maandag 31 mei 2010

Ge-reset

Mmh. Baby slaapt, dus er is niet veel te winkelen en nog minder te babyzwemmen. Wél kan ik aan het werk, achter mijn pc-tje. Maar bij gebrek aan rust in mijn kont heb ik maar eerst even wat aan het huis gedaan. Was opruimen, vuilniszakken wegbrengen ik weet, het is mannenwerk, maar als we dáár op moeten wachten lopen de ratten ermee weg en wat overdreven hard groeiende hedera's in bedwang snoeien beste tuinkenners, het is vast niet de juiste periode, maar ik ben dol op planten die tegen een stootje kunnen en het mij niet kwalijk nemen dat ik ze niet helemaal juist behandel... . En wat heerlijk was dat zeg, opeens was ik een half uur verder en was mijn brein helemaal ge-reset.

Vanmiddag maar eens kijken of ik zin heb de geamputeerde takken naar de groenbak te dragen.Dat is nou typisch géén tuinklusje waar ik in hoger sferen van raak.

zondag 30 mei 2010

Winkelen of zwemmen

Kijk, dit is hem geworden, het bureautje van Janick. Alleen hebben we nog vergeten om een bureaustoeltje erbij te kopen, bedacht ik me vandaag. Ach ja, blond he. En papa en Janick zijn vooral druk met het bedenken waar de spelcomputer moet komen te staan/hangen, dus die denken ook niet aan stoelen.

Morgen ga ik dus maar even met Q. naar de Ikea, die doet tegenwoordig werkelijk álles om niet te hoeven slapen, dus dat moet lukken. Tenzij ik de geest krijg en me om half negen in het zwembad meld voor het babyzwemmen?!

Eigenlijk vind ik het een beetje genant om met een clubje
volwassen vrouwen in een kringetje allemaal suffe liedjes te zingen, onderwijl elkaars rollende buiken in de badpakken beglurend (zie je wel, die van mij is láng zo erg niet als die van háár!). Maar wie weet vindt Q. het leuk en scheelt het een fortuin aan zwemlesgeld als hij vier is en niet eerst een half jaar aan het gevoel van water op zijn hoofd hoeft te wennen en en ... We zien wel. Van manlief mag ik me niet zo druk maken en moet ik gewoon ont-span-nn-nen. Eenvoudig gezegd met drie aandachtvragende stuiterballetjes in huis, een enorme to-do lijst, geen vast inkomen meer en een werkster die wel de ramen zeemt maar het vettige schimmelparadijs - voorheen de badkamer- overslaat.

Nu is het 19.04 zegt mijn computertje. Kindje drie ligt er in, kindje twee heeft mijn verhaaltje geluisterd en krijgt nu de genadeslag van papa voor ze ook naar dromenland verhuist, en kindje één heeft helaas nooit slaap nodig, maar is lief in zijn uppie aan het lego-en beneden en die kunnen we over een uurtje ook wel zijn bed in bonjouren (en dat hij daar dan nog gaat lezen/rekenen/tekenen/liedjes zingen tot wij naar bed gaan, ach...). Lang leve de zondagavond. U vindt mij zo op de bank, voor de tv, onder een dekentje.

zaterdag 29 mei 2010

Running in the family...


Knappe moeder, knappe vader, dat moeten dus wel knappe kindjes worden! (O en, let alsjeblieft niet op mijn haar op die foto, wat zit dat suf en slap zeg, ik schaam me rot!)

En nee, geen van onze voorouders had speciale interesse in geiten noch in warm vriendschappelijke betrekkingen met zeer nauw verwante familieleden.


vrijdag 28 mei 2010

Over politiek en lijsttrekkers. Vertel eens??

Er komen verkiezingen aan, geloof ik. Ik hoor af en toe iets op radio 1, zie per ongeluk een keer een lijsttrekkersdebat of hoor iemand uit mijn omgeving stevig van leer trekken tegen de een of de andere politicus / politieke partij. En ik heb best wel een mening hoor, over veel dingen en over veel ook niet en ik vind dat iedereen goed geinformeerd moet zijn voor hij mag gaan stemmen om Amerikaanse toestanden te voorkomen, stemmen op iemand met een betrouwbaar gezicht bijvoorbeeld. Maar het blijft lastig... Ik ben er dan ook nog niet uit.

En jullie? Hieronder een lijstje met vragen waar ik benieuwd naar ben:

1. Volg je de landelijke politiek door het jaar heen?
2. Stem je altijd op dezelfde partij?
3. Hoe belangrijk is een lijsttrekker voor het/jouw stemgedrag?
4. Kijk je naar debatten, ken je de partijprogramma's?
5. Wil je zeggen hier op welke partij/wie je stemt (en waarom) ?
6. Waar moet meer geld naar toe en waar kunnen we op bezuinigen?
7. En last but not least... wat doen we met Wilders?

donderdag 27 mei 2010

Pak van mijn hart

Oudste is vandaag op schoolreisje. Hij heeft al twee jaar ervaring, dus hij weet hoe het gaat. Op weg naar de verzamelplaats vertrouwde hij me dan ook toe: "... en als de bus dan vanmiddag weer aankomt, dan zijn wij kinderen er niet bij, want dan was het zó leuk dat we gebleven zijn...  Maar niet echt hoor mama, want eigenlijk zitten we dan gewoon allemaal gebukt..."

En nog steeds lief...

dinsdag 25 mei 2010

Toedeledokie!

Een paar weken geleden was mijn laatste werkdag als loonslaaf bij de overheid, vandaag was dan mijn officiele afscheid met een "borrel met hapjes" zoals dat heet. Het voelde een beetje alsof ik naar mijn eigen begrafenis ging, vanmiddag om 4 uur maar dat zal wel aan mijn verwrongen geest liggen. Kinderen bij oma afgeleverd en man en ik togen op weg.

Eenmaal in het knusse tentje tussen al mijn vertrouwde en o zo aardige collega's was het al snel weer als vanouds gezellig. Zou bijna (maar nog net helemaal!) spijt krijgen dat ik er weg ben gegaan.

Ook manlief was helemaal overtuigd. Hij vond het zoooo gezellig. Zulke áárdige collega's. Wat een léuke afscheidsborrel, klonk er voortdurend vanaf de biijrijdersstoel. Enigszins geholpen door de Chouffe-jes die hij op kosten van de overheid naar binnen had zitten werken, maar zeer welgemeend.


[Want ja, ach, leuk dat ze het hier ook weer hadden, Chouffe... dat is toch wel "ons" bier... er was eens een onvergetelijke afscheidsborrel waarbij hij en ik ergens ver weg in een donker stukje Nederland elkaar nog maar net kenden maar wel al heel erg het idee hadden dat ze elkaar nog veel vaker en van veel dichterbij zouden gaan zien ... en sindsdien heeft het toch wel een bepaalde betekenis. Bovendien is het ook gewoon lekker. Vandaag niet voor mij overigens, want iemand moet rijden... en bovendien had ik tot op dat moment nog niet zoveel gegeten en ik wéét wat die kabouters met je doen..]

En nu is het dus klaar. Over en uit. Het was leuk, de afgelopen jaren, ik heb geen ander bedrijf gekend waar de sfeer onderling zo fijn was. Maar nu is het tijd voor iets nieuws. Een nieuwe uitdaging, nieuwe vrijheid. En daar heb ik ook veel zin in. O ja, en morgen eerst even langs de juwelier om de vette bonnen die ik gekregen heb te verzilveren (letterlijk, tenzij het toch iets van goud wordt).

Toedeledokie!

maandag 24 mei 2010

Klussen!

Janick is 7 jaar en 3 maanden, 1 meter en 24 centimeter lang en krijgt zelfs zo nu en dan huiswerk mee uit school dat halvewege de gang en de trap naar boven al af is, maar dat terzijde dus dat kleine rode Ikea Mammut kindertafeltje waar hij opgevouwen aan zit te tekenen/schrijven/lego-en, dat kan echt niet meer.

We hadden een weekje of wat geleden al uitgezocht welk bureau het moest worden, maar helaas was de kleur niet op voorraad. Vandaag, tweede pinksterdag, heerlijk weer, een prima dag om naar het srtand te gaan, of naar de dierentuin, keek papa niet helemaal per ongeluk op het internet en zag dat het bureau op voorraad was. Niet in de Ikea vestiging bij ons om de hoek, maar die op drie kwartier rijden...

Dus. Je begrijpt, papa en zoon sprongen in de auto, achterbank plat en zoef...  Tegen de tijd dat dochter, minizoon en mama ook weer terug waren van een leuk fietstochtje en een bezoekje aan opa en oma waar dochter rodeo dacht te rijden op opa's rollator en haar knie aan gruzelementen schaafde waren de heren weer terug met een paar flinke kartonnen dozen.

Inmiddels is papa bezweet, ligt de tuin vol karton, is zoon's kamer grondig omgebouwd, is de batterij van de schroevedraaier leeg en staat het bureau bijna.

zondag 23 mei 2010

En een mooie pinksterdag was het

Tja, wat zullen we erover schrijven? Zonnig was het. En warm, lékker warm, niet te warm. Er was een groot water en veel zand, en veel zon. Scheppen en zandkastelen, koude natte benen en veel lol. En rode wangen van vermoeidheid, want er was natuurlijk wel gesmeerd. Op de kinderen en op pappa. Niet op mamma, want die was niet bij zand en water en zon, die paste op de baby en deed een dappere poging het huis schoon en opgeruimd te krijgen. Dus is mamma nu de enige die met zere roodverbrande kuiten zit. Blijkbaar kun je die ook gewoon in eigen tuin oplopen, als je even een hele tijd een minuut of 10 pauze houdt in de tuin, plat op je buik op de zitzak met een goed boek erbij en per ongeluk heel even je ogen dichtdoet.

Jullie ook fijne dag gehad?

zaterdag 22 mei 2010

In het warretje

Ik ben een beetje in de war. Zo stuurde ik manlief naar school voor een door mij gemaakte afspraak als lunchpappa. Precies één week te vroeg, bleek toen er nog een andere mamma op kwam dagen. Kreeg ik tot mijn schrik een betaling binnen van een klant terwijl het laatste exemplaar van het bestelde artikel net verkocht was. Op mijn excuus mailtje volgde een droog "maar die heb je me gisteren opgestuurd?!". Aha. Vandaar dat het uitverkocht was. En verder stond ik vanmorgen bij de kinderarts (met zoon, dat dan weer wel) tegelijk met een andere moeder die om precies dezelfde tijd bij precies dezelfde arts een afspraak had. Gelukkig deed de arst niet moeilijk en mochten we allebei. Na wat gemopper op het ziekenhuis en de slechte administratie bleek dat ik de afspraak wederom niet op de goede plek in mijn agenda had staan, het had eigenlijk vólgende week moeten zijn...

Om te ontwarren, doe mij maar een week lang even helemaal niks behalve zon en een rustig plekje in de tuin en in huis

Gelukkig was zoon wel keurig gegroeid. Lengtegroei gaat nu netjes volgens de lijnen omhoog (niet de lijn waarop je hem zou verwachten als je naar ons kijkt, maar ach, het gaat omhoog!) Die vreselijke afbuiging vorige keer, dat bleek een meetfout van de schoolarts. En bedankt! de schoolarts is dus de overtreffende trap in het consternatiebureagebeuren begrijp ik! Iedereen maakt wel eens een foutje. Zelfs ik, hihi. Zie boven.

Staat nog wel de eerste afbuiging (ergens tussen 3 en 5 jaar), en het feit dat zijn botleeftijd 5.5 was bij 6 jaar en 9 maanden… Waarom, dat wist de arts verder ook niet. Alle testen waren goed, en zolang hij groeit moeten we verder niet zeuren geloof ik. Maar, riep de arts nog, "waar rook is is vuur" dit om te voorkomen dat mammalien al te lekker slapen gaat vannacht. En we gaan over een half jaar nog een keer de botleeftijd meten met behulp van een rontgenfoto van zijn hand.

donderdag 20 mei 2010

Een plaatje! En een vraag.


Is het geen plaatje?

En dan de vraag.

Vroeger, toen Mammalien jong was, dacht men dat jongens en meisjes eigenlijk niet zoveel van elkaar verschilden. Tegenwoordig weet men dat in ieder geval de hersenen van jongens en meisjes toch behoorlijk anders in elkaar zitten. En ook in de praktijk thuis en op school zie ik grote verschillen. Of dat nou door de aanleg of de opvoeding komt, maar meisjes zijn echt anders dan jongens. En dan heb ik ook nog eens een (minmaal één) échte jongens-jongen en een écht meisjes-meisje (hoewel ze ook wel van een beetje rouwdouwen houdt :-)

Wat is jullie ervaring?

woensdag 19 mei 2010

Trap

Een jaar of twee geleden hebben wij een nieuwe verdieping gekregen. En een nieuwe trap, want dat is handig als je ineens een stuk hoger moet. Maar omdat de kinderen toen al groot genoeg waren is daar nooit een traphekje bij gekocht.

En toen kwam Q. En die vind het geweldig. Als ik even niet kijk glipt hij weg, om me vervolgens heel blij aan te kijken als ik hem betrap op de eerste trede. En wat doe je dan, als je bang bent voor krijsende tegenstribbelende baby's die er NIET afgetild willen worden? goede moeder die haar jongste ook wel wat sportief plezier gunt? Dan sjok je er maar weer achter aan . Naar boven, waar je eigenlijk niet wilt zijn. Dus nu weet ik het: onze trap heeft 12 (twaalf) treden die nodig gestoft moeten worden. 1 - 2 -3 -4 5- 6- 7- 8 - oeps 7 - 8 - 9 -10 -11 - 12. En dat een keer of 35 per dag. Dat zijn dus 35x12 = 420 treden om op te klimmen, 420x7 = 2940 treden per week enkele reis.

De terugweg, naar beneden gaat meestal wat sneller omdat meneer dt lastig vindt en zijn armpjes om mijn nek slaat om gedragen te worden.

dinsdag 18 mei 2010

Men zal het kind ten minste éénmaal daags wasschen

Mijn oma is getrouwd in 1928. En hoewel oma alweer een tijdje geleden op de dag voor haar 90e verjaardag het aardse voor het eeuwige heeft verwisseld is haar trouwboekje nog hier, in een doos bij mijn moeder tussen de rest van de herinneringen. Hoewel behoorlijk uit elkaar gevallen een prachtig ding om te hebben en te koesteren. Namen, handtekeningen, datum... en een stukje algemene tips voor elke jonge huismoeder uit die tijd.

En lang leve de scanner zodat jullie ook kunnen meegenieten van deze geweldige tips. Doe er je voordeel mee zou ik zeggen!





maandag 17 mei 2010

Een nieuw hoofdstuk

Bijna precies ongeveer acht jaar geleden zo rond deze tijd van het jaar gebeurde het: mijn knappe donkerharige slanke en vooral kinderloze vriend en ik brachten wat van onze allerbeste eigenschappen heel dicht bij elkaar en opeens was ik moeder. Eerst leek ik nog erg op mezelf, alleen wat misselijk en moe. Maar daarna werd ik steeds dikker en opeens was daar een kind waar ik verantwoordelijk voor was en voor zorgen moest en veranderde er behoorlijk wat in ons leven.

In die acht jaar heb ik heel wat nieuwe kennis opgedaan. Hoe zo'n minuscuul wurm zich ontwikkelt tot een heuse baby had ik al eerder gelezen, maar hoe je vervolgens moet zorgen dat die baby gaat staan en lopen en groot en sterk wordt nog niet gelukkig gaat heel veel vanzelf, dat weet zo'n kind gelukkig beter dan de ouders. Ik weet nu hoe je flesvoeding maakt, heb iets geleerd over voorhuidjes, heb peuterpuberteitsbuien leren negeren en verschillende huiltjes leren herkennen. Ik weet ook dat je beter eerst de temperatuur van het badwater kunt controleren voor je je kind erin zet en dat kinderen het niet vanzelfsprekend léuk vinden bij de kapper. Dus bij baby nummer twee en nummer drie stonden we niet echt voor heel veel verrassingen. We hadden het allemaal al eens meegemaakt, zeg maar. Kinderen ónder de 7 hebben geen geheimen meer voor ons! (brulde zij trots en vast geheel ten onrechte).

Maar. Dat geldt dus niet voor alles wat de oudste meemaakt, dat is namelijk ook voor ons als ouders nieuw en daarbij is onze oudste niet direct wat je noemt een doorsnee kind. Zo veranderde hij van een lieve, zachtaardige, altijd vrolijke kleuter onlangs opeens in een agressieve niets willende mopperaar die alles stom vindt.

In de vakantie begon het al op dag één, 's ochtends om 8 uur: "ik verveel me, ik weet niet wat ik moet doen". Suggesties helpen niet, hij wil niets, hij vindt alles stom en moppert nog even door. En nu hij weer naar school moet na twee weken vakantie was het wéér gemopper: "ik doe het niet, ik blijf duizend jaar op de bank zitten, school is stom". (En vervang "school" gerust door iets anders, zijn voormalige lievelingsfilm, een leuke speeltuin, een vriendje van de nso). Die weerman is een oelewapper, en de meester is een domme <piiiiieeeeep>" (sorry, censuur).

En ik zoek me rot. Is dit normaal? Een fase? Of ligt het aan mijn kind? Aan mij? Ik lees boeken, kijk op internet. Vraag mijn en andere ouders uit, pieker me 's nachts een ongeluk, probeer man en zoonlief zelf uit te horen en ik weet het gewoon niet.

Maar net als ik me weer flink op loop te vreten van binnen slaat het zomaar vanzelf om. Dan speelt hij vrolijk en blij met kleine zus of broer (of met dat stomme ventje van de nso). Komt hij vrolijk en blij uit school ("het werken was wel stom, maar verder was het toch wel leuk vandaag!"). Hij knuffelt me en noemt me een lieve mama en trekt zich er niets van aan dat jongens van zijn leeftijd dat meestal niet meer doen. Om vervolgens  beste vriend als volleerd kung fu fighter te schoppen en te slaan en rare zelfbedachte scheldwoorden naar het hoofd te slingeren. Geschrokken kijk ik om, het zal toch nu alweer geen ruzie zijn? Maar vriendje doet minstens zo hard mee en ze komen niet meer bij van het lachen ("ma-ham, ik had het niet tegen jou-hou!!"). Dit is blijkbaar het nieuwste op het gebied van hoe ga ik leuk met mijn vriendjes om. Het leven met een 7 jarige is toch echt weer heel anders dan met een jongentje van 6, begrijp ik.

zondag 16 mei 2010

Hallo, met wíe?

Wat is dat toch met jongens en apparaten? De oudste zit aan de DS gekluisterd, pappalien is dol op zijn IPhone, en zoals je hieronder leest al die andere ongebrijpelijke anadigiloge kastjes, kabeltjes en andere dingen die mij een betere beeld zouden moeten geven maar waar ik op mijn vergevorderde leeftijd toch helemaal niets meer van zie en/of hoor er staan ergens een paar boxen speciaal voor spannende films, maar mijn hoogsensitieve oortjes vinden er vooral herrie uit komen dus die zetten we ook al nooit aan .

En dan de jongste heer bij ons thuis. Afstandsbedieningen vindt ie leuk. En telefoons, daar is hij dol op. Zodra hij ergens een loslopende losliggend apparaat gespot heeft rent beweegt hij er zich op de één of andere manier naar toe en begint woest op allerlei knoppen te drukken. Zo herprogrammeert hij vaak onze dvd maar heeft hij ook regelmatig oma aan de lijn die (met voorbedachte rade) vóór 112 bovenaan geprogrammeerd staat in het telefoongeheugen. En ook heeft hij een voorkeur voor de 6, en drukt deze niet één keer, maar wel 3 keer. En wiens telefoonnummer dat nou is en waar Q. hem over spreken wil?!

zaterdag 15 mei 2010

Ik ben er weer, maar waar zijn de kinderen nou??


Thnx Pappalien, voor het stukje gisteren. Vandaag moeten jullie het weer met mij doen. En ik heb weinig te melden, behalve dat ik al de hele dag mijn twee oudste kinderen kwijt ben. Lekker rustig, dat wel, zo na twee weken meivakantie. Iemand enig idee waar ze kunnen zijn?

Overigens denk ik dat zij het ook wel lekker rustig vinden zonder moeder, want ik mocht  absoluut NIET aan de dekens komen. Ik ben aan het slapen, blijf van mijn deken af, riep ergens een jongensstemmetje. Het meisjesstemmetje riep zoals gebruikelijk IK OOK IK OOK. Maar daarna wilde ze toch liever wat meer licht, want zo donker slapen, dat is eigenlijk helemaal niet zo fijn zo alleen in je doos...

vrijdag 14 mei 2010

Door Pappalien

Door Pappalien en Typen bij het kruisje staat er op dit beeldscherm. Wat zou dat toch betekenen? Ik snap hem, ik moet hier iets intypen. Nou vooruit dan maar, Mijn lieve Vriendin 2.0 is met de twee grootste herrieschoppers op pad en de kleine Q (zo heet hij helemaal niet ivm privacy) heb ik na een pot Olvarit Fruithap een heerlijke eigenhandig vers bereide snack op basis van zorgvuldig geselecteerd fruit, waaronder pruim, abrikoos (beide ook mijn favorieten en gek genoeg ook die van mijn vader), peer en druiven in zijn bedje gedonderderd gelegd waar hij nu net doet alsof hij gaat slapen heerlijk ligt te slapen. Dat zal niet de hele morgen duren maar zowaar heb ik een moment voor mezelf het huishouden en alle klusjes die er nog steeds liggen. Ok, ik typ.

Dat bloggen blijkt helemaal niet zo moeilijk te zijn. Je typt maar wat raak en de reputatie van Mammalien's weblog zorgt ervoor dat je nog gelezen wordt ook. Ben wel bang dat ik het een beetje netjes moet houden. Dat doen jullie namelijk ook. Dat weet ik omdat ik af en toe Mammalien's weblog bespied om te kijken of ik er niet te slecht afkom lees omdat ik daar als lieve vader en onechtgenoot natuurlijk enorm van geniet. Zelf ben ik een enorme viespeuk het soort schrijver dat met rechtstreeks expressief taalgebruik, daarbij gore taal schuttingtaal niet vermijdend, op explosieve en bombastische wijze de lezer en luisteraar aan me bind. Ben in de leer geweest bij Eddy Murphy en een stel Hagenezen, dan weet je het wel.

Nu nog een onderwerp. Weet al iets. Omdat wij in het bezit zijn van een uitstekende Philips LCD televisie met Ambilight en Pixel Plus 3 met een CI slot geschikt voor DVB-T digitale ontvangst rechtstreeks via de TV tuner maar Ziggo natuurlijk veel beter kwaliteit biedt met DVB-C Ik zal jullie de technische details besparen, wij hebben een apart kastje voor de digitale televisie. Bij ons kun je op de televisie gewone zenders bekijken en via het kastje meer zenders in digitale kwaliteit. Fantastisch is dat! Hier komt mijn irritatie: doen jullie dat ook niet? Als ik hier op de digitale volgende zender druk (de zapknop) dan gebeurt er helemaal niets! Omdat hij op analoog staat.

woensdag 12 mei 2010

Hoe huishoudelijk ben jij?

Wat ik nou wel eens weten wil, hoe zit dat bij jullie thuis met huishoudelijk werk? Met schoonmaken, opruimen, koken, vuilniszakken verwisselen, wassen, strijken, boodschappen doen etc etc? Is het bij jou thuis om door een ringetje te halen of kun je de weg niet vinden door alle troep? Hier een vragenlijstje:

1. Wie doet het meeste huishoudelijke werk bij jullie thuis (en waarom)?
2. Hoeveel uur per week wordt er aan het huishouden besteed bij jullie?
3. Wat is de werkverdeling?
4. En als je daar iets in mag veranderen, wat zou dat dan zijn?
5. Wat vind jij zelf het leukste (minst vervelende) klusje?
6. En waar probeer je onderuit te komen?
7. Heb je een huishoudelijke hulp en zo ja, wat doet die dan?
8. Hoe ziet het er uit bij jullie thuis: opgeruimd, een gezellige puinhoop, kun je van de vloer eten?
9. Als je de staatsloterij wint en een leger aan personeel kunt aannemen, welke klusjes doe je dan nog steeds het liefste zelf?

dinsdag 11 mei 2010

Hoera! Een nieuw nichtje

Hoera! We hebben er een nieuw nichtje bij! Een flinke dame van negeneneenhalve pond bij de geboorte. Maar mèn wat is het klein als je kleinste kindje een kerel van 12 maanden oud is en geen moment meer stil op je schoot wil zitten...



Little miss sunshine

Hebben jullie hem ook gezien, vanavond op rtl8 of wellicht eerder een keer? De "feel good movie" Little miss sunshine (zoek zelf even wat youtube filmpjes op).

Wat een gezellige film, ik heb met een glimlach om mijn lippen de hele film uitgekeken zonder ondertussen twee boeken te lezen en de keuken te soppen, het internet af te struinen naar kinderkleding én wat te bloggen, wat me nog wel eens met films gebeurt die manlief boeiend vindt!. Aanrader dus wat mij betreft.

maandag 10 mei 2010

Maanzaad

Heerlijk, witte bolletjes met maanzaad, bedacht ik me zaterdagochtend in de supermarkt. Waarom koop ik die niet vaker?

Aan het einde van diezelfde dag wist ik het weer. Toen ik pas op de terúgweg van een gezellig bezoekje mezelf eens goed bekeek in het make-up spiegeltje in de auto en daar een maanzaadleger tegenkwam dat mijn beige witte porselein tot bezet gebit gebied had verklaard. Heel charmant.

Inmiddels zijn we twee dagen verder en ik geloof dat ik zojuist de laatste van deze bijzonder vasthoudende rakkertjes heb los weten te friemelen. Ook dit keer heb ik ze weer verslagen, al was het op het nippertje.

zondag 9 mei 2010

De Giro in Midden Nederland

Ik heb soms wat gekke ideeen. Zo vind ik dat de ronde van Frankrijk in Frankrijk hoort, en de ronde van Italie gewoon in Italie moet blijven. Dat ze per ongeluk een keer een kilometertje de grens oversteken omdat dat beter uitkomt met die bergpaadjes, dat snap ik wel, maar waarom ze drie hele etappes in Nederland moeten fietsen? Zometeen wordt Wimbledon op de achterafbaantjes van Waspik gespeeld! Waar moet dat heen met de wereld.

Kijk. Dat vind ik dus. Aan de andere kant, het is toch ook wel heel leuk als ze zo vlak bij je huis komen met zo'n evenement... Dus heb ik genoten vandaag. Eerst op tv, en later met de rest van de wijk langs het parcours. Man stond daar al een tijdje en had de oudste twee ook meegelokt onder zoals achteraf bleek valse voorwendselen: die karavaan die spullen uitdeelt onder het publiek, dat bleken drie auto's en een dikke politieagent te zijn, en je kon een roze bandana kopen voor een tientje, maar ja, het blijft Holland he, dus dat deden we niet! Oma en ik en Quintijn in zijn bugaboo volgden iets later. En ook wij hadden een prachtige plek, bovenop een rotonde -waar  gelukkig geen enkele renner uit de bocht vloog en ook de volgwagens goed op de ietwat buiten de stoep hangende teentjes van onze kinderen letten.

Het was leuk. Al bleek eenmaal thuis, toen we wedstrijd op tv nog eens terugkeken dat ze het stukje waar wij stonden vergeten waren in beeld te nemen. Maar volgende keer gaan we zeker weer. Misschien komt dan de marathon van New York naar midden Nederland?

vrijdag 7 mei 2010

Give Away

Wat een verrassing op de mat weer vandaag, een superdeluxe kookboek van Sas (mét illustraties van Sigrid!) Ongetwijfeld zal een van de andere blogster/mede-auteurs er een foto van maken. Heel erg bedankt, Sas!

Dan heb ik net het boek van Ken Follett - Brug naar de Hemel - uit dat me was aangeraden door Toaske (als ik me niet vergis, kan ook iemand anders zijn geweest :-) Leuk! Te dik (zwaar) om praktische te zijn, maar zó uit. Een aanrader dus.

Bloggen verrijkt je leven, het is waar.

Dus nu op mijn beurt ook maar eens tijd voor een Give-Away actie. Wat te denken van dit schattige stelletje, mama met kindje. Helemaal nieuw, kaartje zit nog in het oor. (En zelfs mijn eigen schatjes hebben er niet met hun vingers aangezeten, dus nog schoon ook!). Ongeveer 40 cm groot en het kindje zit natuurlijk fijn los in mama's buidel. 


Wie kan ik er blij mee maken? (En waarom?)

donderdag 6 mei 2010

Blij zo blij met mijn award


Ik heb een Award gekregen, de Happy 101 Award. Dank je wel, RoodMetWitteStipjes!!

De regels zijn: 10 dingen vertellen die je blij maken en doorgeven aan 10 anderen.

Nou, euh, lastig om er 10 uit te kiezen, want ik weet er wel meer. Ik kies er maar een paar uit.

Ik word blij van:

  • Die stralende blik in Quintijns ogen als ik hem 's ochtends uit zijn bedje haal.
  • Lente! Zonneschijn, licht en warmte, bloesem aan de bomen, bijna uitbarstende knoppen aan de struiken.
  • Een blik van verstandhouding met een dierbare, hoe kort ook, je aan je merkt dat je precies hetzelfde denkt en voelt en je even heel dicht bij elkaar bent
  • Lekker produktief bezig zijn, op wat voor gebied dan ook. Niets geeft zoveel voldoening als even druk bezig zijn, alles om je heen vergeten en dan tevreden met het resultaat weer een punt van je lijstje af kunnen strepen. 
  • Een half uurtje voor mezelf met een goed boek.
  • De blije gezichtjes en knuffels van Roos en Janick als ik ze ophaal van school
  • Humor. Of dat nou een goede cabaretvoorstelling is, een grappige column, een opmerking van manlief. 
  • Warme geitenkaas met spek en honing
  • Een stevige massage van rug, schouders en nek
  • Een mooie zonsondergang / mooie (wolken)luchten
  • Mijn eigen bed en vooral ook mijn eigen dekbed
En eigenlijk ben ik vooral blij als anderen om me heen blij zijn. Of liever gezegd: ik word minder blij als er iemand om me heen niet zo heel blij is, om wat voor reden dan ook. Schijnt een vrouwenkwaal te zijn, heb ik wel eens op een of andere cursus van het werk (waar ik een van de weinig vrouwen was ja) gehoord.
Ik geef de kettingbrief Award door aan :

BaasBraal, Nanna, Manou, MaMarije, Mevrouw Williams, Huize Steen, Repel, Joeltje, Nienuh, Miriam

dinsdag 4 mei 2010

Dodenherdenking 2010

Nou, dat was weer wat, die dodenherdenking gisteren. We zaten gedrieen voor de tv twee minuten Janick fluisterend uit te leggen waarom iedereen in het zwart was en ze daar allemaal zo stil stonden te staan stil te zijn toen er opeens wat paniek uitbrak. (Kan dat? Een beetje paniek? Net zoiets als "een beetje" zwanger zijn?) Mijn eerste reactie was "nee he, niet weer" er eigenlijk al een beetje vanuit gaande dat er wel weer een of andere idioot al die mensen en die camera's interessant vond om wat in het rond te schieten ofzo (ik dacht dat ik schieten hoorde , bleken de dranghekken te zijn die omvielen). Beangstigend ook om te zien dat er eigenlijk niets hoeft te gebeuren om paniek te veroorzaken.

En nu is het bevrijdingsdag. Papa gaat met de oudste twee naar het speelparadijs hier in de buurt jaja, dat is niet cultureel verantwoord en het enige dat het met bevrijding te maken heeft is dat ik een rustig dagje heb als moeder. Ik mag op Q. passen, lekker buiten wandelen in het zonnetje, en wie weet kan ik nog wat knutselen aan een website als hij zo weer op bed ligt.

En jullie? Wat zijn de plannen voor vandaag?

Wanneer begint de school weer?

Maandagochtend, half tien. De eerste dag van twee weken vakantie. Mama, wat kan ik doen, ik verveeel me. (Verzin zelf iets, wat wil je doen? Mama, wat kán ik dan doen? Ik weet niet wat ik wil doen... Nou eh... ga lego-en, of tekenen, of... neeeee dat is STOM)

Na een dag lang pyjama hangen voor de dvd en achter de spelcomputer (excuses voor mama: het regende, een dagje "niets" doen is ook lekker en bovendien heb ik zelf een heerlijke dikke pil uit te lezen!) zat dan eindelijk die eerste dag erop. Ik wil niet naar behed... ik ben niet moehoe... riep het nog een tijdje vanuit de slaapkamer van oudste...

En toen was het dinsdag. En besloot mama tot actie over te gaan en eiste datzelfde van Janick (Roos doet daarentegen altijd maar wat graag mee). Alles wat al weken op zijn lijstje stond maar waar óf geen tijd/gelegenheid voor was óf steeds door hem werd geweigerd moest nú gebeuren. Een nieuwe zomerjas (de laatste in de stad, zomerjassen dient men vóór het invallen van de dooi aan te schaffen tegenwoordig), de kapper en de bibliotheek. Waar hij zélf een keer de boeken mocht uitzoeken omdat ik me een ongeluk sjouw met boeken die dan vaak genoeg ongelezen weer meegaan omdat ze STOM zijn.

Medemoeders, wat vermoeiend is dit zeg. Ik snap best dat er als kind leuker dingen zijn dan de kapper, maar waarom moet er op alles nu zo gereageerd worden? Ik ben de hele dag druk mijn bloedjes achter de kont aan te lopen en de reacties varieren van geen antwoord geven (als ik vraag wat ze op hun boterham willen) tot boos gestamp omdat ik na het tiende snoepje een keer "nee" zeg tegen dochter, tot oudste zoon die niks wil doen en alles stom vindt: wat ís dit?! En om nou te zeggen dat ik zin heb om echt een dagje "iets leuks" te gaan doen, uhm... Ik durf even niet meer.

zondag 2 mei 2010

Behendigheidsautomaat

Mijn man heeft iets geks. Nou ja, andere mannen vinden het meestal niet gek, maar gaaf. En ik weet ook wel dat er mannen zijn die nóg gekkere dingen hebben, dus ik leef er maar mee. Zijn ding neemt een hoop ruimte in en maakt een takke-herrie, maar elke vrouw en moeder weet dat zodra je het éne speeltje verbiedt er iets anders, mogelijkerwijs nog veel verschrikkelijkers voor in de plaats komt. En voor je het weet heb je een zolder vol treintjes of een terrarium midden in de woonkamer vol met zeldzame vleesetende reuzenslakken, dus... ik laat hem maar.



En wat hij nou heeft? Mijn man heeft een "behendigheidsapparaat". Ten minste, dat staat er op. Vroeger, ergens in het begin van het laatste kwartaal van de vorige eeuw, heette dat blijkbaar zo. Toen stonden die grote zware krengen naast flipperkasten en fruitmachines in de speelhallen. Maar nu staat er dus eentje bij ons thuis. Op onze "studeer"kamer. Met een flink beedlscherm, twee joysticks en veel niet kapot te krijgen knoppen om keihard mee te kunnen vliegen, te springen, aliens af te schieten... Tot grote vreugde van oudste zoon en zijn vriendjes, die op een speelafspraakje na een rondje buitenspelen en wat verplicht knutselen op een gegeven moment altijd met een heeeeel lief gezicht naar me toe komen "moedervan, mogen we nú dan op De Grote Kast??"



Eerlijk gezegd heb ik me er ook wel aan vergrepen. Toen ik zwanger was van hierbovengenoemde zoon stond ik elke avond samen met man voor "De Grote Kast" om Puzzle Bobble te spelen. Ik ben niet zo'n computerspelletjes mens, maar dit is toch wel erg verslavend zeker als je je geliefde die niet alleen erg veel van winnen houdt maar ook jarenlange ervaring in het spelen van alle mogelijke computerspelletjes heeft, keer op keer weet te verslaan. En ook na de bevalling speelden we vrolijk door. Met het volume flink hard, want het hummeltje was al dat geknal en gebliep zo gewend vanuit mijn buik dat hij er lekker van slapen ging... waarom een bola kopen als je een spelautomaat hebt


Dochter en jongste zoon hebben het niet meegekregen vanuit de baarmoeder, want voor het spelen van spelletjes heb je als mama natuurlijk geen tijd meer als er een kind om je heen scharrelt. En ja hoor: oudste is dol op computerspelletjes (hij is één met zijn DS), dochter wil alleen kleurplaten kleuren op de pc, en jongste snapt er de ballen van. Wetenschappelijk experiment bewezen dus.

En voor wie het zelf wil testen (mag ook als je niet zwanger bent):

<link>

(Met de patiebalk schiet je een bal, richten met de pijltjestoetsen. Schiet een bal tegen ballen van zijn eigen kleur en ze "lossen op". Als je alle ballen weg hebt heb je gewonnen. In de 2 persoonversie: heb jij een paar ballen weggeschoten komen ze er bij je partner bij, gna gna..)

Veel plezier!

zaterdag 1 mei 2010

En alweer een nieuwe

.. en alweer een nieuwe layout. Die van gisteren was wel erg leuk, maar toen kwam ik op de site van Nienuh en kreeg ik wel erg veel last van een deja-vu...

Zaterdagochtend, kwart over zeven

Zaterdagochtend, kwart over zeven. Op de weg is het uitgestorven, op een enkele hondenbezitter na. Ik zit met mijn twee oudste bloedjes in de auto op weg naar dochters zwemles, en de Red Hot Chili peppers zingen me zachtjes toe. Eigenlijk vind ik dit stiekum een van de fijnste momenten van de week.

"Mam," zegt oudste zoon. "Ik heb leuk gedroomd vannacht, maar ik denk dat jij het eng vindt. Ik heb met De Dood gepraat" zegt hij op ijzingwekkende toon en trekt er een eng gezicht bij. Nou, mij heb je niet, want dat vind ik dus wel interessant, zo'n droom. Zeker bij een zevenjarige. "Het was een skelet met een gele cape om en hij grommelde alleen maar en toen beet hij me. En toen werd ik een groen monster. En iedereen die ik toen beet werd ook een groen monster."

"Mam," zegt dochter vanaf de achterbank, "ik zag net twee schaapjes bovenop elkaar zitten, die zijn baby's aan het maken! Die ene zat, en de ander stond er bovenop". Ik twijfel een beetje aan de geaardheid van deze schaapjes, maar geniet net als dochter van het mooie uitzicht langs deze weg.

Dochter en zoon denken in stilte nog even na over wat ze net hebben gezegd en de Peppers zijn met hun volgende liedje begonnen. Ik aai de dichtsbijzijnde kinderknie en dan zie ik het zwembad al in de verte opdoemen en de geur van chloor vermengt zich al met de geur van de cappucino die zo meteen voor me neer wordt gezet.