donderdag 25 juni 2009

Consternatiebureau doet relatiecontroles

Het consultatiebureau. Meer hoef je niet te zeggen, menig ouder zal je vol medeleven aankijken. En iedereen weet al waar dit blogje over gaat. Maar toch. Ik wil het ook even kwijt.

De tweede maand controle, bij de verpleegkundige. Q. was goed gegroeid, 60 cm en meer dan 5 kilo nu. Ik had commentaar verwacht op het eten (hoeveelheid en frequentie) maar dat was blijkbaar goed. Dus. Toen. Volgende punt.

"Jullie leggen hem toch wel op zijn buik he?!"
"Nee hoor, dan huilt hij veel te hard, dat vindt hij niet leuk".
Oei, dom. Nooit tegenspreken, alleen maar braaf knikken. En jawel hoor, toen begon het. Ze heeft heel duidelijk en vooral heel lang uitgelegd dat kinderen die niet op hun buik worden gelegd ("maar dan wel onder toezicht!") niet leren kruipen.
(Hmh. En de oudste twee dan? Nooit op de buik gelegd en, ojee, ze zijn zomaar vanzelf gaan kruipen, ruim voordat ze daar volgens het CB aan toe waren! )

Na het kruipstandje de vraag of we de opvang wel goed geregeld hadden. En, of meneer de pappa die er nu bij was elke week vrij had? En hoe we dat dan deden samen, deed hij ook wel mee in het huishouden?

Het moet niet gekker worden. Zometeen komt ze, net als 50 jaar geleden bij mijn moeder, ook tellen of ik genoeg rompertjes in de kast heb liggen?! Ik ben <&^vloek$(#^%vloek%$> al boven de 16, heb mijn lagere school afgemaakt en niet alleen al meer dan 13 jaar een vaste relatie met deze keurige meneer maar ook nog 2 andere kinderen redelijk netjes tot grote kleuters weten op te laten groeien.

Persoonlijk was ik allang blij dat Jeroen mijn techniek (braaf ja knikken en wachten tot de bui overdrijft) had overgenomen. Ik bedoel, een vader die de wijkverpleegkundige een blauw oog slaat, of erger nog, haar precies vertelt wat hij van haar en de regeltjes op het consultatiebureau vindt, dat staat natuurlijk ook niet zo mooi in het dossier van de kleine.

Maar goed. We hebben het gered, het hele kwartier. En toen de prikjes. Tenminste... "eigenlijk mag ik ze niet geven, want u hebt uw boekje vergeten mee te nemen".... Arghhhhhhhhhhhh.
Omdat ik zo gespitst was op het meenemen van dat ding, heb ik het al dagenlang zo vaak op verschillende voor de hand liggende plekken klaargelegd dat ik het dus inderdaad gewoon vergeten ben. Gelukkig was ze vergevingsgezind en kreeg ons kleine vriendje toch twee prikken. Au! Recht in mijn moederhart.

9 opmerkingen:

  1. Amaai, wat moeten die wel allemaal niet weten? Dan valt het hier precies nogal mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hier is het ook al zo'n drama. Of ze zijn te licht of te zwaar....pfhhh Het is gewoon een complot ;-)Ik vraag me elke keer weer af, wat doe ik hier toch??

    BeantwoordenVerwijderen
  3. BE LACHE LIJK wat een gezeik, ik heb er altijd een hekel aan gehad ,mijn oudste is in Frankrijk geboren en daar doen ze niet aan die onzin veel relaxter allemaal. Nr 2 hier werd geboren en bij mij kwamen ze dus net als bij je moeder destijds kijken of ik wel alles had ja en of ik er klaar voor was...ik viel achterover van verbazing !

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja dat is nieuw. Ik wist het ook niet, maar ze doen tegenwoordig bij deze controle een soort onderzoekje naar de huiselijke situatie. Of je tevreden bent over je huis, of je relatie lekker loopt etc "omdat dat ook invloed heeft op zijn ontwikkeling". Nou ja anyway fijn dat ie goed gegroeid was. En wel even op zijn buik leggen, anders wordt het helemaal niks *proest*.
    En sterkte met je hand!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het lijkt wel of ze daar bij het cb steeds gekker worden!
    Ik irriteerde me altijd aan die muts die mijn kids moest wegen, die wist alles altijd beter, de arts zelf viel reuze mee, en zei bij de 3e; Je hebt er al 2, dus je weet wel hoe je de 3e moet opvoeden, hij krijgt van mij alleen zn prikjes.

    Nee, ik weet wel dat ik stond te juichen toen ik er niet meer heen hoefde :0)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. O, o, ik zie het al helemaal voor me!

    Vergeet het snel! Vast een persoontje die zelf een verschrikkelijk saai (vrijgezellig) leventje heeft. Ze wilde natuurlijk dolgraag weten, hoe jij dat nu allemaal doet... Een leuke vent, baan, nog twee kindjes, huishouden....

    Tja, probeer er nu maar om te lachen. Knik braaf ja en amen en het volgende bezoek is misschien zooo voorbij....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. oh HELP zoooooo herkenbaar
    ik schiet meteen in pre dan wel postconsultaieburo depressies ...soms zelfs beide ;-)
    Ik krijg al dagen van te voren last van rode bultjes,elk kind van mij doet het niet goed, te dun te lang slapen, te veel fruit eten, de ander weer te weinig.. als ik er zo over nadenk is het bepaald een wonder dat hier al een van 14 jaar en 10 jaar rond loopt :-D

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Na bij twee kinderen gehoord te hebben dat ze doof waren (en dus nooit fatsoenlijk zouden praten), ging ik met nummer 3 alleen nog maar voor de prikken. Wonder boven wonder zijn mijn kinderen 3 van de weinigen die het hebben gehaald zonder zelfs maar aan buisjes te denken! Dus ja, ik leef met je mee. Maar het is een keuze om te gaan, onthou dat!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. En daar sluit ik me graag bij aan !! Het is een KEUZE om te gaan, ook al stellen zij het graag anders voor ... De huisarts kan die prikken naar zijn praktijk laten komen en dan doet hij dat gewoon zélf en ook GRATIS - alleen betaal je wel het constult natuurlijk, maar dat wordt grotendeels vergoed door het ziekenfonds natuurlijk - dus wat is die paar euro voor een blije mama en een blije baby ???

    BeantwoordenVerwijderen

Laat maar horen!

Sneeuwmama

Hard denkend over een nieuwe blognaam, nieuwe blog, kwam ik er achter dat ik deze nog niet op kan geven. Het Mammalienen is gewoon nog zo...