donderdag 31 december 2009

Oja, enne...

Gelukkig Nieuwjaar!!!!
Dat al jullie dromen maar uit mogen komen.

Daarboven in de hemel - Herman Finkers

Vroeg ik hier nog om de hele tekst, krijg ik hem van Mirjam zomaar toegestuurd. Dank!!!

Ik zat in een tv-program, een soort van kruisverhoor.
Men vroeg mij daar 'Zeg Herman, één ding heb ik niet goed door'
Je hebt toch HBS gehad, dat is geen kattenpis,
hoe kun je dan geloven dat er een hemel is.

Ik zat in een tv-program, het ging nog verder mis.
Er werd me haarfijn uitgelegd, hoe ik me vergis.
De hemel is iets achterhaalds, er wacht ons boven niets.
De hemel, wees nou eerlijk, is een verzonnen iets.

De veertigste van Mozart, en de liedjes van Jacques Brel,
zijn ook ooit verzonnen, zei ik, toch bestaan ze wel.
Iets kan zijn verzonnen en daardoor juist bestaan,
dat soms iets niet verzonnen is, neemt men zomaar aan.

Mijn lied is ook verzonnen en hoor hoe het bestaat.
Ik zing het graag, omdat daarmee, de hemel open gaat.

Dus daarboven in de hemel zien wij elkander weer,
daar drinken wij een glaasje met Onze Lieve Heer.
Ook hij die nooit geloofde, heft daar met ons het glas,
en kan dan maar niet geloven dat hij ooit op aarde was.

Dus daarboven in de hemel zien wij elkander weer,
daar maakt Andries Knevel ruzie met de Heer.
Zoals 'r hier aan toe gaat, zegt ie, strookt niet met de leer.
Dat klopt, zegt God, en daarom heerst er hier zo'n fijne sfeer.

Dus daarboven in de hemel zien wij elkander weer,
daar drinken wij een glaasje met onze lieve Heer.
Ook hij die nooit geloofde, heft daar met ons het glas,
en kan dan maar niet geloven dat hij ooit op aarde was.

woensdag 30 december 2009

Cabaret

Het is natuurlijk weer cabaret tijd zo aan het einde van het jaar. Ik schreef al over Herman Finker, gisteren heb ik de film (het filmpje) van Hans Teeuwen gezien. Ik ben benieuwd wat er nog te zien zal zijn, de komende dagen, het komende jaar. Op tv of gewoon weer eens echt live in de schouwburg. Guido Weijers is een bekende elke oudjaarsavond, beetje vlak maar wel aardig. Gouwe ouwe als Freek de Jonge, Seth Gaaikema of Youp, zijn die nog leuk? Hoewel ik wel van een beetje grof houdt slaan Theo Maassen en Javier Guzman wel erg door. Van Houten en de Kets dan misschien? De shows van de Vliegende Panters zaten ook altijd gruwelijk knap in elkaar maar die hebben nu last van een sabattical geloof ik. Dan hield ik vroeger ook wel van de snelheid en in het improvisiesatievermogen van Lebbis en Jansen. Mijn onechtgenoot daarentegen vindt het gooi- en smijtwerk van Waardenberg en de Jong erg leuk. Bij onze Marokkaanse boezemvriend Najib Amhali zijn we een keer tien minuten voor het einde weggelopen, vanaf de eerste rij… Dat is geen aanrader kan ik je verzekeren (maar we hadden een goeie reden, het lag niet aan hem)…

Maar vertellen jullie eens. Wie vind jij leuk? En wie niet? Ga je wel eens naar het theater en zo ja naar wie/wat dan?

En soms gaat het wel snel

Soms gaat het langzaam (zie logje van 29 december hieronder) en soms gaat het verbazend snel.

Vannacht begreep ik opeens waarom de kinderarts de formulieren van het lab erbij had gedaan in de envelop: we moesten gewoon zelf even met zoon langs het lab om wat buisjes af te laten tappen. En zo kwam het dat zoon vanmiddag een buisje of 8 lichter en een enorme playmobiel draak rijker de deur weer binnengestapt kwam samen met zijn papa. En dochter een gigantische huilbui kreeg van pure jaloezie.

En toen opeens ging mijn mobiele telefoontje, de kinderarts! Niet alleen alle bloeduitslagen van de vorige tests waren goed maar ook het merendeel van de tests die ze vanmiddag op de verse buisjes hadden gedaan. Goed nieuws dus. En uitzonderlijk snel...
Natuurlijk was nog niet alles binnen (de test op hormoonachtige zaken, waarschijnlijk de meest interessante duurt wat langer) maar die uitslag hoopte hij me na zijn weekje vakantie te kunnen vertellen. Dan belt hij weer. Mobiel.

Hondencontrole

Zomaar een dinsdagmiddag, alleen thuis met twee extreem rustige zoons. Pringgg. Huh? Postbode was al geweest, sociale contacten hebben we niet – wie kan dat zijn?
Er staat een morsig mannetje voor de deur. Met een pennetje heel driftig op zijn digitale tabletje te prikken. Als de deur opengaat kijkt hij heel even op en buigt zich snel weer naar beneden. Sorry mevrouw maar ik ben van de hondenbelasting. Heeft u een hond?

Huh? Anno 2010, nouja, bijna dan. Kan dit niet digitaal? Er is toch wel ergens een site waar je je aan kunt melden en weer af kunt melden als je het kreng 's zomders aan een boom bindt? Of is deze man een controleur, zijn er mensen die wel van honden houden maar niet van belasting betalen? Deze man zag er vast zo geinig uit omdat hij a la James Bond speciaal getraind is in het luisteren naar hondengeluiden (bij de hond van Madelief schijnt dat niet zo moeilijk te zijn!) en het ruiken van natte bouvier (he, dat kan ik ook!) Of zou het vernuftig apparaatje dwars door mijn lamellen heen kunnen gluren zodat de goed verstopte hondenmand wordt gevonden?

Een hond, nee gelukkig niet! riep ik nog, voor mijn doen ad-rem. En Hij boog en schuifelde weg. Op zoek naar een nieuwe klant, denk ik.

dinsdag 29 december 2009

Even mijn hart luchten

Even stoom afblazen. Janick was laatst in het ziekenhuis voor een rontgen- en bloedonderzoek ivm zijn lengte, weet je nog? Had ik vorige week vrijdag 18 december een belafspraak staan met de kinderarts. Helaas, nooit meer wat gehoord. Een paar keer teruggebeld, en de dames achter de receptie waren in verschillende mate behulpzaam en begripvol maar konden niets doen.

Krijg ik vandaag een brief, dokter R. zou me op mijn mobiel hebben gebeld (dom, want die staat vrijwel altijd uit en heb ik ook verteld) Er was toch aanvullend bloed- en hormoononderzoek nodig weer prikken gvdvddd omdat de botleeftijd meer dan een jaar achterliep bij de kalenderleeftijd. Dus ik bel weer met een van de dames achter de receptie, de eerste mogelijkheid voor een BELafspraak was 15 januari. Nou ja. Ik snap dat de man ook vakantie mag hebben, maar kan dat niet sneller? Een telefoontje dat toch al twee weken achterloopt? En ze kon niets zeggen en wist niets van een vervolgafspraak. Waarschijnlijk vertelt de beste man me alleen dat ik met een ander even een afpraak moet maken waarvoor we dan weer 2 maanden moeten wachten. Gelukkig is het dan waarschijnlijk ook allemaal niet zo heel ernstig, maar vervelend en bureaucratisch is het wel.

Toen kreeg ik het heldere idee om op mijn gsm eens de gemiste oproepen te bekijken en die terug te bellen. Nou, dat doe ik dus ook niet meer. Ik begrijp helemaal waarom ik mijn gsm nooit oppak als hij belt met een nummer dat niet dat van mijn ouders of mijn lief is. Mochten jullie meelezen: NEE, ik wil NIETS kopen. Ook geen advertentieruimte. Hooguit een centimeter of 15 voor zoon erbij. Zonder prikken en andere ziekenhuisellende graag.

maandag 28 december 2009

De hemel van Finkers

Een dag nadat het op tv was heb ik hem gekeken (manlief houdt er niet zo van): de voorstelling van Herman Finkers, "Na de pauze". Een voorstelling waarin hij open, ontroerend, luchtig, grappig en soms voor zijn doen zelfs serieus praat over zijn ziekte CLL, chronisch lymfatische leukemie. Een hele nare ziekte, waar helaas onze lieve buurvrouw ook aan lijdt.

Knap gedaan, hoe hij tussen de regels door liet horen hoe het hem de afgelopen jaren is gegaan. En hoe hij nu tegen het leven en de dood aankijkt. De sympathieke manier waarop hij over geloof (hoop) en wetenschap praatte. ("Ze moeten me eerst maar eens wetenschappelijk bewijzen dat de hemel NIET bestaat")

Ook mooi vond ik het stukje het over school. Over het door hem gehaatte platte reductionisme, dat 1 plus 1 altijd 2 moet zijn, het doodt alle poëzie. Pas toen een kapelaan op zijn school kwam, begon hij weer adem te krijgen, toen kon opeens die 1 gewoon 3 zijn. “De kapelaan barstte van de verhalen met Ruimte. Zo zei hij: ‘God is het begin van alles… Voor God was er niets… En Maria is zijn moeder!’” Credo quia absurdum.
Hoewel ik zelf meer van de eerste soort ben die graag bewezen ziet dat alles klopt, bewonder ik hem zeer om het verlangen naar die ruimte.

En tot slot het simpele en daardoor juist zo ontroerend mooie liedje over de hemel, waaruit hier een stukje van het refrein:

Daarboven in de hemel zien wij elkander weer
daar drinken wij een glaasje met Onze Lieve Heer
Ook hij die nooit geloofde heft daar met ons het glas
en kan dan maar niet geloven dat hij ooit op aarde was.

Laten we hopen dat hij gelijk krijgt. Wie heeft de hele tekst voor me?

zaterdag 26 december 2009

Hobbezak

Ik hou van hem, zonder hem kan ik niet leven. Geen dag. Op vakantie gaat ie mee, elke avond wentel ik me in zijn liefdevolle omhelzing waarin ik me warm voel worden en ontspannen tegelijk: mijn geliefkoosde, alles tussen nek en tenen bedekkende dikke katoenen nachthemjurkhobbezakding, maat xxxxl, kleur vaal-verwassen-wittig-grijs.

Hij is echter al 8 jaar oud, en hoe hard ik ook zoek naar een opvolger, ze bestaan niet meer! Niet dit fijne modelletje. En - al helemaal niet te vinden - iets soortgelijks. Zonder knellende banden, wel lekker warm, maar dan ietsjes flatteuzer dan deze. Zodat manlief niet het idee heeft naast een zak aardappelen op de bank te zitten, en ik zelf niet bij elke bel aan de voordeur naar boven hoef te spurten om mijn strakke spijkerbroek weer aan te wurmen (voor je het weet is het namelijk dat ventje van Postcode Miljoenenjacht die opeens met een gigacheque én camera voor onze deur staat...)

Elke tip is welkom.

PS Foto's van dit geliefde kledingstuk worden niet vrijgegeven voor publicatie. En al helemaal niet met schrijfster van dit stuk er nog in.


PS2
Maar... met dank aan Manou deze geweldige foto:

donderdag 24 december 2009

Vertel maar

1. Wat vind jij de fijnste dag van het jaar? En de vervelendste?
2. Ben je gelovig?
3. Ben je bijgelovig?
4. Wat heb je voor kleding aan vandaag? Is dat voor de speciale kerstgelegenheid of zie je er vaker zo uit?
5. Hou je van sneeuw?
6. Wie vind je de geweldigste persoon op aarde?
7. Cadeautjes met kerst?

Van de hoge

Zijn jullie dapper? Wie durft er van de hoge duikplank?

Nou, mijn zoon van zes dus wel. Een turf of vier hoog (wat is de wisselkoers van de turf tegenwoordig?) en twintig kilo schoon aan de haak. En dan gewoon van de “hoge”. Van pappa heeft ie het niet. En van mij al helemaal niet. Die kolere-duikplank die me gedurende het hele jaar vóórdat we op de lagere school “schoolzwemmen” kregen letterlijk heel wat nachtmerries bezorgd (een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest etc etc). Omdat een of andere nitwit van de klas boven ons had verteld dat je daar dan af moest. En omdat ik nogal goedgelovig was en me bij voorbaat al overal druk om maakte.

Zoon en vriendje R. hebben allebei hun B diploma en om dat te vieren hebben de mama's ze eens flink uitgelaten in het heerlijk verwarmde tropische zwemparadijs in het naburige vinexdorp. Toen ze een keer of honderd van de lage duikplank waren ge-dubbele-flikflakt was voor de badjuf tijd om de lage duikplank af te sluiten en de hoge te openen (blijkbaar kunnen ze niet tegelijkertijd). En twee paar smekende blauwe ogen staarden ons aan. Mag het? Umhpf. Slik. Vooruit. Maar GEEN bommetjes, geen duiken.


Met de plaatsvervangende zenuwen in mijn lijf zag ik hoe de twee mannetjes tussen allemaal veel grotere kinderen naar boven kropen. Zoon eerst. Heel voorzichtig. Teentjes op de rand, goed kijken. Armpjes boven zijn hoofd, standje potlood, en floep. Daar schoot hij het water in. En even later kwam hij gelukkig ook weer boven. Wat een triomfantelijk gezichtje! Nog een keer, nog een keer zou hij geroepen hebben als hij een teletubbie was geweest. En mamma is trots.

dinsdag 22 december 2009

De wereld is schaapachtig

Verwonderd staar ik elke dag weer naar buiten, wat ziet de wereld er anders uit met die sneeuw! Heel bijzonder. Anton Pieck Live. Of eh... tja. Hoe omschrijf je dat? Ik ben geen dichter, dat laat ik aan zus en nichtje over. Mijn oudste zus was afgelopen jaar de eerste "stadsdichter" van haar hometown. (Al is het woord "stad"wat ons betreft wat overdreven, maar dat terzijde) En nicht (ja, dochter van inderdaad) dicht tussen haar natuurkundestudie door ook heel wat prijzen bij elkaar. Maar goed. Ik dus niet, lees ze niet en met schrijven kom ik niet verder dan een leuk sinterklaasrijmpje. Misschien zoon?

Janick, hoe vind jij dat het eruit ziet, buiten? Janick vindt de wereld nogal schaapachtig. Nou, dat klinkt veelbelovend. Waarom dan? Nou, het lijkt net of er overal schaapjes liggen. Met hun witte wolle vachtjes naar beneden op de takken en op de huizen. Maar niet op de weg, want daar zijn de auto's over de schaapjes heengereden en die zijn nu dood.

Kijk, dat is nou zoon. Stevig op weg om Terry Prachett te gaan inhalen.

maandag 21 december 2009

Hardlopen is niet voor watjes

Wat ik mij als beginnend en nogal wattig hardloopstertje afvraag: hoe doet een mens dat? De net opgebouwde conditie bijhouden in dit winterse weer? Het schema dat afgelopen zomer zo netjes was uitgestippeld netjes afwerken als het weer zo slecht meewerkt? Ik had voorgaande weken al een probleem met de herfstachtige natte en stormachtige dagen. Met veel moeite en geduldig wachten op mijn kans (oppas in huis, het weer niet al te slecht, eten voldoende gezakt en buurvrouw X. niet op de loer, geen honden te bekennen binnen een straal van 10 km en de sterren in de juiste stand voor een geslaagde run) kon ik dan toch nog in ieder geval één keertje per week rennen.

Maar het wordt alleen maar kouder. Misschien moet ik eens echte hardloopkleding aanschaffen i.p.v. die zomerse tennisbroek met t-shirtje en de trui van manlief. Want áls ik al ga, dan warmen die benen en dat middenlijf na een tijdje wel op, maar de rest? De afgang van het na 5 minuten thuis komen mijn ijzeren wil wint het steeds nét van het gezeur van mijn bevroren neus en vingers om niet op te geven, maar dat duurt nog maar een paar graden celsius, ben ik bang.

Maar goed. Nu heb ik echt een goed excuus. Er ligt sneeuw. En dat is niet alleen koud, ook enrom glad. Levensgevaarlijk ook. In ieder geval te moeilijk om te lopen. Dus ik blijf binnen. Schrijf een brief aan Santa Claus over een hardloopband die ik boven op zolder kan zetten (warm en droog lopen met uitzicht op ijs en sneeuw). En ondertussen lees ik logjes van rennende tbm Nicole en het logje van Repel, die ik om meer dan één reden erg dapper vind.

zondag 20 december 2009

Verrassing

Jongens, meisjes, wat is het mooi hier buiten. Wit, witter, wits. Overal waar je kijkt. En het blijft maar vallen. Normaal is het al vrij rustig in het parkje voor ons huis, maar vandaag is er echt niemand. De hondenbezitters hebben hun hond vandaag blijkbaar opgedragen in de tuin van de buurman te plassen en zelfs sneeuwpoppen zie je niet. In de enorme witte berg van sneeuw zie ik een paar slee-sporen en heel af en toe een tot op het bot verkleumde wandelaar die ongetwijfeld de weg goed kwijt is.

Maar ja, onze camera is stuk. De fotocamera had het gisteren al begeven, vandaag blijkt ook de filmcamera het niet meer te doen. Wat manlief over zichzelf heeft afgeroepen door in het openbaar te flirten met de nieuwe generatie dvd-camera's, maar dat terzijde. Nu mag hij fijn de rest van de middag op het internet op zoek naar nieuwe, hypermoderne, sexy en vooral voordelige electronica, want het geld is op. Gelukkig zijn de prijzen ook niet meer wat ze 7 jaar geleden waren, dus we krijgen meer kwaliteit voor minder geld. En dan ook nog in handig borstzakjesformaat.

De verrassing van de dag was dat manlief opeens ergens in een donker hoekje een paar nog niet eerder bekeken filmpjes uit 2006 vond... 20 minuutjes vol met een 1-jarige Roos en een 3-jarige Janick. Wat waren ze klein! En schattig! Wat ik jullie dus vooral wil meegeven (om maar in de irritante uitspraken te blijven): kijk je zelfgemaakte filmpjes niet direct terug maar verstop ze op een plek die je niet al te vaak stoft. Als je ze na een paar jaar per ongeluk weer vindt zijn ze er alleen maar leuker van geworden.

zaterdag 19 december 2009

Zwemmen, zwommen, gezwommen



Yes! Yes! Het B diploma is binnen. Janick deed het geweldig en het afzwemfeest beviel hem zo goed dat hij nu weer twijfelt of hij toch maar niet voor C doorgaat. We zien wel hoe hij er van de week over denkt.

Helaas deed onze camera het niet geweldig. Eigenlijk helemaal niet. Er zit namelijk een boosaardige kabouter in die niet wil dat het ding aan gaat. Geen foto's dus. Maar ik geef jullie gewoon wat uit de oude doos, stiekum ook een beetje geinspireerd door het logje van baasbraal.

Rechts mijn oma. Tussenin wat tantes/vriendinnen, en helemaal links mijn moeder ja het was oorlog (of net geweest), maar veel vet is er nooit bijgekomen, en als ik vanmorgen naar Janick keek in zijn zwembroek zit er toch wel iets in de familie... Lief.

donderdag 17 december 2009

Irritant

Op mijn werk hangt dit lijstje aan de muur van mijn kamer (eh, part-time kamer, opgehangen door een andere nomade met laptop). Top 10 managementjargon, meest irritante uitspraken.

1.Je ding doen
2.een stukje
3.proactief
4.zeg maar
5.doorcommuniceren
6.stakeholder
7.definitief eindconcept
8.out-of-the-box
9.oké
10.dicht bij jezelf blijven


En dan heb je nog "er een plasje over doen" of "ik ga dit even tegen je aanhouden". Arggh.

Ook ik erger me blauw aan al die mensen op kantoor die elkaar na praten, blijkbaar willen laten horen dat ze tot een bepaalde groep behoren.

Op deze site vond ik nog een lijstje:

-hun hebben
-de kids / kiddoos
-ik zeg: doen
-dat is (niet) mijn ding
-zeg maar
-ik irriteer mij aan
-helemaal leuk / goed
-(krediet)crisis
-(ja) duh
-weet je (wel)
-naar de mensen toe

Aan welk woord / uitspraak kunnen jullie je ontzettend ergeren?

Ps. hebben jullie het gedicht van Willem Wilmink gelezen dat ik hier net vond?

woensdag 16 december 2009

Since we've no place to go...

.. let it snow let it snow let it snow...

Leuk liedje he? Zit al de hele dag in mijn hoofd. Ik zou bijna mijn kerstallergie vergeten.

6.30, ik ben wakker met dank aan de baby. Vanuit het raam áchter in onze slaapkamer zie ik aan het licht dat het écht waar is: sneeuw! Gordijnen aan de voorkant open gemopper van manlief, maar dat negeren we gewoon en oooooo... wat een mooi uitzicht! Dat vraagt om een paar mooie foto's.

7.30 baby gevoed en gekleed, oudste staat in pyjama met snowboots aan voor de deur te trappelen om sneeuwballen te mogen gooien, middelste ligt nog in haar bedje na te genieten van de tweede mexicaanse prik gisteravond vooral het zeer kindvriendelijke tijdstip van 19 uur doet haar de das om... Kerstonbijtjes gemaakt voor twee ándere kindjes ivm uitwisselingsprogramma-met-kerstgedachte, rugzakken voor eigen kroost gevuld en nog wat foto's gemaakt

8.30 manlief mét kinders, degelijk ingepakte kerstontbijtjes én ijskrabber richting auto gestuurd, baby weer in bed gemikt en eindelijk tijd om al die mooie foto's te bekijken. Hmh. Zwart. En een leuke flits in het raam waarbij ik mezelf als een soort spook terugzie. En eentje van een aardig gelukte boom met sneeuw, maar waarom dan weer dat suffe vogelhuisje ervoor? Jammer. Kijkt u maar op een andere site. Er zijn vast bloggers die beter fotograferen dan ik.

Toaske vroeg zich af wat wij vandaag allemaal doen. Nou, aangezien dit mijn laatste dag is met alleen de baby voor ik een tweeweekse kerstvakantie tegemoet ga met drie kinders en één man, was ik veel van plan. Schoonmaken, opruimen, rekeningen betalen, beetje werken ... van die dingen waar je met een huis vol mensen die wat van je willen gezelligheid niet aan toekomt zeg maar.

Maar weet je wat ik ga doen? Helemaal niks. Ik hoef eindelijk eens niemand op te halen, niemand weg te brengen, ik hoef vandaag niet persé ergens heen. Dus doe ik eens gek. Ik ga lekker voor mijn raam zitten. Met een warm kopje chocomel (met slagroom), dikke sokken aan en de verwarming op 22. Kijken naar de sneeuw, naar de glibberende buurauto's, de uitglijdende hondenbezitters met bevroren oren.

.. since we've no place to go... let it snow, let it snow, let it snow...

Stemmen op woensdag

"Wat geef je die meid te eten," riep mijn oom Jan vorig jaar over mijn zo lieftallig uitziend dochtertje, "schuurpapier?" Roos is inderdaad in het bezit van een behoorlijke misthoorn. Als baby klonk ze al als de exorcist , en nog steeds doet ze vaak denken aan Manuele Kemp na een nacht flink doorzakken.

Janick daarentegen gaf als baby altijd vrij zacht geluidjes. Ik als verse moeder van mijn eerste wist niet beter, maar de dames van de zwangerschapsgymnastiek hoorden wel degelijk verschil en keken me met jaloerse ogen aan als ze hem hoorde huilen: "Wat een zacht stemmetje heeft hij zeg!"

Van de week bij de dokter in de wachtkamer zat een geinig jongentje. Jaar of 5, bijdehandje, erg opmerkzaam en een grote fanatasie. Hij keek rond, gaf overal commentaar op. En opeens, toen Janick iets tegen me begon te vertellen keek hij op van zijn blokkentoren en ging het tegen zijn eigen moeder zeggen: "Mam, wat heeft die jongen een móóie stem". Tja. Opmerkelijke uitspraak van zo'n klein ventje, maar wel heel leuk.

En tot slot, dat zacht en mooi niet altijd samengaan bewijst mammalien herself. Werkelijk niemand kon mij vroeger verstaan, op wat vriendinnetjes en directe familie na. Zo verlegen was ik dat ik alleen maar heel zachtjes in mijn eigen nek fluisterde. Dat gaat wel wat beter tegenwoordig, maar als ik manlief mag geloven ben ik nog steeds geen aanwinst voor Idols (de senior editie) of X-Factor. Hmh. Jammer. Weer een illusie armer. Dan houd ik mijn schattige valse stemmetje gewoon voor mezelf, in de auto, bij een lekker cd-tje.

Anyway. Mooi onderwerp voor woordeloze woensdag, niet?

dinsdag 15 december 2009

Wat zijn ze lief!



Oke, soms valt er een klap of een minder aardig woord tussen oudste en middelste, maar dat hoort er ook bij. Meestal zijn het de drie grootste vrienden. En daar ben ook ik hartstikke blij mee.



Oja, en twee jongens, die kun je leuk hetzelfde aantrekken, ook al schelen ze een jaar of zes!

maandag 14 december 2009

Mijlpaaltje


Het steekt de billetjes omhoog, het neusje op de grond en het duwt zich met de voetjes vooruit. Een hele grappige en niet zo efficiente methode, maar ... het komt vooruit! Rara, wat is het?

Ik noteer ondertussen even in het grote mijlpalen boek: 7 maanden en 3 weken, "kruipt" met de buik op de grond vooruit.

En zoals elke moeder weet, op het moment dat je de camera pakt doet je schatje niets liever dan uitermate dom kijken en heel stil blijven liggen. Jammer dus, voor u. Zodra ik de camera wegleg duikt hij alweer vooruit, op weg met zijn kleine vingertjes naar het stopcontact.

zaterdag 12 december 2009

Kerst coming up

Her en der beginnen er blogjes op te duiken waarin te lezen valt dat men met het thema kerst begonnen is. Versieringen in huis, kerstfilms. Het tuincentrum waar ik normaal graag kom is omgebouwd tot een grote "kerstshow" vol dure glimmende en tingelende ongein. De tv en de commercials zijn natuurlijk helemaal klaar voor het grootste familiefeest van het jaar. Ik moet kaartjes kopen, merci chocola, naar sky radio the christmas station luisteren met Mariah Carrey en andere zeikmuziek waar ik al jaren gek van wordt, een hoop slappe familiefilms kijken en natuurlijk parfum kopen en mijn zwarte jurkje met veel glitters aandoen. Oja, en eten. Veel eten. Vlees en chocola. Bij kaarslicht.

En zoals ik altijd tegen mijn dochter zeg - als ze vindt dat mama iets voor haar moet doen - ik MOET helemaal niks. Je mag het me wel heel lief vragen.

Zucht. Ook hier staat de kerstboom al, onder luid gejuich van de kinderen opgetuigd. En volgende week is er op school feest. Maar daarna? Dan heb ik het waarschijnlijk wel weer gehad. Ben ik nog op tijd om een weekje Stille Zuidzee te boeken? Voor één persoon?

En jawel..

Ja, hoera! Zoon mag volgende week afzwemmen voor B!

vrijdag 11 december 2009

Zalige onwetendheid

Wat vertel je wel en wat vertel je niet aan je kinderen, en zo ja, hoe dan? Zo gaat zoon morgen "proefzwemmen" voor diploma B. Dat betekent dat hij eigenlijk gewoon het examen doet, maar dat zeggen ze niet hardop. Als hij het haalt mag hij de week erop "afzwemmen" en dat is een groot feest met 100% garantie op een diploma. Als hij het níet haalt is het wel zielig dat hij dan niet mag afzwemmen, maar minder zielig dan vroeger, toen de kinderen gewoon waren "gezakt". Maar eh, moet ik hem nu vertellen dat hij morgen gaat proefzwemmen of alleen maar dat hij zwemles heeft en heel erg zijn best moet doen?

En dan vanmorgen. Zaten we bij de kinderarts, vanwege de knikken naar beneden in de lengtegroeicurve. Overigens werd ik niet blij van wat er nog meer in de wachtkamer zat aan patientjes. Of wel, omdat mijn zoon beter in zijn vel leek te zitten dan alle anderen bij elkaar.

De kinderarts bevoelde en bekeek, vroeg en liet wat trucjes doen. Met glans geslaagd voor deze ronde. En toen mochten we door naar rontgen (waar zitten die stomme puntjes op de o?) voor een foto van zijn hand. Ook dat ging super, zoon vond het erg interessant, zowel de medische kant als de Nintendo DS die hij in de wachtkamer mocht hebben van me.

Oja, en toen moesten we ook nog even naar de afdeling "bloed prikken". Maar liefst 9 buisjes.... En wat zeg je dan als mama? "Euh, Janick, voor we naar huis gaan gaan we nog even hier langs, even een prikje". Dat vind hij normaal niet zo'n ramp, een inenting. Maar zoveel buisjes aftappen, dat vind ik zelf ook nooit zo heel leuk, hoe leg ik dat uit?? Wil hij liever niets weten tot het moment daar is, of wil hij voorbereid zijn?
Gelukkig waren de dames op de prikafdeling duidelijk meer ervaren met dit soort situaties dan ik. Ze vroegen direct of het zijn eerste keer was, en legden hem lief en grappig maar ook heel duidelijk uit hoe en wat. En dat hij hard AU mocht roepen. (Huh? Doet het pijn dan? Je zag hem denken.)

Au! riep zoon hard, waarschijnlijk meer van schrik en angst dan dat het echt pijn deed, maar hij had bijna de naald er weer uitgetrokken door een flinke beweging van zijn arm. Braaf telde hij de buisjes mee terug van 9 tot 0. Ik heb de traantjes afgeveegd, hij mocht een cadeautje uitzoeken en eenmaal terug op weg naar de Mac Donald auto was hij weer over de schrik heen. Nou maar hopen dat het voorlopig de laatste keer was. Volgende week krijgen we een uitslag over wat er allemaal wel of niet is gevonden.

donderdag 10 december 2009

De dibe-dibe-club

Sommige mensen kijken soaps. Janick en Roos hebben zelf een soap, een interactieve. Elke dag, na het avondeten. Terwijl wij Q. of onze computers bezig houden zijn de kinderen druk op een van beide kamers (en ook vooral in de gang daartussen) en wordt er met de dibe-dibe-club gewerkt. Het aantal leden wisselt nog wel eens, in ieder geval zijn Yoshi en Maja twee belangrijke personen, ik geloof dat het dino's zijn, maar ook dat is niet helemaal duidelijk.

Soms is er een lid ziek, en dan is Janick dokter en Roos zuster en wordt er met de brancard vervoerd en geopereerd. Soms hebben ze school en dan heeft ieder kind, euh, hebben de meester en juf ieder hun eigen klas. Roos speelt keurig na hoe eigen haar juf de dagelijkse gang van zaken uitlegt en orde houdt. Janick laat zijn klas vooral rennen, springen, gymen en onduidelijke maar gevaarlijk wilde spelletjes doen.

En vanmorgen, op weg naar school rent Janick ineens hard weg, roept in het voorbijgaan tegen zus: "Kijk uit, Yoshi is ontsnapt!" En ja hoor, Roos rent er hard achteraan: "Maja ook!" Maar met een flinke spurt en een vangbeweging is het na een meter of 20 toch goedgekomen. Met Maja. Janick niet meer teruggezien tot bij de school.

Met in mijn achterhoofd het logje dat ik nu aan het schrijven probeer ik Janick nog wat uitpsraken te ontlokken over die club. Wie er precies lid zijn bijvoorbeeld, en wat dat voor wezens zijn. Allemaal dino's? "Ha, mama, dat ga ik je niet vertellen. DAT is ONS geheimpje, van Roos en mij."

woensdag 9 december 2009

Update

Mijn pctje leeft weer, maar ligt nog wel open voor een nieuwe en hopelijk laatste operatie vanavond. Intussen heb ik wel fijn mijn mail kunnen lezen en (minder fijn) opnieuw wat programmaatjes mogen installeren en wat aan de instellingen mogen prutsen om hem weer te krijgen zoals het voorheen was. Maar goed nieuws dus. Manlief heeft me 16 euro voor een nieuwe cd speler en 12x200 euro arbeidsloon berekend. Koopje!

Ondertussen hebben we ook mijn auto naar de garage gebracht om er een paar nieuwe veren in te laten zetten. (Ik denk dat ik zometeen in een soort kangaroe-model door de wijk hop, maar dat is dan altijd nog beter dan bij elke bocht heel hard kloeink-kloeink te horen alsof de onderkant er bijna afvalt.) Vandaag dus even alles lopend doen (tja, die baby he, die kan niet fietsen!) en daar is het lekker weer voor, maar niet heus. Ben ik vanavond weer extra blij met mijn millieuvervuilertje als ik hem weer terug krijg.

En verder? Ach, Quintje ligt op bed, ik ga zo maar eens wat nieuwe artikelen inkopen voor mijn winkeltje, Jeroen gaat de hele dag voor zijn andere baas werken, Roos mag bij meisje M. uit haar klas spelen, Janick moet om 12 uur opgehaald van school. En wil graag een proefles Judo doen vanmiddag. Want als hij dat kan, dan kan hij tenminste die grote jongen uit groep 4 omgooien die hem altijd opzij duwt.

dinsdag 8 december 2009

Vloek en Tier

Hoort u hem, mijn man? Op de achtergrond? Dat creatief taalgebruik, zowel binnensmonds als luidkeels, uit het diepst van zijn hart? Hij zit boven, achter mijn pc. Vandaar dat ik even naar beneden ben gevlucht, waar mijn laptop staat. Mijn pc heeft namelijk opnieuw de geest gegeven. Opeens was het pffffff... en het ding ging niet meer aan of uit. En net als de de vorige keer is manlief nu wederom bezig hem tot leven te wekken. Met een of ander ingewikkeld plan waarbij de beschadigde harddisk dit keer helemaal buiten spel komt te staan en mij niet meer lastig zal vallen met geintjes als "ik start gewoon niet meer op".

Dus ik kijk dankbaar, loop heeeeel zachtjes op mijn tenen door het huis en overlaad manlief met complimentjes en kopjes thee met kerstkransjes. Dat werkt het beste.

Ondertussen kan ik dus geen enkele mail ontvangen. Gelukkig kan ik wel gewoon op het internet, op mijn blog. En op andere belangrijke dingen, als Marktplaats. Heb namelijk genoeg troep in huis die me in de weg staat. Iemand nog een leuk roze strandstoeltje-met-parasol van Babyborn? Of een fijne harddisk? Mijn man houd ik nog even. Er komen een hoop vieze woorden uit maar uiteindelijk krijgt hij mij met mijn computerproblemen altijd wel weer uit de shit euh stront euh ontlasting.

zondag 6 december 2009

Groen, groener, groenst

Het is je vast niet ontgaan, vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. En hopelijk wordt het een groot succes want er is wel het een en ander te doen op klimaatgebied.

Om te zeggen dat ik niet zo millieubewust was is een understatement. Maar in de loop van de jaren word ik wel steeds "groener". In ieder geval zie ik het belang ervan in, probeer me te verdiepen in wat wel en niet "slecht" is en doe mijn best. Dus let ik goed op het scheiden van afval, het weigeren van plastic zakjes, het hergebruiken van kopjes (en ook de kartonnen bekertjes op het werk ja). Nou nog wat vaker fietsen in plaats van met de auto. Eén van de goede voornemens. GelukkigHelaas kan Quintijn nog niet zo goed zitten in het kinderzitje op de fiets, dus vandaar dat het voornemen staat voor over een paar maandjes als het lente is als hij stevig genoeg zit.

En jij? Wat doe jij voor het millieu?

Flappie Blue Eyes



zaterdag 5 december 2009

Over pieten en K3

Om klokslag drie hoorden wij gestommel op het dak. En daar zagen papa en mama zomaar een piet naar beneden glijden en wegrennen door de poort! De kinderen hadden het niet gezien, wel gehoord. Dachten ze. Op naar boven dus. En ja hoor, voor het open raam stond daar een grote doos met pakjes. Eigen namen lezen en scheuren kunnen ze prima, dus binnen een minuut of 2, 3 waren alle pakjes open.

Nu, een uurtje of twee later, zijn papa en mama inmiddels moe van het uitpakken die kolere plasticjes, kartonnentjes, ijzerdraadjes, gebruiksaanwijzingen voorlezen, speelgoed in elkaar zetten. De kinderen zijn dolblij.

En een van de topstukken was: de nieuwe dubbel cd van K3. Mét Josje. "Er is een nieuwe prinses bij K3, en ze heet Josje" aldus mijn dochter, die blijkbaar goed heeft opgelet op het schoolplein. Van ons heeft ze het niet. Wij hebben dan wel stiekum naar K2-zoekt-K3 gekeken toen zij op bed lag, maar wij hebben er alles aan gedaan om Gert's kleuterpop buiten de deur te houden. Dat vonden we leuk voor de buurmeisjes en de vriendinnetjes, maar onze dochter, neeeeeee, die hield daar niet zo van, dachten we. Tot vandaag.

Die sint he, met zijn zwak voor kleine meisjes. En Roosje is helemaal door het dolle heen. Ze zingt en danst er op los! Leuk.

En mocht het ooit zover komen dat er naar een concert van deze dames moet worden gegaan, Roosje, dat is een mooie klus voor je vader!

vrijdag 4 december 2009

Cadeautje voor mij

Tussen alle perpenoten, knutselfrutsels, bouwspul, barbies, dino's en ander kinderverwenspul die al weken steeds opnieuw door een of andere piet worden bezorgd was er ook nog een pakje voor mama. Niet van de Sint, maar zelf uitgezocht en betaald. Met mijn pinpas en de centjes die ik laatst van mijn ouders gekregen heb voor mijn verjaardag. Mooi he! Je mag jezelf namelijk ook wel eens verwennen. Daar heb ik die ouwe grijze bemijterde kindervriend niet voor nodig.

donderdag 3 december 2009

Tweeling

Vorig jaar was ik zwanger. Op de allereerste echo's zagen we heel gezellig, twee kindjes. Ze dobberden ieder in hun eigen zwembadje, naast elkaar in mijn baarmoeder. Dat hadden we niet gepland! Maar wat waren we er ontzettend blij mee. Iedereen mocht het weten.

Helaas helaas, ook weer helemaal onverwacht, bleek op de 12 weken echo dat een van de kindjes niet verder gegroeid was en het hartje niet meer klopte. Op dat moment drong het nog maar nauwelijks tot me door. De paar dagen erna bevond ik me in een rollercoaster van emoties. Verdrietig en erg in de war. Hoe kon het gebeuren? Waarom? Hoe moest ik me nu voelen? Eén kindje lag prima op schema en bewoog vrolijk, hij stak zelfs zijn duimpje naar me omhoog. De ander was dood. Plannen, dromen over twéé kindjes tegelijk moesten opnieuw worden aangepast. De periode erna was ik vooral zenuwachtig. De zorgeloze zwangerschap was even voorbij, de angst dat het andere kindje niet zou blijven leven, of niet gezond zou blijken, heeft me toch wel een hele tijd in de greep gehouden.

En toen, in april 2009, werd J.oris Quintijn geboren. Na al met al een prima zwangerschap en een supervlotte bevalling. Helemaal gaaf, lief, mooi en gezond. Project baby één was met succes afgerond en het eindprodukt lag blakend in zijn wiegje. Hij was (en is) perfect.

En misschien juist daarom, verwend met zo'n gaaf baby-tje, denk ik heel hebberig, aan hoe het geweest zou zijn als er nog eentje naast had gelegen. Een maatje, een leeftijdsgenootje, een brusjezo dichtbij als andere broertjes of zusjes nooit zullen komen. Ik kan goed relativeren en ben erg nuchter. Meestal. Maar heel soms, als ik op straat iemand zie lopen met een dubbele kinderwagen met twee schattige kindjes erin, dan misgun ik het de moeder absoluut niet, maar dan doet het toch een klein beetje pijn. En als ik dan, zoals vanmorgen op het werk bijvoorbeeld, het verhaal hoor van een verre collega wiens vrouw opeens na twintig weken zwangerschap beide kindjes verliest, dan vind ik dat toch wel heel erg voor die mensen. En stiekum ook nog weer een heel klein beetje voor mezelf.

Van het andere kindje is niets meer teruggevonden in de placenta, en het zal altijd een mysterie blijven waarom is gebeurd wat is gebeurd. Wat voor kindje het was, of hoe het zou zijn geworden. Maar het was wel mijn kindje, het brusje van J.oris, dat ik toch altijd wel zal blijven missen. Of, zoals ik ergens zo mooi las, juist omdat het nooit is geboren zal ik het altijd bij me blijven dragen.

Zo. heb ik dat toch maar ook mooi weer eens gezegd. Wat nou, binnenvetter?!

dinsdag 1 december 2009

Relax, mamma

Druk, haast, stress. Ik ren mezelf voorbij, ben de hele dag druk, máák me druk. En ik doe het mezelf en mijn familie aan. Maar ja, ik móet nou eenmaal vanalles van mezelf: belangrijke, minder belangrijke, en gewoon idioot stomme dingen. Zoals het gratis blaadje lezen dat onze verzekeringsmaatschappij ons opstuurt ik ben zo blij dat de janee sticker weer op de brievenbus zit, want mén wat een werk om al die aanbiedingen van Hema en Kruitvat door te bladeren elke dag. Eigenlijk weet ik dat het niet interessant kan zijn, maar toch... ik voel me soort van verplicht het snel door te nemen. Je weet maar nooit wat je mist.

Dus als de kinderen dan eindelijk in bed liggen en alle verhaaltjes (voor)gelezen zijn kruip ik, met het bewuste "magazine" in het warme bad waar ik de hele dag al naar uitgekeken had. En wat blijkt, lees ik daar zomaar een column die wel voor mij geschreven moet zijn.

De schrijfster pleit voor het uitbreiden van de drie R's met een nieuwe R van 'Relax'. En dan met name de ouders. Dus loop eens door het bos ipv het zoveelste pretpark te bezoeken, las ik. Bak appelflappen. En toen viel het kwartje. Niet dat ik bakken kan hoor, of leuk vind. Maar wel dat één van de dingen die ik juist niet meer "moet" is voortdurend op zoek naar "vermaak" voor mijn kroost en me zorgen maken om mijn kroost, maar dat is moeilijker af te leren. Die willen namelijk ook wel eens rust.

Mooi. Goed voornemen dus. En laten we om te beginnen die ouwe kerel met veel te lange baard en rode jurk het land maar weer eens uitschoppen. Morgen is er spelletjesochtend op school, 's middags mogen we met zijn allen naar de Sint op mijn werk. Bij papa's werk zijn ze vorige week al geweest. Donderdag pietengym, vrijdag sinterklaasfeest op school, pakjesavond. En tussendoor nog hier en daar wat schoenen zetten en ophalen. Het was even leuk, maar nu is het op. En dat is te merken aan de bleke bekkies, de gespannen zenuwen en de veel te lange tenen van de oudste twee. Wij zijn met de hele familie toe aan een heeeel saai weekend waarin we lekker helemaal niets moeten.