maandag 20 juli 2009

De buikligging

Mijn zesjarige, de jongen die het soms heel grappig vindt om zusje van vier te laten brullen door haar babyborn af te pakken (en dan vooral als er vriendjes op bezoek zijn die ook graag meisjes plagen) , diezelfde jongen dus, staat in paniek voor de commode en vraagt me alsjeblieft te stoppen. Mama, hou ermee op! Het is zielig... Hij huilt!

En voor iedereen nou denkt dat ik Q. op zijn vermaanddag (3 maanden precies vandaag!) aan het pijnigen ben: ik heb hem na het badje even op zijn buikje gelegd. Dat MOET namelijk. Van het consultatiebureau. Dus doe ik dat. Want Anders. Anders leert hij nooit meer wat, de rest van zijn leven niet. Oke, oke, het was alleen om even de allernatste plekjes aan de achterkant af te drogen. En bovendien ziet hij er heel grappig uit, als hij pogingen doet om zijn neus uit het aankleedkussen te houden, haha.. vals he

Maar goed. Als ze er morgen over gaan zeuren verwijs ik gewoon naar Janick. Die vindt dat namelijk zielig, als baby'tjes huilen. Ik heb een tijdje getwijfeld of Janick's inlevingsvermogen wel genoeg ontwikkeld was, maar dat zit toch wel goed. En dat terwijl ik in zijn tijd ook al niet in de verplichte buikligging geloofde.

2 opmerkingen:

  1. waarom doe je het dan als je er toen ook al niet in geloofde? Bullshit dat kind ligt gewoon niet graag op zijn buik, komt vanzelf wel ....

    BeantwoordenVerwijderen

Wat denk jij er van?