vrijdag 30 april 2010

Oeps...

... en toen drukte deze ervaren it-ster zomaar op het knopje "Bewaar" en was de layout van haar blog verdwenen en nee, ik had de oude layout niet nog eerst even ergens bewaard.... Oeps... dat was niet helemaal wat ik wilde. Dus toen moest ik een nieuwe layout. En ach, deze staat ook wel leuk, toch? Nou nog even dat `undefined´ door de datum weten te vervangen...

Ik was al bezig met het opzetten van een nieuwe site, een verzamelsite voor on-line kinderspelletjes. Ik weet het, daarvan bestaan er al duizenden, maar ik wil een hándige, eentje waar mijn kinderen zelf gewoon iets uit kunnen zoeken zonder steeds vast te komen te zitten of honderduizend kleurplaten af te drukken terwijl ze gewoon op de computer willen kleuren... Ik zoek nog een mooie plaatje en een goede naam. (Tips?)

Ondertussen waren manlief en oudste kindjes op de regenachtige vrijmarkt. Het was leuk, en goedkoop. Voor een euro of vier hadden ze een Nijntje-spel, een dino-boek, stickers, bouwplaten, een soort loco-achtig computerspel, twee dvd's... En voor het dubbele bedrag vijf overheerlijke oranje tompoucen van de echte banketbakker. Hhmmmm.

donderdag 29 april 2010

Afstand

Gisteravond had ik een etentje van het werk. Al heb ik mijn laatste dag gehad, ik hoorde er vanavond toch nog een beetje bij. Maar veel mensen vroeg me: "hoe vind je het nou, om hier te zitten, zo na je afscheid? Hoe voelt het?"

Naast veel leuke collega's met aardige trekjes en bijzondere eigenschappen had ik ook zo mijn ergernissen één van mijn talenten, ik kan me uitstekend ergeren aan mijn medemens: de vreselijke kantoorhumor, de roddel en jaloezie, het ellebogenwerk... blij dat ik daarvan verlost ben.

Ik zat daar, omringd door collega's die ik al jaren ken, en iedereen was gewoon fijn zichzelf, of misschien nog ietsje meer dan normaal misschien, geholpen door wat alcholische versnaperingen. Ik zat daar en ik keek eens goed rond. Een van de meest handtastelijke heren op de afdeling begon ook vanavond steeds vaker zijn buurvrouw zogenaamd spontaan te bekloppen en te omhelzen en Het Grijs-Gestreepte Maatpak, waar ik wel eens eerder een blogje aan gewijd heb, blonk weer uit in sexueel getinte, bijzonder vrouwonvriendelijke geintjes op hoog volume. Man o man, wat heeft die vent me geirriteerd.

En weet je? Ik hoorde en zag het allemaal aan, en ik vond er helemaal niets meer van. De ergernis was weg. Ze zijn zoals ze zijn en ze gaan hun gang maar. Zonder mij. Wat een beetje afscheidtand nemen al niet kan doen.

woensdag 28 april 2010

Roosje heeft een nieuwe schooltas!


Voor de kenners: dit is een échte made-by-meet , op verzoek aangepast aan de wensen van mijn dochter. (En dat ze Roosjes naam verkeerd heeft geschreven, ach... ik denk dat Meta een beetje dyslectisch is, geeft niks (-; de tas is zoooo mooi!)

dinsdag 27 april 2010

Het waren twee fantastische dagen...

Vandaag was de laatste dag als loonslaaf, de laatste dag als uithuizigwerkende moeder, laatste dag op het kantoor waar ik inmiddels al weer 6 jaar heb gewerkt. Over het algemeen best naar mijn zin.

Taart, handjes schudden, veel gemeende lieve woorden maar ook veel loze beloften en standaard bedankt-en-succes-verder-tjes. Eigenlijk heb ik het niet op afscheid nemen, kan er niet zoveel mee. Weet niet wat te zeggen, wat te denken. Ik houd niet van al die formaliteiten, dingen doen omdat het zo hoort. Maar goed dat ik toch niet met Willem-Alex getrouwd ben, denk ik dan...

Het is een rare dag. Aan de ene kant heb ik lang uitgekeken naar deze persoonlijke "bevrijdingsdag". Aan de andere kant is het toch ook wel eng. Ik ben nu aan mijn familie en vooral aan mezelf overgeleverd, als eigen baas. En ik weet zeker, deze baas wil dat er hard gewerkt wordt!

Als ik maar mag bloggen onder werktijd, dan vind ik het best.

maandag 26 april 2010

En weer met volle energie begonnen..

Gisteren lag ik om zeven uur gevloerd, zoals jullie hebben kunnen zien. We hadden nog een klein en gezellig feestje van de 1-jarige. De laatste gasten vertrokken om een uur of zes. Daarna nog een paar tosti's gebakken voor de kinderen die zich niet tegoed hadden gedaan aan gebakken geitenkaas en gevulde bonbons, en dochter en zoontje in bed gemikt. En toen kon ik niet eens meer wachten op oudste zoon, want ik ben er ook in gaan liggen. Met mijn "Brug naar de hemel" (zie hiernaast). En heb vast een uur of twee voorgeslapen voor ik zoon en man nog een laatste kus heb gebracht, iets heb gedronken en mijn bed weer in ben gerold.

En vanmorgen was het gewoon weer fijn school. Man naar zijn werk, kindertjes naar school. Ik had een goed gesprek met de juf van oudste die een tijdje niet zo lekker in zijn vel zat (het school is STOM verhaal) en eenmaal thuis hebben zoontje en ik de hele woonkamer ontmanteld. Bij gebrek aan schuurmachine en pot white-wash en goedkeuring van manlief, maar men-o-men wat gaat die vergeelde bekraste parketlak me tegenstaan! heb ik de vloer maar flink gestofzuigd de werkster komt blijkbaar nooit ónder de bank en áchter de tafel en gesopt. Nieuwe viltjes onder de pootjes en als het allemaal weer droog en netjes is nog even lekker schuiven. Wie weet staat die ene bank wel veeeel leuker in de andere hoek?!

vrijdag 23 april 2010

Vragen en antwoorden - deel 3

Er stonden nog wat vragen open.... Zal eens kijken of ik een paar antwoorden weet.

Toaske's vragen:

- schoenmaat was tot vlak voor het eerste kind 39, nu 40

- ik ben midden blond van mezelf, met in de zomer natuurlijke highlights. Maar ik blond tegenwoordig ook wel nog blonder bij (helemaal of stukjes)

- Spijt heb ik zelden. Als ik je toch een antwoord moet geven dan en ik zou mijn leven over mogen doen, had ik misschien een andere studie gekozen. Niet dat de studie niet erg leuk was, maar het werken dat daar min of meer automatisch op volgde viel me nogal tegen. Ik herinner me nog heel goed dat ik in de studiegids heel lang heb stilgestaan bij medicijnen, maar was (en ben nog steeds) bang voor bloed en "enge dingen". Maar vind het zeker bere-interessant, en het is werk waar ik denk ik veel meer voldoening uit zou halen dan aan wat ik nu doe (eh deed). (Oja, en van paramedische beroepen had ik toen nog nooit gehoord...)

- Ik ben rechtshandig

- Was ik vroeger populair? Op de lagere school had ik een paar vriendinnetjes, maar echt contact met de klasgenoten niet al kwam ik wel op verjaardagsfeestjes en speelde ik met de meisjes op het schoolplein en thuis. Ik geloof dat ze mij ergens wel waardeerden (ik kon "goed leren" zoals dat heette) maar niet helemaal begrepen (en erg veel deed ik ook niet om toenadering te zoeken, behalve dan mijn cito-toets express verkeerd invullen zodat ik óók een mavo advies kreeg... ahum, bloss, schaam...)
Op het VWO had ik één hartsvriendin. Verder gewoon gezellig omgaan met de rest van de klas, maar een heel populaire meid die altijd omringt en gevolgd werd door vriendinnen, neuh. Daarvoor ben ik te veel op mezelf.

Miriam's vragen:

- Ik was 28 toen ik manlief tegen het lijf liep toen hij kwam werken op een plek waar ik ook een klus deed. En zo is het gekomen.

- Wild verhaal uit mijn studententijd? Pffff. Zo veel wilde verhalen heb ik niet. Bovendien gaat je geheugen nogal achteruit als je er maar genoeg bier in gooit.

- Welke festivals ben je geweest? Eh, geen enkele! Saai he! Wel naar concerten, waarvan de beste geloof ik Lenny Kravitz was in Den Haag. Eigenlijk vind ik kleinschalige dingen leuker dan van die enorme evenementen. Zo heb ik een keer bij de Rolling Stones in de Arena gezeten, bovenste ring, ik zag niks, zat op een klerestoeltje tussen een paar dikke ouwe mannen (en een vriendje ja, die was niet dik). Had thuis net zo goed een cd-tje op kunnen zetten... wat een drama.

- Mijn lievelingseten? Ik vind tortilla's/enchilada's wel lekker. Of lasagne. Carpaccio, geitenkaas met spek en honing, gebakken bananen, erwtensoep, brood met ham en komkommer...

Sabia vraagt:

- Ik zou wel willen weten of je nog een kind zou willen?
Ja, dat verlangen is er wel. Zwanger zijn, het idee van een groeiend kind in je buik, zo'n fris vers baby'tje... hmmmm. Ik ben dol op kleine kindjes en ik ben ook echt het verzorgende type. Aan de andere kant vind ik drie pubers zometeen ook wel genoeg (-; en zijn er meer praktische overwegingen waarom we het bij drie kindjes houden. Dus dan maar een poesje zometeen, of een onthaalkind zoals de Belgische bloggers zo mooi zeggen.

LenteRoos vraagt:

Trouwen... tja. We hebben in 2003 hele mooie trouwringen uitgezocht en laten graveren met naam, geen datum. Eigenlijk hebben we al lang hele vage plannen, maar geven er niet zo'n prioriteit aan. Zo veel voegt de getrouwde status ook niet toe denk ik dan. En vooral weten we ook niet goed hoe, waar, wanneer...
We hebben wel de zaakjes wettelijk geregeld voor hypotheek en kinderen, dat wel ja.

In de categorie: later lach je er om

Het ene moment zit je over een onderwerp voor je blog te denken, het volgende dient het zich vanzelf aan. In de vorm van een verschrikkelijke lucht uit de naastgelegen kamer waar oudste zoon - met Nintendo ds in zijn hand- nog heel even op jongste aan het passen is, voor de één gaat slapen en de ander een feestje heeft.

Eén blik om de hoek van de deur zegt genoeg. Oudste zit met gespannen gezichtje als een idioot op de knopjes van zijn ds te drukken. Ook al vergaat de wereld, hij moet nog wel even die paar extra sterren verdienen. Jongste kraait en draait vrolijk met zijn beentjes door een grote berg met bruine, euh... Gadverderrie, poep!!! Overal, maar dan ook óveral zit poep. In de luier die ergens op de grond ligt, op de vloerbedekking, op de zitzak, op Q.'s sokjes, zijn romper en in zijn nek. En als ik hem bij zijn kladden grijp en met een naar ik dacht efficiente beweging in een (leeg) bad kieper zit ook de badkamerdeur vol.

Ik schijn ooit een keer in een vlaag van kraamhormonale verstandsverbijstering beweerd te hebben dat "babypoep van je eigen baby helemaal niet vies is" (en ik schijn ook nog gepassioneerd aan de allereerste plasluier te hebben geroken). En manlief zou manlief niet zijn als hij me die uitspraak bij elk vermoeden van een stinkende geel uitziende luier inwrijft, euh, helpt herinneren. Zodat ik alleen onder het verschonen van poepluiers uitkom als ik een week op zakenreis ben nooit dus.

Gisteren schreef ik dat al op de blog van K-meel als reactie op haar poeplogje, en toen vond ik het zelf nog wel grappig. Maar nu vind ik het even niet zo leuk meer. Mèn wat een viezigheid. Gaat die lucht ooit nog uit mijn huis, en uit mijn neus?

Ik weet in ieder geval wel wie er hier schuldig is. En dat is Quintijn. Want omdat hij, ik schreef het hier al eerder, ook weer zo'n vreselijke baby is die probeert zich in honderduizend bochten te wringen als ik hem een luier aan wil trekken, móest ik het deze keer wel even snel snel tussendoor doen. Terwijl hij rechtop tegen de boekenkast aan stond om daar iets grote-menserigs uit te zoeken. Maar vanaf nu is het uit, Quintijn! Ik neem de tip van Baasbraal ter harte en ga nu op zoek naar een hele lange spijker (of een magneet, da's minder pijnlijk denk ik).
Intussen ligt jongste braaf te dromen in zijn bedje van hysterische moeders met hogedrukspuit en is oudste op zijn kinderfeestje afgeleverd. Nou bedenk ik me dat ik hem eigenlijk vergeten ben te inspecteren op aanklevende stukjes poep. Ik zet mijn telefoon voor de zekerheid maar even uit. Stel dat ze me bellen, dat hij opgehaald moet worden uit het kinderparadijs van het feestje, dan heb ik geen tijd om dit stukje af te maken en de stukjes even uit mijn eigen haar te gaan wassen.
Bovendien, wat is er nou erger, een kinderfeestje met een tiental zevenjarige jongens, of een beetje babypoep...

donderdag 22 april 2010

Home-made virus knutselen

Wat een interessant programma, Labyrint. Uit de tv-gids:

Labyrint volgde (dit keer, uitzending van gisteravond) een nieuwe generatie wetenschappers die in laboratoria synthetisch leven bouwen en zet vraagtekens bij deze ontwikkeling. Want de code van het leven is openbaar en DNA is op internet te koop. Kan iedereen met internet en een DNA lab in zijn garage nieuw leven creëren?

Mijn eerste gedachte bij het zien van dit programma was: wow wat interessant! Dat had ook een goeie studiekeuze voor mij geweest, daar had ik mijn hersencelletjes wel voor in willen zetten. (Helaas zijn ze nu verzwakt door al dat bevallen en moederen en jarenlang afstompend it-werk, ik kom niet verder meer dan het bedienen van de diverse Fischer Price activity centers). Ook schrokken zowel manlief als ik dat het zó snel is gegaan met de ontwikkelingen op dit vakgebied. En natuurlijk, net als met alle nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen kun je er goede en slechte dingen mee doen... (Off topic: Eén van de gasten riep ook iets grappigs over "terroristen met slechte bedoelingen", haha, alsof er ook terroristen zijn met goede bedoelingen?)

Klik even op deze link van uitzending gemist en bekijk de uitzending.

Ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

dinsdag 20 april 2010

Vandaag is het feest


Mijn grote kleine man, mijn baby-die-nu-officieel-een-dreumesje is, Q.tje, drakendoder, lief kereltje is vandaag één jaar geworden!!

En dan kijk je toch even terug he. Naar dat lieve kleine wezentje dat met een ongelofelijke big bang ter wereld kwam.... met die kleine voetjes en handjes en dat koppie...



En ook naar de vorige éénjarigen. Vooruit, omdat jullie het zo leuk vinden nóg maar weer een puzzeltje dan. Wie is wie?

maandag 19 april 2010

Schrijvelarij


Dochter heeft een paar passies: roze (oke, dit is meer lila) en hartjes. En letters schrijven en lezen vindt ze ook leuk. (Tip: bedenk zelf spaties en regelovergangen, de letter i klinkt als ie, het verschil tussen een f en een v is ook lastig als je net vier bent. Oja, en verraadt ze nu zomaar de twee eerste puzzeltjes van hieronder? Gelukkig niet in zoekmachinevriendelijke vorm!)

zondag 18 april 2010

Vraag en antwoord - deel 2

Wat een lekker dagje he. Een lekker dagje buiten, in het zonnetje, een mooie dag maar niks blogwaardigs.

Gelukkig heb ik nog wat vragen te beantwoorden. Toaske en Cisca vroegen zich af hoe mijn kinderen nou eigenlijk heten. Nou, ik heb drie puzzeltjes voor jullie.
  • De oudste is een kleine tovenaar (maar vernoemd naar de oude wijze tovenaar uit de Arthur sage).



  • De middelste heeft de naam van een bloemetje. Of van een sterretje: in het grieks(!) dan (maar dan afgekort). Hieronder het geboortekaartje (nee, die paarse balken horen er oorspronkelijk niet in!), waar we in de rechterbovenhoek een stukje uit het woordenboek hebben gekopieerd...



  • De jongste is een echte drakendoder (nu nog in training), een held uit een middeleeuwse (chirstelijke) legende.
En, nee, dit mooie stuk is geen helaas onderdeel van ons huis, en het geboortekaartje was ook wat hipper qua style, maar het is wel een mooi plaatje van de eerste echte St. J....
Nu zouden jullie toch wel moeten weten hoe ze alledrie heten?! (Sssttttt.... niet hardop zeggen!)
De reden dat we deze namen hebben gekozen? We vonden het leuk dat er een verhaal en betekenis aan elke naam zat, maar we hebben niet gezocht naar namen met een (specifieke) betekenis. Vooral vonden we deze drie namen allebei gewoon mooi. Hopelijk zij zelf ook.

vrijdag 16 april 2010

Beschimmelde chocola of gekke koeien

Met dank aan een van jullie medebloggers voor het lumieuze idee: om mijn witte melkflessen vast vóór de eerste rokjesdag wat bij te kleuren heb ik een spuitbus gekocht van zelfbruinende creme. Mij hebben ze niet. Al zit er op allebei de benen nog een rest spatader, met een fris bruin cafe-creme tintje valt dat niemand op.

Gisteravond dus, kind in bad, ander kind veilig op de DS en de derde met zijn handjes in de wc pot, vissend naar ik weet niet wat en niet luisterend naar mag-niet. Hoewel die stomme cremes in het verleden nooit zo veel resultaat hadden blijf ik hopen. Misschien, als ik het vanaf nu elke dag gebruik dan ben ik volgende week wel toonbaar zonder beenbedekking.

Vanmorgen zag ik opeens iets raars, toen ik, wederom baby met zijn handjes uit de wc pot moest bevrijden. Daar beneden, op mijn voetzoel. Mijn voet, mijn kuit. Schrik, mijn hele been, allebei! Koffiekleurige vlekken met hier en daar wat witte plekken tussendoor. Beschimmelde chocola? Gekke koe? Of gewoon mammalien die vergeten is het zelfbruinende spuitspul uit te smeren.

Toch maar weer die grote bruine elastische kousen opzoeken vandaag...

In het belang van de wetenschap

Gisteren was ik in het ziekenhuis. Niet vanwege een of ander defect aan mijn prachtige lijf, maar in het belang van de wetenschap. Ik heb me laten overhalen 4 buisjes bloed af te laten aftappen, in een ander buisje een plas te doneren en me te laten ondervragen over al mijn en mijn familie’s kwalen, ziekten, afwijkingen en vreemde gedragingen. Werd gewogen en gemeten (toch weer twee centimeter gegroeid ten opzichte van een half jaar terug bij het consultatiebureau!) En heb een heleboel vragenlijsten ingevuld (Wordt u zenuwachtig van spreken in het openbaar? Bent u een adhd-er? Hypochonder? Wel eens stemmen gehoord? Denkt u dat andere mensen achter uw rug over u praten? Anorexia? Wast u uw handen wel eens? Vaak? Ooit pijn in uw hoofd gehad? Bent u nu na het lezen van al deze vragen nog steeds niet aan het twijfelen over uw geestelijke gezondheid?) en verder nog moeilijke rekensommen, bijzonder lastige geheugentesten, reeksen, algemene kennistest, o-help-ruimtelijk-inzicht-blokken-bouwen wat eenvoudige testjes en neuropsychologische taken.

Ik was een van de vele deelnemers aan een nieuw onderzoek over genen en gedrag etc. Een ontzettend boeiend thema, als je het mij vraagt. Want wat is nou erfelijk bepaald, en wat niet, nature vs nurture... (En dan, als je dat weet, wat kun je dan verder met die kennis om mensen te helpen?) In ieder geval hoop ik van harte dat ik een klein beetje heb meegeholpen wat meer inzicht te krijgen in deze materie, en dat mijn achter-achterkleinkinderen (als ik zo gezegend ben…) en de rest van de wereld daar wat aan hebben.

Maar ja. Hoe interessant het onderwerp, en hoe leuk ook om testjes en vragenlijsten, dat bloed prikken, dat is toch geen hobby van me en blijkbaar ook niet van de prikster in kwestie, want ze heeft er drie pogingen voor nodig gehad!. Gelukkig was manlief me al voorgegaan, een maandje geleden, en hij had er niets aan overgehouden behalve een goed humeur na de uitslag van de testjes en vijf tientjes vergoeding voor de moeite. Dus toen durfde ik ook wel al was het maar om manliefs high-score op die testjes te verbeteren.

En die 50 euro, die ga ik in naam van de wetenschap zo maar eens lekker over de balk smijten. Ik weet alleen nog niet aan wat. Op de vraag “neemt moeilijk beslissingen” scoorde ik namelijk wel erg hoog.

woensdag 14 april 2010

Schoolfotograaf

In mijn hele carriere als moeder heb ik het maar een keer of drie geprobeerd: de avond van te voren kleding klaarleggen voor de dag erop. Mijn kinderen zijn daar te eigenwijs voor, en ikzelf niet georganiseerd genoeg. Bovendien heb ik 's ochtends altijd heel andere ideeen over wat lekker zit en leuk staat dan 's avonds laat. Ik heb het geprobeerd, ook voor mezelf werkt het niet.

Maar nu plan en combineer ik me een slag in de rondte. Ik ben er de hele week al druk mee. Ik strijk en was me rot, zoek allerlei setjes uit en leg de gekozen combinaties uit in de gang. Broekje, sokjes en shirt met lange mouwen voor de jongste, broek-zonder-hoog-water met korte mouwen voor kent-geen-kou oudste, en een meisjesachtig roze jurkjerokjemaillotje met veel bloem en kantjes voor dochter. En om het extra ingewikkeld te maken moeten die drie gekozen setjes dan ook nog eens samen perfect kleuren. Heb ik eindelijk twee leuke groene jongensshirts in twee verschillende maten gevonden, kleurt dat fuchsia er weer vreselijk bij. En zo begin ik weer van voren af aan. Toch maar de zwart-witte combi voor de boys dan, zodat de dame er flink bij af kan steken met haar rode jurk?! En vloekt het Cookie Monster niet vreselijk met Hello Kitty?

Nog 29 uur te gaan. Zal ik het redden? Opletten dat de gekozen kleding niet voortijdig wordt gevonden en besmeurd met pastasaus of snottebel. Vanavond alledrie in bad, haartjes wassen en alleen nog voeding via de sonde geven. Vrijdag op tijd op het schoolplein om de resten klei onder de nageltjes uit te peuren, met haarlak die ongedwongen uit-je-bed-look flink te verstevigen, de vlechtjes extra stevig aan te trekken en alledrie de kinderen in te prenten (op straffe van een weekend zonder computerspelletjes, barbies en melk) dat ze ook wel eens gezellig dicht bij elkaar kunnen zitten ZONDER elkaar te knijpen of te duwen en dat ze vooral BLIJ moeten kijken.

Het wordt vast een énige foto!

Rectificatie

Volgens een van mijn huisgenoten heb ik hier onder ergens een blogje geschreven wat niet helemaal de juiste voorstelling van zaken weergeeft. Nou gebeurt dat wel vaker in grappig bedoelde stukjes, een beetje overdrijven, maar om nou te voorkomen dat hij troost zoekt bij één van de dames van het secretariaat heel Nederland de kinder- en vrouwenbescherming op ons afstuurt zal ik er nog even speciaal een blogje aan wijden.

Dus. Mijn excuses aan alle mensen die aan narcoleptica lijden, daar mag ik geen grapjes over maken aan jou, mijn allerliefste vriend, huisgenoot, vader van mijn bloedjes. Zo veel slaap je helemaal niet. In ieder geval niet 's nachts in ons bed, dan ben je best wel vaak wakker. En dat je tussen het harde werken door (wat moet dat Nederlands Blauw op straat zonder jou? Al heb je zelf nog weinig boeven met je blote handjes gevangen, in jouw soort werk ben je de beste, en dat meen ik nou eens serieus!), het kinderen vermaken, het eten koken, het opruimen van het grove tuinafval, de belastingaangifte, etc. etc. even pauze wilt nemen, dat snappen we best en dat je met je ogen dicht snurkend op de bank voor de tv ligt, dat wil natuurlijk NIET zeggen dat je slaapt! En ik mag tenslotte ook wel eens een uurtje pat terwijl jij de honneurs waarneemt.

Liefje, sorry. Je bent een super vader en huisgenoot en vriend. En wie weet echtgenoot. Je mag zelfs in slaap vallen tijdens de dodelijk saaie praatjes van de ambtenaar van de burgerlijke stand, maar wel op tijd wakker worden voor dat ja-woord en die handtekening, oke?

dinsdag 13 april 2010

Vraag en antwoord 1 - eerste liefde

Of ik mijn eerste liefde nog wel eens zie, vroeg Toaske hier. Wat is de definitie van "eerste liefde"? Moet je in gezamelijk overleg "verkering" hebben gehad, gezoend, samengewoond? En tellen platonische liefdes ook? Ik vind van wel, want als ik alle tijd die ik heb besteed aan stille jeugdliefdes moet schrappen ben ik zo maar een jaar of tien kwijt.

Net als manlief trouwens, was ik van jongs af aan áltijd ontzettend en tot over mijn oren verliefd, en niet zelden op meer dan één persoon tegelijk. Ik droomde niet zoals mijn klasgenootjes over John Travolta, Adam Ant of Roberto Jacketti, want daarvoor waren de jongens op school zelf vaak al onbereikbaar genoeg. Ik viel iedereen die er maar naar luisteren wilde lastig met mijn hartekreten, maar om het object van mijn verlangens (zo'n puberig pukkelig jongentje) zelf aan te spreken, dat ging me vaak te ver. En meestal was dat ook wederzijds zodat er weinig meer gebeurde dan wat broeierige blikken heen en weer.

Goed. Mijn eerste liefde dus. Het begon allemaal op mijn zevende, in de tweede klas
lagere school begon ik in te zien dat het andere geslacht toch op een andere manier wel interessant was en besloot ik verliefd te worden op R., een vrij rustige jongen uit mijn klas. Hij was van half Indonesische afkomst, met prachtige bruine ogen en dik donker haar. Mijn tijd ver vooruit, want geen enkel meisje in onze klas
haalde het in haar hoofd om jóngens te vragen, vroeg ik hem en zijn beste vriendje op mijn verjaardag. De sukkel liet door zijn vriendje een smoes verzinnen en ze kwamen allebei niet. Een paar weken later kwam de aap uit de mouw toen de moeder van R. een verkreukelde uitnodiging onderin de tas vond en het verlegen ventje er aan zijn oren bij trok om nederig excuses te maken tegen mij en mijn moeder.

Het is dus nooit wat geworden, en daar heb ik verder geen moment om getreurd een volgende slachtoffer was zo gevonden. Toen ik hem op mijn twintigste nog een keer op een reunie tegenkwam herkende ik hem niet eens meer als een oud-klasgenoot. Een beetje saaie, veel te serieuze jongen. En dat leuke lachje en die mooie donkere ogen die hij op de schoolfoto (ik heb het gecheckt!) nog wel had waren inmiddels ook verdwenen. (Waar verlies je zoiets he, vraag je je af?)

Dus om kort te gaan, het antwoord op de vraag is nee. Nee, ik geloof niet dat ik mijn eerste liefde nog wel eens zie. En als hij zijn naam niet noemt herken ik hem waarschijnlijk ook niet.

maandag 12 april 2010

Wanneer krijgen we nou weer eens regen??

Met dank aan Jeanette....

Dochter heeft de strijd om de plu gewonnen van zoon. Ook al is-tie blauw, het is toch meer een accessoire voor meisjes dan voor stoere jongens (en hij kan harder trekken, maar zij kan harder gillen als het er op aankomt)

Wat ontzettend jammer dat het zo weinig regent!!

zaterdag 10 april 2010

Mammalien geeft antwoord

Toaske, Roelien en Madelief (en vast nog meer...) gingen me al voor (bedankt voor het leuke idee, dames. ik pik het even:)


Alles wat je altijd al had willen weten van Mammalien, maar ...

nouja.. je snapt het wel.



Ik kwam op het idee naar aanleiding van de reacties op het stukje hieronder waarin ik wel iets meld over mijn eigen bedrijfje en mijn ontslag, maar niet over wat ik dan ga doen. En wie dat nog niet wist wil dat natuurlijk wel weten!
Het antwoord op die vraag in het kort (zie ook onderaan bij de reacties op dat stukje): websites bouwen, programmeren/techniek en content schrijven (want schrijven is ook écht heel erg leuk), en alles wat daar verder nog bij komt kijken. <link> is het produkt van wat geknutsel in de avonduurtjes. Ik hoop vanaf nu, naast het (op)voederen, vermaken en verzorgen van de drie mormeltjes, wat meer tijd te kunnen gaan besteden aan deze site plus online winkel en vooral ook aan andere, nieuw op te zetten sites. Nog weer meer te leren, nieuwe dingen te proberen, etc etc.

Nou, dat was antwoord één. Een voorbeeldje.
Wie heeft er nog een vraag? Wat wil je van mij weten, wat dan ook (mijn haarkleur, voorkeur, kinderen, lievelingsrecept, euh..)!? Kom maar op!

In de speeltuin

"Mama, weet je nog dat Roos eerder kon schommelen dan ik?" roept zoon, zo hoog schommelend dat hij bijna over de kop gaat.
"Dat weet ik nog wel. Maar vertel eens, hoe/van wie heb je het uiteindelijk nou toch geleerd?" vraag ik hem.
"Nou, van mijn benen. Want schommelen is net zoiets als hardlopen met twee benen."

vrijdag 9 april 2010

Over einde en een nieuw begin

De kogel is door de kerk. Ik stop. Nog een paar werkdagen op kantoor te gaan en dan is het voorbij met de loonslavernij. Dan ben ik eigen baas. Zelfstandig ondernemer én thuisblijfmoeder en schoonmaakster. Twee zware klussen die veel energie en aandacht zullen vergen, maar die ik allebei maar wat graag doe.

donderdag 8 april 2010

Opa's Ferrari


Een tijd geleden alweer is opa's rode autootje door een van de kleinkinderen (die geen benul van merken maar wel van kleuren had) omgedoopt tot "Opa's Ferrari".

Mijn vader is nu 85 en bij de laatste medische keuring is zijn rijbewijs niet meer verlengd. Mijn ouders vonden het jammer maar mijn vader heeft zich er eenvoudig bij neergelegd en er werd besloten de auto dan maar zo snel mogelijk weg te doen.

En nu staat de Ferrari op onze oprit. Wordt hij door manlief helemaal opgepoetst en gefotografeerd, want manlief gaat hem te koop zetten. Hartstikke fijn natuurlijk, want manlief is een goede verkoper en niet alleen neemt hij mijn ouders een voor oude mensen lastige klus uit handen, ook kan hij ze zometeen weer blij maken met wat centjes. Maar toch voelt het een beetje triest, het einde van een tijdperk.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...