, de dames Marcos kunnen het weekend weer goed beginnen met deze nieuwe schoeiseltjes.


 (*) Innerlijke discussie. De moeder in mij, de ongelofelijk volwassen nuchter nadenkende vrouw die zelf nauwelijks make-up gebruikt  al was het maar omdat ik daarna wekenlang onder de uitslag zit vindt het onzin. Make-up? Voor 4-jarigen? Tsssssssssssssssss. Het moet niet gekker worden. Slecht voor haar huid, zielig voor de proefdiertjes en dit doosje stinkt nog ook. Geef haar een pluche knuffelkonijntje cadeau?! Maar he, hoor ik daar een echo van lang geleden? Toen ik zelf nog een kindje was en maar al te graag wilde experimenteren met sieraden en make-up kreeg ik - bij gebrek aan moeders en zussen die dat soort dingen bezaten - een keer een oude lippenstift van de buurvrouw, en dat was toch wel een heeeeel erg gaaf cadeau.)

Helderziend

Gisterenochtend had de hele familie zich een beetje verslapen. Pas om half acht schrok ik als eerste wakker om daarna man en kinders uit bed te trekken en klaar te stomen voor school en werk. Dochter heeft er wel wat meer ervaring mee, met wakker gemaakt worden, maar oudste is altijd vroeg uit zichzelf wakker en was duidelijk not amused. Hij wreef eens flink in zijn ogen en gaapte. "Mama, ik vind het niet leuk dat jullie me zo vroeg wakker maken. Om half zés vanmorgen was er al iemand aan het schreeuwen." Ahum, half acht zul je bedoelen je hebt net eens een klok op je kamer en dat waren hele gewone ochtendgeluiden hoor, zoon.
  
Maar inmiddels begrijp ik het, hij is helderziend!! Hij sprak niet over die ochtend maar over de ochtend erna,  vanmorgen dus. Klokslag half zes begon mini-zoon namelijk te huilen. En wat doe je dan nadat je je drie keer hebt omgedraaid in de hoop dat het of vanzelf stopt of dat papa er zich mee gaat bemoeien als goede moeder die niet wil dat de rest van de familie wakker wordt? Juist. Bed uit, trap af, en even kijken wat er aan de hand is. Hij stonk vreselijk dus ik heb de luier verschoond, voor de zekerheid een fles appelsap in zijn handjes gegeven en hem liefdevol toegedekt een paar flink dikke dekbedden over het hoofdje scheelt in ieder geval weer in de herrie . Eenmaal terug in mijn eigen bed was het weer stil, maar mijn lekkere slaapje was natuurlijk voorbij. Elke zoveel minuten hoorde ik een zuchtje of een soort van babyhuiltje dat later toch gewoon weer een snurk uit manliefs luchtpijp bleek te zijn.

Om zeven uur waggelde ik dus behoorlijk brak naar beneden op weg naar mijn eerste taakje van de dag: de broodtrommeltjes en het ontbijt klaarmaken. Toen oudste even later vrolijk en blij als altijd aan zijn broodje zat kon hij niet geloven waarom mama toch zo'n slaperig hoofd en dito humeur had.

dinsdag 15 juni 2010

Consternatie in de dierentuin

Ken je dat, dat je een dagje uit bent en als de dood bent dat je een van je kindertjes kwijtraakt? Nou, zondag was het zover: opeens was papa weg. En díe had nou net géén name-tag om zijn nek hangen met mijn mobiele telefoonnummer er op. Bovendien waren zowel hij als ik onze mobieltjes vergeten, zodat de eenvoudigste oplossing om elkaar weer te vinden niet werkte...

Het ene moment stond hij ons drietjes voor de ingang van het kinderwagen onvriendelijke nachtdierenhuis uit te zwaaien en het volgende moment was hij weg, toen wij eh... bij de uitgang kwamen, die in de verste verte niet bij de ingang bleek te liggen. Toen de oudste twee en ik even later weer terug waren bij de ingang bleken papa en wandelwagen met Q. -en de zelf meegebrachte broodjes en, ook niet onbelangrijk, de autosleutels-  verschwunden, verdwenen, opgelost. Papa had - zo bleek achteraf- een dappere maar helaas mislukte poging gedaan om de uitgang van dat hok (en ons) te vinden. Zucht...

Tijd voor wat psychologie dus. Ik probeerde mij in de geest van mijn man te verplaatsen. Waar zou hij kunnen zitten? Op de wc? In het restaurant even verderop achter een stuk appeltaart? Hij zal zich toch niet gemeld hebben bij een medewerkster van de dierentuin als verloren kind? Ik ben het voor de zekerheid nog even gaan vragen, maar de wat oudere vrouw had duidelijk meer ervaring met mannen van rond de 40 dan ik en lachte me hartelijk uit. Ik greep de twee overgebleven kinderen stevig vast en sleepte ze mee, ondertussen veel goede adviezen in hun oren sissend over wat je wel en wat je niet moet doen als je je papa kwijt bent.

En voor je het weet loop je dan als een stelletje kippen zonder kop door de dierentuin heen, rondjes achter elkaar aan. Dus...  nieuwe tactiek. Op het gevaar af dat manlief hetzelfde plan had bedacht en ergens op ons was gaan zitten wachten, besloten wij dan maar nog een keer bij de ingang van de donkere tunnel post te vatten. En ja hoor, na een kwartiertje kwam daar een meneer aan, driftig stappend achter een buggaboo met daarin een wel heel bekende baby. De kinderen (en ik, en natuurlijk vooral papa, al zagen we dat niet achter zijn  donkere zonnebril) waren zichtbaar blij en opgelucht. Hoera, hoezee, we zijn weer samen. En de broodjes en de autosleutels zijn ook weer terecht!  

maandag 14 juni 2010

We zijn er klaar voor!!

Tot voor een paar weken geleden wisten we hier in Casa Mammalien nog niet hoe we voetbal moesten spellen, maar nu zijn ze we er klaar voor. En helemaal vandaag, want vandaag spelen ze. Onze helden, onze nationale trots. Van Breukelen, toch? En Cruyff? Of heb ik iets gemist?


Gewapend met oranje toeters en plopmutsen, knuffelige mascottes en een heus oranje shirt met naam en rugnummer zijn ze op weg naar school en werk waar ze vandaag De Wedstrijd mogen zien.




En dan doet het toch wel een beetje pijn hoor, het eenzame bestaan van de zelfstandige, de thuisblijfmoeder. Want met wie moet ik nu mijn verdriet/geluk delen vanmiddag als de eerste doelpunten vallen? Mag ik eigenlijk wel onder werktijd televisie kijken van mijn baas? Wie zorgt er voor mijn oranje tompouce? En het allerergste, waarom pas ik dat schattige zomerse oranje bloemenjurkje uit 1996 niet meer??

zaterdag 12 juni 2010

Het thema van deze week

Zomaar wat uitspraken van oudste zoon, de afgelopen week:

- Mama, waarom vinden de ouders van S. elkaar niet lief meer? Ze hebben toch (toen/ooit) voor elkaar gekozen om altijd bij elkaar te blijven?

- Gelukkig maar dat papa geen mevrouw petoet had en jij geen meneer boepie had toen jullie elkaar tegenkwamen want anders hadden jullie elkaar nooit gevonden en uitgekozen en waren jullie nu niet samen (euh...tja.. euh... later zoon, later..)

- Ik wil een feest. Een bruiloft bijvoorbeeld, maar dan wil ik geen lange witte jurk aan, alleen gewone kleren. Jij moet wel een lange witte jurk (wie, ik?!). Er mogen veel mensen komen, iedereen die jij leuk vindt, mama. Oei, die toevoeging, dat scheelt een slok op een borrel. En dan moet er veel eten zijn, zoals prince koeken, en chips, en snoep. En die mag je allemaal pakken van de tafel. Morgen, mamma?

Waarom deze week en niet een maand geleden of volgende week is mij een raadsel, de vragen komen wat mij betreft maar misschien is vriendlief een leuke verrassing aan het voorbereiden?! net zo uit de lucht vallen als alle vragen over thema "de dood, hoe wat en waarom" van alweer een jaar of wat geleden.

Dat is het leuke van zoon, ergens valt een woord, een uitspraak waar hij nauwelijks op reageert. Dan suddert dat een tijdje in zijn hoofd en dan is later blijkbaar de tijd rijp en praat hij er een tijdje over, stelt vragen, geeft zelf antwoorden en dan is het ook weer klaar.

En daar is-tie-dan

Zodra we thuis zijn uit school spit ik de rugzakjes door alsof het een grabbelton is met grote berg aan prijzengeld. Soms valt het tegen (broodtrommels vol vastgekoekte stroop, bekers weer eens niet leeggedronken, één handschoen ipv twee, een oproep de klas te komen schoonmaken) Soms valt het mee (een mooie tekening, een verzameling schelpjes, takjes en andere schoolpleinschatten) en soms is het net dat waar je op gehoopt had (een schoolkrant met de nieuwe groepsindeling en een stukje tekst over het schoolreisje van een beginnend schrijvertje, wat bij de ondertekening toch de juf uit groep 2 blijkt te zijn geweest...)

En gisteren had ik de hoofdprijs: de schoolfoto's waren er! Weet je nog, dat ik daar weken wakker van geleden heb (klikkerdeklik)? Nergens voor nodig om over bijpassende kleding te denken, want je ziet er geen moer van. Net zo goed als dat niet eens erg opvalt dat de kinderen heeeeel lang moesten wachten, Q. aan zijn slaapje toe was en bang voor de fotograaf, de andere kinderen gek werden van alle instructies en meer van dat soort foto-ellende waardoor ik geen zin heb in een carriere als topmodel...  Ze zijn leuk geworden! Allemaal. Maar jullie krijgen er maar eentje te zien (niet alle klasgenootjes zijn namelijk even geschikt voor publicatie)

Hier uit de categorie schoolfoto's 2010 de brusjes-foto:


donderdag 10 juni 2010

What (not) to wear

Pappalien en Mammalien hebben elkaar helemaal gevonden. Op veel punten denken we hetzelfde, vinden we hetzelfde, passen we goed bij elkaar. En één van die dingen waar ik zo blij mee was: de innerlijke thermostaat van deze man. Eindelijk een vent die net als ik óók niet houdt van kou, iemand die als het buiten eens een keertje boven de 21 graden is de airco niet op 15 wil zetten (geef ze de kost, mijn mannelijke ex-collega's die dat deden!). Gewoon lekker in de winter onder een dekentje met de verwarming op 100 samen sudderen.

Maar de laatste paar jaar is man opeens opgewarmd. Trekt hij korte mouwen aan naar zijn werk en loopt hij zodra hij thuis is met ontbloot bovenlijf. Hij kan mij doen schrikken door opeens uit te barsten dat het “om te stikken” is en dan gaat er nóg meer uit. Nou vind ik dat geen probleem, zolang hij het maar bij zichzelf houdt, eh, doet. Maar... nu moet ook de baby er aan geloven. Die arme baby kan namelijk nog niet zelf zeggen wat hij aan wil, dus bepalen wij dat voor hem, want wij weten wat goed voor hem is, al zijn "wij" het niet altijd eens. Trek ik hem ’s ochtends een lekker warm shirt aan, als man zijn opvliegers krijgt zit het arme schaapje opeens ook alleen nog maar in zijn romper... Brengt manlief hem buiten weg zonder jas, ren ik er achteraan met een flink dik vest, want het kan best gaan waaien zo... Voorlopig wordt het arme schaap vier keer per dag omgekleed – als papa zichzelf oververhit voelt of als mamma de rillingen over haar armen voelt lopen.

Rest nog de vraag:  wat moet ik aan vandaag? (Veel buien, 24 graden, geen zon) En jij?

dinsdag 8 juni 2010

Zomers weekendje

Een paar foto's van afgelopen zaterdag. Wat een mooi weer was het. Wat een goeie maatjes ("he maatje" roepen ze voortdurend tegen elkaar) zijn het toch. Wat voelt dat gras eng aan je babybeentjes. Wat een schattige gansjes pa en moe letten goed op dat ik er niet een kidnap, ze stonden me argwanend te bekijken! En wat wonen we toch fijn hier.


zondag 6 juni 2010

Mijn dodelijke duim deel 2 - we verklaren ze de oorlog

Zoals gisteren beloofd een blogje over mieren. Die lieve kleine onschuldige truusjes, die nijvere beestjes en je schijnt er heerlijk mee te kunnen n*ken. Heel leuk allemaal, en wij hier doen geen vlieg, geen keefie(*) en geen spin kwaad, maar we willen geen mieren in de tuin en al helemaal niet in ons huis.

Het begon ooit met een paar miertjes die we oogluikend (met de nadruk op lui) hebben toegelaten. Maar nu zijn het er niet een paar maar een paar miljard. En de kleine rotzakken ondergraven de hele tuin. Overal zakken de stenen naar beneden omdat het zand eronder is uitgegraven. En dat zand ligt er nu in vrolijke hoopjes bovenóp. En in huis... euhm... geen beestjes in huis wat mij betreft. Als ik 's ochtends een beschuitje klaar maak en er meer mieren dan hagelslag uit het pak komen rollen is het tijd voor actie. Wel bewonder ik ze om hun teamwork als ik er een stuk of 200 met één grote fles schenkstroop op hun ruggetjes naar buiten zie lopen. Zover zou je mijn voormalig collega's niet gekregen hebben, zelfs niet na een dure neuzengerichtopdezelfdekantheisessie.

Dus nu is het uit, we verklaren ze de oorlog. Manlief gooit regelmatig, bij gebrek aan brandende pek, een waterkoker vol gloeiend heet gekookt water in hun nesten. Ik ben meer van de chemische aanpak en strooi met alles wat giftig is. (En hé, dat ik en-passant de pittbull van de achterbuurman van de adem beroof, dat is alleen maar meegenomen, toch?)

Hoewel, giftig?! Het pak mierengif dat we vorige week hadden gekocht bleek bij nadere bestudering van de kleine letters "natuurlijk" te zijn. Huh? Wantrouwend opende ik het pak, maar bij de lucht alleen al viel zowel de kat van de buurvrouw als onze baby flauw. Het zal dus toch wel werken, dacht ik nog. Helaas. Hoewel er bij de vijand veel slachtoffers zijn gevallen zijn er nog een paar die-hards die gewoon door bleven marcheren en "what doesn't kill you makes you stronger" zingend zich richting huis begaven.

Daar, achter de door manlief nog eens extra stevig dichtgekitte ramen en deuren wacht hun echter een batterij aan mierenlokdozen. En daarachter dus mijn duim. Mijn dodelijke duim. Soms als ik een hygienische bui ben met een snoetenpoets- en/of billenpoetsdoekje eromheen, zodat ik direct na de moord de zwarte mierenpasta van de vloer weg kan poetsen en daarbij tegelijk mijn duim lekker schoon houd (voor het geval er weer eens een baby op wil duiken, dan kun je je daar natuurlijk geen mierenlijkjes veroorloven). Knappe mier die dat overleeft.


(*)Heb ik al eens een blogje aan Keefie gewijd?

zaterdag 5 juni 2010

Mijn duim, het moordwapen

De titel slaat niet op de brutale mieren hier in huis. Nouja, een beetje, maar daar volgt nog wel een ander logje over. Maar het gaat over, euh, hoe zal ik het brengen? toch eens beter opletten in zo'n debat tussen de lijsttrekkers. "Goed nieuws? Q. kan lopen!" Nee, dat is wel heel positief gesteld. "Waarschuwing: duimen zijn gevaarlijke dingen, zeker als er nagels aanzitten. Pas op uw kinderen!" Dat is ook weer zo'n overdreven bangmakerij doen ze in de politiek gelukkg nooit. "Q. is op de goede weg maar ik heb hem daar op hardhandige wijze weer vanaf weten te brengen"?!

Ik zal maar even een stukje overtikken zoals dat in het VinexNieuws stond deze week:

Familietragedie

Toen de baby van het onechtpaar L. te U. na precies 1 jaar, 1 maand, 2 weken en 3 dagen uit zichzelf zijn eerste stapjes zette is dit hem bijna fataal geworden.  Beide ouders waren bijzonder opgetogen toen baby Q. in drie stapjes de afstand tussen moeder en vader  overbrugde. Het kind werd daarop  direct omgekeerd en bevolen hetzelfde trucje nogmaals te laten zien in omgekeerde richting. De moeder die haar zoon met uitgestrekte armen opwachtte reageerde echter te laat toen het kind zich plots voorover liet vallen zodat hij met zijn open mondje bovenop haar rechterduim viel.

De baby is met bloedende lip aan zijn vader overgedragen, de moeder is afgevoerd met vermoeden van post traumatisch stressysndroom. De politie vraagt zich af of er na de bizarre balpenmoord nu ook onderzoek gedaan moet worden naar gevallen van moord en mishandeling door opgestoken duimen.  

De vraag is of baby Q. na deze ervaring ooit nog zal durven lopen. Gevreesd wordt dat de moeder voorlopig behoorlijk wat psychische hulp -en huishoudelijke ondersteuning- nodig zal hebben om weer terug te keren in haar functie.

Over glas en berenvellen

Weten jullie nog, mijn woonwensen van een paar blogjes geleden? Inmiddels heb ik man ervan kunnen overtuigen dat de deur naar het halletje errug lelijk is en ander glas ook beter zou staan. Hij heeft mij dan weer overtuigd dat we de kozijnen laten staan en geen brede schuifwand nemen. En zo zijn we allebei blij Er mag wel een paar vierkante meter meer hal bij voor mij, maar dat mag niet van mijn tuin af en ook niet van mijn woonkamer, dus dat is nog even puzzelen...

Onder het mom van "verkoop je ouwe berenvel niet voor je een nieuwe hebt gevangen" heeft man gisteren vakkundig ons halletje ontdaan van zijn glaswerk. Het glas is opgemeten en er is nieuw besteld en de nieuwe deur komt ook over een week of twee. In de tussentijd hopen we maar dat het lekker warm weer blijft. En eigenlijk is het wel handig, zo hoef je die tussendoor ook niet open te doen als je je schoenen wilt opruimen. En bijzonder interessant ook voor onderzoekende baby's, zo'n gat waar eerst geen gat zat.

vrijdag 4 juni 2010

En wat doe je als papa niet thuis komt eten????


Juist. Dan ga je niet zelf koken maar jaag je je grut door het speelhuisje van die smerige vette fastfood keten met de grote gele eerste letter die alle kinderen als eerste kennen. Je praat als brugman om er meer dan drie patatjes in te krijgen (in de mayo zitten ook groene stukjes, dus dat is vast heel gezond) vóór ze het speelhuisje in mogen. (Wie zegt dat je van de M. dik wordt? Onze kinderen hebben er geen last van, ze rennen er meer dan dat ze er eten. En hopelijk blijft dat de komende jaren zo!).

En die handige tenen en lenige beentjes, die heeft ie van zijn moeder ja ik heb dit stukje ook blind en met 10 tenen getypt

donderdag 3 juni 2010

Vlekken

Wel verdikkeme, zit daar wéér een vlek op mijn broek. Die had ik er toch uitgewassen? Zou het aan mijn waspoeder liggen? O nee, ik zie het, het is een nieuwe vlek, maar van dezelfde vorm en kleur als die van vorige keer, en precies op dezelfde plek: linkerbovenbeen, ongeveer op 85 cm van de grond af. Op dezelfde hoogte als waarop er kleine plakkerige handjes op alle ramen staan.

En toen wist ik het weer. Dat je aan de kleding van iemand kunt zien hoe oud zijn kinderen zijn… Q. is de leeftijd van de melkboeren op de schouders van paps en mams te boven, maar is nog niet groot genoeg voor modderige voetafdrukjes op hun buik. Hij zit absoluut zeker weten nog in de bovenbeen-fase. Snot, boterham met stroop of gewoon verkruimelde ligakoek

dinsdag 1 juni 2010

Ouderparticipatie - maar wil de juf dat ook?

Heeft iemand een oxazepammetje over? Voor de juf van groep 1/2?

Normaal is onze juf heel cool hoor, de grootste ettertjes veranderen in lammetjes als zij binnenkomt. Zelfs op een schoolreisje, zoals vandaag. Maar wat zij nog niet weet is dat er naast die 28 nog-drukker-dan-druk-vanwege-de-leuke-spanning kleuters nog een 29e kleuter bij is, vermomd als hulp-ouder. Vader. Van Roosje ja.

Toen ik net om 9 uur nog even door het raam van de klas keek zag ik dat zowel juf als manlief begonnen waren de dag tot een succes te maken. De juf zat met opgeheven vinger de braaf luisterende kindertjes in de kring nog wat laatste instructies te geven. Manlief zat aan een tafeltje met wat andere hulpouders (moeders ja) de sfeer alvast wat losser te maken, te oordelen naar het gegiebel en de roze wangentjes van de moeders.

De kindertjes uit groep 1 en 2 worden vandaag ongetwijfeld (als de juf niet kijkt - en anders ook) ook opgezweept tot ver boven hun gebruikelijk stuiterniveau. Niks gezapig schoolreisje, het wordt gewoon een leuke dag. Er zijn ouders die het niet fijn vinden als ze hun kind met volgeplaste broek van het lachen terugkrijgen, en het weer rustig vastknopen van een kind in het autozitje op weg naar huis wil ook nog wel eens tegenvallen, maar ach... ouders, denk maar zo, ze hebben wél lol gehad.

En beste juf, volgend jaar ben jij ook weer wat ervarener. Dan doe je het loten welke ouders er meemogen gewoon een keertje NIET al te openbaar en eerlijk, als je zelf een rustig dagje hoopt te hebben?!

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...