woensdag 30 september 2009

Het geheim van de eeuwige jeugd

Het wordt zo langzaamaan herfst, de dagen worden steeds korter. Eerder donker ’s avonds, ’s ochtends later licht. Dochterlief komt moe uit school en ligt er vaak al na het avondeten in zodat er weinig dag overblijft om samen te spelen.

De nachten worden echter ook steeds korter. Sliep ik een jaar geleden nog gewoon een uur of acht achter elkaar, de laatste tijd haal ik er vaak nog maar zes, opgebroken in stukjes van twee of drie uur. Zo in het begin van de nacht worden mijn zoete dromen vaak wreed verstoord door Roosje Kannieslapuh. Daarna begint de baby blij te kraaien dat het spelen wat hem betreft kan beginnen. En als die weer in slaap is gevallen begint de jongen uit groep 3 om zes uur ’s ochtends in zijn kamer een goed boek te lezen. Hardop.

Dus. De dagen worden korter, de nachten ook. Het duurt dus zeker méér dan een jaar voordat er weer 365 maal 24 uur voorbij is. Q.E.D. Ben ik normaal gesproken in november jarig, volgende keer kan ik het gewoon in de zomer vieren. Op een zwoele zomeravond, lekker met een wijntje in de tuin. Gaaf! Dat heb ik altijd gewild.

Een andere prettige bijkomstigheid is dat ik dus niet zo snel meer oud word. Over 10 jaar ben ik dus geen euh… gloep, slik, soms mag een leugentje echt wel 30 maar waarschijnlijk 24 of 25.

Helaas vertelt die verlopen kop in de spiegel 's ochtends vroeg dat er ergens in dit verhaal iets niet klopt.

Hoe maakt mamma zichzelf gek

Toen Janick geheel tegen de verwachting in aangaf gewoon tóch door te willen gaan met tennisles, bleek dat alle winterlessen VOL zaten. Mammalien, zeer verheugd over zoonliefs plotselinge enthousiasme, is niet voor één gat te vangen en belde de club ernaast die in dezelfde hal traint. Jahoor, mevrouw, dat kan. Op woensdag. Om 13 uur, dus dat wordt omkleden tussen de autogordels door en een boterham in infuusvorm, maar ala. Geregeld. Dacht ik.

Mama, ik wil niet meer naar tennisles. Sport is stom. Ik wil gewoon thuisblijven, begon zoon vorige week. En als hij al mocht kiezen, dan wilde hij wel op judo. Woensdag om 15 uur. En er is deze week een proefles.

He, mama van Janick, roept de mama van beste vriend N. me vanmorgen. Wij hebben opeens toch een plekje kunnen krijgen bij de tennisclub van van de zomer, op vrijdag, om 13 uur. Misschien wel leuk als de jongens dan bij elkaar zitten?

Tja, die mail had ik ook al voorbij zien komen, maar aangezien we al ergens een plek hadden én zoon geen zin meer heeft, toch maar vriendelijk geweigerd. Maar ja, samen op les met je beste vriendje, dat motiveert vast wel. Toch maar even terugbellen? Of toch maar judo, dat is technisch veel minder moeilijk dan tennis vooralsnog denkt Janick dat een racket een soort honkbalknuppel is waarmee je appeltjes uit de boom kan meppen, of meisjes voor hun billen kan slaan. Of liever een teamsport, iets met ballen maar geen voetbal want dat blieft zoon niet??? Gek word ik ervan. Voornamelijk van mezelf.

Tel daarbij op een dochter die OOK vanalles wil (tennis, voetbal, dansles) maar eigenlijk als we de puntjes en de paaltje hebben geregeld opeens ook niet meer durft zonder haar vriendinnetje. En tel daar nog een baby bij op die het liefst gewoon plat op zijn rug in zijn bed ligt te slapen. Zijn eigen bed. Thuis.

Conclusie? Mammalien maakt zich druk. En ze maakt haar kinderen ook druk. Zie je wel, baas, ik ben juist wel enorm proactief en aan de kar aan het sleuren, thuis wel! En heeft het nut?

Ik zou het advies van de ouders van X. moeten volgen, jaren terug: "pas als ze er zelf alleen heen kunnen fietsen, dan moeten ze dat maar doen".

Wordt vast binnenkort nog wel vervolgd.

dinsdag 29 september 2009

Compliment van de dag

We zitten in de auto en het gaat over heksen en prinsessen. Ik vis naar een complimentje en vraag de kinderen waar ik het meeste op lijk.

Janick bestudeert me eens goed en zegt dan: "Weet je, mama, jij bent eigenlijk nog veel liever dan dat je mooi bent".

Kijk, dat laat je je door een knappe vent op je eerste afspraakje niet zeggen, maar zo van mijn zoontje vind ik dit eigenlijk wel een enorm compliment.

maandag 28 september 2009

Hoopje ellende

Snotterdesnot, onze kleine vent is een beetje ziek. Q-tje zag al de hele week bijzonder bleek om zijn neusje en de melk ging er slecht in, maar kwam er gisteravond des te harder weer uit. Wat een troep zeg. Bedje vies, kleertjes vies, kindje vies en ook mama kon in de wasmachine. En wat een zielig hoopje ellende bleef er over nadat alle kleertjes van zijn lijfje waren afgestroopt...
Hij mocht lekker bij papa op schoot even bijkomen terwijl mama de boel heeft opgeruimd.
En toen zijn bedje weer in, waar hij gelukkig tot een uur of zes vanmorgen heeft doorslapen. (Hij wel ja. Hopelijk wij vannacht ook weer.)

zondag 27 september 2009

Ongeduld

Echt gebeurd:

- Schat, dit horloge staat stil, nieuw batterijtje?
- Nee hoor, hij doet het prima, wat is er mis?
- Nou, eh, de secondewijzer loopt niet, ik zie niets bewegen.
- Deze heeft geen secondewijzer. De andere twee lopen gewoon wel.

Pappalien barst in hilarisch gelach uit, en eerlijk gezegd ik ook wel. Maar eh, zeg nou zelf, daar heb je als mamma geen tijd voor toch, om te wachten tot de minutenwijzers een keer gaan bewegen??

vrijdag 25 september 2009

Wat is enger, de wesp of de t-rex?

De juffen hadden studiedag vandaag. Wat zouden ze dan gaan doen, vraag ik me altijd af. Taartjes eten bij de plaatselijke banketbakker, met zijn allen? Maar dat terzijde. In ieder geval waren ze niet in de dierentuin, daar waren wij.

Het was leuk maar het zat een beetje tegen. De oudste twee kinderen stonden nog nageeuwend van de drukke week te kijken hoe de apen hun allerbeste kunstjes uithaalden. De baby daarentegen had geen behoefte aan slaap maar wel aan aandacht. Mammalien had iets te zomerse kleding aan voor de temperatuur (het was gewoon vies koud voor de mooie herfstdag die ze me beloofd hadden) en de schoenen van Roos bleken na een stukje lopen toch echt twee maten te klein.

Het dinobos dus maar, meestal wel een succes. Helaas was Roos was dit keer niet over te halen, het was echt TE eng en ze bleef buiten wachten. En terwijl Roos aan het panieken was over een grote dino van papier mache en een cd-tje met bromgeluiden begon Janick aan de ingang van het bos te gillen alsof hij door een...




..au mammaaaa, ik ben door een wesp gestoken!!!


.. en ik wil naar huis... snikte hij nog.


Arm jong. Kolerewesp. De tijd is over hoor! Ga met je muggevrienden (die baby Q. elke nacht weer opnieuw te grazen nemen) gewoon even lekker opzouten en kom volgend jaar maar weer kindjes (zwemjuffen/bejaarden/t-rexen/whatever...) lastig vallen!

De EHBO post had gelukkig een ontzettend handig vacuumpompje (notitie, ik ook hebben) en met wat gerustellende woorden en een mooie uitleg van de aardige medewerkster en wat zalf erop ging het wel weer zo goed dat hij nog wel een ritje in het treintje aankon. En een half uur in de speeltuin. En toen mochten we eindelijk naar huis.

donderdag 24 september 2009

Bedankt en tot ziens

Ken je dat? Van die papa’s en (vooral) mama’s die zich erg druk maken om hun kroost na het speelafspraakje de juiste dingen te laten zeggen en doen. Waarschijnlijk voornamelijk om de schijn op te houden tegenover de ouders van de tegenpartij dat hun kind natuurlijk wel manieren heeft en dat het feit dat dat kind je huis compleet heeft afgebroken werkelijk niets maar dan ook niets met hun opvoeding te maken kan hebben. Dusseh, “even opruimen”, en “zeg maar: dankjewelvoorhetspelen en totziensjanickwehetwasleukkomjevolgendekeerbijons en dankuwelmamavanjanickhetwasechtheelergfijnbijutezijnenbedanktvoordesoepstengelenhetglaasjewatergevolgd door een sissend “enNUishetverdorieafgelopenwantnuwemoetenwegditisdelaatstekeerlegdief*ckinglego-NU-NEER. De kinderen staan er een beetje suffig bij en doen, na wat dreigementen, met frisse tegenzin wat er van ze verlangd wordt. Of niet.

Maar deze week ben ik tot inkeer gekomen. Na weer wat vruchteloze pogingen tot het laten horen van wat loos beleefheidsgebabbel uit de mond van mijn zoon draaide ik me om, zwaaide vriendelijk naar de mams van de tegenpartij, en besloot dat de kids het maar gewoon zelf moeten uitzoeken, 6-jarigen onder elkaar.

De boys keken elkaar opgelucht aan en gaven een high-five. Waarbij ik mijn zoon betrapte op een zeer relaxte glimlach en een echt gemeend: he maatje, het was leuk, he, we doen het snel weer!

woensdag 23 september 2009

Ieder zijn kwaliteiten

's Avonds aan tafel doe ik papa even een verslag van de dag. Dat zus Roos en vriend N. het er helemaal over eens zijn dat Janick de beste klimaap is die ze kennen: onderweg naar huis is werkelijk niets veilig voor hem. Klimrekken, lantaarnpalen, bomen, je let even niet op en hij zit bovenin.

Roos (kijkt wat zuur, wil ook even genoemd!) kan echt prachtig tekenen (het is waar, veel beter dan haar broertje toen hij vier was).

En mijn papa, die kan alles! roept Roos enthousiast.

En ik? huil ik een beetje, kan ik ook iets? Het blijft lang stil. Tot Roos opeens iets weet: "Mama, jij kan heeel goed boterhammen smeren!".*


* en het is waar, oefening baart kunst, het is zo'n beetje mijn core bussiness tegenwoordig... vóór school, ná school, en als mijn grut eindelijk vol zit is daar vriend N. die nooit te beroerd is om de allerlaatste boterhammen in huis weg te werken in zijn altijd hongerige lijf.

dinsdag 22 september 2009

Inglorious Bastards

Manlief wil ook wel eens wat. Dus ja, wat doe je dan? Dan ga je gewoon mee. Naar de film. Nou heb ik daar op zich niets tegen, uitgaan, filmpje, iets eten op een zwoel terras. Zolang ik maar weer voor elven thuis ben, het herstellend vermogen is ook niet meer wat het was.

En pas toen de film begon realiseerde ik me goed welke film manlief had uitgezocht. Inglourious Basterds, van Quentin Tarantino ja. Het eerste half uur maakt ik me zorgen of ik het wel tot het einde zou volhouden. Het smoeltje van Pitt heeft ook zijn beste tijd gehad, en al dat geweld, hard, vals en veel te expliciet in beeld gebracht, daar houdt mammalien gewoon niet zo van. Ok, de nazi’s, dat waren geen schatjes, euh, integendeel. Maar zeg een keer hard “stop hou op” of ga naar de juf als ze toch doorgaan in plaats van… nou goed. Ik zal het u besparen.

Uiteindelijk bleek er toch wel een hoop spanning en verhaal in te zitten, en als je op de juiste momenten even naar je schoenen kijkt dan is zo’n Tarantino best een goeie film. En de "goeien" hebben gewonnen, dus dat was mooi.

zondag 20 september 2009

Back to Work?


...

Bewezen

Het is echt waar wat ze over kinderspeelparadijzen en ballenbakken beweren: er wordt in gepist. En niet zo'n beetje ook. Vanmorgen uitermate succesvol bewezen door mijn grote meid van 4 jaar, die toch al 2 jaar lang zowel overdag als 's nachts zindelijk is. Eh.. was. Lang leve de basisschool die echt het beste uit je kind weet te laten druppelen halen.

vrijdag 18 september 2009

Dieenoooohhss

Oja, even heel snel mag ik nog wel dit stukje typen.. (met dank aan Door voor het verhaaltje en de link, dus klik hier ook even...)

Janick en papa zijn woensdagmiddag naar "De Dino's" geweest (Walking with Dinosaurs) in Ahoy. H-e-l-e-m-a-a-l te gek als je 6 bent en gek op dino's (en kevertjes, maar die waren er niet..)

Nieuwsgierig naar de Tyrannosaurus, de Plateosaurus of de Ankylosaurus?
Klik: HIER voor een filmpje

Het commentaar van mijn ouders, toen ze dit hoorden was trouwens "jullie kinderen hebben maar leuke ouders". (Huh?! Wij niet dan?)

donderdag 17 september 2009

Welterusten

Strikte orders van manlief: als de baby slaapt moet jij ook naar bed. Dus als ik even mijn handen vrij heb geen wasjes, geen strijkgoed, niet (ver)kopen op internet, geen nso's bellen of iets anders van de stapel met taakjes (sorry, ik zit al helemaal in het groep 3 jargon)??

Nee dus. Ik ben moe en voel me al een paar dagen niet lekker. Hangt vast samen. Dus ik doe braaf wat me is opgedragen. Welterusten.

woensdag 16 september 2009

Boekenwurm

Trots ben ik op ze. Ik wil niet opscheppen maar ik doe het toch!, Janick leest al hele zinnen. Niet uit het wip-vis-aan-zee (of soortgelijke teksten) boek dat ik heb gekocht, dat is namelijk saai. Maar gewoon, uit "Ik wil het licht aan", van de Kleine Prinses, het favoriete voorleesboek van deze week. Hij zingt zachtjes de letters keurig aan elkaar (moet van de juf, zingend ss-puhhh-e-llll-lll-u-nnnn) , maar voor hij de zin dan in een keer hardop kan roepen is Roos hem voor. What the f*, zie je hem denken als hij zich ingehaald ziet door een kindje dat net twee dagen op school zit?! Maar Roos heeft een geheim wapen, een geheugen als een olifant (of als mammalien zelf in de tijd van voor haar zwangerschappen) en ze roept gewoon wat er gisteravond op die bladzijde werd voorgelezen. En zo bluf je je al snel een jaar of twee ouder dan je bent.


Maar Janick vindt lezen leuk, en dat vind ik fijn. Vanmorgen, op het onchristelijke tijdstip van tien voor half zeven, lang voordat mijn wekker zou gaan, hoor ik uit Janick zijn kamer alweer geluiden: ssss-tt-aahh—p stap ooohhp – puhahpap! Stap op Pap. Aha. Er gaat mij een lichtje op. Kent u die nog, dr. Seus? Het bijna uit elkaar gevallen boek stamt uit een ver verleden, van toen ik zelf nog maar net kon lezen... En ik ken het nog steeds uit mijn hoofd!

dinsdag 15 september 2009

Mammalien mocht even los

Vandaag ben ik maar weer eens uit de nieuwbouwklei gekropen omdat ik nog maar één paar schoenen heb waar ik op lopen kan, en die zijn niet helemaal bedoeld voor temperaturen onder de 24 graden. Vaders paste op het grut, dus moeders had even vrijaf en toog met de trekschuit op weg naar de grote stad. Vinex-city heeft namelijk op een bakker, een Blokker en een Hema na niet veel te bieden aan winkelvertier.

Nou is de stad, de stad waar ik ben opgegroeid, op school heb gezeten, gestudeerd heb, slechts een kwartier - euh - met de van-a-naar-beter wegwerkacties tegenwoordig een half uur- rijden van hier. En eigenlijk is het een hele leuke stad... dus dat zou ik vaker moeten doen.

Het winkelen begon wat moeizaam. Kijken, passen, niet kopen. Duur! Zeker nu mijn inkomen drastisch wordt gekort omdat ik thuis druk bezig ben voor mijn kinderen te zorgen in plaats van als een verveelde ambtenaar op kantoor te hangen i.v.m. ouderschapsverlof. Maar na een tweetal basic shirtjes van de H&M (fuchsia en paars, 9,95 per stuk) kwam ik goed los en de pinpas bleef het maar doen. Al snel volgden een spijkerbroek, een legging, een Breil Bloom ketting, een meergranenciabbatta met bacon, tomaat en brie, een zwarte wollen lange klokkende toverheksenwinterjas, een rode leren tas van Fossil sinds wanneer verkopen die ook tassen dan?! en een altijd leuk zwart tuniekjurkje. Oja. En die makkelijke zwarte instappertjes die ik zocht, die hadden ze niet. Heb voor de zekerheid dan toch maar een paar zandkleurige suede laarzen meegenomen. Ze waren nu wel heel goedkoop en leken nog lekker te zitten ook.

Moe maar voldaan kwam ik met een behoorlijk stapel tassen thuis. Maar goed dat ik morgen gewoon weer een paar kinderen thuis heb die niet van winkelen houden.

maandag 14 september 2009

Naar school!!!


En daar gingen ze dan, vanmorgen vroeg. Saampjes op weg naar een nieuwe schooldag. Laat je niet misleiden door de gebogen hoofdjes, dat was alleen maar even poseren voor de foto. Vijf minuten later huppelde het meisje vooruit naar school, het jongetje erachter aan (meestal is het omgekeerd, omdat zijnbenen net ietsjes langer zijn, maar dit keer had hij een goeie reden, zie verderop). En nog vijf minuten later was het meisje opeens weer stilgevallen. Het huppelde niet meer, het praatte niet meer, het stond wat verlegen te draaien voor de juf en de kindjes. Ik heb haar een kus gegeven en ben weggegaan. Nouja, weg, even heel goed verstopt nog een beetje door het raam staan gluren natuurlijk. En vanmiddag heb me me direct aangemeld als overblijfmama zodat ik fijn een beetje mee kan kijken wie wie is en hoe het gaat zodat ik een plaatje van de bovenmeester krijg omdat ik een super betrokken en hulpvaardig moeder ben.

En waarom kon Janick opeens niet meer rennen vanmorgen? Nou, er is een project, en dat gaat over kleine dieren. Insecten, spinnen, keefies. Geen mieren, al heb ik geen flauw idee waarom niet. En het huiswerk voor deze week was er eentje te vangen en mee te nemen naar school.

De vangst van vrijdag, die deed het vrijdagavond niet zo goed meer en hebben we vrij gelaten. (Deze sluwe spin had mama voor de gek gehouden door net te doen alsof hij het niet leuk vond in een afgesloten luchtdicht potje zonder eten of drinken. Toen het deksel eraf ging rende hij echter keihard terug van de fijne tuin richting mama's voordeur. Ze kruipen toch niet door de brievenbus he?!)

De zondagmiddagspin kreeg gezelschap van een langpootmug en een blaadje, maar ook deze twee beestjes (noch het blaadje) bewogen maandagochtend niet meer zo erg, zodat Janick ze heeft ingewisseld voor een echte vette versgevangen spin (wij hebben er genoeg thuis, dus als je ook interesse hebt??)

En deze maandagochtendspin, die werd wat duizelig als mijn zoon al te hard liep (vond zoon), dus het ging wat rustiger aan vandaag...

En nu maar afwachten wat de meester van plan is met 26 potjes vol gezellige diertjes?

zondag 13 september 2009

Vier jaar

En toen was het zover, ze is VIER geworden!! Ze heeft ontzettend genoten van haar verjaardag, en kijkt uit naar morgen, als ze dan helemaal "echt" naar school mag. Net zoals mama daarnaar heeft uitgekeken, de afgelopen zomervakantie. Maar omdat mama's gekke wezens zijn, krijgen ze, nu het zover is wat melancholieke neigingen. Het is voorbij gevlogen, het lijkt gisteren dat ze als negen ponds baby op mijn buik werd gelegd. Is ze in no-time van grote baby naar tenger meisje gegroeid. En nu is dat kleine meisje zomaar weer ineens een echt schoolkind geworden die al best zelf een heleboel alleen durft en staat te springen om aan een nieuw avontuur op school te gaan beginnen.

Links: Met dank aan (tante (-: ) Ria die een bijpassend shirtje heeft geborduurd.


Rechts: Een van de prachtige cadeau's, een nieuwe echte prinsessenjurk. Niet alleen zijn prinsessen van vier te groot geworden voor de jurkjes van prinsessen van drie jaar oud, maar als prinses wil je natuurlijk niet in die ouwe vodjes lopen.

donderdag 10 september 2009

Mars en Venus

Samen met Jeroen op de bank kijken we naar een van onze favoriete programma's, Expeditie Robinson waar ik overigens opeens een ouwe bekende tegenkwam tussen de kandidaten, psychologe Rita die nog voor mijn kinder-site heeft gewerkt, maar dat terzijde.

De groep bestaande uit alleen maar mannen ontdekt opeens het bestaan van een groep vrouwen op het eiland als ze in een kist een stapel rugzakken en foto's vinden. De voice-over meldt dat meneer X (ben even vergeten wie) in het bijzonder erg verheugd is met deze vondst. Je ziet hem in close-up helemala blij verrast kijken naar de foto's en ik vul vast in:

- zijn éigen vrouw zit er bij!

- er zitten vróuwen bij, punt, corrigeert Jeroen me droog. Onbekende vrouwen, getrainde blote lijven in bikini's die er een hoop voor over hebben om deze wedstrijd te gaan winnen

Oja. Domme mammalien. Ik was weer even vergeten dat het mannenbrein andere tandwieltjes en moertjes bevat dan het vrouwenbrein. Of op zijn minst anders in elkaar zit geschroefd.

Zonnetje


Het kost je een paar haren, maar dan heb je ook gegarandeerd een blij lachende baby...

woensdag 9 september 2009

Ouderavond

Een ouderavond. Eigenlijk twee, want ik werd verwacht in twee klassen, eh groepen, dit keer. Op zich niets verrassends, de informatie over hoe de werkweek in de nieuwe groep eruit ziet is twee weken na ingang van het schooljaar toch redelijk bekend. Maar wel een goeie gelegenheid om de juffen te leren kennen en goed op de andere ouders te letten .

De ene klas bleek nogal streng en hopelijk rechtvaardig geleid, met naamkaartjes, planborden, veel eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid (en dan is het ook nog de bedoeling dat ze na het ophangen van hun jas zelf 's ochtends hun eigen potlood vinden en wat lettertjes in een schrift krassen!) En ouderparticipatie. Wasouders, groepsouders, leesouders. Helaas wist ook de juf niet precies wat zo'n leesouder nou zoal zou moeten doen. Zal wel iets met verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid te maken hebben.

De andere juf kenden we nog van vorig jaar. Zelfde juf, nieuw kind dus. Een hopeloze chaoot, die de ene helft vergeet en ook gewoon de strikte regels die de directie als beleid verkondigt soms wat aanpast als dat haar en de kinderen beter uitkomt. (Want het draait om het kind, toch?) Zo iemand waar ik in ieder geval wel mee lezen en schrijven kan zeg maar. Nou mijn dochter nog. Voorlopig schrijft ze de eerste letter van haar naam nog gewoon op zijn kop.

dinsdag 8 september 2009

Vieze praatjes

Zoon is dol op insecten. En boeken. En dochter is snel enthousiast te krijgen door broer, dus vanavond was de keuze voor een voorleesboekje voor het slapen gaan eenvoudig. Het insectenboek. Zelf uitgezocht in de bieb.

Mooie plaatjes, van wespen, en vlinders. Kevers met enorme scharen.
Het plaatje van de twee libellen die aan elkaar vast zitten riep echter wat vragen op. "Ze willen eitjes maken, en baby's", probeerde ik. "Maar mama, het lijkt net alsof het mannetje aan het vrouwtje vast zit?!" Hmh ja. Een voorzichtige poging tot sexuele voorlichting van mijn kant ("en dan stopt het mannetje zijn piemel in het vrouwtje") leverde alleen een hartgrondig griezelend "uuhhlll" op. Oke, oke, wacht nog maar even tot je wat groter bent zelf, dan ga je het wel beter snappen.

En hoera, toen mocht ik gewoon weer verder met het boek van "De kleine prinses" waarin
het licht niet uitmag omdat ze bang is voor spoken (en uiteindelijk bleken de spookjes ook bang voor haar). Dat is tenminste iets waar je met je kleuterfantasie bij kan, spoken.

zondag 6 september 2009

Zoveel te doen

Mijn bureau en aanrecht kleuren geel en roze van de blaadjes. Onbegrijpelijke teksten met veel uitroeptekens en pijlen. Mijn hoofd is heerlijk leeg, dus het werkt wel. En toch knaagt er iets, elke keer als ik er langs loop. Niet meer langslopen dus, even op een briefje schrijven.

- z0 13 15.00 tennis - Trainingsbroek (grote) - CB 12.30 do. Prikjes! - Print kortingsbon. - Jas Sandwich - Roos rok niet aangekomen -> achteraan. - Chips - Img_7298, img_7300 - Bieb Boyne lenen (Kikkertje). Andere 25 boeken terugbrengen naar de bieb / verlengen - Onafh.advis. Iets anders? Geld! - Pacco - GEEN CHIPS meer kopen - Tvblik / kijken in de ziel - Enveloppen, postzegels - Ipod laden hardloopmuziek -Deur verven (Jeroen). - Bank wintervacht (krul =klaar!) - Laseren? - J. wo en do gym -> handdoek - R. di en do gym (geen handdoek) -De passievrucht (Jeroen) - juf M overbl do -> di. - 0610610222 - )(*#$JKKSD*!!!!! - voegen - 2 voor de prijs van 1 - gest. muizen verbod tot vr - di? - nieuwe briefjes kopen!!

vrijdag 4 september 2009

Meten en wegen

Wat gebeurt me nu? Heb ik opeens een kind dat veel minder drinkt dan zijn brusjes en boven de grafiek uitstijgt... qua lengte dan he. (Als het gewicht ook opeens bovengemiddeld wordt gaan we echt een dna-test doen om te zien of het geen koekoeksjong is... voorlopig komt die afbuigende gewichtlijn wel bekend voor... bij de kinderen dan he, de laatste jaren niet meer bij papa en mama)


dinsdag 1 september 2009

Het nieuwe leiderschap

Dochter speelt graag fantasiespelletjes. Of zoals de crechejuf schreef: dochter leidt graag fantasiespelletjes. Eigenlijk schreef ze het zonder t, maar ala. Dat valt geen kleuter op.. Ze speelt graag juf, of mama. En ik was vandaag bij gebrek aan andere kleine meisjes de gelukkige die mee mocht doen.

"Mam, bij bent het kind en ik ben de mama." Hm. Dat belooft wat. Een rolmodel kind was ik, want wie weet nemen ze wat van je over (..) Zij daarentegen was een hele strenge mama, vriendelijk maar zeer beslist.

-Wat wil je eten kind?
-Een boterham met stroop graag mama.
-Neeee, je mag alleen maar worst of jam.
-Ik wil graag worst, mama, alstublieft.
- Dat (met bijpassend opgeheven vingertje) hebben we niet.
- Fu.., eh, ik bedoel, jammer! Doe dan maar jam.
- Okeee. Aarbeienjam of gele jam?
- Aarbeien
- Nee, je krijgt gele jam.
- (zucht..)

En zo gaat het door en door en door. Leuk om te zien, dat spel, schreef de crechejuf nog. Ja, als je alleen maar op je luie crechejuffenkont zit toe te kijken misschien! Inmiddels zitten haar voormalig creche-genootjes en ik tegen een burn-out aan en zijn we dankbaar en opgelucht dat ze zich morgen mag melden op de basisschool voor haar eerste ochtendje.


Dames en heren van groep 0, pas op! Ze komt, ze kijkt even de kat uit de boom en voor je het weet heeft ze ook jou overwonnen.

PS maar ik ben helemaal dol op haar, en vraag me stiekum af of ik nog wat van haar kan leren...