dinsdag 9 maart 2010

Gewoon niet doen

Na een nacht wakker gelegen te hebben dankzij Roosjes mama-ik-kan-nie-slapen-mag-ik-bij-jullie scherpe ellebogen en knieeen en me een dag lang te hebben geergerd aan managers en loopbaancoaches kan er even geen gezellig blogje meer af. Boos en opstandig was ik, en na een dag lang eigenlijk niets te hebben gedaan met al die dingen die me tegenstonden ben ik nu helemaal op. En heb ik geeneens zin om hier ook maar een beetje op te schrijven wat er vanmorgen nog op het puntje van mijn tong lag.

Bovendien, de vuile werkwas buiten hangen op je blog? Gezeur en gemopper? Dat hoort niet op je blog las ik ergens. Hoewel ook een hoop bloggers het met me eens zijn dat als je even lekker wilt mopperen en zeuren dat nergens zo fijn kan als op je eigen anonieme blog!

Een paar vragen aan jullie dan maar: wat vind jij nou echt een taboe in blogland (wat zou je zelf nooit schrijven)? En in de "echte" wereld? En welk taboe mag er onderhand wel eens doorbroken worden?

23 opmerkingen:

  1. Misschien ben ik ouderwets, maar het sexleven van bloggers hoef ik niet te lezen en gelukkig ben 'k het nog niet tegengekomen, behalve dan de mooie wondertjes die eruit komen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik was gisteren ook zo chagerijnig door iemand op het werk. Maar net als jij, hang ik dat hier maar niet buiten, in angst dat ik er uiteindelijk het slachtoffer van word ipv degene die zich als een hufter gedraagt.
    En ik kan wel zeggen over welke onderwerpen je wel of niet zou kunnen bloggen, maar dat is een beetje ieder z'n eigen verantwoordelijkheid want bij iedereen ligt de grens weer ergens anders. En als ik een onderwerp niet wil lezen, nou dan lees ik het gewoon niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Waarom mag je niet zeuren en mopperen op je eigen blog? Dat moet je toch zelf weten. En wat je wel of niet vertelt, dat is ieders eigen verantwoordelijkheid, vind ik. Of iemand het leest, ook.

    Voor mij liggen sommige onderwerpen gevoelig omdat ik niemand via deze weg (de blogweg) wil kwetsen. Eerlijkheid staat voorop, als er iets is, dan spreek ik dat liever rechtstreeks met diegene uit.

    Taboes? Ik heb bijvoorbeeld geheimhoudingsplicht voor mijn werk, dus alles wat met cliënten te maken heeft, of met behandelingen, daar schrijf ik niks over.

    Anonimiteit is heel relatief in het world wide web, dat is ook een reden om naaste familie -die niet gevraagd heeft om mijn geblog- niet in de spotlights te zetten.

    Maar eh sterkte met je loopbaancoaches, het is jammer dat jij er ongelukkig van wordt, dat is niet de bedoeling!

    En ach die Roosje, aan de ene kant vond/vind (ja nog steeds komt jongste (bijna 10) bij ons in bed) ik het lastig, want je slaapt niet goed, maar het is ook zo heerlijk, zo knus en gezellig. Of ben ik nou weer te positief??

    Groet Roelien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn blog is niet geheel anoniem. Zijn ook mensen "uit het echte leven" die het lezen.
    Dus ik schrijf maar geen (negatieve) verhalen over deze mensen.
    Of dingen waarvan ik niet wil dat mensen uit het echte leven het weten...
    Soms heb ik er wel eens spijt van dat ik mijn blog niet anoniem heb gehouden. Dan zou ik lekker los kunnen gaan.
    Over schoonmoeders bijvoorbeeld... :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zou nooit bloggen over vervelende dingen die ik meemaak van bekende mensen - huwelijksproblemen, moeilijke kinderen, etc. etc. Zelf zou ik het ook niet fijn vinden als iemand anders mijn minder leuke kanten van commentaar zou voorzien, en al helemaal niet in een boze bui.
    En verder: inderdaad, wat je schrijft én wat je leest is je eigen verantwoordelijkheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja, ik vind het ook moeilijk om de grens te bepalen, maar zelf hanteer ik de grens dat ik er mensen mee kan kwetsen die me lief zijn. Als de mensen van je werk je blog lezen, moet je bepaalde dingen niet schrijven VOOR HUN. Het is goed om rekening te houden met elkaar. Maar ik vind wel dat je mag schrijven DAT je je geërgerd hebt. Dan schrijf je over jezelf. Vroeger hield ik een dagboek bij, maar nu heb ik een blog. Dat betekent dat bepaalde dingen nu niet meer opgeschreven worden.
    En verder": onze kinderen sliepen ook vaak bij ons in bed en het is vanzelf overgegaan! Ik vond het terugleggen vaak erger dan het bij je houden, dus......

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Overigens: er zijn mensen die een blog bijhouden waar je een wachtwoord voor nodig hebt om te kunnen lezen. Dat is altijd ook nog een mogelijkheid.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik schrijf over veel, maar lang niet over alles. En dat waarover ik niet schrijf kan heel eenvoudig zijn van een leuk/boos/moeder-dochter-gesprekje met dochter waar niemand iets mee te maken heeft, tot ruzies met de mensen waarvan ik houd of mijn seksleven.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Er zijn zaken waar ik in afspraak met mijn man niet over schrijf, over te intieme dingen bijvoorbeeld, of relationele ergernissen.
    Zelf vind ik het ook een lastige, want mijn blog is niet anoniem... dat is ook omdat het een eigen weg is gegaan, in sé was het de bedoeling om het over ecologisch opvoeden te gaan hebben, maar nu schrijf ik ook over veel meer, dus jah.
    Over mijn directe familie schrijf ik niet vaak, omdat er te veel zou zijn en omdat het dingen zouden zijn die me later misschien nog onder de neus zouden kunnen worden gewreven. Soms vind ik dat een klein beetje jammer -als ik eerlijk mag zijn- omdat ik ook wel denk dat er veel herkenbare dingen bij zouden zitten ;-)
    Mijn zonen hebben nog geen inspraak in de blogpublicaties maar ook bij hen heb ik altijd hun welzijn voor ogen, ook op langere termijn.
    Dus ja, soms is het wel even wikken en wegen, maar als ik twijfel, doe ik het gewoon (nog) niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik lijk best open, maar d'r zijn heel veel dingen waar ik niet over log: heel veel familieperikelen, m'n relatie, m'n seksleven, écht werkgerelateerd, financiën, vriendinnen, andere loggers..pff..heel veel dingen eigenlijk. Ik log alleen dat waar ik behoefte aan heb. En nu log ik ook maar heel weinig, omdat ik er ook weinig behoefte en energie voor heb.

    En lastig slapende kindjes..breek me de bek niet open. En 'n vervelende werkdag: vandaag een "bijscholing" gehad. Kan er niet over loggen want dan zou het terug te vinden zijn. Maar op het eind moesten we evalueren. Zal ik zeggen wat ik zei? Ja dat zeg ik: dat het een drie uur durende belediging voor mijn intelligentie was geweest.
    Zegt genoeg denk ik ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik schrijf niet (veel) over mijn schoonfamilie. Kan er boeken vol over schrijven, maar ik vind dat dan rot voor mijn man. Persoonlijke dingen over hem schrijf ik ook niet, dat wil hij liever niet. Over de kids schrijf ik wel, maar ik moet eerlijk zeggen dat we (nog) geen dingen met ze meemaken die ik liever niet zou melden. Over mezelf schrijf ik openlijk, al denk ik soms: wat zullen ze wel niet denken..haha. IRL ben ik erg rustig en introvert en bloggen is voor mij een uitlaatklep. Taboes heb ik niet, al las ik recent een blog over ontlasting enzo en dat hoeft voor mij niet echt. Ik lees het liefst bij mensen die open zijn over zichzelf omdat ik vaak herkenning en steun uithaal...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik ben nog een beetje aan het uitvinden wat ik wel en niet wil op mijn blog wil zetten. Zo weten de kids bijvoorbeeld ook niet dat ik een eigen blog heb..

    Over gedoe op werk, ruzies binnen mijn gezin en familie of intieme details zal ik ook niet snel schrijven. Je weet tenslotte nooit wie er wanneer meeleest. Toch voelt het ook goed om te kunnen schrijven en meld ik juist ook wel weer meer dan ik normaal gesproken irl zou doen, en dat is fijn..

    Volgens mij is het belangrijkste dat je zelf achter je teksten kunt staan, je gevoel kunt volgen...

    BeantwoordenVerwijderen
  13. In blogland verbaas ik me dagelijks over de dingen die geschreven worden, maar het meest verbaas ik me nog over bloggers die menen dat hun blog een privé-aangelegenheid is. Ze hebben het over 'hun eigen plekje', maar verdorie beste bloggers, laten we ons toch alsjeblieft realiseren dat op internet NIETS prive is. Alles wat geschreven wordt is traceerbaar en in principe voor iedereen toegankelijk, zélfs als je iets regelt met een wachtwoord voor je blog. Privacy is een illusie, en als je je daarvan bewust bent, word je vanzelf voorzichtig, mag ik hopen.
    Zelf probeer ik altijd te zoeken naar de algemene dingen des levens en realiseer ik me bij alles wat ik op internet kwak of 'de wereld' het mag weten of niet. Ik hanteer daarbij de regel dat ik geen namen noem van anderen dan mijzelf, geen foto's plaats waar bekenden en familie op staan, en al helemaal niet uit de school klap over zaken die gevoelig liggen en waar anderen bij betrokken zijn. Soms maak ik echter, ondanks mijn goede voornemens, toch een fout en laat ik me verleiden tot emtionele incontinentie, waar ik later enorme spijt van heb. Maar dan staat het al ergens geregistreerd in de krochten van google, en is definitief wissen onmogelijk. Let wel: iedereen mag natuurlijk schrijven wat, waar en hoeveel ie wil, en natuurlijk is een ieder vrij om te lezen wat, waar en hoeveel ie wil!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik vind het klinkklare onzin dat je niet negatief mag zijn op je blog. Het is iedereen zijn eigen keuze, wat hij/zij op zijn of haar eigen blog zet. Ik blog zelf niet over dingen, waarvan ik vind dat het niemand wat aan gaat. Er zijn een paar dingen, waarover ik momenteel niet blog. Alhoewel ik me er zeer over opwind zoals politiek en dergelijke. Soms heb ik niet zo'n zin andere mensen voor het hoofd te stoten of discussies aan te zwengelen. Ook al zit het me erg dwars :)

    Dan zijn er nog onderwerpen, waarover ik wel zou willen bloggen. Ik heb ook vele concepten over die onderwerpen gehad, maar ik verwijder ze bijna altijd. Waarschijnlijk omdat het voor mij toch te persoonlijk is.

    Taboe is denk ik dat je te duidelijk het over andere mensen hebt, die er niet om gevraagd hebben om op jouw blog te staan.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. @Roelien: geen algemene hekel aan deze beroepsgroep hoor! En ook niet aan deze. Was even een gevalletje slecht afgesproken (en mammalien niet duidelijk/assertief genoeg)

    @Joeltje: haha, zoiets kun je prima zeggen. Zeker als je het op de cursus zelf ook al verteld hebt, toch? Zolang je er geen data, namen en plaatsen bij noemt..

    @Margriet: het is waar dat anoniem niet anoniem is, beveiliging met wachtwoorden niet werkt (alleen tegen de goedbedoelende lezer) en dat er jaren later nog recsten te vinden zijn op internet van wat jij verwijderd denkt te hebben!!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. 't Is maar een klein glimpje uit ons leven waar ik over blog, 't meeste laat ik liggen ... Waarom? Ik denk net als wat Margriet hierboven zei: 't staat toch op internet waar in principe iedereen het kan lezen en er mee aan de haal kan (lees: op de meest ongewenste momenten het tegen je gebruiken, zelfs de positieve dingen ...ja ik heb ervaring). Dus ik check altijd extra voordat ik een blog publiceer of ik er zelf volledig achter sta en 't evt. zou kunnen 'verdedigen'.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Onze oudste heeft het eerste jaar heerlijk bij ons in bed gelegen dan hadden we alle drie rust :) zo natuurlijk, de jongste lag met haar bedje naast ons omdat ze asmta had, was beter voor haar, maar toch dichtbij!

    Tjaaa een blog is van jezelf en daar schrijf je op wat je zelf wil, dus bepaal je ook zelf de grens waarover je schrijft, vinden mensen bepaalde onderwerpen niet leuk, dan bloggen ze toch verder! Toch blijft het moeilijk, Mensen hebben snel het idee dat ze je kennen! Ik schrijf niet te prive, prive dingen en heb daar een speciale reden voor, ik weet dat er nml. ook mensen op mijn blog lezen die ik er liever niet heb, vandaar dat mijn blog persoonlijk maar toch een beetje neutraal zijn. Als ik anoniemer zou zijn geweest dan zou ik wat scherper uit de bocht komen.

    liefs bellavien

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Best wel een goeie vraag. Bij mij is het voornamelijk positief waar ik over schrijf, kleine dingen die me gelukkig maken.
    Daarbij houdt ik wel rekening met de privacy van mensen. Over negatieve dingen schrijven krijg ik meestal achteraf spijt, daar gebruik ik liever een dagboek voor ook omdat het gevoel later weg ebt en dan snap ik vaak later niet meer dat ik het opgeschreven heb.
    groetjes Jannet

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Taboes in de 'echte wereld' die zijn er wat mij betreft niet. Taboes in blogland zijn er wat mij betreft ook niet - iedereen moet zelf weten wat er in zijn/haar blog komt te staan. Staat het me niet aan - dan kan ik ervoor kiezen het niet te lezen en niet te reageren.
    Voor mezelf hanteer ik wel strenge normen. Mbt het werk heb ik geheimhoudingsplicht - daar buitenom is werk werk en bloggen is prive. Verder blijven gezinsdingen oppervlakkig en buiten mijn gezin ga ik niet. Daarentegen geniet ik wel van mensen die bloggen over 'ins en outs', ik ben nieuwsgierig en weet graag van de hoed en de rand.

    Enne,... 's nachts kinderen in bed bij ons - daar ben ik niet zo kapot van (of juist wel...). Ik doe zelf geen oog meer dicht en ben de volgende dag daar de hele dag van uit m'n hummetje - ook weer niet leuk voor de kids...

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Eigenlijk mag iedereen natuurlijk zelf bepalen wat hij op het net zet. Zelf probeer ik het vrij algemeen te houden. Politiek en religie, dat zijn sowieso al moeilijke onderwerpen, dus zal ik zeker niet op mijn blog bespreken (hoe aanlokkelijk het soms ook is om daar een mening over te geven). Verder zet ik alleen met toestemming van de betreffende persoon zijn of haar foto op mijn blog. Mijn dochter, tja, zij valt natuurlijk onder mijn verantwoordelijkheid en zo heel nu en dan komt er een foto van haar. Maar achteraf heb ik soms spijt inderdaad. Ik blog ook voor mijn vrienden en familie in Nederland, om ze een beetje op de hoogte te houden.
    Groet,
    Karin

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik schrijf zelf niet echt hele persoonlijke dingen. Op mijn blog schrijf ik korte verhaaltjes over mijn kinderen. Dingen die herkenbaar zijn voor anderen. Mijn priveleven hoef ik niet zo nodig op internet te slingeren. Soms licht ik een tipje van de sluier op, zoals laatst toen ik een stukje schreef over al dan niet stoppen met werken. Maar dan vooral omdat ik dat een interessant onderwerp vind, dat voor onderen relevant is. Ik denk dat mijn blog in de zin ook geen echte blog is.

    Wat anderen willen prijsgeven moeten ze natuurlijk zelf weten. Ik zou alleen zelf nooit teveel details willen delen over mijn relatie, kinderen of werk. Dat is prive. Zeker de vuile was. Ik ben ook niet zo geinteresseerd in dat soort dingen bij anderen. Dan wordt het zo'n soap. Ik lees liever over boeiende onderwerpen, of inspirerende dingen.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. mijn blog is een uitlaatklep en mijn uithangbordje van oa mijn bedrijfje en een blik achter de schermen ;) maar ook van wat ik allemaal mooi en leuk vind en graag doe en een stok achter de deur om bv. die paarse muurkant van de kamer eindelijk eens af te maken! :) hihi. op mijn blog deel ik zoveel mogelijk positieve dingen om te proberen dewereld/hetwww/iemandanders telkens weer een stukje blijer te maken.... :)
    ik ben een erg open iemand en vind het vaak wel moeilijk om me in te houden.... maar omdat ik pleegmama ben ben ik een beetje "bang" om ontdekt te worden... dus de persoonlijkere/prive dingen en verhalen bewaar ik voor mijn "beveiligde" hyves/twitter en de mail.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Dat is dus de reden waarom ik mijn eigen blog heb verwijderd en undercover :-) ben gegaan. Geen details of persoonlijke foto's meer, ik werd zelfs aangesproken op mijn werk dat ik over bepaalde zaken blogde en soms namen mensen al aanstoot als ik iets op de korrel nam!

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!