donderdag 3 december 2009

Tweeling

Vorig jaar was ik zwanger. Op de allereerste echo's zagen we heel gezellig, twee kindjes. Ze dobberden ieder in hun eigen zwembadje, naast elkaar in mijn baarmoeder. Dat hadden we niet gepland! Maar wat waren we er ontzettend blij mee. Iedereen mocht het weten.

Helaas helaas, ook weer helemaal onverwacht, bleek op de 12 weken echo dat een van de kindjes niet verder gegroeid was en het hartje niet meer klopte. Op dat moment drong het nog maar nauwelijks tot me door. De paar dagen erna bevond ik me in een rollercoaster van emoties. Verdrietig en erg in de war. Hoe kon het gebeuren? Waarom? Hoe moest ik me nu voelen? Eén kindje lag prima op schema en bewoog vrolijk, hij stak zelfs zijn duimpje naar me omhoog. De ander was dood. Plannen, dromen over twéé kindjes tegelijk moesten opnieuw worden aangepast. De periode erna was ik vooral zenuwachtig. De zorgeloze zwangerschap was even voorbij, de angst dat het andere kindje niet zou blijven leven, of niet gezond zou blijken, heeft me toch wel een hele tijd in de greep gehouden.

En toen, in april 2009, werd J.oris Quintijn geboren. Na al met al een prima zwangerschap en een supervlotte bevalling. Helemaal gaaf, lief, mooi en gezond. Project baby één was met succes afgerond en het eindprodukt lag blakend in zijn wiegje. Hij was (en is) perfect.

En misschien juist daarom, verwend met zo'n gaaf baby-tje, denk ik heel hebberig, aan hoe het geweest zou zijn als er nog eentje naast had gelegen. Een maatje, een leeftijdsgenootje, een brusjezo dichtbij als andere broertjes of zusjes nooit zullen komen. Ik kan goed relativeren en ben erg nuchter. Meestal. Maar heel soms, als ik op straat iemand zie lopen met een dubbele kinderwagen met twee schattige kindjes erin, dan misgun ik het de moeder absoluut niet, maar dan doet het toch een klein beetje pijn. En als ik dan, zoals vanmorgen op het werk bijvoorbeeld, het verhaal hoor van een verre collega wiens vrouw opeens na twintig weken zwangerschap beide kindjes verliest, dan vind ik dat toch wel heel erg voor die mensen. En stiekum ook nog weer een heel klein beetje voor mezelf.

Van het andere kindje is niets meer teruggevonden in de placenta, en het zal altijd een mysterie blijven waarom is gebeurd wat is gebeurd. Wat voor kindje het was, of hoe het zou zijn geworden. Maar het was wel mijn kindje, het brusje van J.oris, dat ik toch altijd wel zal blijven missen. Of, zoals ik ergens zo mooi las, juist omdat het nooit is geboren zal ik het altijd bij me blijven dragen.

Zo. heb ik dat toch maar ook mooi weer eens gezegd. Wat nou, binnenvetter?!

25 opmerkingen:

  1. "...juist omdat het nooit is geboren zal ik het altijd bij me blijven dragen."

    Wat een mooie quote zeg.
    Voor de rest is alles eigenlijk herkenbaar wat je schrijft. Het blijft altijd. Deel van je.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Enne, is Quintijn niet in 2009 al geboren denk je? ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En het lijkt me ook zo dubbel, aan de ene kant ben je zo blij met je ene kindje en aan de andere kant ben je in rouw om je andere kindje. Heb je ook wel eens het idee dat Quintijn wat mist? Ook al is hij nog erg klein natuurlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Jeetje wat heftig. Twaalf weken vind ik ook best al een tijd. Sjonge, ik kan me voorstellen dat het altijd een dubbel (hoe toepasselijk) gevoel blijft. Dat je je altijd even afvraagt hoe het geweest zou zijn als..

    En voor een binnenvetter ben je heel open met dit stukje: mooi en lief geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Das ook een heftig verhaal zeg. Kan me voorstellen dat er altijd die vraag blijft.. wat als... hoe zou hij/zij zijn geweest.
    En ja, je hebt het mooi geschreven.

    Off topic: wat vind ik toch maar weer in mijn brievenbus?! Wat lief! Thanx!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lieve Mammalien, ik kan me je 'hebberigheid' zo goed voorstellen. Je afvragen als ... dan, nadenken over hoe het geweest had kunnen zijn.

    In maart 2005 heb ik een miskraam gehad van onze tweeling, onze tweede leg; ik herken wat je beschrijft tot in mijn tenen.

    Bedankt voor je openheid!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Goh dat is niet niks hoor! Ik zelf heb een miskraam gehad bij mijn eerste zwangerschap, helaas dood geboren geen idee hoe het nou kon gebeuren!!! Dat vraag ik me ook nog elke dag af. Ik ben blij voor je dat je gelukkig toch nog een super en gezonde jongen hebt gekregen ;-)! En mooi hoe je beschrijft dat je de ander nogsteeds bij je draagt!
    Ik was zeker ook super blij toen Ruben gezond ter wereld kwam en ademde!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heftig hoor, en je zoon blijft altijd een deel van een tweeling. En zijn broertje of zusje blijft altijd je vierde kindje. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ook al is het 2e kindje niet gebleven, het blijft altijd een deel van jou. Een stukje van leven. En dat mag ook, hij/zij zal voortleven in jou, dicht onder je hart...
    Logisch dat je om dit kindje rouwt, is niet hebberig want dit kindje heeft nl wel geleefd. Heerlijk om Q. wel in je armen te kunnen houden!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. @Zeeuwse mama: jaja, dom! Bedankt, ik heb het verbeterd. (Dat krijg je ervan als je het op je werk schrijft waar iedereen over de plannen voor 2010 praat!)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. @Huize Steen: nee, zeker niet. Daarvoor was het te kort, de zwangerschap. Bovendien ben ik erg nuchter en geloof eigenlijk ook niet dat mensen dat op latere leeftijd zouden voelen, dat ze ooit de helft zijn geweest van... als ze tenminste niet een tijdje echt samen zijn geweest als kind natuurlijk, he.


    @Willy, Zeeuwse Mama, allen: een van de redenen dat ik dit verhaal al vaker wilde vertellen maar toch steeds niets heb opgeschreven is dat ik me een beetje schaam voor dit kleine leed als ik zie wat anderen hebbenm meegemaakt. Echte "hele" miskramen, of kinderen die al veel verder waren, grotere kinderen met hele nare ziekten, verlies van dierbaren, noem maar op.
    Maar toch, in het kader van open en eerlijk, vond ik het toch het vermelden waard. Het is tenslotte iets van mij, iets waar ik soms mee bezig ben, soms een beetje verdriet over heb, boos over word, vrede mee heb, relativeer of gewoon alleen maar aan denk.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. @ Mamaliens laatste reactie hierboven:

    ...and so be it!

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Het is misschien voor anderen mensen klein leed, maar soms kan juist dat zo groot voelen, omdat mensen dat vaak maar kleineren.
    En het maakt niet uit of je er nu wel 1 gezonde gekregen hebt of niet helemaal geen. Er is er altijd nog 1 geweest die er niet gekomen is. En dat is toch alsof er iets mist...

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ook ik heb ergens nog een heel klein sterretje rondzweven. Intussen durf ik wel zeggen dat ik daar volledig over ben en het verlies aanvaard heb als deel van ons leven, maar nog steeds vind ik het moeilijk te antwoorden als men mij vraagt hoeveel kinderen ik heb.
    En mag ik zeggen dat ik het heel fijn vind dat je hier zo open over schrijft? In die moeilijke periode vond ik de hele taboe rond dat onderwerp zo vreselijk, terwijl het duidelijk erg vaak voorkomt. Bedankt!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ik ben dan wel niet zwanger geweest van een tweeling, maar ben wel vijf keer zwanger geweest en heb uiteindelijk twee kinderen. Dat hakt er in en laat altijd zijn sporen na. Meestal gaat het goed, maar af en toe heb ik nog verdriet om wat niet is. Raar om te denken, als een andere miskraam niet gebeurd was, zouden we jongste niet gehad hebben. Dát is ook onvoorstelbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Tsja, reactie: moeilijk... Ik WEET t gewoon (ook) niet... Hoe het voelt voor Mammalien en voor alle andere moeders die 1 (of meerdere?) kindjes hebben verloren... Verloren...is Dat het Goede woord al, eigenlijk... Ik zit er zelf in mijn hoofd&hart ook erg mee te klooien; de enige gedachte die overeind blijft, is dat na de dood alleen de overlevenden hierover discussieren... Ik poog te denken, als overlevende, dat het met Hen wel ok is. Dus laten wij dat dan ook maar proberen te zijn/doen; wat let ons...?

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Hé, Ja, Mammalien; wél Mooi Gezegd! Dank...!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Ik kan het me goed voorstellen dat het je nog steeds raakt! Je moet op zo'n moment toch afscheid nemen van een toekomstbeeld, en dat doet pijn.

    Dat laatste zinnetje bezorgde me kippenvel.
    Mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Een nonkel van me komt uit een gezin van 19 kinderen. Eéntje was overleden en zijn mama bleef vaak praten over dat ene kindje dat ze nooit had mogen leren kennen.
    Dat blijf je meedragen je hele leven lang.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Lieve Lien,

    zoals je weet heb ik ook zoiets mogen ervaren, al is het bij mij inmiddels 13jr geleden, nog kan ik er verdrietig om worden. Als ik anderen zie bij wie de 2ling het wel heeft mogen overleven bijv. Toen jij even zwanger was van n 2ling was ik happy voor jullie, maar zo verdrietig om t kindje wat bij mij niet mocht blijven leven.

    Het blijft een stukje wat onbeantwoord blijft en waar ik het op sommige momenten ook heel moeilijk mee blijf houden. Op de verjaardag van jongste bijv. want zijn brusje zou ook zo oud moeten zijn...

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Niks te hebberig! Ik heb zelf een aantal miskramen gehad en ik omschrijf het als het verliezen van de belofte van een kind. Er was je een kind beloofd, en dat is je ontnomen. ik zal nooit weten hoe mijn eerste kind eruit zou hebben gezien, ik zal nooit weten of het een jongen of een meisje was. Dat is je ontnomen.

    jou is een tweeling ontnomen. Zo simpel is het. En dat vergeet je nooit meer.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. wat herkenbaar, ik verloor bij de eerste na drie maanden ineens heel veel bloed, met spoed naar het ziekenhuis, helemaal in angst, bleek er een heel gezond kindje te liggen dobberen, maar er had een kindje naast gelegen, dat was er nu niet meer. Heel vreemd allemaal blij en niet blij, ze zegt nu soms wel eens hoe zou het zijn geweest met een tweelingbroer of zus?

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Sneeuwmama

Hard denkend over een nieuwe blognaam, nieuwe blog, kwam ik er achter dat ik deze nog niet op kan geven. Het Mammalienen is gewoon nog zo...