woensdag 31 maart 2010

Dansles

Dochter is 4 en wil ook een clubje, iets om elke week gezellig heen te gaan en lekker fysiek bezig te zijn. Maar wat?

Ik ben zo'n moeder die veel vertrouwen heeft in haar kinderen, geloof hecht aan het maken van eigen keuzes en een eigen mening. Zo'n moeder die haar kinderen laat meebeslissen.

Dus we deden wat proeflessen van het een en ander, keken mee met broer en kennissen. En dochter besliste. Geen tennis, eigenlijk helemaal niets met ballen. En judo, dat vond ze ook maar eng. Na de proefles gym wist ze zeker: dit nooit meer. Dansles moest het worden.

Vervolgens wrongen ons in allerlei oppasbochten om te zorgen dat het middagslaapje van babyzoon niet al te erg in de knoop zou komen met de les en spraken af. Dansles gaat het worden.

Tot dochter vandaag in de auto me toevertrouwde: "Mama, weet je wat ik het allerleukste vond aan de dansles? Dat we op de trampoline en dan op de grote kast mochten springen."
" Wat?", schrok ik, "je bedoelt, die proefles gym?"
Dochter kijkt me gek aan.
"Ja, met die kast! Die hoge. En die touwen met ringen eraan."
"Maar liefje," probeer ik, "de dansles, dat was met die grote spiegels, en die leuke muziek"
" O, maar dát vond ik helemaal niet leuk, ik wil naar dansles!"

dinsdag 30 maart 2010

De Kleine Zeemeermin


Ken je dat sprookje van de Kleine Zeemeermin? Dat meisje met die ietwat vreemde onderkant die er voor haar grote liefde en de rest van de wereld een beetje appetijtelijk uit wilde zien en besloot om in het dichtsbijzijnde ziekenhuis wat raad te gaan vragen? In ruil voor twee prachtige spataderloze onderdanen kreeg ze van de vaatchirurg dan wel de garantie dat ze een dag of drie na de operatie het idee had bij elke stap op scherpe messen te lopen. En zo geschiedde.

Nou, die zeemeermin, dat ben ik dus. En ik kan jullie vertellen dat het me nu echt wel de keel begint uit te hangen. Na een tijd met rechts gehinkeld te hebben ben ik nu aan de beurt met links. En weer loop ik een week voor Jan L. met van die oma kousen. En wat blijkt, als die kousen dan uit gaan, heeft het vlees eronder de kleur te hebben van overrijpe pruimenjam. Gemengd met aardbei en perzik, dat dan wel weer. Heel vrolijk dus. En het doet verdomde pijn (waaat? Die pijnstillende pilletjes, die ik meegekregen heb? Naaa…dat is ook weer zoiets. Even lekker zeiken op je blog werkt veel beter). Een voortdurende kramp, die ader mag dan weg zijn, ik voel hem nog flink trekken! Als ik loop, maar vooral als ik stilsta. Zodat ik hele vreemde dansjes maak. Voor het fornuis, in de rij voor de kassa, op het schoolplein... om maar vooral niet op dat ene been te hoeven leunen. Doodvermoeiend is het. En bijzonder genant.

Maar toch, het lijkt allemaal de goede kant op te gaan. Onder al het paars is het grootste deel van mijn vissenstaart, eh, been weer helemaal nieuw en glad. Er zijn nog wat restjes op de kuiten, maar die mogen over een maandje of twee, als de zomer net lekker op gang is zeg maar, worden ingespoten. Met schuim. En dan mag je niet in de zon zitten én moet je ook weer van die kousen aan. Dus ik denk dat de kleine Zeemeermin de komende zomer even lekker onderduikt in een gezellig badplaatsje aan zee, en dat ze me in de herfst dan wel weer eens terug gaan zien op de poli. Als de laatste rokjesdag voorbij is.

zondag 28 maart 2010

Zomertijd


Ideaal, die zomertijd. Had de klok gisteravond al gezet, dus vanmorgen was het voor het eerst in weken dat de kinderen pas ná zeven uur geluid begonnen te maken. Bijna een uurtje uitgeslapen dus.
En vanavond is het ook weer eerder kinderbedtijd, dus tegen de tijd dat ze moe en vervelend worden kan ik ze gewoon weer naar bed brengen. Om zes uur staat de klok namelijk al met de kleine wijzer op de zeven, dus da's bedtijd, niet waar? En zoals elke ouder weet, gaan kinderen altijd braaf slapen als het bedtijd is...
Ik vind het ideaal. Ik stel voor, we doen het vanaf nu gewoon elk weekend, de klok een uurtje vooruit. Goed idee?

zaterdag 27 maart 2010

Welk boek was dat

Heel lang geleden, toen ik nog een meisje was dat het ene na het andere (kinder)boek verslond (wat had ik vroeger toch een hoop tijd?!) heb ik eens het volgende boek gelezen:

Een vrouw, beetje slonzig type, eenzaam, weinig te doen, krijgt op een goeie dag een pakketje. Ze maakt het open en er zit een gebruiksaanwijzing in en iets tussen van die siliconenzakjes die je wel vaker in verpakkingen aantreft om de boel lang goed te houden. De gebruiksaanwijzing volgend gooide ze er wat water bij en opeens was daar een heel echt jongentje. Een keurig jongentje dat zegt “dag mevrouw, ik ben die en die en u bent mijn mama”. De vrouw vindt het wel een beetje lastig omdat het haar eerste kind is (he, herkenbaar, nu) maar is vast van plan om het gezellig te maken. Het eerste wat ze doet is het jongentje al die nette formele trekjes af leren (die ze bij hem hadden ingebakken in de kinderfabriek waar hij vandaan kwam) en samen gaan ze lekker vies doen en kattekwaad uithalen. En natuurlijk duurt het even voordat het jongentje er lol in krijgt, die stribbelt tegen. Lekker de omgedraaide wereld, zeg maar.

Ik heb vast veel vergeten en er misschien wel wat bij verzonnen, maar zoiets was het. En het was vast een heel leuk boek, want het is blijven hangen. In ieder geval het eerste deel. Maar ik heb geen idee van de titel of de schrijver. Iemand???
Ik zou het graag nog eens lezen, kijken of het is zoals ik me herinner of dat mijn geheugen het tot iets heel anders heeft verdraaid. En of mijn kinderen het anno nu ook nog leuk vinden.

Enne... welk boek uit je jeugd heb jij onthouden en goede herinneringen aan? (Ik zie mezelf als kindje nog ademloos lezen in boeken als Alice in Wonderland en de Narnia reeks bijvoorbeeld, spannend!)

PS. Inmiddels heeft Kirsten mijn eeuwige dank verdiend (zie reacties):

Diederik uit het Blik
van
Christine Nöstlinger

cc

vrijdag 26 maart 2010

Handige kabouters gezocht

Gisteren even snel naar de kapper geweest, want o, o, wat was ik de lengte weer zat. De kapster (waarom zien ze er zelf vaak zo afschrikwekkend uit, qua kapsel?!) kreeg er lol in en zette er flink de schaar in. En even later zat ik in de krulspelden en werd ik gefohned alsof ik Beatrix op een winderige koninginnedag was.



En eigenlijk was ik best tevreden!

Maar wie heeft er nog een paar handige kabouters (een superdeluxe fohn met toeters en bellen heb ik al, die ligt te verstoffen in de kast) voor me te leen zodat het na de volgende wasbeurt opnieuw zo leuk de zwaarterkrachtwetten negeert?

donderdag 25 maart 2010

Wie is nou de mooiste?


Dat kleine ventje van me, dat is me toch een charmeur. Vanuit zijn kinderstoel kijkt hij me aan met die grote blauwe ogen, lacht de kuiltjes in zijn wangen en roept dan met een blije zucht "mama!!!". Heerlijk.

Overigens is dat het enige woordje dat hij kent, dus dat is makkelijk, daar kun je misbruik van maken. Spiegeltje spiegeltje Quintijntje aan de wand, wie is de mooiste in het hele land?? roep ik regelmatig, en dan roept hij "mama!". Vol overtuiging. Goed voor mijn ego.

Tót ik gisteren dat trucje even aan papa wilde laten zien en vooral horen. Je begrijpt het al. Gisteren riep hij voor het eerst maar overduidelijk "papa!" en wees blij zijn vader aan.

woensdag 24 maart 2010

En de winnaar is...

Allereerst wil ik iedereen hartelijk bedanken voor de reacties op mijn ontlurk verzoekje. Lurk of reageer, maar vooral lees lekker door in de toekomst!

En dan nu, het moment van de waarheid. Lurkers, niet-lurkers, alle mensen die een reactie hebben achtergelaten deden mee. En het lot (manlief dus) heeft bepaald dat de winnaar is geworden...

Ja, onleesbaar, ik weet het:

Lenteroos!!!!


Beste Lenteroos, wil je mij een mailtje sturen met je naam en adresgegevens? Dan stuur ik jou binnenkort een cadeautje...

maandag 22 maart 2010

Buitenaardse ballonnen en lentekriebels


Deze week is het op school "de week van de lentekriebels", een project van de ggd in samenwerking met de basisscholen. Over relaties en sexualiteit. Dat klinkt wel heel heftig voor groep 1 en groep 3, maar het valt geloof ik mee als ik de lesboekjes bekijk. Er was een verhaal over vriendschap voorgelezen in groep 1 en in groep 3 wisten ze zelfs sommen te maken met verliefde getallen.


Het hoogtepunt van de dag: iedereen kreeg een mooie rode hartvormige ballon mee. Maar waar die ballonnen nou mee gevuld waren? De juf van dochter had gezegd dat er "wind" in zat, zoon wist het natuurlijk beter: "er zit alien in" (euh, helium, wellicht?). Wat het ook was, het devies was "goed vasthouden" want anders vliegt hij terug naar zijn eigen planeet. In ieder geval ver buiten bereik van een mama van 1 meter 75 die deze week even wat minder hoog springt. En blijkbaar waren onze buitenaardse vriendjes ons goed gezind, want de ballonnen zijn veilig thuis aangekomen en hebben binnenshuis voor een hele middag speelplezier gezorgd.


PS. vanmorgen om 6 uur 20 stond dochter voor ons bed: de ballon wil niet meer vliegen! Papa, er moet nieuwe alien in!

Waarvoor is dat knopje

Een tijdje terug waren we met de oudste twee kindertjes bij de theatervoorstelling "Waarvoor is dit knopje” van Peter Zegveld. Ik had hier eerder al wat foto’s van de kinderen geplaatst, maar op jullie vraag wat we er van vonden had ik nog geen antwoord gegeven. Kijk eerst zelf eens naar een stukje uit de voorstelling.



Man en ik vonden het leuk, ook voor volwassen zeer goed te pruimen. Grappig en vooral ook mooi om te zien hoe “werkelijkheid” en fantasie door elkaar heen liepen.

Dochter bleef netjes zitten en zei achteraf dat ze het “leuk” vond. Al weet ik niet of alles helemaal doordrong (ik kijk met één oog naar de voorstelling en met het andere naar de gezichtsuitdrukkingen van de kinderen mijn ogen staan nu dus ongeveer zoals die jongen in de reclame van Axe).

Zoon was gewoon zijn eigen blije, vrolijke zelf, en vond het begin geweldig (slapstick: het jongentje zat met zijn getekende neus vast aan de echte stofzuiger en begon grappige bewegingen te maken). Halverwege echter draaide de sfeer om: het getekende jongentje had écht niet aan de knop gezeten maar werd toch opgepakt door de barse (echte) agent en in de boeien geslagen. Dat was natuurlijk al niet best, maar de agent maakte er een flink potje van door veel te hard en onrechtvaardig tegen het arme ventje - dat zelf heel beleefd bleef - op te treden. Uiteindelijk werd het papier waar het ventje op getekend was door de agent afgescheurd en – o gruwel - verfrommeld. De agent liep met de “tegenstribbelende” prop onder zijn arm weg. De mama van het ventje in een scène later zat heel hard te huilen omdat ze nog een stukje papier vond en begreep wat er gebeurd was. Tragisch. En voor volwassenen ook wel een beetje om te glimlachen, dat gaat soms heel goed samen. Maar zoon raakte in paniek: T-shirt over zijn ogen, handen op zijn oren en daarna was de rest van de middag alles STOM.

De agent kwam terug met een geintje richting ouders (“ik heb gehoord dat de sfeer hier nogal is omgeslagen en nu heeft het theater mij gevraagd of ik een liedje wil zingen”) en deed een grappig liedje op een gek gitaartje. Natuurlijk waren veel kinderen geschrokken, of boos, of bang, maar in ieder geval om ons heen geen eentje die zo overduidelijk van slag was als zoon. En een gek liedje hielp daar niets aan. Zelfs toen het het toneelstuk aan het eind natuurlijk helemaal goed afliep was hij nog steeds boos en geschrokken en heeft hij nog lang in de “stom” modus gestaan. Ook hardop, bij het verlaten van het theater (sorry, Peter, hij was wel eerlijk!). Pas in de auto op weg naar huis met wat chipjes erbij ging de bui weer over.

En daar schrok ik dan toch wel weer een beetje van. Niet dat het onverwacht kwam (we zijn al eens met een gillende kleuterzoon bij een voor kinderen bedoelde uitvoering van Hans&Grietje weggerend, hij wil alleen maar “grappige” boekjes met veel fantasie erin lezen en geen opvoedkundig bedoelde realistische verhaaltjes over plagende kindjes op school, hij kan niet tegen ruzie, etc etc), maar toch. Een gevoelige jongen, dat zeker. En elke keer vergeet ik weer hoe gevoelig. Omdat hij meestal zijn vrolijke blije gezicht laat zien en zelden hardop uitspreekt als iets (vervelends) hem echt raakt van wie zou hij dat toch hebben, verd…

Tijd voor zoon (én voor ons) om te leren waar dat knopje bij hem zit en hoe er mee om te gaan. .

zondag 21 maart 2010

Wat wij doen

Jongens, meisjes, zal ik eens een rijtje nare dingen roepen die hier in huis gebeuren vandaag?

- man die belastingaangifte doet, voor mij en mijn zaakje. En dat is zowel voor man als voor mij een regelmatig terugkerende bak met ellende (iemand met ervaring van klein ondernemertje spelen en boekhoudpakketjes tbv belastingen?)
- ik ben misselijk, met duizelig en hoofdpijn
- kinderen die zich wat in de steek gelaten voelen en ontzettend gaan zeuren (wie wil ze vandaag eventjes uitlaten?)
- zo'n enorme stapel was dat ik oma er mee opgezadeld heb


Maar, we eindigen positief:

- ik heb een prijs gewonnen!! Bij Ilse rood-met-witte-stipjes
- goed nieuws voor zoon die de hele dag mag ds-en
- goed nieuws voor dochter die we lijmen met veel te veel chocola
- been doet nu eigenlijk niet eens zoveel pijn
- ik heb een geheel nieuwe, één vleeeskleurig been en één purperkleurig dik opgezet been mét dikke elastische kous! (Ja, ik heb er foto's van gemaakt, en Nee die komen niet op het internet)
- manlief gaat voor mij veel geld verdienen met deze belastingaangifte (hoop ik)
- vanavond zijn we er weer voor een jaar vanaf

zaterdag 20 maart 2010

vrijdag 19 maart 2010

Over onderbroeken en spinaaltjes


Weet je nog, het spataderverhaal van laatst? Vandaag mocht ik opnieuw, het andere been. Voor wie niet van ziekenhuisverhalen houdt: ik ben weer thuis, verlost van een paar vette spataders, heb een charmante kous aan en binnenkort ga ik met de miss-verkiezing in het durp meedoen. Voor de rest van de mensen, lees vooral verder.
Wat meeviel was dat déze chirug, i.t.t. zijn collega waar ik ooit de afspraak heb gemaakt, wél vond dat dit been gelaserd kon worden. Strippen was uit de tijd, vond deze vriendelijke, bekwame maar zelf wel wat lichtelijk belegen uitziend man. Nou hoera, fijn dus! Dat scheelt weer herstel. Volgende keer even vooraf vragen welke chirurg er de modernste methoden op nahoudt voor ik een afspraak maak.

Wat tegenviel is dat de afdeling anesthesie gisteren een wild feest had gehad. Althans zo leek het. De twee ruggenprikgevalletjes vóór mij waren "niet gelukt" (dus dan maar algehele verdoving) en dat scheelde bij mij maar een klein haartje. Gelukkig ging de derde poging wel goed.

Leermomentje voor mammalien als patient: als ze je vragen hoe het gaat als je op de operatietafel zit en iemand met een naald tussen je ruggengraat zit te pieren is dat géén vorm van beleefheid. ("Goed hoor,en u?") Gelukkig had het o.k. personeel genoeg kennis van zaken om me niet op mijn stoere woord te geloven en hebben ze me snel weer bij gebracht toen ik de tafel af dreigde te duiken. Maar vanaf het moment dat die kloteprik er dan toch eindelijk in zat was het allemaal een fluitje van een cent. Zelfs de uitwerking van de verdoving viel me dit keer niet tegen. Ik voel hem prima, dat been, vooral dat stuk waar die ader geroosterd is, au.

En tot slot: mam, je had gelijk. En oma. En al mijn tantes. Trek altijd je beste onderbroek aan als je naar de dokter gaat. Ik zal jullie nooit meer uitlachen. Dit keer moest ik hem namelijk wel aanhouden tot op de tafel, en ik kan je vertellen, in mijn geval is dat genanter dan in je blote ding onder zo'n operatiehesje liggen. Je geeft jezelf er toch een beetje mee bloot, met zo'n onderbroek, vind ik altijd. Deze onderbroek was dan wel nét uit de was en met vrolijke, zij het wat verwassen stippeltjes gedecoreerd, maar haut-couture, neuh dat is anders. En het elastiek had ook al zijn beste tijd gehad maarja, hij zit lekker en heeft net als de rest in mijn onderbroekenla gewoon maar een euro of drie gekost. Bij de Hema ja.

Moraal van het verhaal: luister naar je moeder, geef de onervaren co-assistent geen kans om aan je ruggengraat te zitten. ik ga een dure Marlies Dekkers onderbroek kopen. Zijde, kant, beetje hip model en mooi kleurtje. Hoewel ik voorlopig eigenlijk niet meer van plan ben een operatietafel van dichtbij te gaan bekijken.

donderdag 18 maart 2010

Even ontlurken. Met prijzenpot


Lieve lezers, heb ik al eens gezegd dat ik het zo leuk vind dat jullie hier lezen? En dat jullie af en toe reageren? Dat vind ik ook leuk. Maar, hé wat gek. Er zijn veel meer mensen aan het lezen dan dat er reageren, zie ik nu opeens in mijn statistieken dûh. Er is een vast groepje mensen dat trouw reageert. Er zijn mensen (ik noem één belangrijke: mijn schoonmoeder) waarvan ik weet dat ze alles lezen maar die meestal niet via de blog zelf reageren maar later een keer, face to face of per email. Ook heel leuk.
Maar de rest? Leuk dat je leest, maar wie ben je? Waaróm lees je hier? En ken ik je eigenlijk ergens van in de real world? Mag ik jullie verzoeken om eens voor één keer een berichtje hier achter te laten? Eén keertje maar...

Kortom: beste lurkers, maak jezelf bekend. En om het ontlurken te vieren deel ik een
prijs
uit. Een echte ontlurk prijs. En ik zeg lekker nog niet wat het is. De winnaar wordt heel eerlijk bepaald door het lot dat wil zeggen manlief, dat is mijn lot: iets met papiertjes met namen erop en een knikkerzak. Ofzoiets. Maaaaar.... beste lurkers, iedereen mag meedoen, dus ook de mensen die wel altijd trouw reageren. Evenveel kans voor iedereen.

Zo. En nu ga ik ervoor zitten. Beentjes omhoog. Kom-maar-kom-maar-kom-maarrrrr met die reacties....

woensdag 17 maart 2010

Tandeloze Tijgers

Janick en Q. en opa zijn lid van de club van de tandeloze tijgers bij ons thuis. De ene zit op een score van 6 melktandjes en daar komt vast snel weer wat bij. De ander heeft al 2 grote-mensen-tanden en had tot voor gisterochtend een wiebeltand. En .. tromgeroffel.. jawel, gisteren is het gebeurd, hij is er uit!




Weer iets spannends te vertellen op school en weer een beetje status erbij. En weer een stapje dichter naar "groot" worden toe.

dinsdag 16 maart 2010

Het halfgare hennetje

"Heb je nog steeds geen plek voor Q. op het kinderdagverblijf?" De moeders op het schoolplein kijken me jaloers meelevend aan. "Het is wat met die wachtlijsten hier he", zucht ik terug. En dan zeg ik maar niet dat er al wel eens een aanbieding is geweest. Toen Q. net vier maanden was mocht hij al komen. Dat was toen niet direct nodig dankzij het ouderschapsverlof. En bovendien, zo'n klein weerloos hummeltje wegbrengen? Neuh...

Het weerloze hummeltje is inmiddels uitgegroeid tot een inventief handenbindertje. Zo heb ik hem vandaag uit de boekenkast, de koelkast en uit de oven van het speelgoedkeukentje moeten bevrijden. Is hij omgevallen bij het beklimmen van de eerste traptrede en stond hij stampvoetend in bed te piepen dat het middagslaapje tot het verleden behoort ha, daar dacht mama anders over! en na de luierverschoonellende wederom een overwinning voor mama, half uurtje en flesje warme melk later.

En vanmiddag ging de telefoon. "Er is per 1 juni plek voor Q.", juichte hoofd ballotage wachtlijsten kinderdagverblijf 'Het Halfgare Hennetje', blij als ze was eindelijk ook eens goed nieuws te kunnen brengen. "In een nieuw te openen vestiging aan de andere kant van het dorp." Ondertussen zag ik mijn hummel nog net met luier en al in de aardappelenkist verdwijnen en keek ik nog eens naar de laptop van de zaak die zich rot lag te vervelen in zijn tas, precies op de plek waar hij vrijdagmiddag was neergekwakt. "Euh... ja.. eh....", mompelde ik. En bij gebrek aan een betere smoes riep ik dus maar dat ik hem líever nog even op de wachtlijst liet staan voor als er ooit een plekje komt op de vestiging van onze eerste keuze.... over een jaar of tien wat mij betreft.

En toen ben ik de aardappelschillen van Q. gaan afborstelen en heb hem het goede nieuws verteld.

maandag 15 maart 2010

Draaikonterij

Dat je oudere broer en zus nou de hele dag tegen het plafond aan proberen te stuiteren, daar trok jij, mijn kleine Q.tje, je nooit zoveel van aan. Je keek ze verwonderd aan met die blauwe knikkers van je en sabbelde rustig door op je favoriete knuffelolifantje.

Maar, ik schreef het hier al, ook jij begint je af te vragen wat er nog méér is in dit leven en gaat flink op onderzoek uit. Je kan geen minuut meer rustig blijven zitten, laat staan liggen. En soms moet dat. Stil liggen, plat op je rug. Omdat je tot je oren in de stront zit bijvoorbeeld zo’n twee tot vijf keer per dag zeker en je moeder je een schone luier aan wil trekken zonder dat de poep tot over de muren vliegt. En al probeert ze van alles – van muziekdoosjes tot gekke bekken trekken tot jou omkopen met extra veel zakgeld en door ons betaalde autorijlessen - het eindigt maar al te vaak in een soort vrij worstelen, houdgrepen, linkse draai, rechtse draai, dubbele fliklak… op de grond, want op de commode, dat is best riskant met zo’n sterke glibberende paling baby als jij bent. Maar (Victorie!) je moeder wint lekker nog elke keer. Ze is namelijk nog steeds groter en sterker dan jij bent, kleine stinkerd!

En als alles weer schoon gedept is, je zaakje met sudocreme is besmeerd, de luier weer op de juiste plek zit en met een beetje geluk zelfs je broek weer aan is getrokken, mag je weer gaan en ben je weer blij. Dan draai je jezelf én de rollen direct om en probeer je mama bij haar kladden te grijpen als die probeert weg te glippen.

zondag 14 maart 2010

Tennis en meer

Vanmorgen was de laatste tenniswedstrijd van onze competitie winterseizoen 2009-2010. Het was gezellig, en bij vlagen werd er prima gespeeld, maar helaas hadden vriendin K. en ik weer te weinig geduld en winnersmentaliteit om genoeg punten te scoren. Er was echter nog één team slechter aardiger voor de tegenstanders dan wij, dus geen degradatie dit jaar, maar ook geen poedelprijs. En ach, wat kan het ons allemaal schelen, die punten. Terwijl de rest van de dames flink getraind had het hele jaar waren wij vooral zwanger of herstellende daarvan, en dat we uberhaupt al weer op de baan staan mag worden gezien als een toppunt van sportiviteit bovendien is het ook prettig even een paar uutjes te ontsnappen aan de hectiek van het moedertje spelen. Dus.

Weer thuisgekomen bleken de zoons van K. bij ons achter de spelcomputer te zitten gezellig met oudste te spelen. Baby zat in de box blij naar me te gebaren met zijn armpjes, en dochter kreeg een vreselijke gilbui omdat zij óók met iemand wilde spelen. Zucht. We krijgen zo bezoek en dus even geen zin om nu een vriendinnetje uit te nodigen en om nou ouders van een vriendinnetje te bellen met de vraag of ik haar even brengen mag, dat durf ik niet. Dus dochter maar even naar oma gebracht waar ze de broodnodige persoonlijke aandacht wel krijgt en oma durf ik wel te bellen met die vraag!

zaterdag 13 maart 2010

Super(mag)speelgoed


Gemaakt door oudste zoon met een beetje hulp van papa. Super, toch?! Al een paar weken lang wordt er elke avond zoiets moois gemaakt.

vrijdag 12 maart 2010

Woonwensen

Als de lente eraan komt, krijg ik vaak schoonmaakkoorts. En als ik dan zo leuk in mijn huis bezig ben en ook nog het zonnetje lekker naar binnen schijnt, dan krijg ik zin in een nog grotere opknapbeurt. Nieuwe bloemen in de vaas. Een paar nieuwe plantjes erbij. Wat decoratieve frutsels in de vensterbank.

En als ik dan toch bezig ben *materialistische, geldverslindende, manlief gekmakende modus aan* dan wil ik ook de muren wel weer eens fris geverfd. Liefst in een ander kleurtje. Wil ik een paar nieuwe stoelen bij de eetkamertafel de poezen kunnen ze vanuit de poezenhemel toch niet meer openkrabben en de kinderen geven we voortaan alleen nog maar harde broodkorsten zonder beleg te eten. Ik wil ook een nieuwe luie stoel bij het raam achter waar nu nog heel even de box staat. En de parketvloer mag flink worden opgeschuurd en opnieuw in de lak/olie/weetikveel. Het glas in het halletje mag anders, ik wil een nieuwe mat en vooral ook nieuwe binnendeuren. We hebben namelijk nog steeds de originele bouwdeuren i.p.v. van die luxe van dik hout met geslepen glas, nou vráág ik je! Oja, en verder wil ik overal van die schuifdeuren die in de muur wegschuiven (ik kijk teveel naar die woonprogramma's waar architecten hun eigen droomhuis laten zien. Prachtige villa's met veel glas en beton. Ontdaan van elk bewijs dat er op zijn tijd levende wezens rondwandelen, je ziet er geen fruitschaal, geen speelgoed, geen tijdschrift laat staan een deco-dingetje in de vensterbank, maar het is wel mooi!) Van die deuren dus. In plaats van die ordinaire, doodgewone deuren die over de gang openslingeren. Van die deuren waarmee je, als je ze iets te snel opendoet, spontaan je achter de deur wachtende baby van de trap afslingert. Die wil ik dus inruilen dan als het even kan. En ik wil een leuke serre-achtige uitbouw aan de achterkant, met glazen dak een rustig zitje en veel planten. En een tuinhuisje, euh, atelier in de tuin. Een vijver hoef ik niet, teveel zooi. Maar een ruisend beekje waar nu de achterbuurman woont zou leuk zijn.
*materialistische, geldverslindende, manlief gekmakende modus uit*

Jullie nog woonwensen?

donderdag 11 maart 2010

Alweer leuke post

Klepperdeklep, zei de brievenbus, en daar lag een brief met mijn naam er op. Nou gebeurt dat wel vaker, maar meestal blijkt het dan een verzoek om aangifte van de een of andere belasting te doen of een rekening van de na-schoolse opvang, maar dit beloofde wat gezelligers. Een handgeschreven brief met spannende postzegels. En het werd nog leuker, want niet alleen zat er een aardige brief in, maar ook een cadeautje... van Sabine. En nu willen jullie weten wta het dan was...

... tromgeroffel..

Zaadjes! Bloemenzaadjes. Om ergens in een potje of in de tuin te planten en elke dag even te kijken of er al iets boven de grond uitsteekt. Kijk, dat vind ik nou echt leuk. Niemand had het ooit kunnen denken, twintig jaar terug, dat ik een natuur/tuinliefhebber zou worden, maar het is toch echt gebeurd. Super dus, dank Sabine!

Een ander idee van Sabine was (volg de link hierboven...) om ze in te zetten in de Guerrilla gardeners strijd. Dat vind ik echt een super idee, dat guerrilla gardening, en ga ik zeker doen (eh... in de verwaarloosde bak zand met onkruid die de tuin van de achtertuin is? Of op de geluidswal een stukje verderop?) maar daar zoek ik wel een keer andere zaadjes voor want deze bloemetjes wil gewoon graag zelf op zien groeien ergens in mijn tuin. Egoistisch he!

Hopelijk volgen er over een tijdje foto's van een prachtige bloemenzee.

dinsdag 9 maart 2010

81 jaar

Vandaag is mijn moeder jarig, 81 jaar. Hiep hiep hoera voor de beste moeder en oma van de wereld!!! (*) Dat ze nog maar heel vaak jarig mag worden.




(*) zoals hopelijk velen van jullie zeker weten dat jullie eigen moeder de beste is natuurlijk, he, ik wil niemand tekort doen (maar je eigen moeder heeft toch altijd een streepje voor, en bovendien kan er maar één de allerbeste zijn, haha)

Gewoon niet doen

Na een nacht wakker gelegen te hebben dankzij Roosjes mama-ik-kan-nie-slapen-mag-ik-bij-jullie scherpe ellebogen en knieeen en me een dag lang te hebben geergerd aan managers en loopbaancoaches kan er even geen gezellig blogje meer af. Boos en opstandig was ik, en na een dag lang eigenlijk niets te hebben gedaan met al die dingen die me tegenstonden ben ik nu helemaal op. En heb ik geeneens zin om hier ook maar een beetje op te schrijven wat er vanmorgen nog op het puntje van mijn tong lag.

Bovendien, de vuile werkwas buiten hangen op je blog? Gezeur en gemopper? Dat hoort niet op je blog las ik ergens. Hoewel ook een hoop bloggers het met me eens zijn dat als je even lekker wilt mopperen en zeuren dat nergens zo fijn kan als op je eigen anonieme blog!

Een paar vragen aan jullie dan maar: wat vind jij nou echt een taboe in blogland (wat zou je zelf nooit schrijven)? En in de "echte" wereld? En welk taboe mag er onderhand wel eens doorbroken worden?

maandag 8 maart 2010

Hartenbrekertjes


Ik schreef al eerder over oudste zoon en de meisjes. Deze overactieve blonde held heeft al heel wat meisjesharten sneller doen kloppen, maar wederzijds is de liefde nooit. Hij is namelijk wel dol op bewonderend publiek en slooft zich graag uit, maar écht leuk spelen doe je toch gewoon met mannen, euh, jongentjes onder elkaar.

En dan dochter. Ook die is hard op weg hartenbreekster te worden. Zij is al iets meer dan broer overtuigd dat spelen met de andere sexe ook leuk kan zijn. Tenminste als het gaat om de wat grotere, charmant aangelegde vrienden van haar twee-en-een-half jaar oudere broer dan. De rest negeert ze keihard.

Zo is daar uhm, ik noem hem even Luuk. Luuk heeft een blauwe maandag bij dochter op de creche gezeten. Blauwe maandag of niet, het heeft op hém in ieder geval grote indruk gemaakt. Meestal beperkt hij zich tot een “ooh…. daar is Roos!” tegen zijn ouders als we hem ergens tegenkomen. Maar gisteren smolt het vrolijke lentezonnetje blijkbaar al zijn reserves weg en stormde hij Roosje tegemoet toen ik, Roos en een vriendinnetje ons in de speeltuin vertoonden. In een innige (eenzijdige) omhelzing bekende hij haar “jij bent mijn vriendin!” Roosje keek even gek, maar een genante afwijzing werd haar bespaard doordat haar vriendinnetje opeens fel tekeer ging tegen Luuk. Zo fel als alleen boze meisjes dat kunnen. En of ze nu boos was omdat zijzelf stiekum knappe krullenbol Luuk in gedachten al tot de hare gerekend had, of omdat ze vond dat Roos háár vriendin was me even niet duidelijk, maar ik stond er stiekum toch wel wat trots bij te stralen.

En mijn mooie, slimme, lieve dochter? Ze wrong zich los uit Luuks omhelzing en ging snel steun zoeken bij haar twee broertjes, een stukje verderop.

donderdag 4 maart 2010

Vertel eens

Vertellen jullie eens:

1. Aan welke karaktereigenschap van een ander stoor jij je het meest en waarom?
2. Hoe ga je om met mensen die dat hebben en waar je toch mee moet/wilt samenwerken?
3. En welke karaktereigenschap van jezelf zou je liever niet hebben?
4. En welke wil je daarvoor in de plaats?
5. Wat wil je aan je uiterlijk veranderen als je kunt kiezen?
6. Nog andere wensen?

De bakkerij - deel 2

Een tijdje later vond het meisje een nieuwe baan. In een gezellig overheidsbakkerijtje. Het was lekker dichtbij huis, er was begrip voor moeders én vaders met jonge kinderen. Het ging dan nog wel steeds over taarten bakken, maar ach ze dacht dat ze toch niet anders kon was er steengoed in. Bovendien was de sfeer hier prima, de mensen waren erg aardig en gelukkig kon er hier wel part-time gewerkt worden.

En toen kwam er opeens een goede/kwade* fee die met haar toverstokje de economie een flinke optater gaf en ook deze bakkerij dwong tot maatregelen. Het bakken van taarten werd uitbesteed aan een extern commercieel bedrijf (want dan bespaar je zo fijn op je interne personeelskosten…) De helft van het personeel kreeg een nieuwe functie (iets met zweepjes en contact met externe partijen). De andere helft mocht de bakkerij verlaten. Het meisje wist het wel. Waar haar collega’s elkaar bevochten om de nieuwe banen piepte het meisje zachtjes: “Doe mij die andere helft maar en mag ik nu naar huis?

Maar de bakkerij had gehoord van “sociaal flankerend beleid”, en donderde het meisje niet zonder meer op straat, ze moest zélf aangeven wat ze nu verder wilde (alsof het meisje dát wist!). Een zakje met geld mee voor onderweg en het voortaan zelf uitzoeken? Of toch liever een cursus om bijvoorbeeld om te scholen tot patholoog anatoom, vrachtwagenchauffeur, paashaas? Coaching bij het hele proces en voorrang bij het vinden van een andere baan bij een bevriende bakkerij kreeg ze ook. En al was zowel haar kamer als haar functie opgedoekt, ze behield voorlopig haar salaris, haar laptop (ze is inmiddels handig in het zoek-een-collega-met-vaste-werkplek-die-vandaag-zijn-atv-heeft-spel geworden..). En ze kreeg voorlopig wat bezigheidstherapie tijdelijk werk tot het einde van het jaar.

Intussen had het meisje stiekum ook een privé-leven. Ze had een lieve vriend (met goed betaalde baan en zin in en zicht op een nog betere) en drie** kleine kindertjes die haar eigenlijk best nog heel erg nodig hadden. Ze had zelfs zomaar uit soort van hobby een klein eigen bedrijfje opgezet waar ze ook een centje mee bijverdiende. Dus het zou best goed uitkomen, om gewoon helemaal te stoppen met werken voor de bakkerij en zich volledig te richten op gezin, huishouden en bedrijfje. Zeker als die zak met centen een beetje behoorlijk gevuld werd

Maar… twijfelen bleef ze. Want een hele nieuwe ándere baan, weg uit de bakkerij? Met een door de baas betaalde (dure) studie? Dat klinkt ook best interessant! Maar was dat paashazen-werk nou zo zaligmakend? Kon ze het eigenlijk wel? En wie garandeerde haar dat als ze er over een jaar of 10 klaar was met de studie de markt niet zou roepen dat ze veeeeel te oud was om paashaas te kunnen worden en dat er bovendien toch niemand meer in geloofde? Eén ding is zeker. Twijfelen, dat kan ze.

Wordt wel weer eens vervolgd. Maar niet morgen, want zover is mijn kennisje nog niet al zou p&o niets liever willen dan dat ze er een beetje haast mee maakte. Tips?

* elk voordeel heb zijn nadeel zoals een wijs Amsterdammer eens zei** zo'n baby erbij is leuk, maar logistiek is het soms wat minder handig

woensdag 3 maart 2010

De bakkerij- deel 1

Las ik daar een paar vraagjes over hoe het nu zit met mij en het werk? Hier alvast een inleidend stukje. Gaat helemaaaaal niet over mij natuurlijk, maar over euh... een kennisje. een vage kennis.

"Dus jij wilt kunt goed overweg met deeg en slagroom, waarom ga je niet naar de banketbakkersacademie?!" riep haar studiekeuzeadviseur lang geleden. Zo gezegd zo gedaan. Leuke studie, ze leerde over de verschillende typen taarten, wat de geheimen waren van een goed kneedbaar deeg en waarom je slagroom in de koelkast moest bewaren.

Na een paar jaar stapte ze met een vers diploma op zak wat onzeker bij haar eerste werkgever binnen, een grote bakkerijketen. Hé, dat hadden ze niet verteld, dat deze wereld bestond! Opeens stond ze tussen een twintigtal andere bakkers, allemaal in hetzelfde bakkersuniform, aan de lopende band goedkope roze glazuur te smeren bovenop de gelige pudding die door een ander groepje ongelukkigen een kamertje verderop werd gemaakt. Het meisje zuchtte soms diep, maar deed braaf wat haar werd gevraagd en probeerde zich niet te veel te ergeren aan domme chefs en aan de hoofdletter-H-haantjes in haar omgeving die allemaal hun uiterste best deden hogerop te komen .

Na een tijdje kwam ze bij een zeer exclusieve banketbakker in de stad te werken. Klein clubje, vollop mogelijkheden. Ze kreeg dubbel salaris, meer verantwoordelijkheden, meer aanzien. Dat was leuk, voor even, maar toch bleef het gewoon weer taarten bakken. En dat is voor een keer leuk, maar dag in dag uit, nee dat ging haar toch steeds meer vervelen. Wat haar ook steeds meer ergerde was het hele circus eromheen. De cultuur, de taal, de maatpakken, de twintig handtekeningen die nodig waren om één kers te verplaatsen op de schwarzwalder kirsch. Maar ja, het meisje was opgevoed in de traditie dat je niet zomaar een goede baan moet laten schieten, dus ze zette door. Volhardend, uithoudingsvermogen, schreef ze op haar c.v. Bang om beslissingen te nemen, twijfelaar, gebrek aan zelfvertrouwen, kraste ze snel weer door.

Toen het meisje haar eerste kind kreeg was ze meer dan overtuigd, er moest méér privé-tijd komen en er kon dus minder tijd op het werk worden besteed. De aanvraag van het (onbetaalde) ouderschapsverlof kon de banketbakker wettelijk dan wel niet weigeren, maar de relatie tussen werkgever en werknemer werd er niet bepaald gezelliger op. En zo ging het meisje langzaam aan maar weer eens om zich heen kijken, op zoek naar een ander baantje.

(wordt vervolgd)

Gewonnen!

'En?' vroeg Peluk aan Apie toen hij in het donker thuiskwam.
'Ik kon het niet goed zien' mopperde Apie.
'Wel horen?'
'Nee, dat domme duinkonijn zat er de hele tijd dwars doorheen te kleppen'.


Wat een verrassing, vandaag viel het prachtige boek van Margriet Breet, Apie en Peluk, op mijn deurmat! Ik ben een trouwe lezer van de blog van Margriet , leuke goed geschreven stukjes. Onlangs organiseerde ze zomaar een give-away/loterij. En tettereteeeeh.... Mammalien mag dan niet vaak zomaar iets winnen, deze keer wel.

Margriet, hartelijk dank voor dit mooie boek, we zijn er blij mee! En ook vooral de persoonlijke boodschap met handtekening voorin maakt het een boek waar we zuinig op zullen zijn.

(En de rest van de lezers van dit blog, mail even naar margrietbreet@planet.nl en schaf dit boek aan voor je kinderen, je kleinkinderen, je leerlingen of gewoon voor jezelf!)

dinsdag 2 maart 2010

Gewichtig nieuws

Wat zal ik eens bloggen vandaag. Eerste schooldag na de vakantie? Reorganisatieperikelen op het werk? dat de niet-werkvolgers niet meer in dezelfde gang mogen zitten als de mensen die nog wel een toekomst hebben en de nieuwe manager dat ook heel tactisch zo verwoordde in zijn mail? Iets over een baby van een maand of 10 die opeens weigert naar bed te gaan? Over die lichte zonnige dag met fijn temperatuurtje? Of gewoon over een belangrijke mijlpaal in het moederschap:

ik ben weer op het gewicht terug wat ik had vóór de laatste zwangerschap!!

Hoera hoezee.

Nu nog die 4 á 5 kilo eraf die me toen ook al in de weg zaten. Maar het is een begin. Net als die fijne lente-achtige dag vandaag.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...