zondag 31 januari 2010

Een goed rapport

De kinderen kwamen van de week met hun rapport thuis. Prima rapporten natuurlijk, maar ik heb toch nog wat te zeiken. (En eigenlijk irriteert het me vooral dát ik daar wat over te zeiken heb, maar goed. Waar heb je nou een blog voor? )

Dochters rapport was al half december geschreven door de juf van de instroomgroep omdat de juffen in haar nieuwe 1/2 groep na een weekje of drie blij zijn als ze haar naam kunnen onthouden en verder nog niet zoveel beeld hebben. Er staat: Roos is een lief, bescheiden meisje dat leuk met de andere kinderen speelt en goed meedoet, hoewel ze vaak eerst een tijdje de kat uit de boom kijkt. Mooie tekening erbij en klaar.

Dan het rapport van Janick. Hij kan prima met de kinderen overweg maar is "nog wat terughoudend in het contact naar de meester toe". Klopt. Janick is inderdaad soms wat verlegen en gesloten erfelijk belast, maar hij klapt helemáál dicht als hij iemand niet mag. Aan mij de schone taak om op de komende rapportbespreking de beste man uit te leggen dat hij een stom en suf ei is, als ik zoon en zijn vriendjes mag geloven.

Er stond ook nog: "Janick is een intelligente jongen ook al valt dat niet direct op". En daar gingen mijn moederharen rechtop van staan. Hoebedoelehze? Dat hij zich gedraagt als het minder begaafde broertje van Frans Bauer? En is de meester dan wel goed in zijn vak als hij pas na een half jaar door heeft dat een kind niet meedoet omdat hij zich kapot zit te vervelen met leesboekje avi-niks maar dat niet durft te zeggen?

Niet zeuren, roept papa. Ze bedoelen dat hij niet te koop loopt met wat hij weet. Dat is toch juist mooi? Oké. Punt voor papa.

Volgende punt. Nu hij in groep 3 (gemengde groep 3/4) zit, krijgt hij een échte beoordeling per "vak". Janick doet het van rekenen tot lezen tot gym tot projectwerk "goed". Goed? Waarom niet uitstekend? Prima? Of wat stond er vroeger in die rapportboekjes? Hij leest en rekent de meeste kinderen uit groep 4 eruit, dat durf ik wel te zeggen. Wat koop ik nou voor een simpel "goed"? Het zal wel niet verantwoord meer zijn, maar ik wil graag een ouderwets, duidelijk cijfer zien, liefst tot op één decimaal achter de komma waarbij ik dan bij onderdeel "verzorging van zijn materialen" waarschijnlijk een twee komma drie te zien krijg. Desnoods een letter tussen de A en de E in. Maar hij krijgt gewoon een simpele "goed". Wat koop ik daar voor?

Na lang zoeken zag ik ergens een uitleg. Dat ze in vier niveaus opdelen. Waarbij "goed"het hoogste is. Dat betekent, zo lees ik, dat het kind zich vlot (boven gemiddeld) ontwikkelt en de aangeboden instructies in mindere mate nodig heeft gelukkig maar, want opletten tijdens instructie, daar is hij dan weer niet zo goed in. Hij krast liever dino's in zijn rekenschriftje.

Nou, goed, toch? zegt pappa. Je moet niet zo zeiken, je lijkt wel een ouder*.

Nou. Hmh. Best dan. Euh. Goed.

* Ouder: soms mans- maar meestal vrouwspersoon die tegen haar eigen kind en vooral ook de leerkrachten van haar kind net doet alsof niemand beter weet dan zij hoe dat kind in elkaar zit en wat het beste voor dat kind is. Alsof ze het kind zelf gemaakt heeft.

Lang leve de seventies


Geinspireerd door Nienuh, hier een foto van mijzelf in kleuteroutfit. Cute, wat? Helaas is het setje niet bewaard, anders had ik het dochtertjelief onder dwang aangetrokken voor een zoek-de-10-verschillen-plaatje.

zaterdag 30 januari 2010

Kikkervoeten, vliegtuig, potlood!!!

De nieuwe voorjaarscollectie, vol fleurige kleren in dunne stof hangt al overal in de winkels. Ik zelf speur al wekenlang het internet af naar rokjes, zomerjurkjes, zomerjassen, t-shirts, teenslippers en heb inmiddels een maandsalaris uitgegeven aan spullen waar de kinderen hopelijk van de zomer in zullen passen.

Doe ik verdorie zo mijn best de lente te versnellen, en wat krijg ik? Juist ja, sneeuw. Toen ik vanmorgen om kwart voor zeven mijn bed uit geduwd werd door pappalien (heb jij zin? ik ben zo moe...) zag ik het vanuit mijn slaapkamerraam al liggen. Dikke lagen, maagdelijk witte, supergladde sneeuw. In het schemerdonker op weg naar het zwembad zagen we de witte vlokken vallen (waarom valt die sneeuw uit de lantaarnpalen mama?) en de weinige auto's die er reden, ook op weg naar de zwemles waarschijnlijk, reden stapvoets.

Maar, eerlijk is eerlijk, op de weg terug was het prachtig. De lucht was prachtig licht blauw met goud, de bomen met hun kale, witbesneeuwd takken staken daar heel mooi tegen af. Een mooi moment om nu je fotocamera bij je te hebben. Of je schildersezel en een paar potjes verf.

Ik wees dochter op al dat moois maar ze had er weinig oog voor. Ze was zo trots op haar prestaties! Ze had écht gezwommen. Met dubbele bescherming van slurf en schijfjes (ipv zwembandjes, dat is iets nieuws), en in een heel bijzonder dubbelgeklapt standje waarbij ze haar buik diep in het water verstopte om haar hoofd maar zo droog mogelijk te houden. M ala. Het was inderdaad een mooie beenslag. Kikkervoeten, vliegtuig, potlood!!!

woensdag 27 januari 2010

Typerend


Stel, er komt een toverfee langs, met een stafje. En je mag een wens doen. Wat wens je?

Dochter moet eerst even kwijt: "Ja, mama, dan moet het wél een toverfee zijn, want een elfje, die kan niet toveren, en een prinses ook niet!"

Jaja. Maar geef eens antwoord?

Zoon roept: "Ik wil terug naar de dino tijd. En dan wil ik zelf ook een dino worden." Altijd aan het dromen en het fantaseren.

Dochter echter is wat materialistischer ingesteld: "ik wil TWEE spaarpodden."
(Ze heeft er ééntje, één spaarpodt, maar daar kun je natuurlijk niet alles mee kopen wat je als meisje van vier allemaal heel dringend nodig hebt en al helemaal niet als hij nooit wordt bijgevuld)

En jullie?? (Met dank aan Mama'ritha, zie commentaar)

Even de agenda's naast elkaar




dinsdag 26 januari 2010

Eén nieuw been

Weten jullie nog,
het schoenenblogje? Ik heb ze gekocht hoor want als ik iets in mijn kop heb dan heb ik het niet in mijn ... alleen niet in blauw maar in praktisch grijs.

Nu die benen nog, waar ik het ook al eerder over had. Kijk, het zit zo. Van moeder natuur heb ik ooit, en dat ooit is het probleem, een paar spetterende benen meegekregen. Maar ook een aanleg voor spetterende aders, helaas. Dus toen manlief mij nog maar net kende heupwiegde ik in het ene minirokje na het andere minijurkje aan hem voorbij. Inmiddels een aantal jaar en een paar zwangerschappen verder blijft het bij wijde broeken en hele dikke degelijke zwarte panties. En zit ik 's avonds met een paar zware kloppende benen omhoog op de bank.

Tijd voor actie dus. Vandaag was ik op de vaatpoli in het ziekenhuis. Ben er een beetje doorgemeten (mevrouw, wat een enorme ader zit daarbovenin, dat is echt niet normaal meer zo'n diameter!), beetje ondervraagd (heeft u nog een kinderwens?) en voorgelicht (u heeft er behoorlijk last van achteraf!). Ik hád gehoopt dat ik nu zeker wist dat ik over een week of wat mijn ouwe paars gebobbelde benen weer gloedjegladje nieuw zouden zijn. Zie links een foto van vóór en rechts een van ná.




Helaas bleek het ingewikkelder. Rechts, het been wat er het vreselijkste uitziet en wat ook nog pijn doet, dat ging allemaal wel. Eitje. In ieder geval 50 procent kans dat het gewoon met een eenvoudig lasertje lukt. Maar links, daar begon het al hoog, en diep. En twee benen tegelijk, daar wilde de chirurg niet aan hij heeft waarschijnlijk ook ouderschapsverlof en werkt nog maar halve dagen. Dus bedacht hij een "doortimmerd plan" zoals hij zelf zei. We beginnen gewoon met rechts. Een halfje rechts. En als ik in de verkeerde 50 procent val die er geen baat bij heeft, nou, dan doen we rechts gewoon nog een keer over maar dan gaan ze wat grondiger te werk en rukken ze de hele boel eruit. En als ik dat zonder al te veel problemen doorsta, dan kunnen we het nog eens over links hebben.

Ondertussen heb ik een paar schattige netkousjes voor achteraf laten aanmeten. En als ik nog vragen heb mag ik bellen ja, heb ik, waarom wilde u weten of ik nog een kinderwens heb? Tot hoever gaan ze snijden? . Dag mevrouw. Oja, en gaat u ook nog even langs anaesthesie omdat ze nog wat willen screenen. Gloep, slik. En toen leek het er toch wel erg op alsof ik me vrijwillig voor een slachtpartij heb aangemeld.

zaterdag 23 januari 2010

Eén klein meisje kan meer vragen dan tien mamma's kunnen beantwoorden

Ik leg uit: "Olifanten, die eten bananen met schil en al". Zij vraagt: "Mamma, wat is dat, en al?"

En dat is maar één voorbeeldje. We zitten weer eens in de fase "wat is dat" en "waarom doe je dat zó" (de boter van links naar rechts smeren in plaats van omgekeerd, de pakken sap achter de cola in de kast, de theedoeken opvouwen en niet strijken...)

Ook heel boeiend was het half uurtje in de auto vandaag waarbij dochter voorin mocht zitten. Waarbij ze elk (verkeers)bord onderweg nauwkeurig omschreef. "Mamma, ik zie een bord met een streepje zóóó en dan een blauwe pijl. En een zwart stokje. En de letter W van Worm, van Weg, van euh Water en Winter en er staat ook nog een paarse krokodil op. Wat betekent dat??"

Weten jullie hoeveel verschillende borden er in een half uurtje voorbij kunnen rijden? En hoeveel geluk je dan als moeder hebt dat je niet tegen andere auto's aanbotst als je én al die borden moet zien én nog op je dochters handgebaren moet letten ook? Maar het is wél leerzaam! Voor mamma's.

Schoonmaaksters en andere ellende

Dank voor alle steunbetuigingen op mijn blog van gisteren. Het is waar, onze relatie is niet perfect. En bij zoveel relaties zit het 'm vooral in de communicatie. We hebben elkaar gewoon niet zoveel te vertellen. Nouja, zij mij wel, maar dat wil ik dan weer niet horen.

Aan de andere kant, zij doet precies waar wij voor betalen, namelijk schoonmaken. Het ouwe, degelijke schoonmaakwerk. En de extra undocumented features in de vorm van niet al te subtiel geformuleerde tips en ongevraagde meningen neem ik maar gewoon op de koop toe.

Inmiddels weet ik toch een klein beetje het een en ander van werksters, en van mezelf als werkgever - soppen, niet zeiken en mij vooral niet lastig vallen, en het valt niet mee om een goeie te vinden. We begonnen met S., die was perfect. Ze kon geweldig schoonmaken, had goeie tips zonder opdringerig te zijn. Een aardige leuke jonge moeder die onder schooltijd wat wilde bijverdienen, zonder verdere verplichtingen. Helaas is ze na een paar jaar weggekocht door een schoonmaakbedrijf dat haar meer geld en meer zekerheid bood.

Toen kregen we B., een Poolse die net in Nederland was. Ze was vast niet onaardig, maar aangezien mijn Pools nogal beroerd is en zij drie woorden Nederlands kon, verliep de communicatie vooral via de mail met haar Nederlandse vent. De Poolse schoonmaakslag, die viel ons echter wat tegen. Gaf ik de opdracht "badkamer schoonmaken" dan trok ze onkruid uit de tuin. Her-inrichtte de servieskast of ruimde de kamer van zoon op, waarbij ze de playmobiel en de puzzelstukjes in een beweging in de doos met legoblokjes flikkerde zodat wij 's avonds een uur bezig waren het weer te sorteren. Mijn pareloorbellen heeft ze zo goed verstopt dat ik ze nog steeds niet teruggevonden heb.

Toen kwam G., een (perfect Nederlands kletsende) Marokaanse. Aardige meid, echt waar. Kon er prima mee overweg. Maar helaas, de schoonmaakresultaten vielen nogal tegen. Alles onder de 50 cm hoog en boven de 150 cm vond ze blijkbaar nogal lastig. En toen de keuken definitief dichtgeslibt was hebben we haar ingeruild.

Na het een paar weken zelf geprobeerd te hebben (en ontdekt dat onze talenten en interesses op een ander vlak liggen) toch maar een nieuwe poging gedaan iemand te vinden. Een kennis van een kennis van een kennis, en dan haar zus. Met als resultaat, zie onder. Ruwe bolster, blanke pit. Volgens mij schrobt ze haar pit net zo hard schrobt als onze wc. En hij is nog steeds niet met donkere lak bewerkt, geloof ik.

vrijdag 22 januari 2010

Communicatie is een moeilijk iets

Onze werkster zegt:

- dat ik mijn auto moet wassen
- dat kinderen zoveel troep maken
- dat ons huis (te) groot is (dus wel veel werk om schoon te maken)
- dat man de muur een donkerder kleur moet geven, daar zie je niet zoveel op
- dat we de muren moeten behangen in plaats van verven
- dat we donkere lak op de geoliede kersenhouten eettafel* moeten smeren, tegen de vlekken
- dat mannen nooit wat doen als ze thuiskomen uit hun werk
- dat ik mijn kleding bij Klingel moet kopen
- dat je pas hoeft te strijken als er niks meer in je kast hangt
- dat een tuin onzin zin, dat geeft alleen maar veel werk
- dat huisdieren veel troep geven
- dat de kleuren van ons dekbedovertrek te fel zijn
- dat de baby honger heeft
- of slaap
- maar vooral dat ie heel IEL is

En dat alles op zeer besliste toon. Geen speld tussen te krijgen. Dus dat probeer ik dan maar niet meer. Ik glimlach wazig en mompel iets van uh-huh?!

Maar ik zeg ook wel eens wat. Als ze me iets vraagt. Na twee, drie zinnen (wellicht met iets te veel mitsen en maren en misschienen, algemene vaagheid, indekken, te veel lettergrepen of te lange woorden?!) kijkt ze me glazig aan, denkt ze even na en roept ze, met haar vinger priemend: DIE TAFEL, DIE MOT JE DONKER BRUIN LAKKEN. IK HEB OOK DONKER EIKEN. GELAKT.

* kersenhout, beetje lichte tint, en dan in de olie, vonden wij een mooie uitstraling hebben. Was wel in de tijd voor er kindervingertjes met pastasaus en viltstiften aan de gang gingen..

donderdag 21 januari 2010

Negen maanden later

Gisteren was hij precies 9 maanden, mijn kleine ventje.
Toch een soort magische leeftijd, vind ik. Ook al weet ik wel dat een zwangerschap niet precies 9 maanden duurt (iets met ovulaties en over tijd lopen) het is toch een bijzonder idee dat hij net zo lang binnen als buiten heeft geleefd.

En ik ben officieel ontzwangerd. Nou die kilo's nog. Na de eerste week lijnen waarin mijn weegschaal mij heel blij maakte is er verder niet zo veel afgegaan en heb ik me vergrepen aan saucijzenbroodjes en een brusselse wafel op het werk. Maar ik ga natuurlijk braaf door. Het heeft iets met geduld en lange adem te maken.

En jullie? Hoe is het na jullie zwangerschap* afgelopen met je figuur en je gewicht?

*indien van toepassing natuurlijk

woensdag 20 januari 2010

De meeste dromen zijn bedrog

Ik lees tegenwoordig weer AVI boekjes, samen met zoon natuurlijk. En wat me opvalt, in wel heel veel van die boekjes valt de hoofdpersoon halverwege in slaap net als papa als hij "meeleest" en beleeft dan iets heel spannends, iets geks, wat eigenlijk niet kan. Bij het wakker worden is er natuurlijk de geruststelling, "het was maar een droom, dit kan niet waar zijn". Maar dan is er toch een of andere aanwijzing in het echte, wakkere leven dat de hoofdpersoon (en daarmee de kleine lezer) weer doet twijfelen. Spannend hoor.

Wat mij vannacht nou overkomen is. Ik lag in bed, onder mijn superzachte donzen dekbed. Te mijmeren, tussen waken en slapen in, over (tja, je moet wat) de laatste bevalling. Om nou te zeggen bevallen is een hobby, ik doe het elke dag, dat niet. Maar het zijn toch wel drie mooie bijzondere herinneringen, waarschijnlijk vanwege dat prachtige resultaat en de overdosis gelukmakende hormonen.

Bevalling nummer drie dus. Ik beleefde net weer de scene in het ziekenhuis waar ik in een enorme weeënstorm terecht kwam. Dat deed pijn. Dat deed best wel erg veel pijn (maar het was ook zo over, voor iedereen die dit leest en binnenkort nog bevallen moet). En gdgvrddjuu, wat een pijn aan mijn linker ringteen opeens. Maar ja, ik droom, dus het is niet echt en ik zet nog even door. Zometeen wordt ie geboren. En toen werd ik écht wakker (12.15, zag ik op de wekker) en deed ik het licht aan (watttuhiserhhhhblgrhdh, grommelde het naast me): mijn hele teen aan gruzelementen?! Ontveld, bloed! Maar ja, slaap is slaap en ik ben weer weggezakt.

En je raad het al, 's ochtends onder de douche, warme straal erop, au! Het is echt! Mijn hele teen is rood, ontveld, geschaafd en bebloed. Bizar. Met bevallen heeft dat weinig te maken denk ik er is veel gescheurd, maar het kwam niet tot aan mijn tenen... maar wat er nu wel is gebeurd? Een monsterspin, mijn man met een achterstallig nagelonderhoud of gewoon de ouderdom? Ik denk dat het geen goed onderwerp voor een AVI-E3 is.

dinsdag 19 januari 2010

Gebroken nachten

Die eerste paar weken dat ik zo'n lief klein, vers en vooral dorstig mensenvleesje in huis heb, dat gaat prima. Het hoort er bij, ik stel me er op in, en hoewel ik wel eens een zuur gezicht trek als het gehuil ’s nachts voor de vierde keer klinkt doe ik het eigenlijk graag. En val ik ook direct weer in slaap als ik klaar ben met voeden (of soms daarvóór al, gewoon bovenop de nog zuigende baby, terwijl we samen dan van dat ellendige klapstoeltje dat naast het bedje staat afkukelen). Geen probleem.

Maar nu ik weer gewend ben aan de nacht doorslapen valt het vies tegen, zo’n onderbroken nacht. Man die laat thuiskomt, dochter van vier die opeens midden in de nacht met haar ijskoude voeten in je rug gaan liggen prikken, een histerisch kwakende hond buiten en mijn eigen malende hoofd. En het ergste, dan slaap ik om een uur of half zes weer in, moet ik er om zeven uur weer uit omdat De Plicht roept. Broodtrommels klaarmaken, man onder de douche zetten (wie weet levert het hem nog wat promotie op), zwemtas inpakken, kinderen wakker schudden (diezelfde kinderen die me ’s nachts wakker hebben gehouden), strakke pak aan en naar het werk…. en de uren aftellen tot het weer rustig is en ik mijn ogen opnieuw dicht kan doen, mijn warme dekbed weer over me heen kan trekken…

Zo’n dag was het dus vandaag. Zo’n dag waarop mijn lontje weer korter dan normaal was. Waarop bijna alles tegen zat. Maar hoezee, de kinderen liggen er nu bijna allemaal in, de was is klaar en deze blog ook. Ik zeg: welterusten! Morgen is er weer een nieuwe kans.

maandag 18 januari 2010

Voor en door Carry

Voor Carry:

In de tweede helft van het laatste decennium van de vorige eeuw was er eens een bijzonder tennisteam. Natuurlijk waren de leden afzonderlijk allemaal bijzonder sterk, sportief en hadden geweldige slagen in huis. En hele lange armen vooral. En een mokerharde forehand en service, een heel geniepig vals backhandje, women-power aan het net, en vooral véél mentale kracht om van alles en iedereen te winnen, zolang er maar bitterballen en bier in het vooruitzicht werden gesteld. De heren waren top-fit en niet te beroerd om twee keer zo hard te lopen en de dames konden meesterlijk delegeren (JIJ!). En het belangrijkste, de teamleden hadden ontzettend veel lol samen.

Helaas, veel verder dan ergens tussen de 3e en de 4e klasse inhangen kwamen ze niet, qua niveau. Maar gezéllig dat het was....

Eén van onze sterspeelsters (weggekocht bij een andere eredivisieclub, waar de beide sterspeelsters ooit tegenover elkaar stonden in een soort van titanenstrijd) wist, naast vele hard bevochten punten ook elke week een mooi stukje tekst voor op het web te produceren. Helaas besloot ze na een tijdje dat het schrijven fijner zou zijn aan de Portugese kust. Het begin van het einde van het geweldige team dat inmiddels een beetje helemaal uit elkaar is gevallen en dat heeft natuurlijk niks met zwangerschappen en kinderen en burgerlijke slaperigheid te maken. Maar wel jammer, want het was zo leuk.

En nu is ze bijna jarig. En ik ben de kaart vergeten te posten. Dus vandaar maar een digitaal blogcadeautje. (En Carry, je mag zelf kiezen of je er een foto bij wilt van ons in Williams-sisters outfit of liever een van je eigen stukjes. Nou? Oke. Hier komt ie:)

Door Carry:
Zaterdag xx mei 199x
Wij spelen thuis tegen de tennisvereniging M*

Deze wedstrijd wordt gewonnen met 4-1

STOER!!!

M* is veruit het stoerste team dat we ooit zijn tegengekomen. Tijdens het gebakje en hun sigarettenrook horen we verhalen over niet weg te poetsen bierwalmen en slaaptekort aan. Ruig cluppie hoor daar in M*. Maar niet ruig genoeg om ons V*-s te verslaan. Tijdens de twee uur durende mooie prikloze damessingle met veel aanvallend tennis blijkt de M*se dame het best bestand tegen de zenuwen. Na drie zinderende sets wint zij de partij. De overige vier punten haalt V* vrij gemakkelijk binnen. Met de HE slaat M* zichzelf van de baan, dankzij een keiharde service, forehand en backhand die veelvuldig uitgaat. De M*se dame met tatoe en Kournikova-outfit blijkt niet zo sterk als ze eruit ziet. Samen met haar mixpartner, die pas een half jaar tennist, verliest ze de vrij saaie en slaapverwekkende mix. V* heeft het weer makkelijk met de HD. De spannende DD wordt bijna een driesetter, maar het lukt V* om de partij in twee sets te winnen.

De eindstand wordt met de mobieltjes doorgebeld naar de M*se achterban.

Het is mooi weer, we hebben een grandioze (tijdelijke) nieuwe barman en goeie muziek. Gaat dit team misschien 4-1 zingen op de tafels, striptease en tot drie uur 's nachts door? Nee ondanks een M*s dansje op de stoel, poolen, praten en drinken de Vechtluster gewoon verder. M* gaat terug naar huis om echt te feesten in hun eigen club. En wij … ligt het nou echt aan XX-s's vertrek of zijn we gewoon een beetje saai aan het worden?

Nou, leuk toch? Jeugdsentiment. Rest mij nog één ding: wanneer kom je nou gewoon weer gezellig terug?!




GEFELICITEERD!!!!!

zondag 17 januari 2010

Chaos in de orde

Dames (waarom reageren er eigenlijk geen heren?!), ik weet het, het was een nogal banaal blogje, mijn schoenenblogje. Maar ze zijn mooi, en ik word zo blij van mooie dingen. En van schoenen. Maar een ander deel van me werd gisteren weer heel erg blij bij het zien van de documentaire op BBC Four: BBC Four, The secret life of Chaos.

Het ging over de vraag of chaos-theorie een antwoord heeft op vragen als: hoe zijn we hier zo gekomen? Hoe komen we van een universum dat begint met stof uit op intelligent leven? Hoe komt er orde uit wanorde? Hoe “besluit” bijvoorbeeld een groep eenvoudige gelijksoortige cellen dat er een paar van hen huidcellen moeten worden, een paar andere organen gaan vormen etc, en ze zo tot een echt mens gaan uitgroeien… zónder dat daar een stoere militaristische leidercel in het midden heel hard staat te schreeuwen?

Onder meer wiskundige Alan Turing (vooral bij ons als kunstmatig intelligent studentjes bekend vanwege zijn Turing Machine) heeft toch erg zijn best gedaan om in ieder geval het chemisch proces wiskundig mooi te beschrijven. The devil - of God - is in the details.
Ook wel weer heel jammer trouwens, dat zo'n originele en slimme wetenschapper dan weer veel te vroeg aan zijn einde is gekomen. Als een soort sneeuwwitje, door het eten van een vergiftigde appel, omdat men zijn homofilie niet zo waardeerde (lees hier meer over Turing en hoe het allemaal zo gekomen is).

Maar die schoenen, die wil ik ook hebben. Of desnoods andere, die net zo mooi zijn (want na drie zwangerschappen zijn mijn ogen wel eens groter dan mijn maag voeten.) En een rokje erbij. En gladde strakke benen. Maar ook die komen er aan. Lees volgende week meer.

zaterdag 16 januari 2010

Levensbehoefte

Als ik niet net besloten had geen geld meer uit te geven, als ik niet nog genoeg schoenen in de kast had staan, als ik niet als goed voornemen had te gaan consuminderen (haha, lach ik mezelf uit, no way dat dat lukt), als ik gewoon weer eens tijd had om alleen/zonder kinderen naar de stad te gaan om uitgebreid te kunnen passen, als als als... dan had ik dit paar schoentjes allang gekocht. Schatjes, toch? (In het grijs of blauw graag, schat, maat 40. Met een bijpassend rokje of jurkje.)


vrijdag 15 januari 2010

Blazers en de ark

Zoon mocht met groep3/4 naar een voorstelling in de schouwburg. Ik lees op internet:

Tonke Dragt schreef voor de Kinderboekenweek 2007 het boek ‘Wat Niemand Weet’. De koperblazers van KWIVR (met hun twee trompetten, hoorn, trombone en tuba) en verteller Rudi van Hest brengen deze kleurrijke variatie op het verhaal van de Ark van Noach muzikaal tot leven. Ze scheppen met hun glimmende, koperen blaasinstrumenten een fascinerende klankwereld (en stiekem blazen ze ook nog een partijtje op schelpen, timmergereedschap en op een ophicleide!).

Als ik hem 's middags ophaal weet hij nog dat het over de Ark van Noach ging, maar op mijn vraag of die ark nou echt rond was had hij geen antwoord. Maar wat vond hij van de voorstelling dan? Nou, veel herrie, mama.

donderdag 14 januari 2010

Wat is geluk?

Je moet wat, 's avonds in bed met een knappe blote vent, dus verzin je een leuk spel. Manlief en ik vroegen ons af wat voor dier we zouden willen zijn, als we mochten kiezen. Best lastig, want wil je weinig of veel brein om gelukkig te kunnen zijn, vrijheid of verzorging? Is een chimpansee beter af dan een fruitvliegje? Een schildpad of een hyena?

Ik dacht ooit een huiskat te willen zijn, bij een lieve zorgzame familie met een goeie centrale verwarming en zachte bank. Altijd lekker eten in mijn bakkie, de kattenbak schoon, en de hele dag geaaid worden. En als ik geen zin meer heb loop ik gewoon heel arrogant weg om een stukje verderop in de zon te gaan liggen spinnen. Wat ze mij niet kwalijk nemen, want zo zijn katten nou eenmaal.

Man koos voor een Nijlkrokodil. Warm land, vrijheid, niet al te veel natuurlijke vijanden. Gewoon af en toe een beest verslinden en dan lekker in de zon gaan liggen opdrogen. En als je dan een keer wat toeristen uit een bootje trekt en oppeuzelt en snel weer in de modder gaat liggen, dan verdenkt niemand je. Die vette slome daar aan de kant, die kan het niet gedaan hebben!

En zo kom je toch weer tot verrassende nieuwe inzichten.

Welk dier zou jij willen zijn?

dinsdag 12 januari 2010

De medische wetenschap

Ik zag gisteren een VPRO documentaire op Holland Doc (dus waarschijnlijk al een tijdje geleden voor het eerst op tv uitgezonden). Er werd gefilmd op de afdeling van een of ander ziekenhuis waar veel te vroeg geboren kinderen lagen. De artsen en het personeel werden gefilmd. Hoe ze daar tussen al die hele kleine en tere, nog lang niet volgroeide en vaak doodzieke mensjes zoveel mogelijk proberen te redden wat er te redden valt. De twijfels, de overwegingen, ook de heel persoonlijke meningen en emoties van het personeel. De gesprekken die ze voeren met ouders van de kinderen, ouders die natuurlijk hopen maar vaak ook goed beseffen dat het mis kan gaan. En dat het soms beter is om niet verder te behandelen, hoe moeilijk zo'n beslissing ook is. Een zeer indringende reportage, waar ik eigenlijk de hele dag vandaag nog aan heb zitten denken.

En dan knijp ik mijn handen maar weer eens dicht dat wij drie gezonde kinderen hebben gekregen.

maandag 11 januari 2010

Pas op, weeralarm

Zij schreef er ook al over, het weeralarm. De laatste dagen is het weer goed raak. Sneeuw, gladheid, ijzel, gevoelstemperaturen ver onder nul... Zouden ze daar in Zweden (bij haar) nou ook zo panisch over doen, over wat sneeuw, vraag ik me dan wel eens af?

Maar goed. De eerste paar keer trapte ik er ook nog in, en bleef ZO VEEL MOGELIJK THUIS. Tegenwoordig luister ik gewoon maar met een half oor naar het weerbericht en neem het met de nodige korrels strooizout. Nu hebben ze echter een nieuw wapen ingezet: mijn moeder.

Mijn moeder belt me 's avonds, de avond voor de dag van de onbeschrijfelijk slechte weersomstandigheden: "Gaat het wel door?" Voor "het" mag je dan van alles invullen: werk, school, uitje naar de bios of zoals laatst, zwemles. "Hoezo?" reageerde ik geschrokken. Mijn ouders lezen de lokale krantjes, dus wellicht stond daar het nieuws in dat onze badjuffen terroristische trekjes of vreemde sexuele voorkeuren hebben. "Nou, het wordt HEEL slecht weer. IJZEL en sneeuwstormen. En je moet heel voorzichtig zijn als je met de auto op pad gaat." Aha, op die fiets. Nou, dan is er niks aan de hand.

Overigens is dat diezelfde moeder die er niet aan wil dat ze dat ze boven de tachtig is. Die niet naar huis gebracht wil worden als ze hier heeft opgepast, omdat dat zogenaamd lastig zou zijn voor ons. Ze loopt liever. Het is maar een kwartiertje als je jong bent en er ligt geen ijs op de weg. En dan vraagt ze zich ook nog af waarom al die mensen haar onderweg aanspreken. Dat het best glad op de weg is, en dat ze maar voorzichtig moet doen!

zondag 10 januari 2010

Avondje uit

Avatar 3d, dus, gisteren. Prachtige film. Vanaf het begin tot zeker halverwege de tweede helft heeft hij me weten te boeien. Het is echt heel erg mooi gemaakt. De buitenaardse wereld met prachtige landschap en vreemde schepsels, de special effects, het 3 dimensionale. De techniek is toch wel weer in een keer zoveel beter geworden. En ze hebben er hele mooie dingen mee weten te bakken. Kijk eens naar deze alien, je zou zweren dat ze echt was. En dan zie je haar nog niet eens bewegen. En dit keer waren de aliens zo herkenbaar, geen stinkende happende reptielen maar menselijke wezens, net zo slank en soepel als ik zelf ben.

Aan de andere kant is het natuurlijk wel weer zo'n film waarbij je na een minuut of vijf weet wie "de boef" is en kun je op je sokken aanvoelen dat het in het laatste half uur op knokken zal uitdraaien. Het half uur waarbij ik afhaak, meestal. Terwijl man bij elke klap opveert zit ik braaf af te wachten tot de goeien de kwaaien net op het nippertje weten te verslaan, ondertussen in gedachten vast bij de boodschappen van morgen of andere boeiende dingen. Maar zelfs dat viel mee, het had voor mij een kwartiertje ingekort mogen worden, het grote eindgevecht, maar het was in zijn soort goed te pruimen. En manlief vond het mooi.

Maar guttegut, ik ben wel een moeke geworden hoor. Van het einde van de film tot aan de parkeergarage heb ik aan één stuk door lopen gapen. Het was dan ook al half één, ver na bedtijd voor moeders met drie actieve ochtendkindjes dus dat drankje achteraf dat schrappen we ook al jaren. In de parkeergarage schrok ik wakker. Toen ik 15 euro mocht afrekenen. En manlief me voorrekende dat de oppas ook nog eens 25 euro van me wilde hebben. GrvrhddrGr. Honderd gulden weg en dan heb je verder nog niets gedaan?

Het is maar goed dat de filmkaartjes door de baas betaald zijn, als verlaat kerstcadeau. Door jullie dus eigenlijk, lieve (Nederlandse) belastingbetalende lezers. Bedankt!

zaterdag 9 januari 2010

Update

Jullie hebben allemaal dit berichtje gelezen, en deze ook. En nu zijn jullie ontzettend nieuwsgierig hoe het er inmiddels mee staat. Een update dus.

Ik heb schaatsen gekocht. Een paar prachtige kunstschaatsen maat 41 (ze vallen groot, hoop ik dan maar) voor mij, een paar ijshockeyschaatsen maat 30-33 voor zoon en een paar verstelbare easy-gliders maat pappa. Met het ijs gaat het prima, dat wordt alleen maar dikker, zodat we ook hier voor de deur kunnen sneeuwschuiven schaatsen. Ik zelf ben in ieder geval niet op mijn plaat gegaan en kwam enigszins vooruit kon na al die jaren nog hartstikke goed schaatsen, pappa vond het evenwicht houden wat lastiger. Dochter durfde vijf hele minuten op haar laarsjes over het ijs te lopen en zoon, voor het eerst op enkele ijzers, deed heldhaftige pogingen om keihard naar de overkant te schaatsen en tegelijkertijd het wereldrecord onderuit glijden te verbeteren.
Maar vandaag is het wel errug koud, moet ik erbij zeggen, dus het duurde niet lang. Morgen oefenen we weer verder.

Het zwemmen dan vanmorgen vroeg. Dochter had er zin in en deed keurig mee. Met het "spetter-spel" keek ze wat zuur en deed ze een stapje naar achter, maar toen ze bij het "harenwas-spel" de keuze had tussen achterover haartjes in het water - "de kapper"- of "koppie onder" voorover koos ze heel dapper de stoere variant. En ze was tussen de oefeningen door al druk bezig grapjes te maken met haar lotgenoten in het zwembad, dus ze vermaakt zich daar de komende twee jaar wel ze leert vast snel zwemmen.

En om te vieren dat manlief en ik al een week zo dapper aan de lijn zijn gaan we vanavond eerst ergens uit eten en dan naar de film. Avatar 3d met zo'n suf brilletje ja. Geen filmhuisfilm dit keer maar een supercommerciele, de allerduurste film ooit met de meeste special effects dus manlief zal hem wel leuk vinden.

vrijdag 8 januari 2010

Varkens en hindes

Mensen, ik moet wat bekennen. Vorig jaar was ik een vies vet varken. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua gedrag. De hele dag door stond mijn varkenskop hoofd maar naar één ding: eten. Zoet eten, vet eten, veel en vaak.

Gelukkig is het in 20-10 allemaal anders. Ik eet nu netjes gewoon drie gezonde, beschaafde maaltijden per dag. Als er al een tussendoortje af kan, dan is dat een druifje of een kopje cappucino. En ik denk helemáál niet meer aan eten, dus blijft er enorm veel hersencapaciteit over om hele nuttige dingen mee te doen. (Heeft u nog een idee waar ik die voor in kan zetten?)

Op dag drie en vier van dit jaar was er even sprake van onder toezicht stelling, omdat mijn toch al wat korte lontje door deze geheel vernieuwde levenswijze en een maandelijks terugkerende hormonale schommeling tot wel zeer minimale afmetingen was ingekrompen. Inmiddels is het evenwicht in huize mammalien weer hersteld. Zijn de kinderen overdag weer fijn naar school en blijkt het lontje ook op groente en fruit te kunnen leven en daar niet persé chocola voor nodig te hebben. al werkt een flinke dosis chocola wel sneller in crisissituaties.

Maar het wonderbaarlijste van alles, nu op dag zeven ben ik al drie kilo kwijt. Huh? DRIE kilo? Nog een klein maandje zo doorgaan en ik kan de broek weer aan die ik op mijn eindexamenfeestje droeg (ware het niet dat die ergens door een arm kindje in een ver land tot lappenpop is gerecycled). En als ik nou ook weer ga hardlopen als de sneeuw weg is ben ik voor ik het weet weer een slanke en vooral superfitte hinde...

donderdag 7 januari 2010

Zo lekker vertrouwd

Mijn vader gebruikt al jarenlang dezelfde lepel om zijn ontbijtje mee te eten. Nou hoorde ik dat hij zelfs vroeger, als hij op vakantie ging, die lepel meenam. Ook naar vakantiehuisjes waar gewoon bestek aanwezig was. Want er is er toch maar één de allerfijnste, en dat is die ene.

Waar kan jij niet zonder?

woensdag 6 januari 2010

Hiep Hiep Hoera


Er is weer een kindeke geboren op aard!!! Niet bij mij hoor, dat zou wel heel rap zijn, nu Q. net acht en een halve maand is. Maar wel bij... hm. Ga ik hier niet zeggen. De trotse moeder leest hier wel vaak mee (hoewel ze nu misschien even wat anders te doen heeft, zo pas bevallen, kan ik me ook voorstellen..) H. gefeliciteerd met jullie mooie jongen!
En wat een schatje is dit jongentje, vinden jullie niet?




dinsdag 5 januari 2010

Schaatsen, maar niet heus

Na de winterse periode van vorig jaar, toen we zo leuk hadden kúnnen schaatsen op het watertje tegenover het huis, besloot ik dat ik dit jaar NIET te laat zou zijn met het aanschaffen van goed materiaal. Dat is namelijk stukken eenvoudiger en goedkoper in de periode vóórdat er ijs ligt of dat er zelfs maar sprake is van temperaturen onder nul.

Maar ach, zoals met veel goede voornemens ging ook dat mis. Dus zat ik op nieuwjaarsochtend achter het internet op zoek naar een paar stoere schaatjes voor zoon, een paar voor mezelf en een paar voor manlief met zijwieltjes, anders valt hij om. Marktplaats bleek echter al behoorlijk goed bezocht. De biedingen waren zo hoog dat ik besloot gewoon maar nieuwe schaatsen te bestellen. Bij een webshop die beweerde goedkoop en snel te zijn. Betaald, en maar hopen dat TNT snel bezorgt.

Inmiddels is het bijna een week later en krijg ik bericht van die winkel dat het "wegens de weersomstandigheden nogal lastig is om te voldoen aan de vraag" en dat het wat langer gaat duren... GRrrrrrrrrrrrrrrr. Uit pure nijd heb ik de hele bestelling maar afgezegd. Maar ja, daar heb ik dan vooral mezelf mee, want waar the f* haal ik nu weer drie paar lekker soepel zittende schaatsen vandaan vóór woensdagmiddag, morgenmiddag? De enige winkel in ons vinexdorp die die krengen verkoopt was vorige week al uitverkocht. En morgenochtend met baby op mijn rug stad en land afrijden op zoek naar een nog door de rest van Nederland onopgemerkte winkel lukt ook al niet want ik heb me waarom eigenlijk??? vrijwillig opgegeven om te komen leesmoederen op school.

Uit pure schrik heb ik net maar vast wat zomerachtige jurkjes voor dochter gekocht. En een nieuwe fiets. Nog wel een beetje groot, maar dan hebben we hem maar vast in huis.

maandag 4 januari 2010

zondag 3 januari 2010

Koudwatervrees

Nu Janick klaar is met zwemlessen valt er een gat. Lekker, dachten wij, even niet voor dag en dauw op zaterdagochtend naar het zwembad. Even geen rekeningen. Maar... Even geen inkomsten, dachten de zwemjuffen en daarom hingen ze van de week alweer aan de telefoon. Roosje hoeft niet te wachten tot ze 5 jaar is hoor, ze mag in januari al beginnen!

Het zal voor de juf wel even schrikken zijn, een kind van ons dat aandacht voor de júf heeft (in plaats van helemaal op te gaan in de met bloemetjes gedecoreerde achterkantjes van de medezwemstertjes of interessant gevormde afvoerputjes langs de rand van het zwembad). Maar wees gewaarschuwd juf, dat goed luisteren heeft ook één nadeel: anything you say cán and wíll be used against you! Daar hebben wij als papa en mama inmiddels zat ervaring mee.

Maar ach, mijn lieve Roosje. Je wilt vaak wel stoer meedoen met de "groten" maar je bent nog maar zo klein. Nu komen die zwemlessen waar jij naar uitkeek maar toch ook best een beetje tegen opzag ineens wel heel dichtbij. Geen half jaar dus meer om over je angst voor water in je gezichtje heen te komen. Geen half jaar tijd om nog wat extra spierkracht en conditie op te doen. Ik zie je – vooral ’s nachts als ik niet slapen kan - daar al staan en maak me zoals gewoonlijk bij voorbaat al druk, vind het bij voorbaat al een beetje zielig. Maar ook wel heel stoer. Want het gaat je vast lukken, grote meid van me.

zaterdag 2 januari 2010

Traditie is gewoon een ander woord voor..

Wat heb ik ook alweer geroepen over Theo Maassen, een paar stukjes geleden? Ik trek het terug. Hij was wederom super in de voorstelling Zonder Pardon die ik zelf nu pas voor het eerst op tv zie omdat ik sinds ik aan de kinderen ben nooit meer 's avonds na zessen het huis uit ga...
Ik vond het een van de beste dingen op cabaretgebied die ik in tijden heb gezien.

Ik schrijf even over van het internet:

Wie een rode draad zoekt, vindt die in Maassens afkeer van de verongelijkte, rancuneuze Nederlander, die zichzelf overal en altijd tekort gedaan voelt. Ook het gehamer op de Nederlandse cultuur hangt Maassen de keel uit. (''Traditie is gewoon een ander woord voor: dat doen wij hier altijd zo!'') Soms lijkt het of Freek de Jonge op het podium staat (''Wij hebben geen god meer nodig, want we creëren onze eigen zondvloed''), maar het fijne van Maassen is dat zijn moralisme nooit langer dan twee zinnen standhoudt.

Lees hier de hele recensie.

Wat vonden jullie ervan?

Nog twee nachtjes slapen!!

Hoe komt dat toch, dat zoveel moeders aan het einde van de vakantie veranderen in geestelijke wrakken die het liefst de hele familie op de trein richting verweggistan willen zetten? Ik ook hoor. Ben dol op de schatjes, maar na twee weken wordt het huis wat te klein. De twee oudsten stuiteren gezamelijk van de muren naar het plafond en weer terug, onderweg elkaar “per ongeluk” een paar rake meppen verkopend. Energie over en slaap tekort. Of zou het een overdosis ongezond vakantievoer zijn?

Gelukkig mogen Janick en Roos zich maandag weer op school bij hun meesters en juffen melden (zouden die er ook zo naar uitkijken?!) en is onechtgenoot ook weer onmisbaar bij diverse besprekingen, presentaties en tegen-elkaar-aanhoud-sessies.

Heerlijk. Ik denk dat Quintijntje en ik het wel gaan redden maandag samen, helemaal alleen in huis!

vrijdag 1 januari 2010

Zwijmelen...





Grote schoonmaak

Zo. Nieuwjaarsdag. Altijd lekker om de gezelligheid weer op te ruimen.

Minizoon sliep braaf tot kwart voor acht uit, dus het viel me mee om op te staan. Na de eerste fles en wat spelen kwamen onechtgenoot en dochter beneden, tegen negen uur. Oudste sliep zowaar uit tot kwart over negen. Tussendoor nog even op internet wat schaatsen gekocht (hebben jullie de weersverwachtingen gezien?!) en toen de jongste er weer in ging hebben we gezamelijk de kerstboom vermoord. Heerlijk, wat een ruimte in huis. Nou zoek ik nog iemand die de laatste paar oliebollen wil hebben. Ik wil namelijk ook wat ruimte in mijn spijkerbroek.