zondag 28 februari 2010

Het roer om

Laatst kwam ik toevallig een ex-collega tegen. Deze jongen had een tijdje in de IT gewerkt, kon dat prima, maar zat er niet met hart en ziel. Hij had inmiddels de stap genomen: ontslag genomen, cursus gevolgd, eigen bedrijfje (yoga en meditatie cursussen) opgericht. Ik vind het moedig van hem dat hij niet door is blijven sukkelen op de weg die zijn hart niet had maar de zekerheid van een goed salaris op heeft gegeven en gewoon iets anders is gaan doen.

Vraag aan jullie: hebben jullie ook wel eens een belangrijke stap genomen in je leven, het roer compleet  omgegooid (op wat voor gebied dan ook)? Wat heb je gedaan en hoe ging dat?

zaterdag 27 februari 2010

Over langzame kwartjes en spuitpoep

"Tandjes, het zijn vast tandjes", riep ik toen ik een bijzonder vies stinkende baby van manlief kreeg aangereikt. Nou heb ik nooit zo'n hekel aan het verschonen van mijn eigen kleintjes, maar na de vijfde spuitluier op een dag begon zelfs ik er toch wel een beetje genoeg van te krijgen.

Manlief lag de dag erop onbeweeglijk op de bank met klachten over pijn in de buik en verhalen over zijn wc bezoek. Ach, mannen, dacht ik nog. Gaat wel over.

De dag daarna was ik aan de beurt. Op het feestje van zoon, een erg slechte timing dus. Maar, zo redeneerde ik het buikvirus tussen mijn oren, dat komt vast door de stress.

Pas de volgende dag viel het kwartje. Toen dochter op weg naar huis een heel raar loopje deed en ik thuis inderdaad direct haar beide broeken kon verschonen. En toen ze 's avonds naar me toen kwam "mama, het wordt weer zo warm in mijn broek" ... uhll..... Ik ben inmiddels uit de ontkenningsfase: dat buikvirus, waar de collega's het laatst over hadden, dat is ook bij ons langsgeweest.

The Ministry of Silly Walks

Alweer ruim 10 maanden is mijn jongste liefde. Hij zit op handen en knietjes, maar zodra hij vooruit wil schuift hij nog steeds op zijn buik. Wel met een flinke vaart overigens, dus je moet er snel bijzijn om te zorgen dat zijn vingers niet in het stopcontact verdwijnen en hij de stekkers niet uit de computert trekt (en gelijk heeft ie, computerweesje dat hij is...).

Hij is (nog) niet bang voor vreemden, maar wil het liefst dat mama de hele dag bij hem is. Zodra ik mijn hielen licht (ik moet ook wel eens plassen!) brult hij alsof zijn wereld instort. Zodra ik weer terug ben komt hij met een grote grijns op zijn bekkie naar me toe getijgerd om zich vervolgens aan mijn haren en tepels op te trekken tot hij rechtop staat. En als hij dan staat, en ik hem stevig bij de oksels heb, dan wil hij stappen. Héle gróte stappen. Een kruising tussen een Russische soldaat en John Cleese, zeg maar. En och, wat is het schattig....

vrijdag 26 februari 2010

Stom

Zoon is zeven en vindt alles stom. School is stom. De NSO is nog stommer. Tennisles is stom. De proefles judo was superstom, hoe hij er tijdens de les ook van leek te genieten. Zelfs ik ben soms stom, vooral als ik zeg dat hij iets NIET mag doen. De meesters zijn stom, en de juffen. Zeker die. En als zusje eens een beetje stom doet dan scheldt hij haar uit voor het allerergste wat hij verzinnen kan: "je lijkt wel een OPPAS".

Soms geloof ik hem. Dan zit hij met zijn handen over zijn oren boos en ongelukkig te zijn. Hij is opeens aan het duwen en veel opstandiger dan vroeger. En als hij boos of verdrietig is komt dat er allemaal net iets heftiger uit. Ik vind het een beetje moeilijk, jongens van zeven die roepen dat het hele leven stom is. Daar word ik zelf zo ongelukkig van, vooral midden in de nacht. Ik kan er niet van slapen.

En dan afgelopen woensdag, zijn verjaardag. Van 's ochtends vroeg tot laat in de middag taart, cadeautjes, met zijn allerleukste vriendjes naar het allerleukste speelparadijs, patat eten en ijsjes toe, één blije berg met jongetjes, Janick heeft genoten. 's Avonds in bed las ik nog een paar extra hoofdstukken van het nieuwe "Dolfje Weerwolfje". (Oke, ik klapte het boek op een zeer spannend moment dicht, dus dat was niet leuk, maar ala, er moet ook geslapen worden.. bovendien leest hij zelf gewoon door als ik mijn hielen heb gelicht!) En op de vraag "hoe vond je het vandaag" was het antwoord... STOM.

woensdag 24 februari 2010

Over bewustzijn, hersenen en religie

Bewustzijn, wat is dat? Dat vroeg me ik eigenlijk al heel jong af. Ik moet een jaar of 8 zijn geweest. Ik zie me nog zitten, we waren aan het buitenspelen en een vriendinnetje was aan het springtouwen. Ik zag haar benen bewegen en vroeg me af: hoe komt dat eigenlijk? Wie bestuurt die benen? Ik zeker niet, háár Ik!? Maar wat is een Ik dan en waar zit dat en hoe werkt het en waarom doet zij zoals ze doet en niet anders? Ik (...) vroeg dat hardop maar formuleerde het nogal knullig en bovendien waren de andere meisjes vooral bezig met de vraag welke Charlies Angel zijn later wilden worden. (En jammer dat er geen volwassene is geweest die me heeft verteld welke boeken te lezen of welke studie ik later zou moeten gaan doen als dat me echt interesseerde...want ik vind het bere-interessant!)

Ik ben nu het boek Kopstukken van Jeroen Geurts aan het lezen, waarin diverse bekende wetenschappers aan het woord komen over o.m. hersenen, bewustzijn, vrije wil en het wetenschap-versus-religiedebat. Interessant om te lezen (als je de pagina's oevrslaat waarin hij verslag doet over zijn eigen taxi-ritten en de kofjes koffie in zijn hotel).
Boeiende onderwerpen en vooral ook interessant om de meningen en onderzoeken van verschillende kopstukken met ieder hun eigen (wetenschappelijke) achtergrond op een rijtje te zien.

Bijvoorbeeld. In het hoofdstukje over religie (au, wespennest!) gaan Daniel Dennet en Richard Dawkins als rasechte atheisten stevig tekeer tegen elke vorm van religie, heeft de wetenschap inmiddels volgens hen voldoende aangetoond dat er voor het ontstaan van de aarde en de levende wezens daarop geen God nodig is geweest. Andere wetenschappers vinden dat religie en geloof prima samen kunnen. Er worden wat leuke onderzoeken beschreven waarbij werd gekeken in de hersenen van mensen die vaak godsbelevingen hadden (inderdaad zijn er wel verschillen met mensen die dat niet hebben) en -andersom- werden bij mensen gebieden in de hersenen geprikkeld in de hoop een gevoel van god/mystiek/gevoel een te zijn met alles (beetje afhankelijk van de culturele achtergrond hoe de proefpersoon het omschrijft) op te wekken.

Een subtiteltje van dat hoofdstuk was dan ook:


heeft God onze hersenen gecreëerd of hebben onze hersenen (een) God gecreëerd?

Dat hoop ik ooit nog eens opgelost te zien. Ondertussen heb ik er zelf wel een bepaald gevoel bij.
Maar wat ik nu van jullie wil weten:

Vind je dit soort onderwerpen ook zo boeiend? En wat denk jij van bovenstaande vraag? (En vul even de enquette in rechtsboven!)

Doe mee met Sabine &(E)co

Vandaag was HET kinderfeestje... leuk, vonden ze alle 8, maar mama heeft dus even geen puf/tekst/hersenactiviteit meer. (En geen geld, want behalve entree konden wij twee parkeerbonnen a 60 euro afrekenen omdat wij zo onnozel waren geweest het feestje in het overdekte kinderparadijs te geven - op een regenachtige dag in de voorjaarsvakantie...)

Gelukkig heeft Sabine me gered en hoefde ik er niet perse een Woordeloze Woensdag met foto-uit-het-archief van te maken:

Sabine, tegenwoordig met de mooie naam Sabine&(e)co, had een geweldig idee las ik gisteren:
http://sabinedewaele.blogspot.com/2010/02/maken-voor-moeders.html

Wie heeft er nog spulletjes over, wie wil graag zelf iets maken en vooral moeders van jonge kinderen die het niet zo breed hebben helpen? Kijk even bij Sabine wat de bedoeling is.

dinsdag 23 februari 2010

Spatader update

Vandaag op controle bij de vaatconsulent: "Gaat het goed mevrouw? Wat komt u doen? Wat hebben ze eigenlijk gedaan?

Slecht begin van een slecht gesprek. Ondanks verscheidene pogingen om te lezen wat er op haar computerschermpje stond liep ze steeds achter de feiten aan en moest ik haar vaak verbeteren of herinneren aan eerdere afspraken. Uit zichzelf vertelde ze weinig en vragen beantwoordde ze maar half. Over het beleid van o.a. Nanna's ziekenhuis om bij het laseren van spataders gewoon lokaal te verdoven in plaats van zo'n kloterige ruggenprik wist ze te melden: "Ach ja, lokale verdoving. Dat gaan wij ook doen hoor, vanaf half maart. Maar het is de vraag of u daar blij van wordt, van lokale verdoving." Kan wel zijn, maar ik had het leuk gevonden als ik zelf de keuze had gehad, dan had ik wel een paar weekjes gewacht. Maar ja, voorlichten is niet haar sterkste punt blijkbaar.

Oja. En mijn been zit nog steeds vol met blauwe bobbels. Kon ze verder niets over zeggen of dat weg zou trekken. Moest ik zelf maar in de gaten houden en na een maand of drie opnieuw even bellen als het nog overlast opleverde. Waarom kom ik hier eigenlijk op controle? vroeg ik me af... Alleen om te laten zien dat mijn been er niet is afgevallen inmiddels? Grmpgfh.

En toen werd ik nog even voor jan-met-de-korte-achternaam langs de afdeling anaesthesie gestuurd. Voor de intake, he, want u wordt weer geopereerd. Andere been mag ook nog (waarom dat niet in één beurt mocht is me nog steeds niet duidelijk, maar ala). De juf achter de balie aldaar vond het maar gek: u bent toch pas geweest? Die testen zijn 6 maanden geldig hoor!

Het hele bezoekje heeft hooguit 10 minuten geduurd en heeft me toch een minuut of 8 aan ergernis opgeleverd. Riep ze me ook nog na "als u nog vragen heeft moet u maar bellen". Nee, dank je. Ik probeer het eerst wel even op internet.

En nu heb ik er een slecht gevoel aan overgehouden. Ten eerste dat zij zoveel fouten heeft gemaakt. Gelukkig opereert zij niet en kwam de chirurg zelf een stuk bekwamer over, maar toch he. Zouden ze wel modern genoeg zijn? Is dat strippen echt wel nodig? Kan het niet met een van die high-tech-dingen waar ze reclame voor maken op internet?

Verder heeft ze me een beetje het gevoel gegeven dat het allemaal onzin is. "Medisch gezien is het niet gevaarlijk hoor, een spatader, maar ja, als ú het pérsé wilt..." Ha, maar ik had wel een high-score op het duplex-onderzoek, zooo ontzettend verwijd hadden ze de aders nog niet vaak gezien! bovendien, waarom bied je als ziekenhuis een service aan die eigenlijk onzin is?

Moraal van het verhaal? Eén vaatconsulente kan meer aders laten spatten dan tien chirurgen kunnen dichtlaseren.

maandag 22 februari 2010

Over haar

Jaja, er gebeuren belangrijke dingen in de wereld en in ons landje, maar vandaag een blogje over iets waar ik me toch altijd erg druk over kan maken: haar.

Zo was het de afgelopen dagen (weken) weer prut. Als het niet statisch geladen recht overeind stond viel het wel steil en bijzonder plat langs mijn oren. Met uitzondering van de kruinen rechtsvoor natuurlijk. Februari-haar, zeg maar. Compleet met donkere uitgroei aan de bovenkant terwijl de rest er een beetje vergeeld bij hangt.

Tijd voor de kapper dus. Vol goede moed toog ik op weg. Het moest anders, radicaal anders! Ik heb mijn problemen uitgelegd aan de kapster die meelevend zuchtte en mij wat kortere plukjes, wat laagjes, een iets kortere lok (heb ik een lok?) heeft aanbevolen. Prima! Klinkt prima. Doen.

Inmiddels ben ik 40 euro armer, een fijn gevoel rijker, maar is er op die centimeter na eigenlijk niets veranderd aan mijn coupe. Blond en steil tot iets over de schouders zeg maar, coupe het-valt-gewoon-vanzelf-zo-en-anders-knoop-ik-er-snel-een-slordig-staartje-in. Zo gaat het nou elke keer! Zijn die kapsters nou nog behoudender dan ik, vraag ik me wel eens af??

Maar vertellen jullie eens:

1. Hoe ziet jouw kapsel er uit?
2. Ben je er tevreden mee of moet het anders? Hoe dan?
3. Wat is de laatste keer dat je radicaal van kleur/model bent veranderd?
4. Wat voor soort coupe vind jij echt heel erg lelijk en zal je nooit mee gezien willen worden?
5. Kleur je het (zelf)?
6. Permanentje of watergolf?
7. Heb je 's ochtends veel tijd nodig om het "in model" te krijgen? Wat doe je dan?
8. Hoe vaak ga je naar de kapper?
9. Heb ik je aangestoken en wil je nu ook wat aan je haar (laten) doen?

zaterdag 20 februari 2010

Zeven jaar!!!

Na 40 weken en 1 dag zwangerschap, 25 uur weeen, een vacuumpomp en een flinke knip in mijn onderkant kwam dit 8 ponds kind tevoorschijn:



Moe maar blij en zeer verwonderd lag ik daar dan voor het allereerst moeder te zijn. Een baby! Een jongentje. En wat voor eentje! Ik keek en ik rook en voelde aan hem, en kon niet wachten om hem nog beter te leren kennen.


Nu, zeven jaar later, weten we al een klein beetje meer wat dit voor een soort jongentje is. Een hele slimme, een gevoelige dromer, een actieve echte jongens-jongen die van klimmen en springen houdt (en niet van stilzitten nee, klopt juf), met veel gevoel voor humor en een enorme fantasie. Een heel bijzondere jongen. Maar vooral een heeeeeeele lieve!


Gefeliciteerd!!!!

Eigenlijk nog niet vandaag, maar vandaag vieren we het "grote mensen feestje" en wilde hij ook alvast ons cadeau en onze felicitaties. De rest volgt van de week.

Theatertje pakken?



vrijdag 19 februari 2010

Huize Strompel & Co

Zoals Roos gisteravond al streng tegen papa opmerkte: “papa, kom op nou, iederéén heeft wel eens pijn”. Ze bedoelde eigenlijk, kom op, niet treuzelen, geen smoesjes over zere benen, ik wil een verhaaltje voor ik ga slapen en wel NU. (Wat een ongeduld. En zo weinig begrip voor andermans leed. Van wie zou ze dat toch hebben?)
Maar ze heeft wel gelijk, het is momenteel huize strompel hier:

Ik ben vorige week gelaserd in mijn rechterpoot. En toen de arts na de operatie waarschuwde dat het na een dag of 4 wel wat méér pijn kon gaan doen dacht ik dat dat in de categorie “bijsluiter” viel (ze-zeggen-het-er-bij-voor-het-geval-dat-maar-normale-mensen-hebben-er-geen-last-van). Maar hij meende het, begrijp ik nu. AU! Het trekt gemeen. Vooral als ik te lang sta. Tussendoor even liggen helpt echt heel goed, maar dan moet ik wel eerst de zegen van drie kinderen afkopen met veel snoep, zakgeld en een uurtje Nickelodeon. En babymelk met brandewijn.

Maar ook Jeroen heeft een zeer been. Hij is een week of twee geleden onderuit gegaan op het iets te ijzige schoolplein. Hoewel er niets op de rontgenfoto te zien was heeft hij nog steeds pijn bij het traplopen of overeind komen en vooral wanneer Q. een vieze poepbroek heeft, dan slaat de verlamming vrijwel direct toe.

Roosje zelf dan. Was op haar knie gevallen op het schoolplein. Maillot kapot, knie een heel klein schaafje, maar dat doet natuurlijk wel heel erg veel pijn. En dan wil je je de volgende dag NIET aankleden. Géén broek, géén maillot, géén legging meer aan. En kun je, als je toch in je kleding gehesen bent, alleen maar op je tenen naar school strompelen. En als je dan een ongeduldige papa hebt die tegen je roept “kom op, Roos, iedereen heeft wel eens pijn”, dan sla je dat goed in je olifantengeheugen op en kaats je het balletje direct weer terug als je papa steunend en kreunend naar je kamertje komt strompelen voor een bedtijdverhaaltje. En gelijk heb je!
(Maar waarom je moeder ondertussen niet meer bijkomt van het lachen in de kamer ernaast?!)

donderdag 18 februari 2010

Kijk eens wat ik heb gekregen!!

Kijk nou eens wat de postbode mij heeft gebracht?Alleen maar omdat ik meedoe met Cisca';s supercadeautjesketting.

In een mooie verpakking, aardig briefje erbij. Van Tamara. Nou ken ik Tamara helemaal niet, ze heeft ook geen blog voor zover ik weet, maar nu weet ik dus in ieder geval wél dat ze mooie dingen kan maken. En een goede smaak heeft wat betreft tijdschriften.



Tamara, ik weet niet of je meeleest, maar dank je wel voor dit lieve kippetje, ik zoek een mooie plek voor haar. De Flow, daar ga ik zometeen als beeb op bed ligt aan beginnen.

En Cisca, dank voor dit superleuke initiatief. Eigenlijk is het nog veel leuker dan ik dacht, cadeautjes uitzoeken en cadeautjes krijgen van mensen die je niet of een beetje kent... (Nogeenkeernogeenkeer! roept de TinkyWinky)

woensdag 17 februari 2010

Spreekbeurt geslaagd

Leuk al die reacties hieronder. Ben het met velen van jullie eens, het is errug vroeg, groep 3. En wat mij betreft mag de school ook wel wat meer doen aan het begeleiden van de kinderen (maar ja, tijd, geld, zoiets...) De vragen, Jos en Hanneke, daar komen we zeker niet op terug. Level is gehaald, en een punt kregen we niet, want dat past niet in het concept, alleen "tips en tops".

En dan nu het verslag van vanmorgen. Wij als ouders en babybroer mochten er ook bij zijn.

Het ging super! Voor een soms wat verlegen jongentje van (oke, Annemiek:) bijna 7 jaar dan he... Vanmorgen na het ontbijt, vlak voordat we weg moesten wilde zoon nog even repeteren en... hij vertelde zelfs meer dan we geoefend hadden! Ik viel bijna van mijn stoel. Zo zie je maar, ook al zit hij tijdens de instructies/repetitie met zijn neus in de bloemenvaas, hij luistert stiekum toch wel.

In de klas door alle drukte en zenuwen ging het bij beide jongentjes wat moeizamer dan thuis (de ene begon te hakkelen en de ander praatte eerst onverstaanbaar zacht en ging daarna maar weer eens de clown uithangen) en er ging wat mis bij het laten horen van het geluid, maar iedereen was positief. De kinderen zelf, beide papa's en beide mama's, de meester en vooral ook de klas zelf. Ik vond het heel leuk om te horen hoe de kinderen elkaar de "tips en tops" vertelden waarbij ze echt allemaal heel serieus hun best deden en alles in prima sfeer verliep. Zoon is dan (nog) geen presentatietijger zoals papa, hij heeft (en krijgt ook niet) het trauma van mama die op hol slaat wanneer iemand "presentatie" roept en haar kant op kijkt...

Aan de ene kant goed dat de kinderen al heel vroeg dit soort dingen moeten leren, aan de andere kant zijn ze ook wel erg klein en hebben ze nog wel heel veel begeleiding nodig. Op zijn minst hadden ze op school(!) nog eerst even wat meer basisvaardigheden kunnen leren in plaats van ze zo direct in het diepe te gooien. En om de ouders hier twee dagen vantevoren mee op te zadelen vind ik eigenlijk ook not-done. Al vonden wij het stiekum wel leuk, het is best lastig (dus toch ook een beetje een leerproces voor ons, Lenteroos)... Je wilt natuurlijk wel dat je kind het goed doet, maar vooral dat hij er van leert hoe het moet, hoe hij de volgende keer weer net iets meer zelf kan doen. En zeg nou zelf, niet iedere ouder kan of wil dat. Dat kan een gediplomeerd leerkracht vast beter. Toch? nouja, niet alle leerkrachten dus, ben ik inmiddels achter Maar ik snap ook wel dat er in de klas nog 25 kinderen zitten en dat er niet altijd tijd is... Maar... Nouja. De ideale school (waar?wie weet hem?) heeft er vast een oplossing voor.

En nu ben ik op. Al was het niet mijn spreekbeurt, ik had wel plaatsvervangende emoties, van achossie tot wow, vooraf, tijdens en achteraf. Meer dan zoon zelf geloof ik, maar dat zal het lot van de moeder wel zijn. Na de spreekbeurt kreeg ik nog een buuv op de koffie, heb ik een interessant gevecht geleverd met mijn mailbox (met als winnaar: Mammalien! en als prijs: 625 ongelezen mails) en mocht ik weer met steunkous en maxi-cosi op stap strompel om de kids van school op te halen. Via de supermarkt omdat de luiers op waren en dochter koffertjes (van die kleine pannenkoekjes) bliefde.

Je begrijpt, mama is moe. Mijn poot doet pijn, mijn hoofd ook en vooral ben ik helemaal leeg en van die klote-chirurg mag ik niet eens in een warm bad. Ik hoop dat de boerenkool op een goede school heeft gezeten en zichzelf prima weet te presenteren vanavond. Zonder hulp van mij.

dinsdag 16 februari 2010

Presentatievaardigheden - les 1


Zoon (6 jr, groep 3) mag vandaag samen met een ander ventje ter afsluiting van hun gezamenlijk “project” een “presentatie” houden voor de groep. De school heeft zelfstandig werken hoog in het vaandel staan, dus zowel de ouders van het andere ventje als wij zijn er al een dag of twee full-time mee bezig. Zeg maar vanaf het moment dat we in zijn rugzak een briefje van de juf vonden: beste ouders, een projectpresentatie in groep 3-4 zou ongeveer zó opgezet moeten worden…

Het viel nog niet mee om een groot en stevig karton te beplakken met uitgeknipte plaatjes en er met een viltstift wat teksten tussen te krabbelen in plaats van alle informatie direct vanaf het internet in één wervelende multimedia presentatie te plakken, maar het is ons gelukt. Gelukkig hadden de jongens zich de afgelopen weken al goed voorbereid door een boeiend onderwerp te bedenken (de Cheetah) dus we hoefden alleen nog maar even alle informatie bij elkaar te google-en en dat presenteerbaar te maken.

Gisterenmiddag heeft presentatietijger Pappalien samen met de jongen(s) het te vertellen verhaal nog een paar keer doorgenomen. Baby Q., dochter en ik vormden een gewillig gehoor, een perfect proefpubliek om lekker op te kunnen oefenen. Terwijl het andere jongentje braaf wat feiten stond op te dreunen, schoof onze zoon, niet gehinderd door enige belangstelling voor het onderwerp noch het doel van deze sessie, een paar keer met een mooie ondersteboven achterstevoren sliding tussen presentator en het bord met plaatjes door, peuterde diep in zijn neus en telde de stiften van zus nog een keer goed na. En toen was het weer tijd om lekker te gaan spelen. Tenslotte zijn er belangrijker dingen in het leven, zoals het halen van nieuwe levels in Mario.

Ben benieuwd hoe het gaat vandaag. In ieder geval kennen zowel Pappalien als ik de tekst helemaal perfect uit ons hoofd. Iemand nog vragen?

En wat fijn om gisteren heel toevallig te lezen dat er nog meer ouders lijden onder het zelfstandig werken: kijk maar eens hier wat de vader van Het Bewijs er over schrijft!

maandag 15 februari 2010

De zit-niet-lekker blues

Dochter heeft al dagenlang last van zit-niet-lekker. Vooral onderbroeken, sokken en maillots kwellen haar. Elke ochtend komt ze dapper met een vers kledingsetje naar beneden. Maar of ze de kleding nou zelf uitzoekt of dat ik dat doe, tegen de tijd dat ze alles aan heeft zit er steeds wel ergens iets niet goed. Tot de traantjes van de vreselijke pijnen en frustratie in haar oogjes staan.

Nou snap ik dat best wel, want ik ben zelf ook een zeikerd zeer gevoelig als het om niet fijn zittende kleding gaat. Ik zie mezelf als vijfjarige nóg piepend voor mijn kast staan omdat ál mijn hemdjes kriebelden (waarop mijn moeder van die glibberige onderjurkjes ging aanschaffen, maar dat was natuurlijk ook de oplossing niet).

Nu zelf mama let ik goed op wat ik koop, zowel voor mezelf als voor de kinderen. Soepele stofjes, liefst katoen, zachte leren schoenen. En gaten in maillots worden NOOIT gestopt, want dat is wel het ultieme niet-lekker-zitten, zo’n knol in je sok (brrrrr... jeugdtrauma)!

Maar goed. Ondanks mijn fijne inkoopbeleid blijkt zo’n beetje alle onderkleding sinds een weekje écht állemaal niet meer lekker te zitten. Het kan natuurlijk, een keertje. Maar als de vijfde onderbroek op rij nog steeds niet lekker zit, dan is er toch iets anders aan de hand. En wat dat dan is, daar heb ik - als we al tien minuten te laat zijn voor school en de rest van de familie ongeduldig met winterjas en handdschoenen aan bij de voordeur staat te stampen - even geen geduld voor…. dom, dom, want een klein huilend meisje in zo’n situatie boos en ongeduldig toespreken heeft alleen als resultaat dat je nóg later op school bent omdat je haar eerst weer helemaal uit haar ongelofelijke driftbui moet zien te krijgen.

Vanmorgen kwam oudste zoon met de verheugende mededeling dat hij helemaal geen sokken meer in zijn la heeft liggen die lekker zitten. Ze doen allemaal PIJN.

Pffff. Ik word er een beetje moe van. Zo moe dat mijn elastische kous er pijn van gaat doen, het kriebelt en er zit zo’n gemene rand zo vlak onder mijn knie. Als een mens daar geen spataders van krijgt... (En ik heb net even die andere geprobeerd, maar ál mijn elastische kousen zitten állemaal níet lekker!)

Photographie


Waarom maken andere mensen nou altijd van die goede foto's? Ik zie vaak hele mooie plaatjes in de blogs die ik volg. Bijvoorbeeld in de blog van MadebyMeet. Ze weet me altijd weer kippenvel te bezorgen. Ijzig mooi hoe zij zelfs de simpelste dingen tot iets prachtigs om weet te toveren. Dát wil ik ook!

En ik kan dat ook wel, dat toveren, maar dan meer andersom. Zie ik iets écht moois, maak ik er een foto van, en dan ziet het er later toch weer heel anders uit. En ja, ik weet wel, een goeie lens en wat belichting, beetje nadenken van te voren, dat doet een hoop. Maar het heeft ook iets te maken met de persoon achter de knopjes. En wat dat betreft heb ik weinig hoop dat het ooit goed komt.

Wat vind je bijvoorbeeld van deze:

Drie lieve kindertjes, zoet aan het spelen. Een plaatje, dat was het. En dan weet ik er zo'n foto van te maken! Heb ik mijn eigen voet met goor-witte sportsok er rechts onderin nog digitaal af moeten knutselen, want anders durfde ik hem echt niet op het internet te zetten.

En deze? Zo schattig, die babyvoetjes. Weten me altijd te ontroeren. In het echt dan he. Of op andermans foto's.


Hier nog wat foto's van het afzwemmen. Het afzwemmen van oudste, maar dat weet ik ook alleen maar omdat de datum erbij staat waarop de foto's gemaakt zijn. Rechts gevalletje timing, links is er een spook in mijn lens gaan zitten. Oja, en die lichtgevende alien bovenin, dat heeft iets te maken met te lang haar of te weinig speldjes. Regelmatig terugkerend verschijnsel bij de door mij gemaakte plaatjes.







Dus je begrijpt, ik begin er maar niet aan, aan die cursus fotografie. In mijn geval is het vast weggegooid geld.

Maar nu nog even over die foto helemaal rechtsboven. Dat was ik dus. Mijn vingers, achter de knopjes van mijn camera-in-telefoontje. Staan er goed op he!? En weet je wat ik daar op dat moment voor foto heb gemaakt? Deze:



Heb ik toch mooi alvast een foto van de Pulitzer prijs winnaar 2020 te pakken!

zondag 14 februari 2010

Valentijnsdag

Valentijnsdag! Maar bij mij ligt er geen roze envelop in de brievenbus. Kan natuurlijk ook komen omdat de postbode vrij heeft vandaag. Ik wacht gewoon rustig af, schat. En anders neem je me gewoon komende week mee uit eten, mag ook. Ik heb al wel een hele stapel met tekeningen en kleurplaten liggen die helemaal speciaal voor mij of voor papa gemaakt zijn deze week. En dat is eigenlijk nog wel veel mooier om te hebben...

Dochtertjelief heeft wel iets meegekregen van het gebeuren en is een mooie tekening voor vriendin A. gaan maken. Met wat hulp van papa, want dat wat ze in haar hoofd had kwam niet helemaal uit haar viltstift. En nu is ze een envelop aan het zoeken en zometeen wil ze hem zelf gaan brengen. Alleen weet ze niet waar A. woont. Op nummer 19, heb ik haar verteld. Dat is eerst een 1 en dan een 9. Ah, toen wist ze het wel. Zo'n 9, dat is toch met het rondje bovenaan? Juist ja. Nou, dan ga ik er helemaal alleen heen, riep dochter enthousiast. Nah, dat dachten wij dus niet. Een weg of vijf zelf oversteken en dan maar hopen dat ze niet verdwaalt. Maar of kreupele mama de iets minder kreupele maar toch nog steeds wat gehandicapte papa zover krijgt mee te lopen is een tweede. Dus, mama van A., jij leest mee, de bedoeling was goed!

Waar ik nou wél heel benieuwd naar ben: hebben jullie of jullie grut nog iets gekregen of verstuurd met Valentijn? (En voor deze keer, omdat het voor stille liefdes is, mag je gewoon lekker een keertje anoniem reageren....)

zaterdag 13 februari 2010

De Bearhug


Dank voor alle steunbetuiningen, mail, blog en voicemail (en sorry, maar we hadden even geen fut om telefoon op te nemen en ik al helemaal niet om over mezelf en dat stomme kleine ingreepje te vertellen, hieronder een klein verslagje voor de geinteresseerden! )

Om half tien werd ik voor het zkh uit de auto gegooid door manlief en minizoon die weer dringend naar huis moesten voor een slaapje. Met een plastic tasje met ipod en boek en heel veel zakdoekjes en een neusspray erin meldde ik me wat giechelig bij de balie. Tja, het was tenslotte mijn eerste échte opname met operatie. En eigenlijk vond ik het wel een beetje eng. En raar. Je wandelt als gezond mens het ziekenhuis binnen, krijg een heel circus om je oren en loopt er naderhand gehavend weer uit?!? Nouja. Een paar dagen niet naar kantoor, daar moet je een ader en wat geprik voor over hebben.
Ziekenhuisjasje aan (zonder onderbroek en met korte mouwen dus koud en beetje vreemd, bovendien, hoe krijg je die knoopjes op je rug zelf dicht?), bloeddruk en temperatuur meten, en in een bed in een kamertje geduwd waar nog een lotgenoot bleek te liggen. De vrouw die hoopte op een gezellig babbeltje had pech, want daar zijn mammalienen in deze siutatie niet zo voor te porren. Ik was dus blij dat zij heel snel aan de beurt was en ik me alleen kon liggen opvreten van de pre-operatiezenuwen. Volgende keer een luxe één-persoonssuite graag.

De chirurg had er zin in en ik mocht een uur eerder dan gepland naar de ok. Fijn! Want wachten is naar. Zeker als ze je om de tien minuten komen vragen hoe je heet, wat je geboortedatum is en wat ze gaan doen (miepmiep, 10 jaar en ik kom mijn spataders uit mijn rechterbeen laten verwijderen, zijn jullie nou zo dom of ben ik nou zo slim??) Ik zal jullie lezers alle details verder besparen, maar de ingreep zelf viel me erg mee. Ik heb echt helemaal niets gevoeld dankzij die ruggenprik en vond het ook niet eng om gewoon "bij" te zijn. Er werd vollop verteld wat er gedaan werd. Vond het zelfs jammer dat ik niet wat meer kon zien. En binnen een half uurtje was het allemaal gepiept. (Het was echt een eitje, zelfs Joeltje kan het! :-) )

En toen werd ik naar de recovery room gereden. Mooie naam voor een parkeerplaats vol met pas besnedenen. Naast mij een gevalletje tampon in de neus, verderop een bejaardenpermanentje met een enorm verband op haar oog, en... oeps. Mijn nieuwe buurvrouw. En daar lag ik dan. Verlamd vanaf mijn middel en steenkoud. Dat eerste was de bedoeling, dat laatste niet. Er werden veel dikke voorverwarmde dekens aangedragen en zelfs een "bearhug", bleek een soort plastic zak met slang erin die lekker warme lucht blaast (ik ga zo even op ebay zoeken of ze die ook voor thuis hebben!) En toen warmde de bovenkant weer op. Heerlijk. Helaas waren mijn tenen steenkoud. Ik kon ze niet bewegen, niet voelen, maar ze waren steenkoud. Er lag ook nog een koud, siliconenachtig dik ding in bed, vlak naast mijn hand. Wat later mijn eigen been bleek te zijn. Hiii. Grappig. Maar niet heus. Wat ontzettend irritant dat je je benen, je billen, niets bewegen kunt. En dan dat getintel, geen fijn gevoel. Twee tot drie uur, voor de ruggenprik is uitgewerkt mevrouw, beloofde de verpleegster. En dat zonder afleiding. Arghh... Gelukkig mocht ik na een half uurtje weer terug naar "onze" kamer, kreeg ik een brunch van appelsap en een taaie boterham, en trok er heel langzaam van boven naar beneden weer wat gevoel in mijn onderlijf.

Ergens in de middag toen ik weer naar de wc kon lopen en ik bewezen had te kunnen plassen werd me vriendelijk verzocht op te rotten. Zo snel mogelijk. Dus strompelde ik naar beneden waar man met twee kleintjes even later voor de deur gereden kwam. Thuis op de bank en .. nouja. Het dagelijks leventje is weer begonnen. Behalve dat het huis is ontploft en ik me heel erg moet beheersen om niet zelf vanalles te gaan opruimen en kinderen te gaan aankleden enzo. Voorlopig doe ik even rustig aan en blijf een beetje slapjes op de bank hangen (lang leve Vancouver 2010!) en loop af en toe wat heen en weer naar de koelkast (au). Oja, en naar mijn laptop. Moet tenslotte wel een beetje bij blijven.

PS voor Nanna en andere spataderoperatiekandidaten: het valt allemaal zat mee hoor, de operatie. Gewoon doen. Of het effect heeft gehad weet ik nog niet, dat zal pas over een tijdje blijken.

donderdag 11 februari 2010

V(r)aatloze vrijdag

Vandaag gaat het gebeuren. Met een beetje geluk gaat zijn ze er vanmiddag uit, mijn spatterende bloedvaten. Ik hoop niet helemaal vaatloos door het leven te moeten, maar wel dat in ieder geval de lastpakjes in mijn rechteronderbeen netjes worden dichtgelaserd. En dan heb ik hopelijk na een tijdje geen last meer van dat been en de voet eronder en kan ik eens een film uitzitten in de bioscoop zonder dat de mensen om me heen gek van me worden.

Maar. Vanwege dat gelazser moet ik dus eerst worden verdoofd. Met een ruggenprik, zodat ik fijn zelf alles kan meemaken en toen wist ik weer waarom ik op mijn 18e toch maar heb afgezien van een studie medicijnen, bloed en snijden is eng!... . En dus moet ik nuchter blijven, vanaf 0.00 uur 's nachts tot ergens halverwege de middag. Geen beschuitje, geen gevulde koeken. Maar óók geen glaasje water bij het opstaan. En dat vind ik toch wel een beetje heel vervelend.


Eigenlijk denk ik dat de chirurg uit solidariteit met zijn patienten ook niet zou mogen eten of drinken. Kan hij eens zien hoe naar dat is, zeker als je zo'n verkouden keel hebt als ik nu. Maar of hij dan nog wel recht kan snijden? Toch niet zo'n goed idee misschien.


Goed. Binnenkort hopelijk meer nieuws vanuit hier. In de tussentijd, denken jullie een beetje aan me?

Lang leve het licht

Gisteren zág ik het opeens. Het licht. En dan met name de tijd waarop het licht begint en weer afneemt buiten. De donkere dagen zijn voorbij, en het is steeds langer licht buiten. Heerlijk! Minder heerlijk was dat ik vanmorgen vanaf 5 uur wakker lag, maar toen zag ik wel dat het ook op dat onchristelijke tijdstip niet meer zo aardedonker was als een paar weken terug.
Het mag dan vies, vies koud zijn buiten, het eerste begin van de lente is er!

En dat ik er met de auto (lang leve de ABS) vanmorgen van school tot de AH maar liefst 45 minuten over gedaan heb dat mag de pret dan ook niet drukken. (Lopend had ik het in 25 minuten kunnen doen, maar ja, je parkeert je auto ook niet midden op de enige doorgaande weg in het durp).

woensdag 10 februari 2010

En zo vallen wij dus af (met dank aan het consultatiebureau)

"Nou, daar is hij bijzonder vlot mee", was de mening van de juf van het consternatiebureau vanmorgen. Nee, hij loopt nog niet, spreekt ook nog niet met twee woorden. Dit keer ging het om zijn voorkeur, of liever gezegd afkeur, van bepaald eten. Die Olvarit potten met groenten, ja. De stoofpotjes, de bruine bonen, brood met stroop, dat blieft meneer. Rood en bruin, dat lust ie. Groene groenten krijgen we er slecht in, en alles wat geel is, dat weigert ie. Kleurenblind is hij alvast niet.

Ach ja, wij kijken er niet meer zo van op, onze kinderen zijn nu eenmaal erg kritisch. En vaak vindt men dat een mooie eigenschap, of geldt dat alleen maar als het om volwassenen gaat? Tegen etenstijd worden wij als ouders van gespierde spijker formaat kinderen er in ieder geval wel eens erg ongeduldig van.

Diezelfde juf van het cb die een paar jaar terug over de lengtegroei van de oudste de onvergetelijke woorden sprak "maak je je zelf zorgen?" (ja, sindsdien wel ja) had nu weer een leuke. Minizoon had het namelijk gepresteerd om in de afgelopen twee maanden niet aan te komen. Helemaal niets. Zijn lengte was nog wel keurig doorgegroeid en zat nog steeds op de gemiddelde lijn, maar de lijn van het gewicht zakte naar de onderkant van de grafiek. Gespierde spijker dus. Alweer. Maar dat dat bij onze oudste(n) ook zo was gegaan vond ze geen argument.

Wij zijn inmiddels niet alleen ervaren met kritische kinderen maar ook met paniekzaaiende consultatiebureau juffen en knikken braaf ja en amen, we komen tussendoor zeker niet wegen zoals aanbevolen.

Thuis even de andere twee grafieken nagekeken, met twee keer een stukke waarop een behoorlijk vlakke lijn bij het gewicht te zien was. Bij de een vanaf 5 maanden, bij de ander vanaf een maand of 7, net als nu. En toen viel het kwartje. Tijgeren. Kruipen. Optrekken! De periode waarin de beeb opeens het licht ziet en in plaats van plat op de rug te blijven liggen opeens alles maar dan ook alles wil zien, horen en opeten, overal wil komen en zich dus de hele dag druk ligt te maken als zeehondje op het droge. En dat kost wat calorieën!

Dus, met dank aan het consultatiebureau voor de tip: ik ga het ook doen. Op mijn buik en ellebogen het hele huis door. Dat scheelt mij zo een kilo of vijf aan het einde van de maand. En een nieuwe spijkerbroek omdat de knieën dan versleten zijn. Maar dan kan het wel gelijk een broek van een maatje minder worden.

dinsdag 9 februari 2010

Lachuh

Mijn bijna zeven jarige zoon heeft het fenomeen "mop" ontdekt. Dus weet je wat wij al twee dagen lang elke dag zo'n keer of 30 horen?

Wat is het verschil tussen een soldaat en een wc-papiertje? Een soldaat neemt afscheid en een wc-papiertje neemt schijt af.

Giechel giechel giechel. Humor voor zeven-jarigen. Bijna net zo leuk als "het is grijs en het hangt in de boom" (Een trosje bejaarden)

Zoon blijft het grappig vinden. Vooral als hij ze zelf vertelt. En het is als ouder in ieder geval iets beter vol te houden dan het andere zinnetje dat we op schooldagen veel te vaak horen: "ik vind het STOM".


zondag 7 februari 2010

Opruimtherapie

Schonen, ik ben aan het schonen. (Bijna) alleen thuis (ach ja, minizoon is de moeilijkste niet) en dan lekker opruimen, heerlijk! en ik hoef niet eens ongesteld te worden. Ik begon zoals gewoonlijk met de vaatwasser en de ontbijttafel haha, grappig woord voor die vier kopjes en bordjes en glazen die her en der over de benedenverdieping verspreid staan. Ging verder met het speelgoed dat er sinds gistermiddag ligt, toen de was, mijn mailbox, mijn bureau met to-do-lijstjes, de slaapkamers van de kinderen en ach, nu ik toch zo lekker bezig ben neem ik zo gewoon alles beneden ook maar gelijk mee.

Ik ben goed bezig. Niet eens tijd om na te denken over de tussendoortjes die ik niet mag. Of over het gedoe met oudste op school die alles stom vindt en met hele grote tegenzin zijn bed uit komt op de maandagochtend. NIET, ik zei GEEN tijd, nu even NIET over nadenken... Dat opruimen, dat heeft een therapeutische werking. Een schoon en opgeruimd huis en daarmee ook gelijk een opgeruimd hoofd. En voor jullie massaal gaan aanbieden om mij te helpen in tijden van nood: het werkt alleen in mijn eigen huis met mijn eigen troep!

En weet je wat bijna nóg fijner is dan opruimen? Weggooien! De pakken griesmeelpudding die nu echt over de datum zijn, een paar potten vieze saus die nog niet over de datum zijn maar nooit gebruikt worden, weg ermee. Kinderknutsels keuren en afhankelijk van de kwaliteit en originaliteit naar het oud papier of in De Doos. Die treurende plant, die verklaar ik bij deze dood, die mag eruit, hoppa. Dat tierelantijntje, dat hebben we nou wel gezien na al die tijd. Bovendien vangt het stof. Hup, naar de tweedehandswinkel ermee. Mijn spataders, hup, eruit, in de vuilnisbak. O nee, daar had ik al een afspraak voor staan, aanstaande vrijdag.

Zo, en nu, voor ik de kindjes uit school ga halen, eerst even langs het tuincentrum voor een nieuwe voorjaarslook in huis. Weerbericht uit, verwarming aan, laat het voorjaar maar beginnen!

Slappe zondag

Het is een beetje een slappe zondag. Weinig inspiratie om te bloggen, er gebeurt hier eigenlijk ook niet zoveel.

Vanmorgen gingen zoon en papa zwemmen (van de hoge duikplank!). Dochter, minizoon en ik gingen naar de Ikea. Dat was een domme fout, want koopzondag is natuurlijk vragen om heel veel treuzelende mensen die er een waar dagje uit van maken. Minizoon en ik doen altijd de bugaboo-race-variant waarbij we zo snel en zo scheef mogelijk door de bochten gaan en alle andere karretjes proberen in te halen. Maar dat viel vandaag dus een beetje tegen.
Bovendien, het "speelparadijs" voor dochter was overvol, dus we moesten eerst een hele tijd in de rij staan. Gelukkig was er dan wel weer een uitvoering van een groepje kinderen van de muziekschool te beluisteren. Met enthousiast zwaaiende dirigent en een hoop chique aangeklede opa's en oma's die voor het eerst in hun leven de Ikea van binnen zagen.

Na een half uurtje doelloos tussen de rekken te hebben gedwaald had minizoon het gehad met het stil in zijn wagentje zitten en hebben we dochter weer opgevist uit de ballenbak ("ben je er NU al?"). Een ijsje voor dochter en een hotdog voor mij (euh... mag van Sonja, toch?!) en wat kleine stukjes brood voor minizoon later zaten we in de auto op weg naar huis.

Inmiddels hangt pap op de bank voor de tv, doe ik wat wasjes en werk het internet even bij. Zoon doet iets zeer spannends met Mario op de DS, minizoon ligt heerlijk in zijn bedje, en dochter speelt een soort "pick-nickje" in de keuken.

Het is dat we zo nog bezoek krijgen anders was ik vast in mijn huisjurk/nachtjapon gaan zitten. In afwachting van een door papa gekookt eten en een lui televisieavondje.

vrijdag 5 februari 2010

Beautiful Blogger Award


En bedankt Hanneke "What's on my mind" voor de Beautiful Blogger Award! Leuk dat jij denkt dat ik maar liefst zeven (7!) interessante facts over mezelf kan vertellen... dat doet mijn ego weer goed. Ik ga mijn best doen:

1. Ik ben een poezenmens.
2. Ik ben erg slecht in nee zeggen.
3. Ik heb weer eens geen idee wat te stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen.
4. Ik ben mijn hele jeugd bang geweest voor dokters en tandartsen. Pas sinds een jaar of 15 doet het me niet zoveel meer en vind ik het vooral interessant.
5. Ik zou nog wel een stuk of drie baby's willen. Van die lekker ruikende, verse kleine knuffelbare minimensjes die je om de zoveel tijd nodig hebben voor een fles of een luier of gewoon een knuffel. En ik stook mijn kindertjes nu al op dat ze vooral hun kroost naar deze oma moeten sturen als ze oppas nodig hebben.
6. Als ik een nieuwe vloer uit mocht zoeken in de huiskamer zou het een visgraatparket worden.
7. Ik gun mezelf eens in de zoveel tijd de luxe van een massage, vaak (maar niet altijd) in combinatie met de sauna. Heerlijk is dat, een uurtje lekker flink mijn spieren laten kneden terwijl ik wegdroom bij een zacht muziekje.

En dan de 7 bloggers waar ik deze mooie Award aan door wil geven:

Wondelgijn, Roelien (Beukenootjes), Purperpol, MaMarije, Repel, Femke (de 3 musketiers), Jos (het bewijs)

Woordeloze Wrijdag


donderdag 4 februari 2010

Lekker belangrijk

Op een keer, toen zoonlief weer eens met een verkeerde handdoek thuis was gekomen na het gymen-met-douchen, sprak ik toevallig een moeder van een van zijn bevriende klasgenootjes op het schoolplein. Ik vroeg haar of zij misschien ook een verkeerde handdoek in de gymtas had gevonden, mogelijk hadden de jongens ze omgewisseld? Wat voor kleur handdoek was dat dan, vroeg ze, met opgetrokken wenkbrauwen. Nou, een beige, zo'n heel gewone kleur. Waarop de moeder in kwestie haar neus optrok en riep "Nee, hoor, dan kan het niet. Ik heb absoluut geen beige handdoeken".

Inmiddels heb ik voor zoon een mooie gifgroene handdoek met zijn eigen naam erop gekocht, dus geen foutjes meer tegenwoordig.

Maar nog steeds vraag ik me af, elke keer als ik haar zie, wat er dan wél qua kleur in haar badkamer mag?

En jullie? Wat voor kleur handdoeken gebruiken jullie in de douche/badkamer? Laat het eens weten, anders kan ik vannacht weer niet slapen. (Of nog beter, maak er eens een foto van en plak hem op je blog... )

woensdag 3 februari 2010

Ouwe dozen en de nieuwe tijd

Vandaag heb ik eindelijk De Doos opengemaakt. De tijdcapsule die ik laatst van mijn moeder heb gekregen, met spullen die zij al een eeuwigheid voor me heeft bewaard, heel persoonlijke dingetjes uit mijn eigen verleden. Schoolkrantjes, brieven, tekeningen (zie hieronder een prachtig exemplaar dat de schoolkrant heeft gehaald, gemaakt toen ik vijf was, knap he?! Ik sta er zelf versteld van!) ,...


.., melktandjes, haarlokjes, zwemdiploma's en ... hé, rapporten! Nou, dat is toevallig!!


Even kijken, klas 1 (=groep 3 tegenwoordig). Krijg nou wat! Dat lijkt het rapport van zoon wel : er kan alléén maar goed-ruim voldoende- voldoende-onvoldoende gescored worden. Wat nou cijfers van 1 tot 10, die kwamen blijkbaar pas veel later in mijn schoolcarriere.
Trouwens grappig dat precies dezelfde bolletjes waren aangevinkt als bij zoon afgelopen week: slim maar slordig, en bijzonder knap ik het onszelf onzichtbaar maken. Wat in je schooltijd best makkelijk is soms, maar later toch niet echt handig voor je carriere. In ieder geval laat zoonlief laat me mijlenver achter zich op onderdeel "gym". Gelukkig.

Maar mensen, wat is dat leuk zeg, zo'n ouwe doos. De gestencilde schoolkrantjes van de kleuterschool zien er qua lay-out dan wel gedateerd uit met de typewriter fonts, maar de inhoud kan zo worden overgenomen in de krantjes van nu. Met onderwerpen als "gezonde traktaties", het bestuur dat als speerpunt "openheid van zaken" heeft (gaaaaap), kinderen die (heel vernieuwend, nog steeds) in projectvorm gaan werken. En, (speciaal voor Nicole:) ouderparticipatie! Zo werden er in één nummer al moeders (geen vaders) gevraagd voor het naaien van luizencapes en het begeleiden van kinderen naar de bruiloft van de juf. Het bijgesloten krantenberichtje over de getrouwde kleuterjuf zou zo in ons lokaal sufferdje anno nu passen. Zelfs de baard van de bruidegom is weer helemaal hip.

Ik kan maar één conclusie trekken: ik ben nog lang niet zo oud als ik eruit zie er is maar weinig nieuws onder de zon.


PS. er is helaas niet veel overgebleven van dat tekentalentje, als ik met de oudste twee mee-teken is het niveau nog hetzelfde als toen!

dinsdag 2 februari 2010

Lost


"Goed opletten, anders snap je er straks niks meer van" is een gevleugelde uitspraak bij ons thuis. Eentje die in ieder geval opgaat voor de tv-serie Lost. Het verhaal in het kort: een groepje mensen crasht met een vliegtuig op een eiland waar vervolgens allemaal mysterieuze dingen gebeuren. Er wordt flink heen en weer gesprongen in de tijd. In de eerste paar afleveringen vooral flash-backs naar het leven van de personen van vóór de crash, later wordt er ook in het verhaal zelf in de tijd gereisd. En elke keer als je denkt dat je snapt hoe het zit en je denkt te weten hoe het af gaat lopen is er weer een verrassende wending in het verhaal.

Leuk dus! Dit is een van de (zeer weinige) tv-series waar man en ik écht voor gaan zitten. En elk jaar balen we weer flink als het seizoen is afgelopen en we weer lang moeten wachten op de ontknoping. Maar vrijdag begint het weer. Hoera!!

En wat ik nou weten wil. Kijk jij ook? En wat staat er bovenaan jouw lijstje met favoriete series op tv?

Sneeuwsoep

Kijk uit Janick, daar ligt een plas. Kijk uit Janick, daar ligt een plas. Janick, niet zo hard rennen. Janick, niet zo hard rennen. Janick, niet zo hard rennen. Janick, niet zo hard rennen. Niet van die (2 meter hoge) muur afspringen, Janick daar ligt alweer een plas. Pas nou uit, kijk nou op!

Zoon is niet echt onhandig (echt absoluut niet) maar wel wat eigenwijs en OostIndisch doof. En overal ligt gladde sneeuwsoep, van school tot aan huis. Dus zoon kwam binnen met een druipende broek, druipende sokken en een beetje een beteuterd gezichtje. Vergezeld door een schone droge vriend en een schone droge zus, dat dan weer wel. En een droge papa, maar die was afgelopen week al flink op zijn muil gegaan, dus die kan niet meer zo hard rennen nu (-:

Gelukkig bestaat er zoiets als een verwarming en een droge joggingbroek. En een zieke thuisgebleven mama die het ventje lekker even droog mag knuffelen.

maandag 1 februari 2010

Groene glibbers

Ik ben brak. Zeer brak. Keel doet al dagen vreemd, ik zong gisteren nog beroerder dan anders met de cd-tjes mee, en vandaag heb ik er helemaal geen behoefte aan, aan zingen, of aan praten. Verder zit mijn hoofd vol, en valt er regelmatig een stuk vies groen slijm uit. Meestal uit mijn neus.

En, achossie, arme Quintijn heeft het ook. Hij lijkt meer op een zeehond dan ooit, nu ook met bijbehorend geluid. Wil niet drinken, wel veel slapen. En ook hij laat een spoor van dikke fel groene glibbers achter waar hij kruipt. En dan heb ik niet over de grote partijen dunne poep, want dat is meer mostergroen en blijft bovendien fijn in zijn luier hangen.

Ik hoop dat papa hem goed verzorgt vandaag want ik meld me bij af. Ik ga mijn bed weer in, hoop dat ik beter slaap dan afgelopen nacht. Au-revoir!

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...