zondag 28 februari 2010

Het roer om

Laatst kwam ik toevallig een ex-collega tegen. Deze jongen had een tijdje in de IT gewerkt, kon dat prima, maar zat er niet met hart en ziel. Hij had inmiddels de stap genomen: ontslag genomen, cursus gevolgd, eigen bedrijfje (yoga en meditatie cursussen) opgericht. Ik vind het moedig van hem dat hij niet door is blijven sukkelen op de weg die zijn hart niet had maar de zekerheid van een goed salaris op heeft gegeven en gewoon iets anders is gaan doen.

Vraag aan jullie: hebben jullie ook wel eens een belangrijke stap genomen in je leven, het roer compleet  omgegooid (op wat voor gebied dan ook)? Wat heb je gedaan en hoe ging dat?

21 opmerkingen:

  1. Dapper!!

    Soms denk ik er wel over... maar denken is nog geen doen. Misschien ooit!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jazeker! Meerdere keren zelfs. Eerst de emigratie naar Curacao, toen weer terug natuurlijk (dat is toch weer het roer om na 6,5 jaar). Daarna een keer mijn goedbetaalde en vaste baan opgegegeven om te moederen, daarna een eigen bedrijf opgericht en ook weer opgeheven na een paar jaar. Genoeg??

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ook verscheidene malen, net als Door! Omdat logopedie wel mijn hart altijd heeft gehad, heb ik daar geen grote ommezwaai in gemaakt. Wel ben ik op een gegeven moment een eigen praktijk begonnen, dat was een hele ommezwaai. Leo was personeelschef en is op een gegeven moment halve dagen gaan werken en heeft een studie sociologie gedaan. Doordat we zelf in een gifwijk bleken te wonen(Dordrecht), is hij onderzoek gaan doen over emotionele beleving van de bewoners en overheidsmaatregelen. Zo kwam hij op de Universiteit te werken.Toen hij begon, hadden we twee kinderen en toen hij zijn doctoraal haalde, hadden we vier kinderen. Verder zijn we dus nu naar Zweden verhuisd, een heel nieuw leven.... Een zoon van vrienden van ons had ook een hele goede IT-baan, maar is voor ambulanceverpleegkundige gegaan, ook een heel ander leven. Ik heb er bewondering voor, vooral als je geld laat liggen om je droom te verwezenlijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, maar dat weet je al van mij blog.
    Ik ben zomaar gestopt met werken toen zoonlief geboren werd. Geheel tegen mijn eigen verwachting in. En geen seconde spijt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zit er nog midden in... zie http://k-meel.blogspot.com/2010/02/to-work-or-not-to-work.html

    Maar een ding weet ik wel, en dat is dat het roer binnenkort om gaat. Alleen nog even de koers bepalen...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. hier ook al meermaals mijn eigen koers gaan varen... niet altijd makkelijk maar wel de enige juiste keuze voor mij!
    ik ging nog psychologie studeren toen ik al werkte en toen ik dan mijn diploma had, ben ik een eigen praktijk gestart, weliswaar naast een vaste job in het onderwijs... als alleenstaande (en zeker nu in mijn situatie van ziek-zijn) durfde ik niet alleen maar voor de praktijk te gaan (als psycholoog kan je dat financieel trouwens bijna niet, wij worden hier veel minder betaald dan in nederland!)... maar goed...

    ik geloof heel erg in die eigen koers, binnen de mogelijkheden en beperkingen die er zijn natuurlijk hé! het doet je openbloeien en dan kom je er wel... heb ik al meermaals meegemaakt ook met mensen die dat ook durfden...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Op je 17e mamma worden. Dat was echt heeel erg wennen, maar nooit spijt van gehad.

    En ik ben van beroep/studie eigelijk grafisch ontwerper. Maar die hele dagen achter dat scherm. Niks voor mij. Na een half jaar huizen van anderen gepoetst te hebben, kreeg ik ander werk dat helaas maar voor een paar weken bleek.
    Dus een half jaar werkeloos (en niet erg zo met kindje in de zomervakantie) door omstandigheden thuis, geen uitzicht op mogelijkheid tot werken. Nu mezelf gestort op studie psychologie, fulltime en gewoon thuis. Mis soms nog wel eens de discipline, maar het begint echt te komen.
    Hopelijk over een jaar weer alles beetje omgooien, met WEL werk en huis met vriendlief (ben benieuwd)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ja, hier ook. Salaris, lease-auto, mantelpak en vergaderingen gedag gezegd (lees financiële leidinggevende baan opgezegd na 10 jaar), in avonduren had ik me al omgeschoold (psycho-en gedragstherapie en mental coaching: behoorlijk roer om dus) en ben voor mezelf begonnen.

    En dat in het jaar 2000 toen ik hoogzwanger was van derde kind, er dus al twee koters rondliepen en manlief ook voor zichzelf begon. Wat een onzekerheden tegelijk, maar voor ons was het een logische stap, die gewoon geprobeerd moest worden.

    Nooit spijt gehad, wel financiële zorgen natuurlijk. Maar ook veel plezier, veel geleerd en veel meer werk- en levensvreugde gevonden.

    Volg je hart. Altijd. Als het niet lukt, ga je weer terug of je eet een boterham minder tijdelijk. Zo heb ik er altijd over gedacht. Als het niet lukt, ga ik wel weer terug naar een baantje in de fin. wereld, verdien weer wat geld en probeer het weer opnieuw.

    In mijn praktijk kom ik dit issue ook veel tegen natuurlijk. Het speelt bij veel mensen. Waarom mensen het toch niet doen, toch niet durven, is vaak niet omdat ze bang zijn voor de financiële consequenties (wat vaak gedacht wordt: je zegt je maandelijkse salaris gedag).

    Nee, vaak doen mensen het niet, of lukt het niet, omdat ze het eigenlijk niet graag genoeg willen (dat roer om dus). Of niet precies weten waar hun hart ligt.

    Goed onderzoeken dus wat je wilt, waarom je dat wilt en als je het echt wilt, lukt het. Hard werken hoort daar zeker bij. Oh ja, vergeet ik nog bijna iets heel belangrijks: vrijheid. Ondanks dat je hard en veel moet werken, levert het enorm veel vrijheid op (in je hoofd, in je gezin: ideaal!)

    In plaats van vergaderen en in de file staan, bepaal ik wannneer ik werk (desnoods coach ik op zondagmiddag of zaterdagavond).

    En mijn financiële opleiding is geen weggegooid geld, want ik kan alles zelf doen, ook handig, haha!

    Nou, ik ben bijna een nieuw logje aan het schrijven.., laat ik maar stoppen. Wie meer wil weten over dit onderwerp, mail me maar.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ja, dat is bijna een stokpaardje van me: doen wat je hart je ingeeft en niet uit angst of materieel gewin blijven in een baan die niet bij je past. Zoveel mensen blijken hiermee te worstelen.
    Zelf ben ik twee keer het onderwijs uitgegaan, beide keren een goede beslissing. Maar het is wat Roelien ook zegt: het is geen vergeefse periode geweest. Je leert altijd van je ervaringen en je gooit het roer pas om als je er echt helemaal aan toe bent. Trouwens, wat vinden jullie van trouwen en kinderen krijgen: ook geen beslissinkje van niks hé. Ik weet nog dat ik in de eerste week dat ik moeder was verbaasd stond dat de rest van de wereld nog gewoon hetzelfde was!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Hier is ook een flinke omslag geweest. Over de helft van mijn studie dramatherapie heb ik de studie aan de wilgen gehangen. Ben een jaar gaan werken en daarna de pabo gaan doen. Mijn beste beslissing ooit! (tot nu toe :))

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Soms zou ik het wel willen: iets heel anders. Maar ik durf niet omdat ik kostwinner ben en we dus als gezin afhankelijk zijn van mijn salaris. Ik kan het me niet veroorloven om na 'n jaar contract op straat komen te staan...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik ben gestopt met buitenshuis werken toen de oudste geboren werd. Het is mooi geweest. Ik ben nog graag thuis.
    Nu heb ik al aangekondigd dat ik op het einde van dit jaar stop als onthaalmoeder (oppasmoeder)
    Wat ik ga doen? Ik weet het niet.
    Weer iets buiten mijn 4 muren. Iets met contact met volwassenen ;-)
    Ik ben zelf benieuwd waar mijn weg naartoe gaat, maar ik heb veel vertrouwen.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Nou scheiden dus, lang gelee. Dat was best het roer om natuurlijk. Maar verder valt het best mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ja. Toen ik 27 was besloot ik dat ik niet meer wilde leven met een eetstoornis.
    Ik ben nu al ruim 11 jaar een gewone vrouw die gewoon eet en sport.

    En jij?

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Mijn roer.. eens even kijken.. waar zit dat ook alweer?

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik? Euhh.... nou, ik heb een half jaartje de verkeerde studie gedaan (Industrieel Ontwerpen, daarna Informatica), verder relatie verbroken en verder gegaan met huidige man.

    En nu (al een jaar of wat) op het punt om carriereswitch/stop te maken maar ik ben een twijfelachtig typetje dat niet van schepen verbranden houdt. (Als ik nou eens wist wat ik wilde en/of de staatsloterij mee zou werken...dat zou al schelen) Tips zijn welkom!

    BeantwoordenVerwijderen
  18. @Jos: haha, ik was net zo lekker serieus met mijn eigen roerproblemen bezig dat ik deze reactie even goed gebruiken kon, dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Leuk dit blog. Interessante onderwerpen. Ik moest ooit mijn baan opgeven vanwege een promotie van mijn echtgenoot. En een grote stap was om van een groot naar een klein huis te gaan, maar dat was om onze droom waar te kunnen maken: Een eigen huis in Frankrijk."Wij hebben er nooit spijt van gehad al is het nog steeds veel werk. Fijn dat je een reactie gaf. Ik zie uit naar je volgende bericht. Dag, Lilian

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Het roer omgooien heeft op dit moment geen prioriteit bij mij.
    Na bijstands maatschappelijk werk het roer omgegooid naar stervensbegeleiding, met de daarvoor nodige scholing. Toen er kinderen kwamen ben ik daar mee gestopt, het voelde niet als iets dat nog paste op de één of andere manier. De switch gemaakt naar 'hangjeugd'. Daar ook weer voor om- en bijgeschoold - met drie kinderen. Dat viel niet altijd mee, ik was blij dat het klaar was, toen het klaar was.
    Dit past me nu als een goed zittende jas - ik denk dat zolang het goed voelt gewoon lekker doen en zodra het anders voelt dan ook daarin meegaan. Het vak wat je eerder hebt geleerd is daarmee heus niet weggegooid, kan altijd nog eens van pas komen.
    @ mamalien - zolang je maar dicht bij jezelf blijft kan je je er niet zo'n grote buil aan vallen lijkt mij. Jaren tegen je zin iets doen gaat uiteindelijk ook opbreken...
    Maar ik ben met je eens dat wanneer je de staatsloterij zou winnen je toch je keuzes weer eens opnieuw zou gaan bekijken - zou ik zeker ook doen...
    Succes...

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Het roer gaat hier regelmatig om, maar meestal was ik de co-kapitein op alle reizen. Nu echter erg hard aan 't nadenken welke koers IK wil varen de komende jaren, dus erg leuk om je blogje te lezen en alle reacties erop!

    groetjes Sas

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!