zaterdag 13 februari 2010

De Bearhug


Dank voor alle steunbetuiningen, mail, blog en voicemail (en sorry, maar we hadden even geen fut om telefoon op te nemen en ik al helemaal niet om over mezelf en dat stomme kleine ingreepje te vertellen, hieronder een klein verslagje voor de geinteresseerden! )

Om half tien werd ik voor het zkh uit de auto gegooid door manlief en minizoon die weer dringend naar huis moesten voor een slaapje. Met een plastic tasje met ipod en boek en heel veel zakdoekjes en een neusspray erin meldde ik me wat giechelig bij de balie. Tja, het was tenslotte mijn eerste échte opname met operatie. En eigenlijk vond ik het wel een beetje eng. En raar. Je wandelt als gezond mens het ziekenhuis binnen, krijg een heel circus om je oren en loopt er naderhand gehavend weer uit?!? Nouja. Een paar dagen niet naar kantoor, daar moet je een ader en wat geprik voor over hebben.
Ziekenhuisjasje aan (zonder onderbroek en met korte mouwen dus koud en beetje vreemd, bovendien, hoe krijg je die knoopjes op je rug zelf dicht?), bloeddruk en temperatuur meten, en in een bed in een kamertje geduwd waar nog een lotgenoot bleek te liggen. De vrouw die hoopte op een gezellig babbeltje had pech, want daar zijn mammalienen in deze siutatie niet zo voor te porren. Ik was dus blij dat zij heel snel aan de beurt was en ik me alleen kon liggen opvreten van de pre-operatiezenuwen. Volgende keer een luxe één-persoonssuite graag.

De chirurg had er zin in en ik mocht een uur eerder dan gepland naar de ok. Fijn! Want wachten is naar. Zeker als ze je om de tien minuten komen vragen hoe je heet, wat je geboortedatum is en wat ze gaan doen (miepmiep, 10 jaar en ik kom mijn spataders uit mijn rechterbeen laten verwijderen, zijn jullie nou zo dom of ben ik nou zo slim??) Ik zal jullie lezers alle details verder besparen, maar de ingreep zelf viel me erg mee. Ik heb echt helemaal niets gevoeld dankzij die ruggenprik en vond het ook niet eng om gewoon "bij" te zijn. Er werd vollop verteld wat er gedaan werd. Vond het zelfs jammer dat ik niet wat meer kon zien. En binnen een half uurtje was het allemaal gepiept. (Het was echt een eitje, zelfs Joeltje kan het! :-) )

En toen werd ik naar de recovery room gereden. Mooie naam voor een parkeerplaats vol met pas besnedenen. Naast mij een gevalletje tampon in de neus, verderop een bejaardenpermanentje met een enorm verband op haar oog, en... oeps. Mijn nieuwe buurvrouw. En daar lag ik dan. Verlamd vanaf mijn middel en steenkoud. Dat eerste was de bedoeling, dat laatste niet. Er werden veel dikke voorverwarmde dekens aangedragen en zelfs een "bearhug", bleek een soort plastic zak met slang erin die lekker warme lucht blaast (ik ga zo even op ebay zoeken of ze die ook voor thuis hebben!) En toen warmde de bovenkant weer op. Heerlijk. Helaas waren mijn tenen steenkoud. Ik kon ze niet bewegen, niet voelen, maar ze waren steenkoud. Er lag ook nog een koud, siliconenachtig dik ding in bed, vlak naast mijn hand. Wat later mijn eigen been bleek te zijn. Hiii. Grappig. Maar niet heus. Wat ontzettend irritant dat je je benen, je billen, niets bewegen kunt. En dan dat getintel, geen fijn gevoel. Twee tot drie uur, voor de ruggenprik is uitgewerkt mevrouw, beloofde de verpleegster. En dat zonder afleiding. Arghh... Gelukkig mocht ik na een half uurtje weer terug naar "onze" kamer, kreeg ik een brunch van appelsap en een taaie boterham, en trok er heel langzaam van boven naar beneden weer wat gevoel in mijn onderlijf.

Ergens in de middag toen ik weer naar de wc kon lopen en ik bewezen had te kunnen plassen werd me vriendelijk verzocht op te rotten. Zo snel mogelijk. Dus strompelde ik naar beneden waar man met twee kleintjes even later voor de deur gereden kwam. Thuis op de bank en .. nouja. Het dagelijks leventje is weer begonnen. Behalve dat het huis is ontploft en ik me heel erg moet beheersen om niet zelf vanalles te gaan opruimen en kinderen te gaan aankleden enzo. Voorlopig doe ik even rustig aan en blijf een beetje slapjes op de bank hangen (lang leve Vancouver 2010!) en loop af en toe wat heen en weer naar de koelkast (au). Oja, en naar mijn laptop. Moet tenslotte wel een beetje bij blijven.

PS voor Nanna en andere spataderoperatiekandidaten: het valt allemaal zat mee hoor, de operatie. Gewoon doen. Of het effect heeft gehad weet ik nog niet, dat zal pas over een tijdje blijken.

25 opmerkingen:

  1. Wauw, helemaal alleen; dat lijkt me heel spannend! Nu lekker laten verwennen en loungen op de bank, wachten op het eindresultaat

    BeantwoordenVerwijderen
  2. En toch.... ik griezel al als ik eraan denk! Fijn dat het allemaal is meegevallen, maar als ik dan dat stukje lees over die tampons in neuzen e.d. .... Brrrrrr Beterschap enne... rustig aan hoor!!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jeetje, ik heb dit helemaal gemist: ik had je vorige log nog helemaal niet gezien! Maar als ik het goed begrijp heb jij deze zomer een stel spetterende benen en ga je de hele zomer minirokjes dragen!

    Ik hoop dat het herstel hartstikke voorspoedig gaat en dat ze een beetje lief voor je zijn. Geniet van je laptopje en van de spelen.

    Een voorzichtige bearhug van mij!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hai,
    Jeee, wat een verhaal, maar fijn dat het goed is verlopen!
    Beterschap en goed-herstel-weekend,
    Marjan

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooi dat het relatief gezien allemaal meeviel! Zo te lezen heb je je er dapper doorheen geslagen.
    Laat je nu maar goed verwennen door manlief en de kids.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ja zie je, de volgende keer doe ik het gewoon. En ik zorg dan ook dat je geen koude voeten hebt. Dus voor wie zich niet in het zkh wil melden, die mailt mij gewoon. Dan doe ik dat, voor 'n prikke (en ik lig nu dubbel om m'n eigen woordspeling)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dapper van je.
    beterschap. Ik hoop echt dat het effect er mag zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Geef mij maar narcose. Geen rubber benen, geen bewustzijn, gewoon iets inademen en twee seconden later weer gezond wakker worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. je kan het maar achter de rug hebben (of in dit geval de benen hebben genomen)
    ben eigenlijk wel benieuwd naar het resultaat.
    moet je nu ook van die sexy steunkousen aan?
    enne tip: uitmelken die hap.
    'ik kan ECHT geen poot verzetten, wil jij even.....'
    beterschap!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ugh verdovingen....
    Gelukkig alles goed verlopen en ik hoop voor je op een prachtig resultaat! Lekker uitrusten en beterschap! ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Brrrrrr, dit soort operatieverhalen... ik griezel dus gewoon even. Dat gepor en getrek aan je been, helemaal niks kunnen doen met een 'dood' been, en ook nog eens uren liggen wachten. Bleegh.

    Maar goed. Het eindresultaat is what's counts!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. he daar,

    Lekker he, zo'n ziekenhuis. Ik begrijp wat je bedoelt, maar ja wie mooi wil zijn moet .....
    Leuk verhaal hoor en ik hoop dat je er nu vanaf bent. Ga maar lekker naar de Olympische Spelen kijken is ook heel leuk.

    Groetjes
    Edwin

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Fijn dat alles goed is gegaan en dat het je meeviel. Ik hoop voor je dat alles zo spoedig mogelijk herstelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ja, ik vroeg me ook af of je zes weken zo'n fijne steunkous aan mag. Zo ja, wees blij dat het winter is.....

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Jeetje, wat een verhaal. Je vertelt het op een geweldige manier. Ik herinner me die koude benen ook nog, van mijn rugoperaties en ja, dan krijg je zo´n zak die warmte blaast. Ik was het helemaal vergeten, maar herinner me het nu weer. Heerlijk!!! En heb je het al gevonden op ebay? Ik wil er ook wel één.

    Men, dan lig je op zo´n zaal met een praatgrage tante en dan denk je maar één ding: not now, not here. Mijn i-pod was ook mijn excuus. Sorry, ik ben er even niet. Jammer dat je die i-pod niet op mag tijdens de operatie, daar heb ik al hele discussies over gevoerd.

    Zo komisch wat je ook schrijft over die ontplofte bom thuis, terwijl je nog wel een voorjaarsopruiming/schoonmaakactie had gedaan deze week. Ik begrijp achteraf wel waarom. Maar even serieus, ik vind je zo dapper! Het lijkt mij best pijnlijk...

    Laat je maar lekker verwennen en geniet maar van de winterspelen, sterkte en groet Roelien

    BeantwoordenVerwijderen
  17. @Annemiek: kous mag na twee dagen even uit om te doucehn, dan ong. één week aanhouden. Of zolang je het prettig vindt. Hihi. Zal wel iets korter worden dus..

    @Roelien: wat had je aan je rug? En mag je dan ook een ruggenrpik? En die bom, ach.. dat is zo gebeurt hoor. Eén ontbijtje, een paar kinderen en een man die niet van opruimen houdt! (-;'

    @Edwin: leuk dat je meeleest! Ja, jij hebt ook al wat ziekenhuiservaring inmiddels...

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Meid het is me wat allemaal. Die kou na de OK is normaal: bepaalde reactie van het lichaam op alles. Ik had het ook na mn knieOK en zo'n warme blazer in bed is dan lekker he!?
    En dan nu *tromgeroffel alom*
    Mijn hartelijke dank voor je ontzettend leuke en persoonlijke kado wat ik van je gekregen heb. Het werd bezorgd door 'van Gent&Loos' en moest met 2 man naar binnen gedragen worden. Ik ben er superblij mee!
    *zo, nu is iedereen stik nieuwsgierig wat ik voor moois van je gekregen heb*
    Ik vind het echt heel leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Nou, het zit er in ieder geval op. Laten we hopen dat het allemaal helemaal mooi en goed gelukt is.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. fijn dat het goed verlopen is; neem maar goed de tijd om te herstellen.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Whoei, sterkte hoeft dus niet meer, maar heel veel succes met het herstel (en het genieten van de paar kantoorvrije daagjes) wel!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Jee, een heuse operatie. Op naar een snel herstel!

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Heel stoer van je !! Misschien dat ik het nog durf te overwegen na je verhaal ;-) heel misschien he ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Wat een verhaal, meis..! Vind je echt heel erg stoer en ben blij voor je dat het allemaal goed is verlopen. Krijg wel alleen al de shakes bij het lezen..laat staan het ondergaan..

    Stiekem hoop ik dat vrijdag bij mijn onderzoek blijkt dat het allemaal niet nodig is, maar dat is denk ik struisvogelpolitiek...

    Succes met je herstel en laat je maar even lekker verwennen, hoor ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Mooi dat het allemaal zo goed is gegaan.
    Geniet nog even van je rust voordat je weer helemaal aan de slag gaat.
    Groetjes Jojo

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?