vrijdag 11 december 2009

Zalige onwetendheid

Wat vertel je wel en wat vertel je niet aan je kinderen, en zo ja, hoe dan? Zo gaat zoon morgen "proefzwemmen" voor diploma B. Dat betekent dat hij eigenlijk gewoon het examen doet, maar dat zeggen ze niet hardop. Als hij het haalt mag hij de week erop "afzwemmen" en dat is een groot feest met 100% garantie op een diploma. Als hij het níet haalt is het wel zielig dat hij dan niet mag afzwemmen, maar minder zielig dan vroeger, toen de kinderen gewoon waren "gezakt". Maar eh, moet ik hem nu vertellen dat hij morgen gaat proefzwemmen of alleen maar dat hij zwemles heeft en heel erg zijn best moet doen?

En dan vanmorgen. Zaten we bij de kinderarts, vanwege de knikken naar beneden in de lengtegroeicurve. Overigens werd ik niet blij van wat er nog meer in de wachtkamer zat aan patientjes. Of wel, omdat mijn zoon beter in zijn vel leek te zitten dan alle anderen bij elkaar.

De kinderarts bevoelde en bekeek, vroeg en liet wat trucjes doen. Met glans geslaagd voor deze ronde. En toen mochten we door naar rontgen (waar zitten die stomme puntjes op de o?) voor een foto van zijn hand. Ook dat ging super, zoon vond het erg interessant, zowel de medische kant als de Nintendo DS die hij in de wachtkamer mocht hebben van me.

Oja, en toen moesten we ook nog even naar de afdeling "bloed prikken". Maar liefst 9 buisjes.... En wat zeg je dan als mama? "Euh, Janick, voor we naar huis gaan gaan we nog even hier langs, even een prikje". Dat vind hij normaal niet zo'n ramp, een inenting. Maar zoveel buisjes aftappen, dat vind ik zelf ook nooit zo heel leuk, hoe leg ik dat uit?? Wil hij liever niets weten tot het moment daar is, of wil hij voorbereid zijn?
Gelukkig waren de dames op de prikafdeling duidelijk meer ervaren met dit soort situaties dan ik. Ze vroegen direct of het zijn eerste keer was, en legden hem lief en grappig maar ook heel duidelijk uit hoe en wat. En dat hij hard AU mocht roepen. (Huh? Doet het pijn dan? Je zag hem denken.)

Au! riep zoon hard, waarschijnlijk meer van schrik en angst dan dat het echt pijn deed, maar hij had bijna de naald er weer uitgetrokken door een flinke beweging van zijn arm. Braaf telde hij de buisjes mee terug van 9 tot 0. Ik heb de traantjes afgeveegd, hij mocht een cadeautje uitzoeken en eenmaal terug op weg naar de Mac Donald auto was hij weer over de schrik heen. Nou maar hopen dat het voorlopig de laatste keer was. Volgende week krijgen we een uitslag over wat er allemaal wel of niet is gevonden.

11 opmerkingen:

  1. Spannend zeg allemaal.
    Ik zou gewoon zeggen dat hij gaat proefzwemmen, maar niet dat proefzwemmen betekent dat hij feitelijk voor 99,9% (want het is echt geen 100 hoor, als ie niet door het gat gaat, dan zakt ie bij het afzwemmen toch ook nog) geslaagd is.
    Wat een onderzoeken zeg. Ik hoop dat het allemaal reuze mee gaat vallen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. tja, ik herken dat wel. Zo liet ik de tranen gister stromen bij 'Haar naam was Sarah' en vroeg de jongste waarom ik huilde (en toen ging ze daarna ook nog dóórvragen...:-)). Da's natuurlijk wel een ander voorbeeld, maar toch.
    Als 6 jarige ben ik geopereerd en om één of andere vage reden moest ik voorafgaand aan de operatie een klysma. De verpleegkundige vroeg mij of ik een lekker snoepje wilde. 'Ja', zei ik natuurlijk. Ik moest maar even op handen en knieën gaan staan en floep.... daar was de Klysma. Ik was overdonderd!!! (nog steeds als ik 37 jaar terugga in de tijd). Kijk, in zo'n geval moet je toch iets uitleggen (en dan bedoel ik van te voren)!

    Shift en daarna dubbele aanhalingstekens en daarna de o = ö

    groetjes, Marjan

    BeantwoordenVerwijderen
  3. arm kind, negen buisjes, je zou denken dat hij niets meer over heeft.
    succes met het proefexamen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Nou ja! Ik zit me hier ook te verbazen over de reaktie van Marjan, wat werd dat idioot uitgelegd vroeger!

    Maar goed, over jouw zoon: stoere bikkel hoor met al die onderzoeken! Onze jongste zei heel hardgrondig 'Shiiiiiit!' toen hij voor het eerst geprikt werd. En ik zou wel zeggen dat ie goed z'n best moet doen met die 'zwemles' zodat ie daarna mag afzwemmen, stel dat ie er met z'n pet naar gooit die les?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zou het niet benadrukken, maar hem wel net nu extra motiveren om zijn best te doen.

    En niet leuk hé: bloed prikken. Bij Esther waren het laatst ook zoveel buisjes. Volgende week weer. Ik ben er ook niet graag bij, maar dat zijn de minder leuke kanten aan het moeder zijn. De tijden zijn gelukkig wel veranderd. Nu wordt alles prima uitgelegt en zijn er zelfs cadeautjes achteraf.

    Wanneer weten jullie resultaten?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Jeetje wat een onderzoeken! Veel sterkte en hopelijk is het allemaal goed. Ik zou altijd zo eerlijk mogelijk zijn tegen kinderen, mijn ervaring is dat ze beter tegen de waarheid kunnen (hoe moeilijk ook) dan tegen oneerlijke spelletjes en listen. Kinderen zijn slimmer dan we soms denken. En ach, dat proefzwemmen, zo positief mogelijk blijven en positief belonen: "als je nou goed je best doet, dan mag je volgende week etc." Nooit met negatieve bewoordingen, laat staan dreigementen. Helaas hoor ik dat ook wel eens (van ouders op het voetbalveld), zou verboden moeten worden, krijg je zulke verknipte en schijnheilige kinderen van, die ten koste van anderen of alleen op bepaalde momenten... nou ja, je snapt het wel denk ik, intrinsieke motivatie moeten we hebben!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. tja, als therapeute zeg ik net als Roelien (en de anderen): zo eerlijk mogelijk zijn... kinderen voelen vaak meer aan dan je denkt, en zijn gelukkig ook weerbaarder dan je denkt! maar ja, wie zegt het hier, schreef net op mijn blogje over mijn hart dat week werd bij het prikken van mijn metekindje, en dat is dan nog niet eens mijn eigen vlees en bloed...
    in elk geval zeker niet bewust gaan liegen tegen kinderen, nergens goed voor!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Oei, spannend voor zoon. Zo ging ik van de week wat buisjes bloed afleveren vanwege de zwangerschap. Zoon ging mee, maar was niet echt onder de indruk. Niet van het kindje dat geprikt werd en de hele wachtkamer wakker maakte (want gemiddelde leeftijd 70+) met zijn gekrijs. Niet van mama die geprikt werd. Sterker nog, hij wilde zelf ook graag een prikje. Dat kon niet, maar een watje met een pleister kreeg hij wel. Maar ja, hij is ook nog maar 2 en krijgt het niet helemaal mee ;).

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Oudste groeide ook te langzaam en ik herken het traject in het zkh. Hij loopt lich. 1,5 jaar achter maar komt uiteindelijk wel goed -zeggen ze-.
    En van dat afzwemmen weet ik niet goed of wel of niet zeggen slimmer is... Hangt een beetje van het type kind af.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. @Nicolette: he, dat is toevallig! Ik ben wel heel benieuwd hoe of wat bij je zoon. Had hij verder klachten of merkte je iets aan hem, behalve die groeicurve?

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?