donderdag 29 oktober 2009

Contrrrrole

Er was eens, lang geleden, halverwege de vorige eeuw, een vrouw, een meisje eigenlijk nog, dat zich door een vreemde speling van het lot opeens in getrouwde toestand bevond. Bij gebrek aan eigen woonruimte samen met haar jonge echtgenoot "inwonend" op een kamertje bij haar ouders. En omdat ze braaf deden wat de pastoor ze had opgedragen werd het meisje na een weekje of twee zo misselijk als een hond. Tot haar grote verbazing was het geen griep maar vertelden ze haar dat ze een baby zou gaan krijgen. Huh?! Zo weinig als ze van zwangerschap en bevallen wist, zo bekend was ze met baby's en kinderen. Als oudste meisje met 8 broertjes en zusjes thuis leerde je dat namelijk helemaal vanzelf.

Het echtpaar leefden dus nog zuiniger van de weinige centjes die ze hadden en spaarden voor hemdjes en luiers en toen ze zes maanden verder waren kwam Zuster Wers. (Ik kan het ook niet helpen, zo heette ze echt) Zuster Wers met haar gesteven kapje en schort, die De Inspectie kwam doen. Tellen of er genoeg hemdjes, luiers en lakentjes in de kast lagen. Of de wieg er netjes uitzag. Of het allemaal schoon genoeg was.

Er kwam een oké stempel en 3 maanden later een flinke baby. En toen een jaar later nog een. En het jaar daarop nog een. En een paar jaar later nog een. En toen... jaren en jaren later, juist. Nog een. En dat was ik.

En de geschiedenis herhaalde zich. Niet het eerste deel hoor. Ik had namelijk wél de kans een paar mooie opleidingen te doen, kreeg een baan met goed salaris, meer dan genoeg kennis van de voortplanting en de anticonceptie, een world wide web om ontbrekende kennis over baby's op te zoeken en een overdreven goed geoutilleerde babykamer. En afgezien van een paar suffe kraamhulpen geen inspecties thuis gehad.

Maar baby's worden groot en voor je het weet zitten ze op school. En dan gebeurt het. Elk jaar. Bij alle kinderen. En vanmiddag, kwart voor vier, om precies te zijn, bij ons. Huisbezoek van de juf. Ik ben nu al zenuwachtig. Even tellen of er genoeg spijkerbroeken in zijn kast liggen (netjes opgevouwen) en of de lego is afgestoft!

7 opmerkingen:

  1. Wonderlijk is dat toch, dat zo'n juf toch als 'hoog bezoek' voelt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. en de juf komt gewoon een kopje thee drinken, gezellig bij je op de bank zitten en met je kletsen..
    valt best mee toch?
    maar ik ken het hoor, ik heb toen zelfs het onkruid uit de tuin gehaald , want wat zou juf er anders wel niet van denken haha

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zolang je de televisie maar niet aan laat staan tijdens haar bezoek, gaat het prima. Ik heb als logopediste wel huisbezoeken gedaan en dan was dat eigenlijk het enige wat ik echt heel vreemd vond. Ik kreeg nl. de neiging om het programma te gaan volgen! Laat nog even weten hoe het is afgelopen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ben jij een laatkomertje, ja? Lijkt mij zelf zo leuk om te krijgen maar hoe is het om er eentje te zijn? owja, en hoe is het gegaan, het huisbezoek van de juf?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @miriam: super hoor, altijd "verwend" door de groten. Door vervelend pubergedrag engebemoeial van wannabe-ouders, maar vooral ook door heel veel leuke aandacht en veel liefde... Sowieso is ene groot gezin wel gezellig, vond ik altijd. (Hoewle ik de laatste paar jaar gewoon meestal enig kind was thuis...)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Huisbezoek van de juf? Daar doen we hier niet aan. Gelukkig! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oe, spannend! Maar juffen zijn tegenwoordig toch best gezellig op de thee?
    Ik ben benieuwd wanneer ik mijn eerste huisbezoek moet/mag afleggen. Denk dat dat voor deze juf ook wel spannend zal zijn.

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?