maandag 31 augustus 2009

Effe luisteruh

Nou, is dat nou geen kandidaat voor Idols - K2 zoekt K3 - X factor - het conservatorium eh...

Schrobben en poetsen

Ik heb een werkster. Want zo de hele week op kantoor, zwangerschapsverlof internetten thuis aan het werk met de kindertjes, dan komt er toch ook niets van schoonmaken. Bovendien ben ik zelf gewoon niet zo handig met spons en zeem heb ik andere talenten.

Mijn werkster dus. Heb er diverse versleten, maar deze mag blijven. Ze praot een bietsie plat en begrijpt vaak maar de helft van wat ik zeg. Huh? U ook? dan ligt het toch aan mij!. Maar schoonmaken, dat 'ken' ze. Elke week de badkamer, de wc, de keuken, de houten vloer, en wat haar verder zoal aan vuil opvalt. Genoeg dus. Helaas was ze de vorige keer zo druk met het verpakken van ons bed in ons nieuwe dekbedovertrek dat de badkamer er na haar vertrek nog steeds uitzag als een vette zwijnenstal.

Dus... opeens kreeg ik een vlaag van schoonmaaklust. Mede geinspireerd door <linl> dook ik mijn badkamer in. Gewapend met een emmer, borstels en allesreiniger. Zo op mijn knieen met mijn neus op de vloer bleken de kleine hoekjes en donkere gaatjes toch niet zo heel erg schoon. Gadverdamme! Met nog wat extra sterk gif onder mijn arm dus opnieuw het strijdveld betreden en pas weer verlaten toen ook de hardnekkigste vuilresten, de huid van mijn vingers én voetzolen verdwenen waren. Leermomentje: doe eerst de afzuiger uit het plafond en dan pas de vloer.

Nou nog een likje voegenreiniger, en de werkster schrikt zich kapot als ze volgende week weer komt.

zaterdag 29 augustus 2009

Dat hebben we dan ook maar weer gehad

Laatste dag op de "nieuwe" creche... Het was uiteindelijk toch best gezellig, maar nu is dochter er helemaal klaar mee, met dat kinderachtige gedoe. Op naar school!


Lekkere roze prinsessencakejes getrakteerd.
Feest! Met muziek en liedjes en veel herrie.
En ook nog een mooi afscheidscadeau gekregen!

En nog een laatste ritje op de motor.

vrijdag 28 augustus 2009

De grote blonde verleider

Op het schoolplein raak ik in gesprek met wat moeders van meisjes die vorig jaar bij Janick in de klas zaten. (Nu niet meer omdat de meisjes nu bij de oudste helft van groep1/2 horen en Janick en zijn maatjes bij de jongste van groep 3/4) En wat hoor ik? Nu pas? Dat Janick al die meisjesharten flink wat sneller heeft laten kloppen. De ene durfde niet eens tegen hem te praten- als hij zich al verwaardigde haar gedag te zeggen. De andere was wat brutaler, maar poeh, nou, die Janick, dat vond ze toch wel wat. De andere jongens, neuh, maar Janick, daar kon ze tenminste om lachen.

Supertrots huppel ik later samen met mijn eigen slanke blonde godenzoon naar huis. He, Janick, weet je nog, vorig jaar... die en die meisjes(*)? Janick hoort niks. Ziet een vriendje van de nso lopen en doet voor hoe je in een lantaarnpaal klimt. Hangt bovenop de kinderwagen om tegen zijn babybroer te brabbelen. Meisjes? zie je hem denken. Dat zijn toch die wezens die nooit willen klimmen en rennen? Het enige wat je ermee kan is ze aan het lachen maken.

(*) overigens valt zus wat hem betreft niet in de categorie meisje, daar kun je namelijk wel heel erg leuk mee spelen....

donderdag 27 augustus 2009

Hardlopen. Het vervolg.

Het hardlopen gaat goed! Ik hou me braaf aan mijn schema, doe eerder te veel dan te weinig en ik houd het al kan al stukken langer vol dan de eerste keer. Dus daar hadden ze dan toch gelijk in.

Maar ze hadden me niets verteld over de bijwerkingen. Honger! Ik krijg er zo'n ongelofelijk trek van. En dan ook nog in hele ongezonde dingen. De roze koeken mét smarties (alleen vcoor de kinderen) schreeuwen me toe vanuit de kast. Keer op keer zoek ik in de snoeptrommel of er iets anders is dan groene kikkers (er zijn grenzen) en ben ik eens alleen thuis dan fantaseer ik over pizzajongens die met grote dampende dozen quatro stagionni bij me voor de deur staan. Over pannenkoeken met spek, sushi of pittige enchilada's.

En dan vergrijp ik me toch maar gewoon aan het enige eetbare dat er in huis is. Een maria-biscuitje. En nog een. En ze zijn niet eens lekker.

woensdag 26 augustus 2009

Verdrongen

Het zorgzame huismoedertje werd vanmorgen wakker op de bank. Eenzaam en koud. Gisteravond was ze nog gewoon naast haar man in het echtelijk bed in slaap gevallen, en had hij nog iets gemompeld over wat ze zouden doen als ze 90 waren en nog steeds samen. Zoals je weet gaat de ontrouw nooit van de man uit, hij wordt in al zijn onschuld verleid door een gemene, berekende jonge meid!

Halverwege de nacht kwam ze. Het jonge, zeer slanke meisje met de lange haren kroop tussen de vrouw en haar partner in. De vrouw heeft haar er onmiddelijk uit gestuurd, terug naar waar ze vandaan kwam. Maar het was een reddeloze zaak. Na een half uurtje was ze er weer, en dit keer vastbesloten te blijven. De vrouw praatte, maar het meisje sloot haar ogen en kroop nog verder in het warme dekbed. Ook haar eigen man deed alsof hij niets hoorde en snurkte zachtjes mee op de maat van het meisje.

De vrouw zuchtte en probeerde zich in haar lot te schikken. Met zijn drietjes in het echtelijk bed dan maar (hoe deed Heyboer dat in godsnaam met al zijn vrouwen?) Tot ze steeds verder naar de afgrond werd geduwd door de jonge feeks en ze zelf steeds minder van haar eigen dekbed overhield. En toen is ze afgedropen. Naar de bank beneden (het bedje van de jonge feeks is nogal aan de kleine kant), zich verkneukelend over het feit dat om 7 uur de wekker van de zorgzame huismoeder af zou gaan en de twee jong geliefden daar vast bijzonder van zouden gaan schrikken.

En zo geschiedde. Manlief kwam brullend naar beneden (wie heeft gdgrvgr die wekker aan gezet?). Het jonge meisje bleek nogal romantisch aangelegd en was nog erg onder de indruk van haar avontuur. "Ik werd vanmorgen naast mijn prins wakker!", riep ze. Ze wil ook met hem trouwen. De zorgzame huismoeder moet maar een ander gaan zoeken, vindt ze.

dinsdag 25 augustus 2009

Foto update


De wereld vanaf de buik bezien.



Q. heeft oog voor blonde, schaars gekleede dames ...


en de juiste oren voor een mooie zeilcarriere (eerst even emigreren )




Mama is te dik draagt te wijde jurken



En Janick kijkt in de bus een stuk blijer dan achterin de auto bij mama.

maandag 24 augustus 2009

Eerste dag

En dat was hem dan. Eerste schooldag groep 3. De kop is er af. En die van mij ook zo ongeveer.

Ligt niet aan zoon hoor. Die is blij, vrolijk, gehoorzaam en supermeegaand ("Ik snap het wel hoor mama, dat er niemand bij me mag spelen. Dat is nu te druk he, zo na de eerste schooldag"). Hij vond het leuk (hoezee). Wel jammer dat hij niet zo veel mocht spelen en de hele tijd op dezelfde plek moest blijven zitten, maar al met al had hij zich prima vermaakt.


Maar zoals altijd breekt de dam dan wel ergens anders, waar jij net niet klaarstond met je vinger om het gaat dicht te stoppen en waar je soms ook gewoon helemaal niet bij kunt. Vandaag dus Roos. En Quintijntje. En de juf van NSO. Een meisje uit Janick's klas. De bejaarde buurvrouw van mijn ouders. Allemaal tegelijk. Om mama gek te maken.


Roos was al de hele dag onuitstaanbaar, zo alleen met mama thuis. Vergeten hoe dat was, zonder broer om mee te spelen? Toe aan school? Bang om naar school te gaan? Verjaardagsstress? Ze heeft ontzettend geklierd. Was toen opeens zoooo braaf. En daarna heeft ze de eetkamerstoel ondergeplast. (O, vergeten!) En kwam ze met o-benen uit de speeltuin lopen met een enorme dikke drol in haar net verschoonde broekje. Zucht....


Quintijntje had ook zijn dag niet. Veel huilen, wat zeg ik, krijsen! En omdat hij dat nooit doet, zoek ik me dan rot naar de oorzaak. Het enige dat hem tijdelijk deed stoppen was als ik hem in mijn armen nam en heen en weer liep. Niet stoppen, niet zitten. (Familiekwaaltje, herinner ik me nog van de vorige twee.) Uit pure nood de draagdoek erbij gehaald om toch nog een soort van avondeten in elkaar te prutsen.


En als je denkt dat je alles hebt gehad belt manlief op. Waar is Janick? Waarom staat je telefoon niet aan? De juf van de NSO is hem kwijt. O. Tja. Nou, hij is gewoon hier. Net als elke maandag. Hij gaat namelijk nooit op maandag naar de nso. Zucht.... De juf dus maar even teruggebeld. Een personeelstekort is een ding, maar om nou zo'n dooie muts aan te stellen?! Ik hoop niet dat het er ooit echt van komt dat ze een kindje kwijt zijn... Pas na het neerleggen van de telefoon werd ik goed pissig. Blijkbaar ben ik weer eens de enige die wel oplet.


Maar al met al, geslaagde eerste schooldag. En de eerste letter was de ....

i i i i i i i i i (x200)


De i, niet de ieeee van miiieeeer, maar de i. Van vis en big en wip en oja, ook van PIK. "Maar dat zei Jesse, ik niet hoor!", verzekerde zoon me...

zondag 23 augustus 2009

Groot worden

Ik was bijna zeven en verruilde mijn kleuterschooltje voor de grote (eh... wel 6 klassen van 25 kinderen) "lagere school", zoals dat in mijn tijd heette. En daar zou het allemaal gaan gebeuren. Je schijnt je niet veel van die eerste paar jaar in je leven te kunnen herinneren, maar die dag staat me nog helder voor de geest. De (in mijn ogen) superstrenge juf die de spanning nog eens extra opdreef door op het enorme belang te wijzen van leren lezen en schrijven en HEEL GOED opletten anders was je voorgoed verloren ofzoiets... Mijn god, wat kneep ik hem.

Maar goed. Het eerste wat ik te zien kreeg was... een plaatje van een boom met een grote letter B. En die mochten we dan inkleuren. Supertrots kwam ik er 's middags weer mee thuis. Het was gelukt! Dan zou de rest ook wel meevallen. De rest van mijn schoolcarriere heb ik dan ook geen aandacht meer besteed aan de man of vrouw voor de klas. Blijkbaar ging het zonder ook wel.

Inmiddels is Janick aan groep 3 toe. Net als vele mede-kleuters heeft hij in groep 1 en 2 al de letters leren kennen en kan hij best een beetje lezen en schrijven (al wil hij dat niet toegeven, hij heeft last van dezelfde tic als zijn moeder denk ik). Maar nog steeds roept de schoolpleinmaffia dat het "nu gaat beginnen". Zijn jeugd is definitief voorbij, er moet gewerkt worden! Spannend! En dan krijgt hij nog een nieuwe juf ook. En veel grote nieuwe kindjes in zijn combigroep 3 en 4 (in plaats van de makkelijk te knechten, onervaren ukkies uit groep 1..)

Ik zou er zelf als mama helemaal zenuwachtig van worden. Gelukkig trek ik me nooit iets aan van de schoolpleinmaffia met hun verhalen. Kuch-kuch. Eh, stofje in mijn strot.
En Janick? Die weet niet goed wat hij ervan moet denken, dus zegt hij niets en is gewoon maar vroeg gaan slapen. En morgen, dan is het gewoon een groepje verder, lokaaltje verder, andere naam op een soortgelijke juf, en is hij gewoon alleen maar blij dat hij al zijn vriendjes weer ziet na zo'n lange vakantie...

zaterdag 22 augustus 2009

Bijna naar groep 3

"Mama, je computer is in de war. Als ik m i r intik zie ik geen mieren maar alleen maar buitenaardse vliegtuigjes".

vrijdag 21 augustus 2009

Heel even ontsnapt

En toen was ik opeens weer even helemaal alleen. De drie engeltjes hadden het, ieder voor zich bij hun eigen oppas, naar hun zin. En zo kreeg ik even tijd voor de kapper en wat boodschapjes (euh, babyjasjes en schoenen voor mama, overigens niet geslaagd, want daar heb ik echt wel langer voor nodig dan een uurtje...)

En toen ik klaar was met mijn programma, op weg naar huis, cd-tje aan, lekker rijden in mijn autootje, ben ik zomaar de afslag voorbij gereden. Ontsnapt. Nog even een uurtje helemaal voor mezelf. Niets doen, alleen maar rijden, keihard meezingen en nadenken. Zonder dat er iemand me perse iets wil vragen over gevonden kevertjes of iets wil vertellen over prinsessen. En zonder "Berend Botje" in de cd speler maar met echte grote-mensen-muziek. Heerlijk. Moet ik vaker doen, heb ik besloten.

En toen riep de plicht weer, via de telefoon met oma's stem. Of Q. al een flesje mocht, want hij huilde zo. Jaja, doe maar, ik kom er direct aan! En hoewel oma het prima alleen met hem afkan, wist ik niet hoe snel ik weer moest keren en naar mijn kleine ventje terug moest.

donderdag 20 augustus 2009

Wat ik wil

En opeens was ik helemaal alleen thuis. Met een slapende baby, maar die telt niet echt mee. Anderhalf uur op de bank, met een bak stroopwafelijs (niet tegen Sonja B. zeggen) een echte jankfilm gekeken. En dat werkt toch alleen maar als je helemaal alleen op de bank zit. Met een bak ongezond vreten erbij. Heerlijk. En net na de aftiteling, de laatste traantjes weggeveegd ..

PRINGGGGG. P&O. Middenin mijn ouderschapsverlof. Ze willen een gesprek met iedereen van de (bijna voormalig) afdeling IT hebben, en dus ook met mij. Iets over de reorganisatie. En mij. Wat ik allemaal kan en wat ik heb gedaan, en vooral wat ik de komende tijd wel en niet wil gaan doen. Daar of ergens anders.

Dus hup, van die roze wolk af, en nadenken. Over mezelf. En wat IK wil. Ik ZELF dus eens een keer, voor de verandering. En dat valt niet mee.

dinsdag 18 augustus 2009

Rollen

En weer een mijlpaaltje: Q. rolt om van rug naar buik! En vervolgens ligt hij dan een tijdje met opgeheven hoofd en schouders bijzonder verbaasd om zich heen te kijken. (Want dat moet van het CB, heeft hij hier gelezen - en als mama het niet doet, dan doet hij het zelf wel. Tot hij er uit gaat zien als zo'n lelijk jaren 70 kefhondje op de hoedenplank van de auto, met zo'n wiebelnekje. Terugrollen is namelijk nog niet aan de orde.)


Broer en zus deden dit trucje allebei met 4 maanden, heb ik ergens in de archieven opgezocht. Dus bij deze, broer en zus, eat your heart out, Q. heeft (met zijn 4 maanden minus 2 dagen) deze ronde gewonnen.

Aftellen

Vandaag, dinsdag, na een slechte nacht (maar wel een goeie hardlooptraining tegen zonsopgang!) maar besloten dat het hang-voor-de-tv-of-achter-de-spelcomputer-maar-val-je-moeder-niet-lastig-dag wordt.


Nog 6 nachtjes slapen... of liever gezegd, nog 5 dagen... en dan begint de school weer (en kruipen hopelijk alle vriendjes ook weer uit hun NSO/camping/logeerpartij/luxe cruise holletjes?!?)

maandag 17 augustus 2009

Dierentuin

Vandaag was het dierentuindag. Een niet al te warme maandagochtend, dus de verwachting was: niet al te veel mede-bezoekers en weinig wespen... En dat kwam uit (hoezee).

Behalve veel speeltuin hebben de kinderen ook wat diertjes gezien. Grote zoon vindt vooral de schildpadden en de vissen leuk. Lekker overzichtelijk en op aardig formaat. Zo'n olifant, die is veel te groot, daar zie je niks aan!.

Dochter vindt eigenlijk alles wel leuk, als het maar geen "gemene" zijn. Van die beesten die mensen of andere dieren opeten zeg maar. Ik heb dan ook moeten praten als brugman om haar door het "berenbos" heen te slepen, ze zag zichzelf al in de hoofdrol van een soort bloederig roodkapjesverhaal of was dat nou toch met een wolf?


In het apenhuis hadden ze dan geen interesse voor dat schattige orang oetangbabytje met flapoortjes (ik wel, zo ééntje wil ik er ook nog wel bij!) maar lagen ze in aanbidding op hun knietjes voor het muisje dat daar rondscharrelde op de vloer voor het grote raam.


Dochter van 3 demonstreerde luidkeels haar kennis van de flora en fauna: "Mama, ik denk dat dat een geelvleugelara is". Huh? Kan ze opeens bordjes lezen? Papa wist me net uit de droom te helpen, hij heeft blijkbaar beter opgelet bij die irritante "Dora" dan ik...


En tot slot, we waren bijna bij de uitgang... het hokje waarin een meneer op leeftijd vanalles stond te vertellen over de huiden van beesten. Helemaal mooi was dat hij ook een paar opgezette beesten had en wat geprepareerde velletjes. Van een konijntje, een rode panda, een wolf, een olifant en krokodil... Echt iets voor een ventje van 6 dus die dat allemaal machtig interessant vindt.

En kleine zoon, die heeft zich ook vermaakt. Lag gewoon heerlijk in zijn wagentje. Beetje rondkijken, beetje lachen, beetje slapen. Hij heeft geen beesten gezien. Zelfs geen wespen, gelukkig.

zaterdag 15 augustus 2009

Doe eens iets leuks met de kinderen

Het is vakantie, dus we doen "iets leuks". Ik, zoon van 6 en dochter van 3 bijna 4, maar dat ze NU nog 3 is scheelt enorm in de prijs, ik ga het nog een tijdje volhouden, dat 3 jaartjes!


Voertuigen, altijd een prima thema in groep 1 en 2. Ook oma komt er goed mee weg op haar dagjes "uit" met de kinderen. Het plan viel dan ook in goede aarde. Eerst met de bus naar de stad, dan met de boot. Een gróte boot, mét dak want die half-gare, leeglopende rubberkano op het watertje voor ons huis bleek toch wat eng, zeker na mijn dreigement dat wie in het water zou vallen er als smurf uit zou komen, vanwege de blauwalg. En dan varen naar het bos met speeltuin, grasveldje en (niet onbelangrijk) pannenkoekenhuis wespenorgie. En papa komt ook met Q, met de auto, en rijdt ons allemaal weer terug naar huis.


De bus, het stukje lopen. Alles ging goed. Het wachten op de boot was ook nog te verkopen. Ze vonden het allemaal erg spannend. En toen zaten we. Tussen de stijfgepermanente, maar in zeer jolige bui (we-gaan-tenslotte-een-dagje-uit) bejaarden in de boot. Met een dooie lul als bestuurder annex gids. Maar ala. Ik kon opgelucht ademen dat we alle bushaltes hadden gevonden best knap voor een auto-addict als ik?, we alle overstappen hadden gehaald, de kinderblazen geleegd waren (lang leve het sjemies toilet in de boot!) en we heerlijk rustig op weg konden naar onze eindbestemming. Ik leunde maar alvast heerlijk achterover op het kleverige plastic bankje. Yeeeeah.


Not. Binnen 5 minuten waren alle meegebrachte noodvoorzienings/afleidingssnoepjes op. De overige passagiers keken al wat minder vertederd naar mijn grut dat elkaar bevocht om een flintertje van mijn aandacht / plekje op mijn schoot. "Ik vind het niet leuk meer," zeurde de oudste, "het duurt zo lang". "Ik ook niehiet", echo-de de jongste.

En toen moesten we nog een uur.

De kleine bioloog

Zoon is dol op beestjes. En dan bedoel ik niet die Q-koorts-geiten of de pony's die mijn 14-jarig nichtje aanbidt, maar gewoon KLEINE beestjes. Cavia's vindt ie leuk. En lieveheersbeestjes. Vlinders. En van de week, een kevertje.


"O, lief kevertje! Ik noem je Keefie!", klonk het vanuit de achtertuin. Het was even zijn grootste vriend. Totdat...


KRAKKKKK.. dochter het niet meer hield van jaloezie of gebrek aan aandacht, of manieren om broer terug te pesten of slaap (het was tenslotte al half zeven 's avonds) of ik weet niet wat.. maar ze ging opeens bovenop Keefie ging staan. En Keefie kon daar niet zo goed tegen.


Zoon trouwens ook niet.

vrijdag 14 augustus 2009

The morning after

Ja, en nu heb ik dus spierpijn. Van gisteren. Wat een watje.... Maar goed, (een beetje) spierpijn is altijd wel een fijn gevoel, vergeet je niet dat je wat gedaan hebt!



En hoe vinden jullie mijn vliegende baby?

donderdag 13 augustus 2009

Rennen

Met het (absolute beginners)schema goed uit haar hoofd geleerd (ook de door zwangerschap verzwakte hersentjes moeten weer getrained) gaat ze op pad. Haar liefste heeft haar vanmorgen nog duidelijk gemaakt dat ze wel een beetje op haar bindweefsel moet letten. In jouw geval, voegde hij er vriendelijk aan toe, haar prachtige rondingen aftastend met zijn ogen. Hij weet haar altijd lekker te motiveren.

Al snel heeft ze in de gaten dat het echte hardlopen nogal veel adem kost. Op een wat sukkelig tempo jogt ze dus maar verder. Onderweg kijkt ze met één oog op de stopwatch en met het andere oog speurt ze de route af om loslopende honden en nieuwsgierige blikken van schoolpleinmoeders te kunnen ontwijken.

Hijg, hijg. Arghh... pffff. Even rennen en weer even wandelen. En eenmaal thuis met enorm rood hoofd en bezweet lijf zakt ze voldaan op de bank neer. Het is gelukt! Heerlijk.

En nou maar hopen dat ze zichzelf over een dagje of wat ertoe kan zetten stap twee van het schema te gaan doen.

woensdag 12 augustus 2009

Afwassen?!

Op een slechte dag, nog niet zo heel lang geleden, kreeg onze trouwe vriend vaatwasser wat probleempjes. De timer was de weg kwijt zodat hij de hele dag aan het wassen bleef, de vaat die er uiteindelijk uitkwam was vet en vochtig.


Ik weet niet hoe ik tot voor zo'n 8 jaar terug nog zonder kon, want och, och, wat is het leven zwaar zonder vaatwasser... Overal troep op de aanrecht, geen schone glazen meer in de kast.. En als de nood dan echt hoog is, onder de hete kraan je poten branden als je het minst vieze glas probeert met een straal kokend water (wie heeft er nou afwasmiddel in huis?!) schoon te spoelen..


Gelukkig heb ik een handige vent die een nog grotere hekel aan zelf afwassen heeft dan ik. Gelukkig kan hij goed lezen én hadden we het boekje bewaard waarin stond dat je zo af en toe eens die draaiende flappen onder en bovenin moet schoonmaken. Zelf. Met een schuursponsje of zo. Omdat daar sensoren inzitten, en die niet door vette lasagneresten van de afgelopen 8 jaar heen kunnen kijken. Bovendien heb ik moeten beloven dat ik niet meer ga proberen het zand van de zandbakvormpjes zal proberen te verwijderen met behulp van de vaatwasser...


Maar... Hij doet het weer! Jippieeeeeee....

zondag 9 augustus 2009

Puberteit


Afgelopen week nogmaals de film "Lost in Translation" bekeken. Super film. De eerste keer in Barcelona bekeken (met Spaanse ondertitels, gelukkig spraken ze wel Engels). Deze keer op tv, Nederlands ondertiteld. En dan valt je toch opeens weer iets op wat je vorige keer had gemist: namelijk dat het fotograferen van je eigen voeten eigenlijk iets is wat alleen pubers doen.


Hmh. Nou ben ik de puberleeftijd lichamelijk gezien al behoorlijk voorbij. Maar ik vind het nog steeds leuk. Dus wat de f...  Voeten en tenen, soms ook schoenen, die zeggen wat over iemand. Ik zal me nooit vergrijpen aan een vent met een knappe kop maar met lelijke voeten bijvoorbeeld. (Bij wijze van spreken dan he, ik ben natuurlijk al aan de man. En zijn schattige voetjes heb ik direct gecheckt toen ik hem voor het eerst tegenkwam. Nogal eenvoudig, want zijn poot zat in het verband en er staken een paar tenen uit).

Mijn eigen voeten. Die ken ik zo langzamerhand wel, zou je denken. Maar het blijft leuk ze erop te zetten. Ten eerste omdat ik vroeger dacht dat mijn tenen mijn lelijkste lichaamsdelen waren. Inmiddels denk ik daar anders over. Waarom, dat laten we dan maar even in het midden… kop hem maar in (-: En verder blijven zij wèl altijd in de buurt van mijn fototoestel staan, dit i.t.t. tot mijn kinderen.

Bij deze een greep uit de verzameling.




zaterdag 8 augustus 2009

Plaspijn

Janick doet een beetje gek. Al een uurtje of zo. Hij huppelt, rent rondjes. En opeens valt het kwartje. Hij moet plassen! Hij moet al een tijdje, maar het doet pijn. En plassen doet nog meer pijn. Au! In het plastic lever-je-plas-bij-de-huisarts-in dan maar. We besluiten ook even de huisartsenpost te bellen. We mogen gelijk langskomen.

Met zijn vijven (de helft van ons nog in zomerse, voor de besloten achtertuin zeer geschikte kleding. Janick als enige nog snel door mij opnieuw aangekleed) én een potje urine staan we, na een spannende speurtocht door de aangrenzende vinexwijk, bij de weekendarts op de stoep. Want dit soort dingen gebeurt natuurlijk altijd buiten de kantooruren van de huisarts om.

Een andere wetmatigheid is dat de ziekte over is zodra je de dokter hebt gebeld. En ja hoor. Janick huppelt vrolijk de spreekkamer binnen. De pijn is weg, en er is niks geks meer te zien. Mijn laatste hoop was de test op het potje plas, maar ook daar geen bijzonderheden. We kregen een fijne placebo in de vorm van een plastic spuitje om het zaakje nog eens lekker schoon te spuiten en de arts gaf ons allemaal weer een slap handje (iets wat op het werk van manlief overigens al een tijdje niet meer is toegestaan i.v.m. de mexicaanse?!)

Toch een beetje een dubbel gevoel op de weg terug naar huis. Fijn dat het over is, fijn dat er niets bijzonders is gevonden. Maar wie garandeert me dat het niet weer terugkomt? En wat moeten we er dan aan doen?

vrijdag 7 augustus 2009

Rijmen en schrijven

Janick heeft zelf een spelletje bedacht. -Mama, jij roept een woord en ik schrijf op een papiertje wat er op lijkt.

-Ok. HEKS!


t i r a n o o s u r u s

(Huh? Wat staat daar? Ah! Tyranosaurus Rex!)

- Knap! En eh.. GEIT?

- Haha, ik weet wel wat daar op rijmt, maar dat is niet zo’n net woord!

Wat een scheetje he.

dinsdag 4 augustus 2009

Wist u dat

  • Quintje de allermak(kelijk)ste baby is die ik in tijden heb gezien?

  • Hij al maanden doorslaapt, van 's avonds 8 tot 's ochtends 8?

  • En overdag tussen zijn vier melkmaaltijden door ook nog?

  • We nog 3 weken zomervakantie af te tellen hebben?

  • De inentingen tegen de mexicaanse griep eigenlijk een excuus zijn van de New World Order om chips te kunnen implanteren zodat we allemaal willoze slaven worden?

  • En bovendien het idee achter de "inenting" is om de bevolking op een humane manier wat uit te dunnen?

  • Vriendin Carry echt wat vaker moet mailen, omdat ze altijd van die goeie tips heeft (zie de vorige twee wist-u-dats, niet dat ze ze zelf bedacht heeft of erin gelooft, maar wel dat ze me weer op dit soort leuke nieuwtjes attent weet te maken!) ?

  • Mijn bult weg is maar nu mijn teen een vreemde scheur vertoont?

  • Wist-u-dat lijstjes echt tenenkrommend schoolkrant niveau zijn waar je helaas na je diplomauitreiking geconfronteerd mee blijft worden (maar ik ze toch altijd moet lezen van mezelf, ondank die kromme tenen)

Sorry voor het ongemak. Om het goed te maken dan nog maar een paar foto's.







maandag 3 augustus 2009

Dagje Janick


Janick was afgelopen vrijdag de gelukkige, hij mocht een dagje alleen met z'n moeder op stap.






Eerst langs de "geitjes" (zie foto 1) , toen pannenkoeken eten (ipv toeristen en kinderen een heel terras vol met vvd-brallen met stinkende sigaren) en toen heel toevallig nog langs een strandje. En dat was zonder zwembroek, zonder handdoek en zonder schepjes (maar met heel veel zand, water en modder!) toch eigenlijk ook wel heel leuk!















zaterdag 1 augustus 2009

Wat te doen als de sirene gaat


Speciaal voor onze Roos. Meisje dat een bijbaantje kan krijgen bij de brandweer.
Voor wie ook zo'n meisje heeft en de lettertjes hierboven niet zo goed kan lezen:
  1. Ga direct naar binnen
  2. Sluit ramen en deuren
  3. Zet direct de tv aan op NickJr of ander stompzinnig kinderkanaal
Tip 1 en 2 om te voorkomen dat de buren denken dat je een exotisch offerritueel aan het volbrengen bent. Tip 3 om de aandacht af te leiden van de ramp. Helaas werkt het wat minder goed als je net in de speeltuin bent en je nog een teringeind naar huis moet fietsen.