vrijdag 30 oktober 2009

Contrrrrole - maar toch eigenlijk niet

Nou, hier dan deel 2 van het logje (zie hieronder deel 1).

Ik heb de juf er niet op kunnen betrappen dat ze met haar vinger over de plintjes ging om stof te zoeken. Wel wist ze heel goed te vertellen hoe zij dacht dat mijn zoon het deed op school, dat hij behoorlijke verstandelijke vermogens had (hij is superslim, dat wisten we al). En dat dat wel goed uitkwam omdat de helft van de instructies langs hem heen gaat omdat hij ook een behoorlijke dromer is... (en dat dromen, dat zit in ieder geval op het y-gen, toch, pappa van Janick? Jullie zijn allebei in staat naar boven te lopen voor een paar sokken en terug te komen met een snel in elkaar geknutselde legodraak... hihi.. en daar moet ik dan wel weer om lachen...) Dat hij niet zo snel laat zien wat hij kan, hoe hij zich voelt.

Het doet me goed dat de juf blijkbaar ook heeft gezien wat wij zien, en dat ze daarnaast heel goed luistert naar wat wij vertellen en vragen en dat "mee terug neemt naar school" (wat een kolere-term, ik zit ook alweer veel te lang in dat kantoor-cultuurtje).

Dus.

Serieus logje zeg! Nouja, een van jullie vroeg erom hieronder. En al was het alleen maar om het even recht te trekken: juf M. is dus geen zuster Wers. Of misschien toch wel. Allebei gemotiveerd en serieus met hun vak bezig en goed mee te praten.

donderdag 29 oktober 2009

Contrrrrole

Er was eens, lang geleden, halverwege de vorige eeuw, een vrouw, een meisje eigenlijk nog, dat zich door een vreemde speling van het lot opeens in getrouwde toestand bevond. Bij gebrek aan eigen woonruimte samen met haar jonge echtgenoot "inwonend" op een kamertje bij haar ouders. En omdat ze braaf deden wat de pastoor ze had opgedragen werd het meisje na een weekje of twee zo misselijk als een hond. Tot haar grote verbazing was het geen griep maar vertelden ze haar dat ze een baby zou gaan krijgen. Huh?! Zo weinig als ze van zwangerschap en bevallen wist, zo bekend was ze met baby's en kinderen. Als oudste meisje met 8 broertjes en zusjes thuis leerde je dat namelijk helemaal vanzelf.

Het echtpaar leefden dus nog zuiniger van de weinige centjes die ze hadden en spaarden voor hemdjes en luiers en toen ze zes maanden verder waren kwam Zuster Wers. (Ik kan het ook niet helpen, zo heette ze echt) Zuster Wers met haar gesteven kapje en schort, die De Inspectie kwam doen. Tellen of er genoeg hemdjes, luiers en lakentjes in de kast lagen. Of de wieg er netjes uitzag. Of het allemaal schoon genoeg was.

Er kwam een oké stempel en 3 maanden later een flinke baby. En toen een jaar later nog een. En het jaar daarop nog een. En een paar jaar later nog een. En toen... jaren en jaren later, juist. Nog een. En dat was ik.

En de geschiedenis herhaalde zich. Niet het eerste deel hoor. Ik had namelijk wél de kans een paar mooie opleidingen te doen, kreeg een baan met goed salaris, meer dan genoeg kennis van de voortplanting en de anticonceptie, een world wide web om ontbrekende kennis over baby's op te zoeken en een overdreven goed geoutilleerde babykamer. En afgezien van een paar suffe kraamhulpen geen inspecties thuis gehad.

Maar baby's worden groot en voor je het weet zitten ze op school. En dan gebeurt het. Elk jaar. Bij alle kinderen. En vanmiddag, kwart voor vier, om precies te zijn, bij ons. Huisbezoek van de juf. Ik ben nu al zenuwachtig. Even tellen of er genoeg spijkerbroeken in zijn kast liggen (netjes opgevouwen) en of de lego is afgestoft!

Opruimen en opvoeden

Vandaag was de werkster er weer eens. En ze heeft alles opgeruimd en schoongemaakt, wat overigens hard nodig was. Maar goed, opgeruimd, dat is het altijd maar even. Dus mocht ik na een lange werkdag op kantoor) alsnog aan de bak. Eten opruimen, vaatwasser, wasmachine, was sorteren, dochter in bed stoppen.

Papa hielp ook. Met de DS onder zijn arm stuurde hij Janick naar boven ("ga zo maar slapen"). Yeah. Goed plan. Maar niet heus. Zelf slapen gaan nadat het hele bedritueel is geweest en hij nog even lezen mag, dat kan het ventje van 6 prima. Maar nog in vol ornaat, zonder tanden poetsen met een Nintendo DS naar bed... No way.

Dus ik al met een geirriteerde kop weer terug naar Janick's kamer. "DS uit, uitkleden!". Het ging niet van harte, maar de DS ging uit. Toen geprobeerd uit te leggen dat je je kleren ook in de wasmand kan gooien in plaats van op de vloer. Dat deed hij niet. Gewoon niet. Dus daar sta je dan. En dan? Dreigen? Uitleggen? Opgeven en weglopen en mijn kop tegen de muur stoten (waar ik veel zin in had...)??

Ik ben uiteindelijk heel rustig gaan uitleggen WAAROM opruimen soms zin heeft. En toen kreeg hij opeens in de gaten dat ook de werkster bezig was geweest. Nogal rigoreus. Al zijn legobouwsels, plastic reptielen, alle knikkers die hij zorgvuldig op een vierkante meter vloerbedekking had "opgeruimd", waren verdwenen. De grond was keurig gestofzuigd, het zag er superschoon uit, maar de spullen zaten in een grote ton.

En Janick werd boos. En moest huilen. En alle zooi kwam uit de ton en en werd precies weer op de vierkante meter uitgestald. Opruimen-anders-kan-je-niet-schoonmaken en opruimen-anders-raak-je-het-kwijt uit mijn betoog komen gewoon niet aan. En nu is hij verdrietig. Snap ik wel een beetje hoor, had ik vroeger ook als er voor me was opgeruimd...

Maar ik ook. Want ik weet het even niet meer. Moet ik maar accepteren dat als ik het niet (heeeel voorzichtig) opruim het hele huis een grote bak met puin wordt? Aan mij de keuze... blijkbaar ben ik de enige die zich er druk om maakt.

woensdag 28 oktober 2009

de kop van poes (avi-1)


Jannick jaap doet druk

en wild

Jannick jaap slaat met poes

jaap slaat op niels pim

stop hou op, jaap

poes kijkt sip

wat is er poes?

poes heeft pijn

pijn aan zijn kop

poes zegt: mijn kop is er af

poes huilt

Jannick jaap ook

mamma is blij

de kop van Jannick jaap zit er nog op

en de kop van niels pim ook

dan is Jannick jaap ook weer blij





Noot voor de ouders:
Dit verhaal berust op ware feiten. Don't try this at home.
Met de poes is alles inmiddels weer goed dankzij de vakkundige eerste hulp bij oma die de hersens weer heeft teruggestopt en daarna een enorme naald in Dikkie's nek heeft gestoken om zijn koppie er weer stevig op te naaien. Vooralsnog is er geen reden om aan te nemen dat dit ongeluk zal leiden tot blijvende schade aan de geestelijke vermogens van Dikkie.

dinsdag 27 oktober 2009

De laatste vraag

Als kind is er een hoop dat je niet weet. En omdat ik nieuwsgierig ben en altijd alles wil weten ging ik al vroeg op zoek naar antwoorden. Bij mijn ouders, bij een broer of zus, voor sommige zaken liever bij schoolvriendjes in een donker hoekje achter de gymzaal, achterin het puzzelboekje, op school, een boek uit de bieb… En voor puzzeltjes als de Rubik’s cube of de meest hotte adventure game op de computer waren er toch ook altijd wel ergens tips en trucs of desnoods hele oplossingen te vinden als je zelf niet verder kwam? Dus.

Pas later besef je dat er ook vragen zijn waar het antwoord niet op de laatste pagina van het boek staat. Gewoon omdat niemand het weet. Nog niet. Of misschien wel nooit. Van hele filosofische levensvragen tot dingen die gewoon nog niet uitgezocht zijn en over veertig jaar zo klaar als een klontje blijken.

En vijftig jaar, misschien dat ik dat nog wel red. Als ze me een extra antwoord beloven houd ik het denk ik nog wel een jaartje langer vol. Maar wat nou als ze er nog eens 200 over doen? (Hadden de Maya’s gelijk en vergaat de aarde in 2220 en waarom dan?) En wat voor moois wordt er over 1000 jaar ontdekt? Door wie en waar?

En daar baal ik nou zo van he. Waarom mag ik nou niet even spieken in het antwoordenboekje? Ik vertel niets door. Please?


P.S. en nadat deze blog klaar was moest ik opeens weer denken aan een werkelijk geweldig SF verhaal dat ik lang geleden heb gelezen en nooit ben vergeten, namelijk “De laatste vraag” van Isaac Asimov. Zo maken ze ze niet meer tegenwoordig.

maandag 26 oktober 2009

Industrieel Ontwerpsels

Weten jullie dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering op mijn 18e ingeschreven stond als student Industrieel Ontwerpen aan de TU in Delft? Al vrij snel kregen we een practicumopdracht van een week of 3: ontwerp en bouw je eigen kliko. ?!#!$(*&?! En toen werd mij duidelijk dat er voor het echte ontwerpersvak meer nodig is dan een goed cijfer voor wiskunde en leuk poppetjes kunnen tekenen. Mijn creatieve spier is daar zo verrekt dat ik sindsdien nooit meer serieus iets heb getekend of geknutseld. En ben ik van schrik Informatica gaan studeren.

Maar goed. Een aantal jaar ervaring in een eigen huishouden, een paar kinderen verder... zie ik nog wel steeds het nut in van goed ontworpen produkten. En vooral ook dat je er niet bent met alléén een mooie aparte look. Eén van onze beginnersfouten was de aanschaf van de Wesco Space Boy. Een leuke prullenbak, maar nauwelijks ruimte voor vuil. Bovendien zat het gat ongeveer in het midden. Dus óf je vuilniszak was half vol, óf er bleek bij het verwisselen van de zak allemaal vuil in de raketkop te zitten die je dan vervolgens met het handje nog eens in de de vuilniszak kon proppen. Niet handig.
Inmiddels is hij vervangen door een wat traditioneler exemplaar. Past prima vuil in. Helaas heeft deze een grote klep bovenop, zodat de kinderen heel goed kunnen zien wat mams allemaal heeft weggegooid, wat tot gemiddeld twee huilbuien per week leidt.

En wat me verder nog irriteert:
- slabbers met klittenband die in de wasmachine aan m'n panties blijven hangen (en er als je ze losmaakt een gat in trekken)
- slabbers die babylief zelf af doet halverwege zijn macaroni met rode saus
- de speciale-niet-verkleurende-parketlak die na 14 jaar onze eiken vloer op een kanarie doet lijken (een gele, ja)
- een oplaadbare ladyshave die het alleen maar doet als hij in de oplader staat
- een bordje voor baby's warme eten dat niet in de magnetron mag
- van die iniemienie gsm-etjes met van die ieniemienieknopjes die je alleen maar per twee tegelijk in kunt drukken
-....

En jullie? Wat mag er van jou wel nog wel eens goed ontworpen worden?

zaterdag 24 oktober 2009

6:00 a.m.

Heeft iemand al ontdekt hoe je je kinderen op wintertijd kan zetten?

Herfstdip en over wat anderen denken

Ik heb het niet vaak, maar nu heb ik het. Of liever, heb ik het even niet. Ik zit niet lekker in mijn vel. Heb het idee dat ik veel meer kan, meer zou moeten doen. Plus dat ik er opeens last van heb dat ik denk dat sommige mensen me te xx of te yy vinden. En dan vind ik mezelf weer een sul dat ik me daar nog wat van aantrek ook. Om gek van te worden. Van mezelf.

Zou het de herfstdip zijn? Het begin van de griep? Toch de onrust op mijn werk? Moet ik een UV-lamp aanschaffen? Een vakantie naar warme stranden boeken (yeah, helemaal alleen!)? Of gewoon een week in mijn bed kruipen met een goed boek, chocola, een lekkere warme bruine-bonen-schotel en af en toe eruit om in een stomend heet bad te gaan liggen? Ja. dat doe ik. Nou nog even de kinderen zover krijgen dat ze in de tussentijd een beetje op pappa passen.

vrijdag 23 oktober 2009

Hahahardlopen

Ik heb geen boerenkool gegeten gisteren, maar vieze vette diepvriespizza. Dus toen de kindjes
gevoed en gebadderd waren en (bijna) in bed lagen ben ik maar even lekker gaan rennen.

Jaja, u denkt, die mammalien die zegt daar helemaal niets meer over, het was een goeie grap dat ze er ooit aan is begonnen, maar ze is er vast al snel weer mee gestopt. Maar nee, ik ben echt een bikkel, en een doorzetter. En hoeveel tegenwerking ik ook krijg (wind, kou, regen, hondenuitlaters, te licht, te donker, geen oppas, net gegeten en meer smoesjes).
Want mèn, het werkt echt!! Hoe vaker je gaat, hoe makkelijker je loopt. Waarom moet ik daar pas nu, met mijn ouwe, stramme, uitgedijde lijf achterkomen? Wáárom, denk ik elke keer onder het lopen, heb ik op school nooit een gymleraar gehad die mij dát heeft laten begrijpen?

En denk nou niet dat ik als een hinde door de wijde omgeving huppel. Maar ik kan inmiddels al wel verder dan het hekje van de buurman waar ik de allereerste keer geheel buiten adem moest stoppen. Ik kom al verder, veel verder toch zeker een hekje of drie en na even uithijgen nog weer eens een stuk.

Maar goed, dat wist ik al. Al verbaast het me nog elke keer. Wat ik nog niet wist, een bijwerking is dat ik onderweg opeens zoveel RUIK! Nou sta ik niet bekend om mijn enorme reukvermogen om mijn enorme reukorgaan, zeg je? dáár hadden we het niet over ja) maar ik ruik ineens vanálles onderweg. Frisse lucht, bloeiende struiken, gemaaid gras (uhl!), hondenpoep, de groencontainers, vieze brommertjes op kilometers afstand. En thuis, tja, thuis opeens weer die pizza. En toch, uitermate tevreden met mezelf en mijn prestatie ben ik op de bank gezakt. Met een glaasje water erbij naar De Expeditie gekeken, waar er lekker aan koeienogen geknabbeld werd. En weet je, die rook ik ook.

donderdag 22 oktober 2009

Dagje uit

KidzCity. Op een druilerige dag in de herfstvakantie. Need I say more?

Misschien need I, maar ik heb even last van een overdosis irritante-medemens-in-mijn-persoonlijke-ruimte. Te veel, te stompzinnig, te dichtbij, te langdurig. De ouders dan he, van kids kan ik wel wat hebben. Zelfs als je het met een z moet schrijven.

Eerst maar eens een flinke bel port, een berg chocola of misschien een goeie film waarbij mijn hersencellen weer aanfloepen en de plotseling opgekomen agressiviteit wat wordt onderdrukt.

Of willen jullie horen hoe ik die voorkruipende veel te vette bejaarde met rollator heb geprobeerd met mijn blikken te doden (niet gelukt), de lift kort en klein heb geslagen en manlief zo hard naar huis is gesjeesd dat dochter nu nog misselijk op de bank ligt met haar handen over haar oren en vraagt wat ***vies woord gevolgd door automerk*** betekent?

De kinderen vonden het geweldig, by the way. Ze hebben 5 uur lang gerend, geschommeld, gegleden, botsautootjes, laserquest en draaimolens gedaan. Vooral heel veel geklommen en geen patat gegeten. En daar doe je het allemaal voor, toch?

Zo. Nou moet ik me nog even afreageren op de boerenkool (helaas al gestampt, maar ik kan nog met een heel groot mes de rookworst te lijf) , dan Expeditie Robinson, en dan kan ik er morgen vast weer tegenaan.

woensdag 21 oktober 2009

Herfstvakantie

Halverwege de herfstvakantie. Effu tellu: een kind of zes vandaag. Waarvan twee niet van mij en één baby die ik af en toe in zijn bed kan gooien.

De jongens zijn aanmerkelijk drukker dan de meisjes, maar gelukkig heeft de oudste van het stel al een jaar of 20 zijn rijbewijs en laat zich eenvoudig overhalen de andere twee stuiterende testosteronnetjes in zijn auto te proppen. Een klein stukje verderop wordt onder leiding van de vereniging ter voorkoming van burn-out bij moeders activiteitencommissie in onze wijk elke dag wel iets "leuks-voor-kinderen" gedaan. Vandaag "Vliegers Knutselen".

Ben benieuwd. Dat ze er maar een flink grote van mogen maken, die een kind of zes kan houden op zijn vlucht omhoog. Ik smeer de boterhammen wel. En pas zondagavond weer landen, he!

dinsdag 20 oktober 2009

Halve verjaardag

Hoera!!!! Onze lieve kleine drakendoder is een half jaar vandaag! Om dat te vieren even wat foto's.



Wie is de echte baby?



Vliegen!




Kusje van papa, altijd lekker!


Met zijn drietjes op het kleed.

maandag 19 oktober 2009

De Award en 10 dingen over mij

En eh... bedankt, Paars Schaap, voor de Honest Scrap Award voor bloggers "who express themselves and write/blog from their heart & soul". Leuk dat je m'n schrijfsels waardeert!

Voorwaarde 1, geef de Award door aan negen andere bloggers, dat klinkt nogal als kettingbriefschrijverij. Ga ik dus niet doen. Een ieder die dat leuk vindt, pik die award en schrijf die puntjes over jezelf die ik en de andere lezers nog niet wisten. Laat even een reactie achter waarin je de boel aankondigt, en we komen er direct aan!

Voorwaarde 2, schrijf tien dingen over jezelf, dat ga ik dus wel doen. Te gek onderwerp, mezelf, ben dol op mezelf, geen leuker wezen dan ik. Fijn dat er eindelijk iemand naar vraagt (-;

1. De eerste kopieer ik gewoon van Paars Schaap, die is op mijn lijf geschreven: Ik ben graag (even) alleen. Geen gezeur aan je kop - het is daar al druk genoeg.

2. (even kijken, wat lees ik daar nog meer, ctrl-c ctrl-v ...) Ongeduld! Ja! Ja! Daar heb ik ook last van. In extreme mate. Ik kan lang twijfelen, maar (ik citeer mijn oma even) zit het eenmaal in mijn kop dan zit het niet in mijn kont (einde citaat) en rust ik niet tot ik het voor elkaar heb.

3. Ik vind het leuk om te neuzelen over de kleine ergernisjes in het leven, maar ik ben eigenlijk een ongelofelijke binnenvetter. Schrijven, laat staan praten, over wat me echt raakt, iets persoonlijks, daar ben ik niet zo goed in. (Joeltje, Repel, Fleur en vele anderen... vind het geweldig om te lezen hoe jullie dat doen, hulde).

3. Blond!

4. Ik heb een grote hekel aan mensen die zich beter voordoen dan ze zijn, overdreven opschepperij en jaloezie.

5. Ik ga altijd uit van het goede en van de goede bedoelingen in en van de (mede)mens. Ik kan dan ook diep geschokt zijn als blijkt dat iemand zich willens en wetens slecht gedraagt. (Tja, beetje naief klinkt het wel...)

6. Ik hou van cabaret, Lebbis&Jansen, de Vliegende Panters, Theo Maassen soms Hans Teeuwen (ja, ik loop een paar jaar achter, ik weet het). Onderkoelde engelse humor, John Cleese/Monthy Python etc, ironie, sarcasme, zelfspot.

7. Lezen: alles! Zonder boeken geen leven. Van Isaac Asimov tot Aldous Huxley, van Marianne Fredriksson tot Kader Abdolah, van Sylvia Witteman tot Anna Enquist. Detectives, literaire en niet literaire thrillers, psychologische romans, science fiction (maar geen fantasy!). Ik ben enthousiast lid van de bieb en niet al te kieskeurig met uitzoeken.

9. Tv. Man en ik kijken samen naar Lost, Expeditie Robinson, Boer zoekt Vrouw, Peking Express, films zo nu en dan, programma’s als Ik Vertrek of Grenzeloos Verliefd, en vooral (na een rondje zappen als er weer eens “niets” op tv is) naar digitale zenders als Holland Doc, Nat Geo, History Channel etc.

10. Tot slot, sommige van jullie weten het vast al, maar een beetje extra reclame kan geen kwaad: ik ben eigenaar van een website: http://www.allesoverkinderen.nl/. Leuk om te doen! En voor iedereen die nog een leuke draagdoek of een boxkleed of een kraamcadeautje nodig heeft, er zit ook een online winkel bij (-:

Cynisme

Wat lees(t) ik nou? Meldpunt Cynisme (op het werk) in Rotterdam?

Ik zal mezelf hierbij dan maar direct aangeven. En de overgrote meerderheid van de rest van onze afdeling. Ik ben dol op cynisme, en vooral op het werk. Zonder cynisme geen werksfeer, toch? Wat moet je dan, als je niet even lekker mag zeuren en zeiken? Daarna kun je er weer met een frisse geest helemaal tegenaan.

Ik heb het niet vaak, maar als ik eens in de zoveel tijd eens een boze en sombere bui heb, dan zet ik flink hard de meest depressieve cd die ik ken - Nirvana Unplugged - op, en dan ben ik zo weer vrolijk. En volgens mij werkt het op het werk net zo. Is het weer eens om te huilen, dan wil je niet dat iedereen - evt met twee nietjes in zijn mondhoeken- verplicht heel blij vertelt er zelf super veel zin te hebben om er eens helemaal voor te gaan. Dan zoek je een fijne sarcastische collega op en ga je je samen eens heerlijk vrolijk maken over wat er allemaal zo ongelofelijk k-- is. En pas dan, dan kun je weer fijn verder.

Maar dat is mijn persoonlijke mening. Wat vind jij? Cynisme op het werk, beinvloedt dat de werksfeer negatief?

zondag 18 oktober 2009

DiplomAAAAAAAAAAAAA

En toen opeens, out of the blue, had zoonlief zijn A-diploma. Behoorlijk onverwacht. Niet omdat zoon niet zou kunnen zwemmen (zie dit bericht) maar vooral omdat ik zelf nog volop in de veronderstelling was dat er pas vólgende week mocht worden “proef”gezwommen. Ik was mezelf net lekker aan het opfokken zeg maar, over die belangrijke dag volgende week. En wat een inzicht van de organisatie dus, om mij en daarmee zoon, gewoon een week voor de gek te houden!

Natuurlijk had ik wel gezien vanachter het raam dat er wel heel serieus een programma werd afgewerkt. Maar dat was toch alleen om te kijken wie er volgende week mocht proef-zemmen? Bovendien zat ik gezellig met vriendin K een beetje te geiten, bij een lekker kopje cappucino.
Maar toen, aan het einde van de les, begon de juf briefjes uit te delen. Het Briefje! Met hoofdletters, ja. Eén voor één huppelden ze terug met kleding én briefje. Tot er nog maar één jongentje stond. Een klein, erg mager, en vooral heel erg verkleumd jongetje. Het zou toch niet... Maar, o hoezee, na eindeloos wachten kreeg hij dan als allerlaatste ook een briefje mee. Tevreden uitademend toog ik op weg naar de kleedkamer.

Mam, ik mag afzwemmen, klonk het blij. Nog blijer werd hij van de warme handdoek om hem heen. Goed gedaan jongen, ik zal je eens lekker afdrogen.

En toen pas viel het kwartje. Dat kan bij mij soms wel eens even duren. Euh… wat? AFzwemmen? Wat the f* staat er op dat briefje dan? "Dat hij zijn A diploma virtueel in zijn zak heeft, sukkel, dat weet je toch? Dat het een week eerder is dan verwacht wil niet zeggen dat hij het zaterdagse boodschappenbriefje van juf Tiny heeft meegekregen!", riep mijn andere, wat scherpere, ik. "Hoe zielig kun je zijn zeg, mutsenmoeder, sta daar niet zo stom beduusd te kijken met die traantjes in je ooghoeken, je kind heeft het koud. Actie!"

En toen bleek ik ook nog vergeten om een droog shirt in de tas te stoppen (Má-hám!) zodat hij in zijn blote bastje in zijn winterjas naar huis mocht. Gelukkig waren we met de auto.

PS.

Eenmaal thuis rende hij blij naar binnen. Hij gaat het grote nieuws vertellen tegen papa, dacht ik nog met mijn suffe mamakop. Maar nee. Er zijn belangrijker dingen in de wereld. “He, Roos! Ik mocht een zakje snoep uit de automaat, en nu heb ik de roze hartjes voor jou bewaard, omdat jij een prinsesje bent… “



zaterdag 17 oktober 2009

Tingeldeting

Ik heb een klopgeest hier ergens op m’n kamer zitten. Hij doet het alleen als de computer aanstaat, dus hij zal wel in mijn pc zitten. En hij klopt niet, maar hij tikt en tinkelt, heel vrolijk en ritmisch. Een klopelfje dus. Niet altijd, maar soms. Dan hoor ik het weer, stop ik met typen en nadenken, hoor het nog heel even en dan gaat het weer weg. Tot ik weer begin. Om gek van te worden. Hoort u het ook?

vrijdag 16 oktober 2009

Werksters

Ach ja, het huishouden. Zoals hieronder te lezen is manlief niet zo'n held in poetsen en boenen, en ik zelf euh.. nouja. Het is best druk, zeg maar. En als ik dan een uurtje over heb, tja, dan wil ik ook nog wel eens een hobby proberen bij te houden of een boek te lezen (gelukkig zijn ze niet allemaal zo taai als die dikke maar soort van verplichte pil waar Klein Kikkertje en ik mee bezig zijn).

Wij hebben een werkster dus, elke week een uurtje of drie. Ideaal.

Hoewel het niet altijd makkelijk is er eentje te strikken, lees ik net bij Novy, is het aanhouden van je werkster ook een kunst. Nou zijn we wat verwend. Van huis uit met een altijd actieve moeder die haar huis (en mijn kamertje..) superschoon hield. En jaren nadat ik uit huis was gewoon nog even langs kwam om wat te helpen hier en daar. En toen vonden we een super schoonmaakster uit de buurt. De allerbeste schoonmaakster die we kenden. Maar toen die er na een paar jaar mee stopte begon de ellende.

We hebben er sindsdien al behoorlijk wat versleten. Van Pools tot Marokaans tot plat Uteregs. De een was aardiger dan de ander, de ander werkte harder dan de een, maar allemaal hadden ze niet echt schoonmaakgenen. En ik ben niet zo'n drill instructor die de zweept erover gooit en elke vijf minuten controleert of er gebeurt wat ik wil, maar ondertussen wil ik wél gewoon dat ze goed schoonmaken wat ík schoon wil hebben, en niet dat ze opeens de tuin gaan harken of zich druk maken met het verstoppen van mijn pareloorbellen in de doos met lego. Dus. Stuk voor stuk hebben we ze er met veel gene en slappe excuses mijnerzijds weer uit gewerkt.

En toen vonden we J. Ik kan er veel over zeggen maar dat doe ik niet, want je weet nooit wie er meeleest, maar werken, dat kan ze. Ik hoef haar op dat gebied niets uit te leggen. Dat doet ze wel aan mij, als ze met een beschuldigende blik met haar vingers langs de randjes op de deurposten gaat en me het zwarte water in haar emmertje laat zien of ze me vertelt dat we die cremekleurige muren nou eens moeten verven in een minder besmettelijke kleur. Hiep hiep hoera. Ons huis was weer blinkend.

En toen op een dag verscheen ze niet. De dag erop bleek ze met spoed opgenomen in het ziekenhuis. De week erop, toen was ze er weer en ging ze er weer flink tegenaan onder het motto "niks doen, daar ken ik nie teguh". Zodat we de week erop weer een telefoontje kregen van haar familie. Spoedopname. "Maar volgende week is ze er weer hoor!"

Het begint inmiddels een patroon te worden. Arm mens. Er is al heel wat aan haar gesleuteld, de afgelopen weken. Schoonmaken is niet gezond, dat blijkt maar weer. Maar ja, eigenlijk is het best wel leuk: poetsen, opruimen, en eh.. weggooien bijna net zo leuk als snoeien, dat mag ik van manlief ook al bijna niet meer doen. Zo heb ik gisteren helemaal alleen in huis het project "binnenkant keukenkastjes" naar volle tevredenheid afgerond. Heerlijk. Onze J. mag wel oppassen. Als manlief mij net zo veel zou betalen als hij haar doet neem ik gewoon haar baantje over!

woensdag 14 oktober 2009

Quiz

Dochterlief (4) heeft een raadsel bedacht.

- Het begint met een “e” en het eindigt met een “l”.
- Oke, en verder? vragen we, nog aanwijzingen?
- Het is een paard.
- Ah, roept papa, een ezel!
- Neeeeeeeee, dat is het niet. Het is (bedenkt u zelf het priemende vingertje er even bij): een VARKEN!

Krijtstreepjes en blonde dozen

maandag 12 oktober 2009

De verbazing te boven

Mannen, het blijven rare wezens. Vorige keer werd ik door een ongeruste papa opgebeld dat mijn kind niet op de nso was verschenen. Dat had de juf van de nso hem net verteld, op zijn mobiel. Duh, het was geen nso dag. En dat de juffen van zoveel kindjes in de war raken dat vind ik op zijn zachtst gezegd al niet best, maar dat papa het ook niet weet?

Gisteren nog mooier. Vraagt ie, in bed, wat ik morgen ga doen op mijn werk.
-Nou, gewoon, stofzuigen, wassen en strijken, luiers geven, artikeltje schrijven, hopelijk veel draagdoeken verkopen en vooral alle viezigheid van het hele gezin opruimen en schoonmaken omdat ik zo ongeveer de enige ben die dat doet in huis?
-Maar ga je niet naar kantoor dan? Welke dagen werk jij dan eigenlijk buitenshuis? (De vraag alleen al…)
-Nou, precies díe dagen dat jij vrij bent schat. Wat denk je dat ik anders met Roos en Quintijntje doe als we allebei weg zijn? Zelf van de instroomgroep naar huis laten lopen en maar hopen dat er tussen 3 en 4 geen auto’s rijden in de wijk? En de baby is verrekte handig, maar hij kan niet zo goed bij het knopje van de magnetron, en hij vergeet nog wel eens een schone luier aan te trekken.

Zucht. Meneer heeft blijkbaar zijn fout ingezien, want hij doet er nog een schepje bovenop om zeker te zijn van de klap die hij gaat krijgen:

-O , dus je werkt maar twee dagen? Wat weinig. Wat doe je dan thuis de hele dag, ik heb het altijd zo rustig als ik vrij ben…

zondag 11 oktober 2009

Het resultaat

Nou dames, komt 'ie, links de achterkant, rechts de voorkant:





Zoals gezegd, zo'n beetje hetzelfde als de afgelopen twintig jaar en de twintig zomers daarvoor, de winters vielen iets donkerder uit.... soms iets lichter, soms iets donkerder, maar de gemiddelde vent ziet geen verschil. Die gekke donkerblonde streep die ik gistermorgen nog zo vlak tegen mijn hoofdhuid aan zag is inmiddels wel verdwenen.


En die gekke stipjes, dat is het moiré-effect, heeft iets met het verkleinen van digitale plaatjes te maken. Niet met de kwaliteit van de verf, moet ik er van Garnier even bij vermelden.


Nou ik toch met foto's bezig ben, zo ziet de rest van onze familie er nu uit:













De kleine drakendoder die ligt lekker in zijn bedje, dus die ga ik even niet lastig vallen met mijn flits.

Prettig weekend allemaal!

zaterdag 10 oktober 2009

Waarom haarverf altijd beter lijkt te houden op de muren van mijn badkamer dan op mijn haar.

En waarom ook verf voor blond haar bruin opdroogt, zodat manlief vraagt wie er naast de wc gepoept heeft en vroeger mijn vader zich ernstige zorgen maken over de hevigheid van mijn menstruatie....

Leuke vragen, geen antwoorden. Kweenie. Heb al jaren niet al te beste ervaringen met welk merk of kleur haarverf voor thuisgebruik dan ook. Maar omdat de kapper geld kost en bovendien lang niet altijd levert waar ik op hoop, ik positief ben ingesteld én goed ben ik het verdringen van slechte herinneringen, probeer ik het af en toe gewoon weer opnieuw.

De badkamer is inmiddels weer schoon. Hoop dat er morgen bij daglicht toch nog enig resultaat te bewonderen valt bovenop mijn schedel, dan krijgt u nog wel een foto van me. En anders, ach, dan zie ik er gewoon nog steeds zo uit als op al die andere foto's van de afgelopen 20 jaar.

vrijdag 9 oktober 2009

MegaMèmè

Krijg nou de… Manlief 2 dagen weg voor iets belangrijks in een hotel aan zee met lekker eten en veel drinken, is de kinderwagen invalide geworden! Band eraf. Naast de velg. En dat loopt wel voor 5 minuten, maar geen half uur.

Dus.. eerst met smachtende blik in mijn ogen en lieftallige glimlach op mijn lippen rondgekeken of er een buurman op straat te vinden was, maar helaas… zelf aan de slag natuurlijk! En ach, wat blijkt? Fluitje van een cent. Je kunt écht wel even zonder man: na slechts 10 minuten proberen (inclusief zoeken naar de juiste nippeltjes en moertjes, verloopdingetjes en de fietspomp) zag het ding er weer pico bello uit. En liep ik swingend achter de kinderwagen.

Ik ben MegaMamma, MegaMamma, ben een echte superheld die elke band op aarde velt. Tegen onrecht tegen kwaad, MegaMèmè(*) staaaaaat paraaaaaat.

* Sinds baby Q. in plaats van te huilen een heel klagelijk mèmè, mèmè roept als hij weer eens klem ligt in de box ben ik thuis mèmèlien gedoopt

donderdag 8 oktober 2009

Bloggen

Leuke hobby, dat bloggen. Was het in eerste instantie vooral mijn bedoeling om over de kinderen te schrijven, er glipt tegenwoordig ook nog wel eens iets anders uit mijn toetsenbord. En het meelezen van andermans ellende dagelijks leven, opvattingen en ideeen, dat is eigenlijk ook heel erg leuk. En gelukkig ben ik niet de enige, las ik gisteren hier.

Een lastige bijwerking is dat ik altijd en overal bezig ben met logjes in mijn hoofd. In de rij bij de supermarkt, wachtend op het schoolplein, in bad, op mijn werk. En 's nachts. Vooral 's nachts. In plaats van schaapjes tellen op momenten waarop het slapen even niet lukt ben ik logjes aan het componeren in mijn hoofd. En de enige manier om m'n hoofd weer leeg te krijgen is om het op te schrijven (ctrl-a, ctrl-x ctrl-p zeg maar, géén ctrl-c van copy maar de ctrl-x van delete, anders blijf je bezig).

Helaas blijken de steekwoorden die ik 's nachts in het donker heb opgeschreven 's ochtends vroeg opeens onleesbaar. En dan krijg je dit soort logjes...

woensdag 7 oktober 2009

Waar ik ben

Dat magere blonde ventje van een jaar of 6 dat hier door mijn huis stuitert, dat is een echte knuffelkont. Selectief, dat wel. Niet bij de eerste de beste overblijfmoeder, maar mij mag hij blijbaar wel. Zo greep hij me vanavond weer eens stevig vast. En omdat hij niet zo groot is dook hij daarbij met zijn neus onder mijn rokken.

Hij was er echter weer snel onderuit. "Mamma, je stinkt." Tja, eigen schuld, net hardgelopen, kereltje. "Ja maar, vanmorgen op school, toen je me wegbracht stonk je ook al".

Oeps. Slik. Kinderen en gekken he, die schijnen de waarheid te spreken. En nou maar hopen dat hij het over mijn nieuwe merk bodymilk had?! Ik ga in ieder geval nu even douchen als u het niet erg vindt.

dinsdag 6 oktober 2009

Next Topmodel

In een moment van zwakte gaf ik gisteren opeens de afstandsbediening aan manlief. Hij zappte wat, en bleef hangen op Next Topmodel waar een aantal wichtjes in miniscule broekjes en bh-tjes in een grote kille hal heen en weer liepen. Er was de onvermijdelijke Zeer Deskundige Jury van semi-bekende vips, ongetwijfeld uit "het" wereldje, die tegen elk meisje iets mochten zeggen. Over het algemeen kwam de kritiek erop neer dat ze al best een beetje op de goede weg waren maar toch vooral beter hun best moesten doen.

Een van de meisjes had het echter hélemaal verknald: ze had VET op haar dijen. Waarschijnlijk zijn mijn ogen behoorlijk achteruit gegaan in de zwangerschap, want ik kon er echt niets vets aan ontdekken. Integendeel. Het was weer zo'n klein spichtig meisje, zo eentje die je als overblijfmoeder spontaan een extra boterham met pindakaas toestopt.

"Doe jij wel oefeningen?!", bitste een valse taart uit de jury haar toe waarschijnlijk uit pure nijd, ze zag er zelf uit alsof ze al jaren over de uiterste houdbaarheidsdatum was. Het meisje bibberde een beetje en deed zelfs nog even vóór wat voor oefeningen dan, en hoeveel. Waarop de jurytaart het wichtje aankeek met een blik alsof het meisje zojuist had bekend een zeehondje te hebben doodgeknuppeld en opgegeten. (Ik zou het haar persoonlijk vergeven, gezien het feit dat ze overduidelijk al heel lang niets meer gegeten had, maar ala)

De jury vond het erg. Heel erg. Maar het allerergste vond ík dat ook het meisje zelf er zeer schuldbewust bij keek. Nee, zo ver zou het nooit meer met haar komen. Vanaf nu ging ze echt haar leven beteren.

Zucht. En toen kon ik er niet meer tegen en heb de afstandsbediening weer gevorderd. Klik, naar Holland Doc. Want daar deed Meester Ben tenminste zijn best om nog wat te redden van wat er te redden valt in een achterstandswijk in Den Haag. Op een hele vriendelijke zij het na een half uurtje toch wat irritant schoolmeesterachtige toon. Hulde en hoezee. Daar wordt de wereld beter van. Hopelijk komen de modelletjes in spe daar ook nog eens achter.

zondag 4 oktober 2009

Wurmpjes

Samen met mijn boekenwurmpjes naar de bibliotheek. Na het standaard rondje apenkooien (drie keer de bibliotheek rondrennen, verstoppen, via de tafel naar het gordijn en weer terug, ondertussen keihard elkaar grappig dingen toeschreeuwend) begint het zoeken naar leuke boeken. Zij zijn daar in 5 min. mee klaar, ik doe er nog wat censuur overheen (ik moet ze namelijk voorlezen!).

En terwijl ik dan saaie grote mensenboeken uitzoek of achter het scanapparaat in de rij sta, is de verleiding voor de kleintjes te groot om lekker op zo'n mooie stoel te gaan zitten en zo'n mooi boek open te doen. De een spelt langzaam wat regeltjes weg, de ander zet de fantasieknop om en tettert de meest bijzondere verhalen door de ruimte terwijl ze goed naar de plaatjes kijkt.

Modelkindertjes toch? Wie wil ze inhuren voor de komende boekenweek?


zaterdag 3 oktober 2009

Kantoorlien

U heeft mij wellicht gemist gisteren, op internet? Ik heb mij namelijk weer gemeld op kantoor, omdat het zwangerschapsverlof in full-time vorm in ieder geval over is. Dus weinig gelegenheid voor logjes. En weinig inspiratie, want dat kan ik wel zeggen, zo'n dagje kantoor, dat doodt je laatste restje creativiteit. Mammalien was even niet meer, vervangen door kantoorlien. Hopelijk vind ik mezelf snel weer terug.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...