zaterdag 8 augustus 2009

Plaspijn

Janick doet een beetje gek. Al een uurtje of zo. Hij huppelt, rent rondjes. En opeens valt het kwartje. Hij moet plassen! Hij moet al een tijdje, maar het doet pijn. En plassen doet nog meer pijn. Au! In het plastic lever-je-plas-bij-de-huisarts-in dan maar. We besluiten ook even de huisartsenpost te bellen. We mogen gelijk langskomen.

Met zijn vijven (de helft van ons nog in zomerse, voor de besloten achtertuin zeer geschikte kleding. Janick als enige nog snel door mij opnieuw aangekleed) én een potje urine staan we, na een spannende speurtocht door de aangrenzende vinexwijk, bij de weekendarts op de stoep. Want dit soort dingen gebeurt natuurlijk altijd buiten de kantooruren van de huisarts om.

Een andere wetmatigheid is dat de ziekte over is zodra je de dokter hebt gebeld. En ja hoor. Janick huppelt vrolijk de spreekkamer binnen. De pijn is weg, en er is niks geks meer te zien. Mijn laatste hoop was de test op het potje plas, maar ook daar geen bijzonderheden. We kregen een fijne placebo in de vorm van een plastic spuitje om het zaakje nog eens lekker schoon te spuiten en de arts gaf ons allemaal weer een slap handje (iets wat op het werk van manlief overigens al een tijdje niet meer is toegestaan i.v.m. de mexicaanse?!)

Toch een beetje een dubbel gevoel op de weg terug naar huis. Fijn dat het over is, fijn dat er niets bijzonders is gevonden. Maar wie garandeert me dat het niet weer terugkomt? En wat moeten we er dan aan doen?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Wat denk jij er van?