donderdag 30 juli 2009

Bewegen

Omdat er ook bewogen moet worden, en ik vandaag opeens een oppas voor Q. had in de vorm van een vent met griep, ben ik gaan zwemmen. Baantjes trekken. Het was eigenlijk best lekker! Jammer van al die grijze permanentjes die twee aan twee de weg versperden als ze nou niet zoveel lulden gingen ze misschien wat harder. Best knap eigenlijk dat ze zo langzaam kunnen gaan en toch niet zinken! Zal wel iets met de soortelijke massa van de bejaarde te maken hebben.

Nat en helemaal fris en vol sportieve ideen sta ik een uurtje later weer buiten. Ook nog maar eens gaan kijken bij de "Curves" club (
www.curves.com) Daar schijn je ook in een half uurtje superslank te kunnen worden. Dat lijkt me wel wat, want ik heb niet zoveel geduld.

Eenmaal binnen zag ik een hele lege zaal met een paar apparaten in een rondje opgesteld, zodat je elkaar goed bekijken kan (iekh, ik lijd het liefst alleen, zonder bekeken te worden..). Een strakke meid in fitnesspak die probeerde haar vriendin aan de andere kant van haar gsm-etje duidelijk te maken dat er werk aan de winkel was. "Twee seconden!", gilde ze in haar toestelletje. Twee seconden? Ik twijfel al maanden of en zo ja wat ik voor sportiefs ga doen.

Boven het enorme lawaai van een of ander met snelle beat opgepimpt jaren 80 nummer probeerde ze me duidelijk te maken dat een intakegesprek het beste was. Dan mocht ik gelijk even "voelen". Hmh. Ja maar... Eh... Kosten? Tijden? En mijn buikspieren dan? En waar zijn de andere klanten? En kan die muziek ook UIT? Er zijn geen wachttijden hoor. "En de zomer is gratis!", riep ze me nog na toen ik de trap weer afrende op zoek naar mijn autootje. Ik denk er nog even twee seconden over na.

Bakkeren

Q. is alweer 3 maanden en er zit nog steeds teveel vlees op mijn botten. Voor de zwangerschap overigens ook al, maar zelfs toen was ik een stuk slanker dan nu. Dus. Heb ik een boek van Sonja Bakker gekocht. Hoe wanhopig kun je zijn? Voor de prijs ervan had ik ook ook zomaar een luxe aarbeienvlaai bij de banketbakker kunnen kopen. Of 12 roze koeken. Of 20 zakken cornuco's met pindasmaak of was dat nou de naam en de prijs van zeg 20 jaar geleden?

Maar. Ik heb dus een boek van Sonja Bakker gekocht. Manlief wierp er een blik in en werd helemaal blij toen hij als tussendoortje een mini-magnum mocht. Helaas viel de avondmaaltijd (1 wrap met geitenkaas) dan weer tegen. Qua hoeveelheid dan.

Maar goed. Zaterdag boodschappendag. Kom bij ons in de supermarkt kijken hoe manlief met Sonja onder zijn arm de rekken afstruint. In de tussentijd eet ik gewoon alleen nog maar mini-magnums, dan zit ik zeker goed.

dinsdag 28 juli 2009

Ballentijd

Het is vakantie, het regent en je hebt het binnen helemaal gehad. Op naar de Ikea dus. Ballenbak met ijsje achteraf voor 50 cent per kind. Hopla, zomaar twee kinderen onder de pannen.



Omdat Q nog te klein is en ik te groot, moeten wij dan maar door de Ikea lopen. Best een lekkere droge wandeling, vonden we. En, zoals waarschijnlijk de bedoeling van de bedenkers van dit kindervermaak, loop ik zomaar tegen een paar leuke kussens op. Met zwarte, bruine en witte ballen. Leuk! Weer eens wat anders, dacht ik nog. Tot de vriendelijke cassiere me uit de droom hielp: "Past ook leuk bij uw shirt mevrouw!" Mhmh. Bloos.

De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot was: ik breng ze terug. De tweede was: dan maar een leuke foto voor op mijn blogje. Met dank aan Janick. Ook omdat mijn hoofd er niet op staat.

 
(Rechts: voor de duidelijkheid, dat hele dikke op de voorgrond, dat is het kussen, en NIET mijn buik, dat is namelijk dat platte ding erachter :-)
Onder: ook Q. doet vrolijk mee met de bolletjesenballetjesrage)




maandag 27 juli 2009

Heeft u dat nou ook?

Ik krijg de laatste tijd zoveel leuke emailtjes. Over acaiberry (wat is dat?) en uitnodigingen voor het casino. Mailtjes over hoe ik meer plezier aan sex kan beleven, snel af kan vallen en hoe mijn penis vergroot kan worden. En er staan wel duizend greetcards op me te wachten. Leuk! Maar ik open ze niet. Ben namelijk niet gek.

Overigens heb ik naast mijn gewone emailaccount ook nog, heel slim, een hotmail account dat ik gebruik voor de wisselende contacten zeg maar. Met de hoop dat de spam dus vooral in de hotmail terecht zou komen. Valt eigenlijk zat mee. Tot op een dag..

.. er een mailtje in mijn hotmailbox zat. Geen afzender en geen titel. Hmh. Dus wat doet een slimme meid die niet in zeven sloten tegelijk stapt? Juist. Die opent het mailtje. Waarop mijn pc heel grappige rode letters op mijn scherm toverde. In steenkolenengels met spelfouten. En heel veel leuke pop-upjes. Er was iets mis, stond er. Overbodige mededeling leek me. Ik stond mezelf al behoorlijk te vervloeken.

Maar goed. Ondertussen moest mijn pc dus nog wel weer aan de praat. En snel een beetje. Want ik moet wel aan mijn lezers denken natuurlijk… En omdat ik mijn man ook een lolletje gun en ik bovendien zelf even heel druk was met het bewerken van de betonnen buitenmuur met mijn voorhoofd heb ik de schat dus maar even een plekje achter mijn pc gegund. En na een half uurtje schelden en foeteren was mijn pc-tje weer helemaal gezond.


Hiep hiep hoera, Jeroen die geen Jeroen heet, wat moet ik zonder je! Als je wilt koop ik Acaiberry voor je.

donderdag 23 juli 2009

Complimentjes

Baby Q. moest een ponsplaatje laten maken in het ziekenhuis. Vanwege een ruisje in zijn hartje even langs bij de kinderarts. Er bleek (gelukkig) helemaal niks mis (hadden we ook niet verwacht, maar toch...) Dus stond ik gestresst van alle ochtendspits (die thuis, want op de snelweg was het ook vakantie), het zoeken naar parkeergarage, de juiste balie en dan ook nog de verzekeringspapieren, verwijsbrieven, rijbewijzen en sofinummers voor de balie.

Mevrouw, wat is de geboortedatum van uw kindje? Uhh... Tja, daar sta je dan, met een soort van blackout. April. Eh.. 12? Nee, 20! Jaar 2005! O nee, 2009. De vrouw achter de balie weet het aan de zenuwen om mijn verse baby'tje, en wellicht wat slaaptekort . "Ach moedertje, komt hij nog vaak 's nachts?" Nou, eeuh, nee, eigenlijk nooit. Mijn dochter uit 2005 wel, vannacht stond ze er ook weer, naast mijn bed. "O, heeft u er nog een dan, ik dacht dat hij de eerste was" riep ze me toe, waarbij ze me overduidelijk waarderend opnam, van top tot teen.

Kijk. Dat is nog eens een binnenkomer! Toen ook nog een knappe donkerharige arts me in het voorbijgaan broeierig aanstaarde was mijn dag helemaal goed. Niks midlifecrisis, niks pas bevallen huisslonsje, ik ben er weer helemaal bij. Was die dure blouse toch zijn geld waard.

Toen ik thuis kwam lag er een enquette in de bus. Van het ziekenhuis. Hoe de klantvriendelijkheid van het personeel was. Zou dat toeval zijn?

dinsdag 21 juli 2009

Ice Age

Met dank nog aan mijn werkgever voor de filmbonnen zijn we gisteren weer eens naar de bioscoop geweest. Met de oudste zoon, die mama een middagje helemaal voor zich alleen had. Ook wel eens lekker! Hij mocht kiezen, en zijn keuze viel op Ice Age 3.

Na veel gestress in de auto ("mama, weet je de weg wel?") en bij de kassa omdat Janick altijd bang is dat we te laat komen en het is me inderdaad een keer gebeurd dat ik precies op tijd voor de kassa van de verkeerde bioscoop stond, dus helemaal onterecht is die angst niet stonden we voor de ingang van de zaal.

Huh? Brilletjes? Dat is me sinds Jaws, zo'n 30 jaar geleden, niet meer overkomen. En dat was geen beste ervaring.

De techniek is echter sindsdien nogal vooruit gegaan en ik moet zeggen, het was super. Echt een hele vette (ik pas me snel aan) film, het zag er allemaal prachtig uit. En dat 3d dat droeg ook echt wel bij aan de spanning voor zoon. ("Mama, ik denk dat mijn zusje dit wel veel te eng zou vinden!"). Een beetje eng dus, maar leuk eng. En vooral heel grappig. Janick gierde het uit, keihard door de zaal.

En omdat we er op weg naar de parkeergarage langs kwamen, omdat ik aan de lijn ben, en omdat ze van die leuke Ice Age dingen verkopen, hebben we ons biosmiddagje maar even traditioneel bij de Mac afgesloten. In het speel"paradijs". Dat was overigens voordat ik zag hoeveel parkeergeld ik kwijt was, grrrrwhrgrgrumf.





maandag 20 juli 2009

Het was een lange dag...


De buikligging

Mijn zesjarige, de jongen die het soms heel grappig vindt om zusje van vier te laten brullen door haar babyborn af te pakken (en dan vooral als er vriendjes op bezoek zijn die ook graag meisjes plagen) , diezelfde jongen dus, staat in paniek voor de commode en vraagt me alsjeblieft te stoppen. Mama, hou ermee op! Het is zielig... Hij huilt!

En voor iedereen nou denkt dat ik Q. op zijn vermaanddag (3 maanden precies vandaag!) aan het pijnigen ben: ik heb hem na het badje even op zijn buikje gelegd. Dat MOET namelijk. Van het consultatiebureau. Dus doe ik dat. Want Anders. Anders leert hij nooit meer wat, de rest van zijn leven niet. Oke, oke, het was alleen om even de allernatste plekjes aan de achterkant af te drogen. En bovendien ziet hij er heel grappig uit, als hij pogingen doet om zijn neus uit het aankleedkussen te houden, haha.. vals he

Maar goed. Als ze er morgen over gaan zeuren verwijs ik gewoon naar Janick. Die vindt dat namelijk zielig, als baby'tjes huilen. Ik heb een tijdje getwijfeld of Janick's inlevingsvermogen wel genoeg ontwikkeld was, maar dat zit toch wel goed. En dat terwijl ik in zijn tijd ook al niet in de verplichte buikligging geloofde.

zaterdag 18 juli 2009

maandag 13 juli 2009

Het kraamtutje

Onze kraamverpleegkundige was best aardig. Wat een heerlijkheid dat er zomaar iemand kwam om voor mijn vuile was en mijn kinderen te zorgen, terwijl ik ingescheurd en uitgedeukt met mijn verse baby op de bank hing (waar is trouwens de tijd gebleven dat je verplicht 10 dagen het bed mocht eh moest houden??) Maar. Op dag twee waren we al wat meer aan ons hulpje gewend, en op dag drie begon ze me te irriteren. En elke volgende dag nog ietsje meer.

Die stem. En die stomme praat. De baby vond haar al onnozel, laat staan mijn oudste zoon, waar ze ongeveer dezelfde toon en tekst tegen gebruikte. Dochter voelde zich helemaal in haar babyrol, dus die was de enige die het wel waarderen kon. Pappalien en ik waren vooral erg opgelucht toen ze op haar een-na-laatste dag bij ons plots werd weggeroepen naar een bevalling.
Het heilige kruis kreeg ze na, zoals dat vroeger heette.

Maar nu heeft manlief gisteren wat filmpjes gebrand. Leuk, Q.’s eerste badje! Alleen who-de-fuck zie ik daar achter die weegschaal staan? Oei. Geluid uit. Arghhhh. Ik zou er een post-kraamdepressie van krijgen.

zaterdag 11 juli 2009

Bollo en andere gekken in pakken

We spelen aan tafel het "lief" spel. Dat wil zeggen, we ondervragen de kinderen om stiekum te weten te komen of ze op school en op de creche een beetje leuke juffen en meesters hebben. Vind je xxx (naam van de juffen op de creche) lief? Vind je papa lief? (controlevraagje) Vind je xxx (vriendje) lief? En de buurvrouw? En eh.... etc etc.

Roos vat het samen: “Ik vind iedereen lief, iedereen die geen pak aanheeft”. Wij zien het hele IT / CMG circus voor ons. En alle buurmannen die zo nodig in driedelig richting werk vertrekken ’s ochtends. En papa, twee keer per half jaar. Als hij tenminste zijn broekknoopjes nog dichtkrijgt.

Maar dan ineens valt het kwartje. Bollo! En Yellow. En Jul de Muis en alle andere vreselijk griezelige beren / beesten die zogenaamd leuk moeten zijn voor kinderen. Kom je ook eens gezellig naar een pretpark, vakantieoord of dierentuin, komt er zo’n dik pluche waggelend mormel naar je toe om je handjes te geven?!

Argh! Roos vindt het maar niks. Ook niet als het gewoon maar "mensen in pakken" zijn, zoals papa en mama hebben verteld – om het even wat minder eng te maken. Maar nu is het duidelijk hoor Roos. Je vindt ze NIET LIEF. En gelijk heb je. Wie deze onzin toch ooit bedacht heeft. Moet wel ergens uit Amerika komen lijkt me.


Waarschijnlijk staat er binnenkort voor Neverland ook een pluche Michael Jackson om de boel nog wat commercieler te maken?!

Foto-art


Met zijn eigen Vtech kindercamera gemaakt. Zeg nou zelf, artiestje(s) in de dop, toch?!


donderdag 9 juli 2009

Afzwemmen

De oplettende lezer zal zich misschien hebben afgevraagd hoe het afzwemmen is gegaan, precies middenin ons weekendje weg. Nou, ik weet het niet. Janick mocht namelijk niet, ik herhaal, niet meedoen. En ik ben er nog pissed over.

Op zich kwam het natuurlijk qua timing wel lekker uit, maar dat gezichtje van mijn ventje. Na het proefzwemmen stroomde de kleedkamer vol met kinderen die triomfantelijk de rekening voor het afzwemmen aan pa of moe toonden. Inclusief zijn vriendje, waarvan zijn ouders zelf al steeds zeiden dat ze niet geloofden dat hij het zou halen. En dat hij goed op Janick moest letten, want die zwom zoveel beter dan hij.

En daar kwam Janick. Als allerlaatste binnen, met een verdrietig gezichtje. Huh? Is Janick niet geslaagd? De meeste ouders hadden daar toch wel vertrouwen in. De afzwemjuf dus blijkbaar niet. "Ik weet niet wat ik fout heb gedaan, mama. " zuchtte hij gelaten en verstopte zich in zijn handdoek. Argh! Het zal mij een worst zijn dat hij na de vakantie nog weer 10 lessen moet gaan volgen, maar o, o, wat vind ik het zielig.

Zelf als kind was ik ook vaker verdrietig dan boos maar sinds ik zelf mama ben ik wat opvliegender. Plaatsvervangend rood aangelopen van woede been ik de kleedkamer uit op weg naar de juf om haar aan te vliegen, of op zijn minst het zwembad in te duwen (even kijken of ze zelf zwemmen kan?!) Nou, oke dan. Gewoon alleen even vragen hoe het nou toch kan.
Hoewel ik het wel weet, want Janick doet al net zo stom tijdens het proefzwemmen als ik tijdens de eerste 3 pogingen mijn rijbewijs te halen. Heel anders dan tijdens de les, zeg maar

Nouja. Hij is het al vergeten. Ik nog niet. Maar gelukkig is het nu zomervakantie. We gaan gewoon lekker zwemmen in het zwembad, want zwemmen, dat hij kan hij prima. En over een weekje of wat gewoon weer braaf de lessen volgen dan maar.

woensdag 8 juli 2009

I know nothink, I'm from Barcelona

Kom ik net op school aan om zoonlief naar zijn klas te begeleiden, lopen daar opeens alle meisjes in soort van prinsessenoutfits. Hier een daar een jongen met brandweerpak of als politieagent. Mijn zoon echter houdt vol dat hij er NIETS VAN WIST. Hij heeft zijn saaiste bruine shirt en donkergroene broek uit de kast gevist vanmorgen. Want hij WIST HET NIET MEER. En hij is er helemaal klaar mee, met dat verkleden

Bovendien bleek het vandaag feest, omdat de stagiaire (een blikkerig meisje van 18 waar ik nog nooit een woord mee heb kunnen wisselen) vandaag voor het laatst is. Huh? Zoon WIST VAN NIKS. Er worden allemaal duur ingepakte bonbonnetjes, bloemen en meer troep overhandigd aan de stagiare (die overigens wel heel blij kijkt, ze weet denk ik nog niet dat het een soort heilig ritueel is waar moeders en juffen elk einde schooljaar onder gebukt gaan).

Maar ja, zoon wist van niks, dus wij hadden geen kadootje. Maar ik weet het nu dus opeens wel. Moet ik dan alsnog met een kado op de proppen komen voor haar, misschien vanmiddag bij het ophalen? Of is dat net zo'n geval als opeens Michael Jacksons cd's gaan kopen en huilend naar zijn afscheid op tv kijken? Ik denk dat vanmiddag papa aan de beurt is om zoon uit school te halen. Die weet namelijk van niks.


maandag 6 juli 2009

En hier dan de foto's

Bij aankomst een ballonbeest naar keuze. Roos wil een hondje. En van mij mag het, zolang het een hondje is dat ik met een speldenprik leeg kan laten lopen. Tot zover alles dus goed. Maar toen Bollo bovenmaatse teddybeer met gekke kleren aan zich aan Roos probeerde te vergrijpen is ze krijsend afgedropen.


Onder: He, die bikini heb ik ook! (Alleen in de Hema)
















Lekker rondstruinen in het bos. Er liepen veel monsters en dino's. En natuurlijk een prinsesje en een stoere ridder die alle engerds met hun stokzwaarden hebben omgelegd.


Bij gebrek aan box werkt de bank ook prima . Jammer van die spuugvlekken erop. (Enne, leuk gepersonaliseerd shirt, Janick! :-)


Op verzoek van mama, die probeert een prijs te winnen in de Landal fotowedstrijd. "Doe eens iets liefs" was mijn (beetje vage)opdracht. En ze luisteren aardig, vind je niet?



En ook Q. heeft een leuk weekendje gehad.








zondag 5 juli 2009

Weekendje

We zijn er weer, terug van een weekendje Rabbit Hill. (Heb trouwens geen konijn gezien, nu ik erover nadenk, alleen een eenzaam eekhoorntje dat super gestresst stond te doen in de boom voor ons huisje) Ik zou er een leuk zonnetje met het getal 33 en een Celsius tekentje bij moeten zetten, maar weet helaas niet waar die knopjes op mijn toetsenbord zitten.

Na onze kinderen eerst met zijn drietjes op de achterbank te hebben gaargestoomd (de airco van manlief heeft een onderhoudsbeurtje nodig en eigenlijk zouden we ook wel een iets burgerbakkerige auto met meer ruimte achterin kunnen gebruiken tegenwoordig) kwamen we vrijdag op het park aan. Direct het buitenzwembad(je) in, waar we na een uurtje uit werden gejaagd door een soort van besnorde boswachter die vond dat onweer en zwemmen niet samengaan.


Eenmaal in de hut manlief uitgewrongen (tja, iemand moet de kinderen en de spullen van en naar auto en huisje sjouwen in de regen!) en een rondje gemaakt door de kamers. Nou ben ik nooit zo snel tevreden met die vieze kleine klerehokkies die ze zo leuk luxe bungalows noemen, maar een 8 persoonshuisje met 4 slaapkamers, dat is toch wel lekker ruim als je 2 kinderen en een baby hebt.

Bovendien was er een vaatwasser. Jammer dat ik geen handdoeken of theedoeken had besteld of meegenomen, maar ach, een kussensloop voldoet ook prima.

Ook een goeie vinding was om de oudste twee lekker boven te laten slapen zodat wij daar dus na bedtijd geen last meer van hadden. Jammer dat bedtijd voor Roos op vrijdagavond na veel geklier pas om 22 uur begon. Janick lag toen al (op eigen initiatief) braaf een uur of wat te slapen.


Zaterdag naar de "Indianentoren" zoals dochter het park sinds vorig jaar heeft gedoopt en sinds dat bezoek van vorig jaar elke dag om heeft gezeurd ("wanneer gaan we weer?"). Misschien dat het de jetlag was, maar opeens durfde ze nog maar de helft van wat ze vorig jaar durfde, dus bij een aantal attracties stond ze samen met mij en de buggaboo met daarin een half-blote maar nog steeds oververhitte Quintijn te wachten tot papa en Janick uitgeachtbaand, gedinoride en gereuzenrad waren.. Maar al met al was het toch weer een feest natuurlijk, voor de kindjes. En voor mijn spataders.


Zondag een dagje op het park, van speeltuin naar binnen zwembad naar speeltuin, met een tosti en een clubsandwich tussendoor (patat is lekker en makkelijk vakantieeten, maar het kwam inmiddels onze neus uit). En, wat ook een hele nieuwe maar bijzonder prettige ervaring was, ze konden lekker veel alleen op stap: buiten in het bos achter ons huisje bladeren van de bomen afrossen met een stok monsters vangen, of alleen naar de speeltuin aan de voorkant van ons huisje.

Dus papa en mama hebben zowaar weer eens wat van de Wimbledonfinales gezien! Jammer dat Q. nou net last kreeg van wat vastzittende poep en door de tie-breaks heeft heengebruld.


Morgen, als de vier wasjes gedraaid en gestreken gevouwen zijn, de tassen uitgepakt, de kinderen naar school en creche, man uitgewuifd voor een paar tweedaagsjes op zijn werk, baby gevoed en in slaap, dan zet ik de foto's over en krijgen jullie er wat beeld bij.


En dan nu even fijn de airco aanzetten in onze slaapkamer en languit op de bank. Want zo'n vakantiehut is leuk, maar je eigen huis met alles erop en eraan is toch wel zo prettig.

donderdag 2 juli 2009

Warm

Oef. Te warm om te bloggen. In ieder geval hier op mijn kamertje. Bovendien is dat kamertje redelijk overhoop gegooid door de schilders, zodat ik nu bovenop mijn bureau zit, voor het open raam zonder luxaflex, met mooi uitzicht (voor de vissers en kleine zwemjongentje hier tegenover dan ;-)

Dus. Geen lang verhaal. Wel een mooie foto. Van mijn dochter met haar eigen baby.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...