maandag 30 november 2009

Spannend bezoek in onze hut

Bonkerdebonk, bovenop het raam. En opeens stonden daar twee zwarte pieten in onze vakantievilla (*) .


Roosje zat te beven en te trillen in een hoekje, dicht tegen grote broer aan en vlak bij papa. Janick vond het spannend maar erg leuk, en begon al een beetje ondeugend te doen tegen Piet. Quintijn vond het allemaal niet zo bijzonder en hing volkomen relaxed bij Piet op schoot.

zondag 29 november 2009

Er eens even helemaal tussen uit

Heeft u mij gemist? Ik u ook. En mezelf. Ik was namelijk op vakantie. Een weekendje "weg". een family-weekendje in zo'n family-park in een Luxe KinderVilla. Help me eraan herinneren dat ik dat voorlopig niet weer probeer. Althans geen luxe kindervilla van 25 vierkante meter met 5 man. Vrijwillig alles opgeven waar je thuis zo blij mee bent en daar dan nog extra voor betalen ook. En wat het extraatje is dat we normaal niet hebben? Een opeens niet meer doorslapende baby misschien? Arggh... Ik heb denk ik iets niet helemaal goed begrepen, want zo moe als nu ben ik al heel lang niet meer geweest.

Breek me de bek niet open anders zou ik nog zo'n typisch Hollandse zeikerd gaan lijken. Dus de beurt is aan jullie: wat doe ik verkeerd?

Hoe vier(d)en jullie vakantie met kinderen van 1/2 jaar, 4 jaar en 6 jaar?

donderdag 26 november 2009

Stoer

Me and my stoere grote broer. Zie je hoe erg ik mijn best doe om ook al stoer te kijken?

woensdag 25 november 2009

Voornemens en de woordeloze woensdag

Ik doe er niet aan mee vandaag, aan de woordeloze woensdag. Waarom zou ik? Morgen krijgen jullie een plaatje van me. Of anders vrijdag.

Zo doe ik ook nooit aan dierendag, vind ik mijn moeder gewoon het hele jaar door lief en koop ik wel eens bloemen maar die geef ik dan in ieder geval nooit op moederdag. Ik stoor me elk jaar weer aan mensen die opeens met kerstmis over vrede gaan praten, vind ik het onzin om precies op 31 december te overdenken wat dit jaar ons gebracht heeft al vind ik stiekum de jaaroverzichten van het nieuws dan wel weer leuk. en om op 1 januari te beginnen met goede voornemens. Waarom niet gewoon op het moment dat je ze verzint? Of een weekje later, als dat beter uitkomt?

Nu ik het er toch over heb, ik weet wel een paar dingen die ik heel graag zou willen gaan doen. Een hele lijst. Van dat ene boek dat ik nog eens moet lezen tot grote veranderingen in mijn karakter, ahum. Maar om het even uitvoerbaar te houden begin ik er met één, een hele concrete: ik ga gezond eten en niet meer (zoveel) snoepen. En ik begin NU.

En jij? Wat heb jij jezelf voorgenomen te gaan doen, in de zeer nabije toekomst? (En ik ga niet controleren of en wanneer je ermee begint, dus schrijf maar gewoon op wat je nou nog eens echt graag van jezelf gedaan zou willen krijgen).

dinsdag 24 november 2009

De bijwerkingen

Hoe het ging het prikken, vroeg iemand hieronder. Nou. Het prikken zelf ging prima, dochter was echt superrrrr stoer.

Maar een uurtje na thuiskomst barstte het los... ik weet niet of het aan de geimplanteerde nanochips ligt of aan het tijdstip waarop ze uiteindelijk haar bed in werd geduwd, maar het woordje "pittig" was inmiddels een behoorlijk understatement geworden. De peuterpuberteit en de gewone puberpuberteit in een half uurtje samengevat. (Ik ben NIEHIET MOEEEEEE, - wrijf in ogen, gaap - ik wil NIET naar bed, weeeeeh, papa moet dit, mama moet dat, dat is STOM, JIJ hebt geen gelijk het is zoooo en niet zoooo. Herkenbaar?)

Gelukkig werd ze daar zelf zo moe van dat ze uiteindelijk toch is gaan slapen. Anders had ik het plakband van Ilse even geleend....

We doen het NIET

Eerste en laatste werkdag van deze week zat er weer op, thuis trof ik twee zoete kinders, een baby die om en om geslapen en gehuild had, en een papa die, tja hoe zal ik het omschrijven. Het was zwaar geweest vond hij. Maar hij was tevreden dat Q. ein-de-lijk weer eens een hele fles dronk. Na heel veel weigeringen en droge luiers de afgelopen dagen. Hoezee.

En toen moesten we beslissen. Wel of niet naar het prikfeestje? Even gebeld met de priklobby Mexicaanse griepvoorlichters van Postbus 51. Als kindje geen 40 graden koorts had moesten we maar komen.

Toen even zelf nagedacht. Was deze griep nu Mexicaans of niet (hij heeft alle symptomen op heel heel hoge koorts na, maar hoge koorts is ook goed toch?) Moeten we een ziek kindje dat net herstelt gaan inenten? Wat is de kans op bijwerkingen van het vaccin tegen de kans dat hij hem (nogmaals) krijgt en daar dan extreme last van zal hebben? Een uitziekend kindje op bed laten liggen om 19 uur 's avonds of toch maar ophouden en gezellig meenemen naar het prikfeest prikken in de grote sporthal?

We doen het niet, besloten we. Niet voor baby Q.

Wel voor Roosje. Die heeft een ochtendje last gehad van buik en spuuglust, maar of dat nou Mexicaans was?? Bovendien is zij vier, nu niet ziek, en ach. We doen het maar.
Roosje keer even zuur bij het vooruitzicht op een prikje, maar werd daarna heel enthousiast voor dit uitje. Lekker met papa op stap, na bedtijd! Schoen zetten vanavond (Sint is weekhartig, het mocht nu zomaar doordeweeks). En bovendien deed het geen pijn, en was ze stoer, zei ze zelf. Wat een meid he. Daar kan de rest van die sporthal nog wat van leren. Hoop ik. Ik wacht de verhalen zometeen wel af.

zondag 22 november 2009

Zeven maanden

Leuk, oude fotoboeken doorbladeren doorclicken. Hieronder een Roosje met 7 maanden. Ze wilde echt niet meer op haar rug liggen in de kinderwagen, ging steeds zelf zitten om maar niks te hoeven missen van wat er gebeurt in de wereld.


En dan Janick, 7 maanden. Nooit rust in zijn kont. Het kruipen ging al lekker rond die tijd dus klaar voor een nieuwe stap. Hier staat ie aan de tafel.


En dan Quintijn. Ook 7 maanden. Need I say more?







Sorry Q. Beetje vals van mama he. Jij doet ook heel erg je best hoor, en met je neus op de grond en je billen in de lucht is het best lastig vooruit komen (-: Bovendien zijn papa en mama maar wat blij met zo'n rustig derde kindje!

Wat zijn ze lief he, alledrie. Nog een fotootje dan.

vrijdag 20 november 2009

Zielig

Baby Q. was toch wel ziek, de afgelopen dagen. Koorts, slap, veel slapen en heeeeel zielig huilen. Hij keek als een zielig droppie uit zijn oogjes. Sinds gisteravond is de koorts weg, kijkt hij een stuk alerter, "praat" weer en wil weer spelen. Alleen hoest hij en is hij ontzettend hees. En, waarschijnlijk door de keelpijn, hij wil niet drinken, of maar een heeeel klein beetje. Zielig!!
En zijn luiers zijn droog. En daar maak ik me dan weer zorgen over. Want ik weet wel een paar trucjes (zoals waterijs), maar die werken niet bij baby's.

En als ik me dan toch zorgen maak, dan ga ik gewoon even door. Want afgelopen week bij de schoolarts, bleek de lengte-groeicurve van Janick wederom een knik naar beneden te vertonen. Voor de tweede of derde keer. Dus ik heb een verwijsbrief voor de huisarts. Weet niet wat die gaat zeggen, of welke groente hem helpt net zo lang als zijn papa en mama te worden, maar ik vind het zielig. Zielig dat hij weer naar een dokter moet (die blik toen ze het hem vertelde, dat hij niet zo best groeide en er nog iemand anders naar hem ging kijken) en ook zielig dat hij nu al bijna de kleinste van zijn klas is terwijl hij zo graag groot en sterk wil zijn...

En daar ligt mama dan ook weer wakker van 's nachts en als ze dan ligt te draaien en te puffen in bed om in slaap te komen, dan voelt ze papa's pookje, wat inmiddels wel een heel ingeburgerd woord in blogland is geworden, maar desalwelteplus niet best voor de nachtrust!. Zielig he.

Ps. heb uit alle macht liggen denken of er op het moment ook iets is dat zielig is voor Roosje, maar ik kan helemaal niks verzinnen. Dat is pas zielig!

woensdag 18 november 2009

Voor onze oudste zoon


Die Rodin, dat was een handig ventje. Kon ook mooie dingen maken vond ik altijd al. Maar wat ik extreem knap vind is dat hij zo ver in de toekomst kon kijken en onze oudste zo treffend heeft uitgebeeld (oke, we moeten de kleine sprinkhaan nog even wat bijvoeren voor hij zo breed is, maar verder...)
Meester P. kwam gisteren met de vergelijking. Als zoon niet aan het rennen of het springen is zit hij zo. Voor zich uit te staren, te dromen, te denken aan God weet wat.
Soms gaat de vrije hand naar zijn haar om daar kleine staartjes te draaien.
Het rekenboekje en het taalboekje dat gisteren mee naar huis kwamen (uit, afgemaakt, of zoals achterin door hemzelf geschreven stond "jaklar") toonde een kleine blik in zijn gedachtenwereld. Wát hij had gedaan aan oefeningetjes was prima, hij snapt het maar al te goed zelfs al luistert hij maar voor de helft naar de instructies. De andere helft van het schriftje stond volgetekend met droedels, monsters, vissen, ongebrijpelijke figuren en teksten. Want jezelf een beetje creatief uiten, dat is ook belangrijk. Dat begreep Rodin ook al.

Over de vaccinatie en de timing

Plof. Daar lag ie dan eindelijk in de brievenbus, de uitnodiging waar ik al een hele tijd zenuwachtig naar uitkeek. De uitnodiging voor de Mexicaanse, pardon, Nieuwe griep. Waarom mag ik eigenlijk geen Mexicaanse meer zeggen? Is dat net zoiets als Negerzoenen die geen negerzoenen meer mogen heten? Ik luste ze toch al niet, maar nu koop ik ze helemaal nooit meer.

Ik heb me dus toch flink laten meesleuren door alle stress rondom die griep. Ben de hele zomer bang geweest voor die Mexicaanse die nu dus opeens Nieuwe heet. En toen het bericht bekend werd dat er werd geent, heb ik me natuurlijk ook weer zorgen gemaakt of zo'n vaccinatie dan niet gevaarlijk was. Maar, al met al, ik was blij. Twee van de drie krijgen het in ieder geval NIET, die gevaarlijke griep, dacht ik. Want ze worden ingeent. Hoezee.

Maar dat was een week geleden. Inmiddels zijn zowel zoon als dochter een (het?) griepje verder. Voelt de baby warm aan, slaapt hij veel en huilt hij meer dan anders. Ik vermoed een beetje dat die vaccinatie wat aan de late kant is.

En om het helemaal qua timing mooi af te maken las ik in het schema wanneer mijn kindertjes aan mogen treden. Dat gaat op postcode, want het is natuurlijk een behoorlijke grote club, en ze kunnen niet allemaal op woensdagmiddag om 13 uur, dat snap ik ook. Maar dinsdagavond om 20 uur? Een uur na beddtijd van de twee kleintjes. Zeker in deze donkere tijden waarin kindjes moe zijn en chagerijnig worden, en slaaptekort al snel leidt tot extra vatbaarheid voor griepjes.

Dus eh... ik denk er nog even over na.

dinsdag 17 november 2009

Japanse koe

Hier op het werk doen ze aan stoelmassages. En elke werknemer die dat wil mag zich af en toe laten masseren. De site van het bedrijf dat de masseurs levert heeft er een prachtige tekst bij bedacht. Naast een hoop bla-bla bedoeld voor managers die de boel moeten betalen wordt ook beschreven waarom deze massage goed werkt. Drukpunten, energiebanen, aarden. Jaja. Ik sta er eigenlijk niet om bekend dat ik daar gevoelig voor ben, voor dit soort theorien. Een beetje strijken en kneden daarentegen, daar houd ik wel van. En zeker op kosten van de baas, in werktijd.

Dus. Daar zat, euh, hing ik dan weer vandaag. Met mijn kop op een schoon papiertje en mijn neus door het gat in de hoofdsteun. En ik kan niet anders zeggen: men, wat werkt het goed. Wat is het fijn om even helemaal je hoofd leeg te maken, je over te geven aan de handen van de masseuse en je lijf eens goed te voelen (want dat vergeet je als je te druk bezig bent met diep nadenken achter je toetsenbord. Pas als je naar huis gaat voel je de vage kramp in je nek en stijve rug).

Die masseuse, die prikt fijn met haar puntige ellebogen tussen je schouderbladen, trekt je armen uit je lijf en timmert vervolgens met veel lawaai met de zijkant van haar handen op je rug. Een beetje alsof je een biefstuk bent. Zo'n dure biefstuk, die nog niet dood is. Hoe heten ze ook alweer, die japanse koeien die hun leven lang gemasseerd worden zodat ze extra lekker vlees produceren?

Ik maak me, dit opschrijvend, opeens wat zorgen over de goede bedoelingen van de directeur die voor alle werknemers deze massage mogelijk heeft gemaakt. Ongeveer tegelijk met het bekend maken van de reorganisatieplannen waarbij er zoveel mensen moeten verdwijnen. Het zal toch niet??? Maar ach. Zelfs die zorgen verdwijnen na een kwartiertje op de stoel.

zondag 15 november 2009

Maar waarom dan?

Ik hoorde op de radio een interview met iemand die verstandelijk gehandicapten mensen met een kinderwens begeleidt. Haar eerste vraag aan een stel met kinderwens was altijd WAAROM ze eigenlijk een kind wilden. Eigenlijk best een logische vraag. Maar best een moeilijke. Ik moest er zelf even diep over nadenken. (Niet dat ik er spijt van heb hoor, in tegendeel)

En jij? Even los van of je al dan niet hebt, en moeder natuur meewerkt als je besluit dat je het wel graag wilt:

WAAROM wil(de) jij (ooit) kinderen hebben? Of, als je ze niet wilt, waarom niet?

zaterdag 14 november 2009

Schoentjes zetten

Ik houd van Sinterklaas. Altijd al gedaan. Heel vroeger was ik natuurlijk doodsbang. Voor alles, overigens, maar ook vooral voor de Sint. Maar al snel werd me - met dank aan de Christelijke kleuterschool! - verteld hoe de vork in de steel zat. Met een familie met grote broers en zussen, wat aanhang (wisselende formatie) en vaak nog oma erbij hebben we jarenlang hele leuke pakjesavonden gevierd. Met de meest creatieve suprises en gedichten. Gaaf was dat.

En nu? Nu leef ik mee met de kindertjes. Vanmorgen hebben we "de intocht" gekeken op tv, en vanavond mochten ze hun schoentjes laarsjes in de gang zetten. Voor de brievenbus, want dan hoeven die enge pieten niet binnen te komen. Heerlijk, hoe kinderen kunnen geloven.

En ik weet niet wat het over mij zegt, maar o,o, wat heb ik een lol als ik de twee kleurplaten eruit steel en omruil voor cadeautjes. Cadeautjes die ik vanmiddag stiekum ben gaan kopen terwijl zij onder leiding van papa zaten te zweten op hun kleurplaten. En passant zet ik er nog wat schoentjes bij. Die van de twee ongelovigen in huis en het onwetend zieltje. Bij gebrek aan serieus cadeau prop ik er maar een banaan, twee mandarijnen en een potje Olvarit 6 maanden in. Iedereen blij. Lang leve de Sint!

vrijdag 13 november 2009

Goodbey Lenin

Zat ik er van de week nog aan te denken, met die verjaardag van de gevallen Berlijnse muur enzo. En bedacht halverwege al die toespraken van internationale hoge pieten dat ik eigenlijk gewoon de film Goodbey Lenin wil zien.

En daar is hij dan, vanavond. Allemaal kijken! Ik neem gewoon op, want om 23:40 uur, dan ben ik dus niet wakker meer, dat begrijp je.

http://www.tvgids.nl/artikel/32788/De_muur_weer_overeind/

En nog een griepje

We zijn de inentingen denk ik net voor, vandaag is oudste zoon namelijk ziek. Niet zomaar het snelle overgeefgriepje van Roos vorige week, maar echte lamlendige, koortsige griep.
Arm ventje. Ik breng appelsap en lees voor (tv doet zeer aan zijn hoofd, dus het is geen schoolziekte wat ik vanmorgen nog even dacht!) En ondertussen houd ik mijn vingers crossed - hoewel een mondkapje en veel desinfecterende zeep waarschijnlijk beter helpen. Dat de virusjes maar snel mogen teruggaan naar waar ze vandaan gekomen zijn.

donderdag 12 november 2009

Wat?


Na het vorige logje waarin jullie een kijkje mochten nemen in mijn huis heb ik de smaak te pakken en zet ik er nog maar weer eens een fotootje op. Dit is ook een hele leuke. (Maar wat zégt ie nou eigenlijk?)

woensdag 11 november 2009

Mammalien laat het zien

Bij deze de door jullie gevraagde foto's. Ik lees net dat Cisca op fotografiecursus gaat, ik ga maar mee denk ik. Heb met veel gehannes mijn eigen voeten en duimen van de foto's afgeknipt (digitaal dan he, niet echt hoor) maar ze blijven schots en scheef. Nouja, maakt niet uit. Gaat om het idee, toch?

Eu Mesmo, de drie bedjes. Drie keer raden welk kindje in welk bed hoort.




't Kleine Kikkertje, het aanrecht. Zo, die heeft ook zijn jaarlijkse schoonmaakbeurt weer gehad...nuttig wel, zo'n foto blog!

Roelien, waar ik zo van baal dat ik het op Marktplaats wil zetten... Oef! Die was moeilijk. Ik vond het té makkelijk om iets te kiezen van de huisgenoten, dingen die mij ontzettend in de weg staan maar die zij natuurlijk niet kwijt willen.


Ik heb uiteindelijk gekozen voor deze deur naar het konijnenhol onze ongelofelijk ruime hal. Ik heb nooit begrepen waarom mensen deuren in hun huis vervangen die niet stuk zijn, maar nu dus wel. Het is ook een hele andere dan in de rest van het huis. Net de verkeerde kleur, en dat houten randje... bovendien vind ik dit type glas niet mooi. Maar nu moet ik manlief nog overtuigen dat het kreng eruit moet wat dat is nou net iets wat ik niet in mijn eentje voor elkaar krijg, als hij een dagje aan het werk is





Soes, het plekje waar ik het liefste zit. Geen enkele twijfel. Op de bank, in het hoekje. Benen op de andere bank of op de tafel. Helaas is de foto van de donkerbruine bank in het schemerlicht vanmorgen nogal bijzonder geworden. Bijzonder onherkenbaar. Jammer maar helaas. Kijk maar bij de Ikea, de Tylosand. Met twee kleuren bekleding, 's winters donkerbruin, 's zomers zand. Een echte hangbank.

Tweede keuze is deze lekkere rookstoel (erfenisje) op de 2e verdieping, naast de verwarming en voor de (glazen) deur naar het dakterras. Mooi uitzicht, mooie luchten vaak. Goed boek erbij, en ik kan er uuuren zitten.


Toaske, de tuin. Ik de achtertuin maar genomen. Vanaf het platje waar ik toch opstond om die stoel te kunnen fotograferen.



Nienuh, de plek in huis waarvan jij vindt dat die het meest over je zegt. Pfffff. Moeilijk!



Deze? Nee, geintje. Belangrijk apparaat, maar ik zet hem nooit hoger dan 22 21.5 graden.

M'n bureau? Met pctje, veel troep belangrijke dingen en gele briefjes als soort van extern geheugen aantekeningen. Maar daar heb ik al eens over gelogd.
Deze dan maar. De trap. Niet symbolisch bedoeld. Meer als werkwijze, zeg maar. Zonder traptreden ben ik nergens. Waar leg je anders spullen neer? Spullen die een keer naar boven moeten, of naar beneden? Of die je gewoon ergens kwijt moet? Vriend legt ze op de tafel. Maar dat vind ik altijd zo lastig als er geknutseld of gegeten moet worden.



Cisca en Ilse, de koelkast. (En? En?)


Huize Steen, mijn frituurpan. Nope. Geen frituurpan in huize mammalien. Maar als troostprijs mag zien wat er boven ons (on)echtelijk bed hangt. Gezellig. En veiliger dan een schilderij met scherpe hoekjes.


Nou, dat was het. Bedankt! Ik vond het leuk, zo eens met frisse blik mijn eigen huis en tuintjes door te gaan en zo ruim je nog eens wat op ook. Ik kan het jullie aanraden.

dinsdag 10 november 2009

I'm Click, the camera en foto's maak ik graag..

Ook wel eens last van Dora liedjes in je hoofd? Nou ik wel. En dat valt niet mee.

Maar goed, om nou niet de rest van bloggend Nederland (en Belgie) over te schrijven over de Mexicaanse, schrijf ik maar gewoon één iemand over. Een lekker luchtig blogje, van Eu Mesmo. Zij had een prima plan: in een van haar logjes heeft ze gevraagd waar haar lezers nou eens nieuwsgierig naar zijn. Wat ze graag zouden zien. En daar zou Eu Mesmo dan een foto van maken en op haar blog zetten.

Dus.... bij deze zijn jullie uitgenodigd. Geneer je niet ik laat toch lekker alleen zien waar ik zin in heb en laat het lezen.

Om het even in 5 decemberstijl te houden: Mammalien laat wat zien! Maar waar ben jij nou eens nieuwsgierig naar?

maandag 9 november 2009

Kritieke toestanden en wat virussen

Phieeeeeeuuuuuw, zuchtte mijn pc. En hoewel hij me nog vrolijk aanstaarde met jullie laatst geposte berichten op het scherm kon ik hem niet meer zover krijgen dat hij er ook maar eentje liet zien. De UIT-knop hielp wel, maar AAN, dat deed hij dus niet meer. Een flink mexicaanse griepaanval, ergens op zijn harddisk. Manlief is nu alweer een uurtje of twee met hem bezig, maar mijn dierbare personal computer vriendje is nog steeds in kritieke toestand.

Men-o-men, wat een ramp, wat een drama. En oke, ik kan bloggen. Er zijn niet alleen twee werkende laptops in huis, er is ook nog een desktop op manliefs desk. En een hoop toepassingen en data die ergens op het internet zijn opgeslagen in plaats van lokaal. Maar wat te denken van al mijn prachtige word-docjes, mijn foto's, mijn favorieten, mijn data? Mijn dierbare data die ik speciaal aan mijn persoonlijke rekenvriend toevertrouwde, die hij zo fijn voor me op zijn C schijf zou bewaren? Voor altijd en eeuwig? En nou laat die persoonlijke kl**tz*k me gewoon zitten. Pffff. Onbetrouwbaar stuk ijzer. Ik voel me belazerd!

Wat zegt u? Backup-en, ja, inderdaad, dat moet je regelmatig doen. Bedankt voor de tip.

Trouwens, volgens onze berekeningen zijn manlief, ik en oudste zoon zo'n beetje de enige in de hele wijk hier die niet in een risicogroep vallen die binnenkort ingeent gaat worden. Ook een veilig idee! Ik weet niet door wie we nu nog aangestoken kunnen worden. Of zouden we net voor de massale vaccinatie nog net even geraakt zijn? Van de 18 kindjes in de klas van dochterlief waar ik vandaag overblijfjuf mocht spelen waren er maar liefst 8 ziek. Er was in ieder geval één gevalletje Taco bij. De rest is waarschijnlijk aangespuugdstoken door dochterlief ' s actie vorige week...

zondag 8 november 2009

Vallende blaadjes

Het is fraai herfstweer, de zon schijnt vollop op de prachtig gekleurde bladeren. En die kleur vult dus onze hele tuin,want bovenop hebben we er nog een paar aan de bomen hangen, maar ook de grond ligt bezaaid. Mooi!

Maar dan komt er ineens toch een soort gek stemmetje in mijn hoofd die roept dat die bladeren moeten worden opgeruimd. De tuinen van de buren zijn namelijk ook brandschoon geveegd. Ik heb vandaag toch niet zoveel speciaals te doen dus euh, ik pak mijn rol vuilniszakken en een paar handschoenen en ga als een dolle staan graaien tussen die enorm grote platanenbladeren. (En waarom? In het bos staan toch ook geen kabouters of gemeentemannetjes met een prikker en een vuilniszak bladeren te prikken?)

Zes zakken heb ik vol inmiddels, en eigenlijk ziet de tuin er nog precies hetzelfde uit als hiervoor. Erger, want in het voorbijgaan heb ik ook de snoeischaar nog even in de uitgebloeide asters gezet en in de klimop die probeert de macht over te nemen Maar mijn schoonmaakdrift is in ieder geval weer even gestild. En mijn half uurtje beweging heb ik ook alweer gehad.

Manlief en oudste kinderen konden het niet meer aanzien en zijn gevlucht naar het indoor-speelparadijs, dus Q. en ik zijn vrij om te gaan waar we willen. Mooie herfstwandeling maken maar. Door de bladeren in het parkje hier tegenover.

zaterdag 7 november 2009

Door de grond

Janick had vandaag zijn eerste zwemles in het B-groepje. Zelfde groepje kinderen, grotendeels, maar wel twee nieuwe juffen. Nou roep ik al een tijdje dat ik de zwemjuf die hij voor A had niet zo goed vond. Maar ja, wat doe je er aan? En was het nou echt wel zo dat die andere beter les gaven?

Vanmorgen heb ik het dus even goed zitten bekijken, en ik moet zeggen, ik was er wel blij mee.
Nouja, moet ik dat eigenlijk wel zeggen?

Ik ben niet zo van de extroverte, maar in het gezelschap van een klein kindje of een huisdier dat zelf niet zoveel zegt wil ik nog wel eens wat losse gedachtenflodders afvuren. (En hoewel zoon al een tijdje niet meer in de categorie klein niet communicerend kindje valt heb ik het bij hem nog steeds niet afgeleerd...)

Toen zoon dus eindelijk de douche uitkwam riep ik blij: "Janick, ik denk ECHT dat deze juffen het VEEL beter doen dat je VORIGE juf". Waarna Murphy de vorige juf haar hoofd om de hoek van de douche steekt en vriendelijk "goedemorgen" tegen me knikt. Arghhh.....


Slechte beurt dus.

Maar vertel. Heb jij nog een slechte beurt gemaakt de laatste tijd? En hoe ging dat?

donderdag 5 november 2009

Een buikgriepje komt nooit alleen

Begin ik net weer wat op te krabbelen, is Roosje aan de beurt.

's Ochtends na het opstaan viel ze al direct weer om in bed. Op haar verzoek heb ik haar aangekleed (het lappenpop principe). De boterham ging er echter absoluut niet in en we waren er bijna van overtuigd dat ze beter thuis kon blijven, op de bank, onder een dekentje. Ze was niet ziek, zei ze. Al zag ze eruit als een dood vogeltje. En toen kwam Janick op het heldere idee dat ze vast een beetje zenuwachtig zou zijn voor de eerste keer nso vandaag! Ja! Riep Roos blij, ik vind het een beetje spannend! Hmh. Toch maar naar school dus.

En jawel, rond tienen de juf aan de telefoon. Roos had de hele kring ondergekotst. Maar ze wilde niet naar huis. Ze wilde op school blijven. De rest van de dag nog een paar keer met de juf gebeld, maar mevrouw bikkelde door. Ze wilde ook naar de nso. Ik heb de hele dag op hete kolen gezeten en om 4 uur stond ik voor deur van de nso. (De overigens potdichte, bel-loze deur van de nso, met baby in maxi-cosi, in de stromende regen. En de telefoon namen ze ook al niet op. Maar dat vervolgverhaal in 15 delen schrijf ik nog wel een andere keer op.)

Eenmaal binnen zie ik ze direct zitten. Ze zitten naast elkaar aan tafel, ieder met een grote rijstewafel besmeerd met smeerworst en smeerkaas. Uhl. Maar ze keken er bij alsof het de allerheerlijkste taart was die ze ooit gekregen hadden. Roos zag wel wat bleek en voelde wat warm, maar ze wilde eigenlijk nog steeds niet naar huis. Want ze had nog helemaal niet zo lang gespeeld. Volgende week mag ik langer blijven, he mama?!

Kruipen

Hoe enthousiast hoor ik mezelf kirren op de filmpjes die we, een paar jaar terug, van de vorige baby’s maakten. Baby’s die een bijzonder onhandige poging doen om om te rollen of om de dikke babybillen een paar centimeter te verplaatsen. Met een hengel voor het neusje, de favoriete knuffels bij wijze van aas, kraaltjes en spiegeltjes, briefjes van twintig. En het heeft blijkbaar gewerkt, want het is gelukt: zowel nummer 1 als nummer 2 kunnen lopen, rennen, klimmen en praten. Meer dan genoeg. Soms zou je willen dat ze gewoon in de wieg waren blijven liggen murmelen en er vanzelf weer in slaap vielen, een paar keer per dag.

Maar hebben we ervan geleerd? Nee, dus. Nu is daar namelijk nummer 3. Het ventje ligt heerlijk rustig in de box, beetje te spelen, beetje te kirren. Draait eens wat op zijn buik, pakt een speeltje. Genoeg toch, zou je denken? Nee hoor. Wij moedigen hem thuis alle vier om het hardst aan. Leggen het speeltje heel gemeen nét buiten bereik, zodat bij meneertje het kwartje zal gaan vallen: tijgeren, kruipen, rennen salsadansen moet ie! Steeds verder en steeds harder. Tot hij het huis uit tijgert. Achter een of andere meid met platte buik en piercing aan en zijn mama met een vreselijk emptynest syndroom achterlaat.

woensdag 4 november 2009

Over een jarige wolf en een klein geitje

Hiep Hiep Hoera!

Papapaashaas, euh, Jeroen is vandaag jarig. Maar liefst honderd geworden, in guldens dan he.




Superdad, nog vele jaren met ons allemaal gewenst!

maandag 2 november 2009

En nou jullie even

Omdat ik me niet helemaal super voel (niet mexicaans hoor, meer buikgriep) mogen jullie vandaag mijn blog vullen. Ga ik lekker vanaf de bank onder een dekentje meelezen.

Wat ik me namelijk afvroeg. En niet in een gewone, multiple choice enquete kwijt kon:

Stel, je krijgt opeens, helemaal uit het niets, een cadeautje. Je krijgt een uurtje of 4 tijd voor jezelf. Vrij. Alles wat je normaal gesproken doet of moet doen is gedaan, de kinderen, honden, klanten, patienten, ouders en echtgenoten zijn allemaal onder de pannen, je mag gewoon helemaal doen wat je wilt.

Wat zou jij doen?

zondag 1 november 2009

DiplomA!!


Janick heeft zijn A diploma!!! Hoera, hoera. Het was een echt circus, waarbij de kinderen zelf ook al doorhadden dat ze het diploma op zak hadden en ze alleen nog maar hoefden te zorgen blij op de foto te staan. Dat zwemmen, dat was vandaag een beetje bijzaak.