donderdag 4 maart 2010

De bakkerij - deel 2

Een tijdje later vond het meisje een nieuwe baan. In een gezellig overheidsbakkerijtje. Het was lekker dichtbij huis, er was begrip voor moeders én vaders met jonge kinderen. Het ging dan nog wel steeds over taarten bakken, maar ach ze dacht dat ze toch niet anders kon was er steengoed in. Bovendien was de sfeer hier prima, de mensen waren erg aardig en gelukkig kon er hier wel part-time gewerkt worden.

En toen kwam er opeens een goede/kwade* fee die met haar toverstokje de economie een flinke optater gaf en ook deze bakkerij dwong tot maatregelen. Het bakken van taarten werd uitbesteed aan een extern commercieel bedrijf (want dan bespaar je zo fijn op je interne personeelskosten…) De helft van het personeel kreeg een nieuwe functie (iets met zweepjes en contact met externe partijen). De andere helft mocht de bakkerij verlaten. Het meisje wist het wel. Waar haar collega’s elkaar bevochten om de nieuwe banen piepte het meisje zachtjes: “Doe mij die andere helft maar en mag ik nu naar huis?

Maar de bakkerij had gehoord van “sociaal flankerend beleid”, en donderde het meisje niet zonder meer op straat, ze moest zélf aangeven wat ze nu verder wilde (alsof het meisje dát wist!). Een zakje met geld mee voor onderweg en het voortaan zelf uitzoeken? Of toch liever een cursus om bijvoorbeeld om te scholen tot patholoog anatoom, vrachtwagenchauffeur, paashaas? Coaching bij het hele proces en voorrang bij het vinden van een andere baan bij een bevriende bakkerij kreeg ze ook. En al was zowel haar kamer als haar functie opgedoekt, ze behield voorlopig haar salaris, haar laptop (ze is inmiddels handig in het zoek-een-collega-met-vaste-werkplek-die-vandaag-zijn-atv-heeft-spel geworden..). En ze kreeg voorlopig wat bezigheidstherapie tijdelijk werk tot het einde van het jaar.

Intussen had het meisje stiekum ook een privé-leven. Ze had een lieve vriend (met goed betaalde baan en zin in en zicht op een nog betere) en drie** kleine kindertjes die haar eigenlijk best nog heel erg nodig hadden. Ze had zelfs zomaar uit soort van hobby een klein eigen bedrijfje opgezet waar ze ook een centje mee bijverdiende. Dus het zou best goed uitkomen, om gewoon helemaal te stoppen met werken voor de bakkerij en zich volledig te richten op gezin, huishouden en bedrijfje. Zeker als die zak met centen een beetje behoorlijk gevuld werd

Maar… twijfelen bleef ze. Want een hele nieuwe ándere baan, weg uit de bakkerij? Met een door de baas betaalde (dure) studie? Dat klinkt ook best interessant! Maar was dat paashazen-werk nou zo zaligmakend? Kon ze het eigenlijk wel? En wie garandeerde haar dat als ze er over een jaar of 10 klaar was met de studie de markt niet zou roepen dat ze veeeeel te oud was om paashaas te kunnen worden en dat er bovendien toch niemand meer in geloofde? Eén ding is zeker. Twijfelen, dat kan ze.

Wordt wel weer eens vervolgd. Maar niet morgen, want zover is mijn kennisje nog niet al zou p&o niets liever willen dan dat ze er een beetje haast mee maakte. Tips?

* elk voordeel heb zijn nadeel zoals een wijs Amsterdammer eens zei** zo'n baby erbij is leuk, maar logistiek is het soms wat minder handig

11 opmerkingen:

  1. Poeh, welk een dilemma's! Ik sta toch enigszins in jouw schoenen, ware het niet dat ik dermate veel ouder ben dan jij dat geen enkel serieus bedrijf mij meer wil hebben, haha. Maar ook wij zitten in de positie dat de Man (tja) goede hoofdverdiener is en ik bij-klus met een eigen bedrijfje. En ik moet zeggen: dat bevalt prima. Wat ook prima beviel was dat ik vroeger veel thuis was bij de kinderen. Tot ze een jaar of tien waren, toen ging moeder weer bijna full-time aan de slag. Maar ik had het niet anders gewild, die jonge kinderjaren zijn zó cruciaal. Misschien ben ik ouderwets (dat zullen ongetwijfeld een aantal lezers vinden), maar kinderverzorgers, hoe goed opgeleid en gemotiveerd ook, vervangen naar mijn idee geen ouders, vooral niet als er veel wisselingen plaatsvinden. De kinderen zullen er niets van krijgen, want ze binden zich alleen aan jullie, maar soms (lijkt mij) zal een kind (te vroeg) op zichzelf aangewezen zijn, omdat de BSO-er hem/haar nu eenmaal niet goed kent. En dus is mijn conclusie (en laat het boe-geroep maar komen!): gewoon voor tien jaar stoppen, je eigen bedrijfje verder uitbouwen en daarna zie je wel weer. Er zijn belangrijker dingen dan geld of ambitie.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Spannend feuilleton! Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Het allebelangrijkst vind ik altijd dat het thuis fijn is.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik sluit me aan bij Toaske; zit al helemaal klaar voor deel 3!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik ga dat vage kennisje van jou even een privémailtje sturen, toevallig heb ik haar mailadres. Mooi geschreven Mammalien en wat maak je het spannend!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hm... ik snap dat kennis haar twijfels wel.
    Ik zou echt springen, recht het diepe in. Zeker omdat het risico niet zo groot is, gezien de parnter het gezin ook kan voorzien van kaas op het brood.

    En toch moet die lieve kennis "gewoon" doen waar zij zich goed bij voelt. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, maar toch...
    Proberen om niet te veel spijt te hebben. Om de dromen die je hebt -indien mogelijk- waar te maken.

    Wens die kennis van je veel succes met de te nemen beslissing. Ik ben benieuwd wat het wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. hm ik ga mee met sabine... spring in het diepe...blijkbaar voelt dat kennisje zich nu niet happy, is het leven niet te kort en kostbaar om dan zo verder door het leven te gaan?En word zij, dat vage kennisje niet heel heel moe van deze situatie op haar werk? Het lijkt mij nogal energievretend.
    Mijn persoonlijk ervaring iswel als je ergens een deur sluit dat er altijd ergens anders weer deuren opengaan in het leven...Als je de (financiele)mogelijkheid ziet, ga dan je droom achterna.....( leef je droom ipv dromend verder leven, maar dat soort dingen kan roelien weer beter en mooier zeggen :-) )
    succes aan vage kennis, ben benieuwd

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hmmmm.... nu word ik toch wel erg nieuwsgierig naar 'dat kennisje'.... ;-) Vertel verder!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Die kennis wil volgens mij eigenlijk al heel lang haar ding thuis doen. En nu komt het op haar pad dat ze dat kan gaan doen. Is dat zomaar? Nee denk ik dan maar. Maar ik weet natuurlijk niet of kennis ook een diepgekoesterde droom heeft om paashaas te worden. Dan moet ze die kans pakken. In ieder geval ziet het er goed uit. Of paashaas worden of je droom pakken.
    heikel.ien

    BeantwoordenVerwijderen
  9. He Heikel.ien, wat leuk dat je ook nog meeleest! (En je hebt gelijk, het ziet er goed uit :-) ) Ik ben jouw site helaas kwijtgeraakt! Ik had ooit een link en password, maar dat werkt niet als ik het tussen het rijtje rechts hier zet waarbij nieuwe posting worden getoond...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Als ik het kennisje was, dan zou ik springen en iets anders gaan studeren. Met alle eerdere twijfels over haar huidige baan, en een veilige thuissituatie, lijkt me dit het moment. Maar hey, ik houd van studeren, dus...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. @Nienuh: ik ook... misschien nog wel meer dan van het werk erna! (-;

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?