maandag 29 juni 2009

Draken en andere cadeau's



Links: Onze drakendoder in opleiding is voor dit tentamen nog niet helemaal geslaagd. Nog even dooroefenen boy! (Of kwam het nou toch die rot-mama die weer in je oogjes flitste? :-)



Rechts:
Kereltje in het (Ikea-zachte-binnen)gras. Wie herkent zijn pakje?


zondag 28 juni 2009

bacteriebeestjes

Hier dan toch nog even de foto. Omdat hij zo
leuk is (-:


Doet gelukkig al minder pijn, lang leve de antibiotica. Ik kan zelfs mijn vinger al weer een beetje buigen. En dat is toch wel zo handig bij het verschonen van de luiers...

zaterdag 27 juni 2009

en weer uhl

geen foto dit keer, maar reken maar dat het er nog steeds goor uitziet! dikke hand, dikke vinger, pijn, enorme rode rand en de rode streep richting oksel waarvan de vorige arts had gezegd dat dat een reden was om weer terug te komen..

bij de weekendha weer het verhaal gedaan -het systeem had het ook opgegeven, dus ze konden het niet terugzoeken - opnieuw opengesneden en leeggedrukt en verbonden, en andere pillen omdat het nu overduidelijk een bacteriele infectie was ipv een overgevoelige reactie..

hmm. en nu ben ik het zat, morgen wil ik niet twee uur van mijn dag kwijt zijn aan weekendartsen in lutjebroek en weekendapothekers in mijlen-op-zeven. en vooral ben ik het zat alles met maar 1 hand te doen...

vrijdag 26 juni 2009

uhhhl

zo heb je niks, zo zit je hand in het verband. vandaar even zonder hoofdetters en met tikfouiten.

Zie hier de mysterieuze bult (uhhl=bah) die ik sinds een dag of twee heb. zomaar vanzelf gekomen. eerst een klein bulthe, en steeds groter, paarser... huisarts riep iets donderdag over een bloedblaar en gaat vanzelf over, maar de dag erop was hij alleen maar groter en paarser en deed pijn.

net langs de weekendarts, en die had nog nooit zoiets gezien.... even gebeld met dermatoloog, ws een prik van een gek beest? met vreemde a;;ergische reactie..

hm. nu dus open bult met stevig verband en pilletjes.. rust en omhoog houden dat ding - de hand - en maar duimen met een hand dat het morgen over is!!

donderdag 25 juni 2009

Consternatiebureau doet relatiecontroles

Het consultatiebureau. Meer hoef je niet te zeggen, menig ouder zal je vol medeleven aankijken. En iedereen weet al waar dit blogje over gaat. Maar toch. Ik wil het ook even kwijt.

De tweede maand controle, bij de verpleegkundige. Q. was goed gegroeid, 60 cm en meer dan 5 kilo nu. Ik had commentaar verwacht op het eten (hoeveelheid en frequentie) maar dat was blijkbaar goed. Dus. Toen. Volgende punt.

"Jullie leggen hem toch wel op zijn buik he?!"
"Nee hoor, dan huilt hij veel te hard, dat vindt hij niet leuk".
Oei, dom. Nooit tegenspreken, alleen maar braaf knikken. En jawel hoor, toen begon het. Ze heeft heel duidelijk en vooral heel lang uitgelegd dat kinderen die niet op hun buik worden gelegd ("maar dan wel onder toezicht!") niet leren kruipen.
(Hmh. En de oudste twee dan? Nooit op de buik gelegd en, ojee, ze zijn zomaar vanzelf gaan kruipen, ruim voordat ze daar volgens het CB aan toe waren! )

Na het kruipstandje de vraag of we de opvang wel goed geregeld hadden. En, of meneer de pappa die er nu bij was elke week vrij had? En hoe we dat dan deden samen, deed hij ook wel mee in het huishouden?

Het moet niet gekker worden. Zometeen komt ze, net als 50 jaar geleden bij mijn moeder, ook tellen of ik genoeg rompertjes in de kast heb liggen?! Ik ben <&^vloek$(#^%vloek%$> al boven de 16, heb mijn lagere school afgemaakt en niet alleen al meer dan 13 jaar een vaste relatie met deze keurige meneer maar ook nog 2 andere kinderen redelijk netjes tot grote kleuters weten op te laten groeien.

Persoonlijk was ik allang blij dat Jeroen mijn techniek (braaf ja knikken en wachten tot de bui overdrijft) had overgenomen. Ik bedoel, een vader die de wijkverpleegkundige een blauw oog slaat, of erger nog, haar precies vertelt wat hij van haar en de regeltjes op het consultatiebureau vindt, dat staat natuurlijk ook niet zo mooi in het dossier van de kleine.

Maar goed. We hebben het gered, het hele kwartier. En toen de prikjes. Tenminste... "eigenlijk mag ik ze niet geven, want u hebt uw boekje vergeten mee te nemen".... Arghhhhhhhhhhhh.
Omdat ik zo gespitst was op het meenemen van dat ding, heb ik het al dagenlang zo vaak op verschillende voor de hand liggende plekken klaargelegd dat ik het dus inderdaad gewoon vergeten ben. Gelukkig was ze vergevingsgezind en kreeg ons kleine vriendje toch twee prikken. Au! Recht in mijn moederhart.

dinsdag 23 juni 2009

Afzwemmen en vakantie

Oja, en ben nog iets SUPERSTOMS vergeten: ik heb een weekendje vakantiepark geboekt, precies om de zaterdag heen dat Janick waarschijnlijk af mag zwemmen voor zijn A diploma....



Hoe zeer we ook uitkeken naar het proefzwemmen en hoopten dat hij dan ook echt goedgekeurd wordt voor het afzwemmen - mocht het nu toch niet doorgaan dan is dat opeens ook weer niet zo heel erg en kunnen we gewoon met een gerust hart uitslapen in ons vakantiehuisje, de zaterdag.



Mocht hij er na anderhalf jaar ("dat is het gemiddelde, mevrouw, en we leveren WEL kwaliteit af!") toch aan toe zijn, nou, dan rijdt Mammalien wel even heen en weer, om 6 uur 's ochtends.. Zijn we tegen koffietijd wel weer terug bij Jeroen en de andere twee kindjes. En dan kan Janick eindelijk ook eens legaal zonder bandjes in het diepe!

maandag 22 juni 2009

Stom

Ik heb het stomme stokje dat Novy in de lucht heeft gegooid maar eens opgevangen. Komt ie:

  • dat ik ook bang ben voor de Mexicaanse
  • dat de studie informatica best leuk was maar dat ergens op een suf kantoor over suffe automatiseringsvraagstukken nadenken stomvervelend is het werken in de IT me wat tegenvalt (en dat ik dat dus niet op mijn 18e had voorzien, anders was ik wel iets gaan studeren waar je wel iets zinvols mee kunt gaan doen :-)
  • dat ik in mijn zwangerschapsverlof nog niet heb nagedacht over wat ik wil doen als het verlof weer een keer voorbij is
  • dat ik in mijn zwangerschapsverlof steeds niet toekom aan die enorme “to-do” lijst die ik had gemaakt toen ik nog werkte
  • dat ik uberhaupt probeer in mijn zwangerschapsverlof iets anders te doen dan te herstellen en vooral te genieten van mijn kleintje
  • dat er op www.alles-ueber-kinder.net bij lange na niet zoveel mensen komen als op http://www.allesoverkinderen.nl/
  • dat ik nauwelijks van mijn zwangerschapskwaaltjes en bevallingsverwondingen af ben en er nu al met heimwee aan terugdenk
  • dat ik dat hele feest nog wel een keer wil meemaken maar een totaal van vier kinderen wel erg veel vind en bovendien al veel te oud aan het worden ben
  • dat de bikini-challenge van Special K geen chocola en dame blanche met pannenkoeken voorschrijft
  • dat vrouwen geen haar meer mogen hebben op de plaatsen waar dat van nature wel groeit
  • dat ik - vooral in de zomer- toch ook braaf mee scheer, wax en epileer omdat ik er niet als een behaarde pot uit wil zien te slap ben om af te wijken van de public opinion
  • dat ik “Het Zwangerschapsboekje” van Q. heb ingevuld na een paar glazen rode wijn
  • dat vriendjes van Janick altijd hier moeten spelen en hij nooit daar heen wil
  • dat Roosje dolgraag bij andere kleine meisjes thuis wil spelen maar ik dat eigenlijk niet aan andere moeders durf te vragen
  • dat dit lijstje alleen maar over mezelf en mijn kinderen gaat en ik geen benul heb van wat er zoal in de buitenwereld gebeurt
  • dat mijn dochter op haar nieuwe creche niet helemaal lekker in haar vel zit, en dat ik dat bij de juffen maar niet aan het verstand krijg / de juffen er geen aandacht aan willen besteden. En omdat ik niet veel stommers kan bedenken, stop ik hier mijn lijstje en stuur ik het stokje dan maar eens door aan ….

    Tadatataaaa…. Jeanette!!

Ook zo eentje

"Wat een schatje. Ik wil later ook kinderen. Zo eentje."

Aldus de ijsjesverkoper tegen zijn collegaatje over mijn dochter. Kijk, dat doet het goed bij mamalien.

Veel succes, ijsjesverkoper. Je bent een knappe jongen, dus daar zal het niet aan liggen. Maar maak er fijn zelf eentje want de mijne krijg je niet, die houd ik zelf.

PS. voor iedereen die mijn blogjes over lijnen heeft gelezen: ik heb alleen een ijsje voor mijn dochter gekocht, Q. en ik mochten toekijken hoe zij hem naar binnen zat te werken.

zaterdag 20 juni 2009

Gezellig

Afstudeerpicknick van mijn nichtje. Kreeg zomaar een beetje heimwee naar mijn eigen studententijd (in de prehistorie, zeg maar). Het was erg gezellig, en wat een aardige, slimme mensen. Open en eerlijk, met veel talent maar zonder kapsones!







En, opeens zag ik mijn kindjes voor me, over een jaar of wat. Soms heb ik vreselijke visioenen van scooterjeugd die bij de patatzaak hangt, arrogante wannabee-gooise-meiden met veel opsmuk en weinig inhoud. Maar zo kan het dus ook.

woensdag 17 juni 2009

Spionage

Mijn zoon is zes, zit in groep twee en hij doet leuke dingen op school. Denk ik, want hij gaat er graag naar toe. alleen ik heb geen idee wat dan, want hij zwijgt als het graf over zijn leven zonder mij. Als ik hem uit school haal probeer ik allerlei ondervragingstechnieken op hem uit, maar met weinig succes. Hij lijkt op mij mijn oma, die hoorde alleen wat ze wilde horen en gaf ook nooit antwoord als ze er geen zin in had.

En Janick’s juf is een aardig mens, maar heeft blijkbaar een pact met mijn zoon, want zij is niet echt van de meest mededeelzame tegen de ouders over de dagelijkse liflafjes. Ze praat vooral met en tegen de kleuters. En als ik eerlijk ben is dat natuurlijk helemaal terecht.

Alleen… ik ben zo godsgruwelijk nieuwsgierig! Ik pleitte daarom altijd voor een ieniemienie lichtgewicht webcam op het hoofd van mijn zoon. En een op het hoofd van de juf (mag uit in haar lunchpauze). Kan ik fijn de hele dag mee kijken en luisteren. Zonder dat ik me er mee kan en vooral hoef te bemoeien. En als hij gaat zeuren zet ik hem gewoon uit.

De webcam is helaas niet goedgekeurd. Maar ik heb wat anders bedacht. Per september volgend jaar heb ik een wandelend spionnetje, een meter en een centimeter of vijf hoog, twee staartjes in zodat de oortjes goed kunnen horen en de oogjes goed kunnen zien. En ik moet dan even wachten tot ze ’s middags weer thuis komt, maar dan weet ik ook alles wat er gebeurd is, en vooral wat Janick heeft gedaan….

Quintijn slaapt door

De hele dag, en 's nachts ook al, maar nu *en dat is nieuw en bijzonder plezierig voor de paps en mams* zonder dat hij middenin de nacht met honger wakker wordt. Yeah! Quintijn slaapt door! Met 8 weken, dus nog net iets eerder dan broer en zus.

Sinds een week of twee hebben we hem verbannen naar zijn eigen kamertje. Ik werd er gek van, zo'n baby in mijn slaapkamer. Bij elk piepje, echt of door mij gedroomd, stond ik naast zijn bed te wapperen met een fles, terwijl meneertje gewoon heerlijk lag te slapen. Heeft ie van zijn vader, die sliep ook al wekenlang door elke nachtvoeding heen.


Dus... om een uur of 11 ’s avonds duwen we hem een flinke hoeveelheid melk in zijn mik en gaan we allemaal slapen. En ’s ochtends vroeg, als de vogeltjes en mijn oudste zoon mij weer hebben wakker gezongen, vind ik Q. in zijn ledikantje. Dan ligt hij heerlijk rond te kijken, produceert een lachje als hij me ziet en ligt bescheiden te wachten tot het zijn beurt is en ik een flesje voor hem maak. Superbaby, toch?

dinsdag 16 juni 2009

Broodplankje

Hmh. Krijg net een berichtje van CZ, "er lijken soms bij de beoordeling van het brood eten dingen verkeerd gaan in de software. De technici zijn hiermee bezig". Oei. It-ers. Daar heb ik geen vertrouwen in, en ik kan het weten!



richtlijnen:
20-50 jaar: 5-7 snee
50-70 jaar: 4-6 snee
ouder dan 70: 3-4 snee



Wisten jullie dat er in de hele stad in alle kledingzaken lachspiegels hangen in de pashokjes? Alsof je 10 kilo dikker bent dan je denkt zeg maar. En niet op alle plekken hoor, maar de borsten en de dijen, de rug en de bovenbenen zien er niet meer uit. En ook in de pashokjes voor het sterke geslacht trouwens, kwam manlief achter. Oja, en ze hebben bij de heren opeens alle shirts van een verkeerd kaartje voorzien, de maatjes L zijn eigenlijk gewoon maatjes S. De breedte dan, lengte valt gewoon net als altijd.



Ik heb zelf gelukkig nog wel een paar mooie schoenen gevonden en een witte zomerjurk. Van Sandwich, die weten hoe ze vrouwen blij moeten maken met de maatjes die ze in de kleding naaien.

zondag 14 juni 2009

Strijd tegen de kilo's

Al bijna een week zoem ik de mantra Ik-mag-heb-geen-zin-in-chips- stroopwafels- appeltaart - patat met mayo-roze koeken- engelse drop (de zwarte) - slagroomtaart - chocolademelk met slagroom - slagroomsoesjes - caramelvla met slagroom - slagroomijs - big mac - frikadel speciaal - mergpijpjes - bonbonbloc - zeefruit chocola - witte chocola -butterscotch chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola - chocola ...

En het ging nog goed ook. Tot ik op de site van CZ de gratis persoonlijke "dieetcoach" tegenkwam. Deze digitale griezel, die mij alleen maar kent van de iets te positief ingevulde wat-heeft-u-de-afgelopen-drie-dagen-gegeten-enquete, wist mij te vertellen dat 4 armzalige sneetjes volkoren brood met karige vetarme rosbief en appelstroop (voor het ontbijt en de lunch samen!) TE VEEL zouden zijn?!?

Uit frustratie heb ik gisteren een hele zak chips en 3 bonbonblocs, 4 magnums, een appeltaart en twee-en-eenhalve liter slagroom weg zitten werken. Bedankt, dieetcoach!

zaterdag 13 juni 2009

Gepromoveerd

We kijken op zondagmorgen naar een sprookje op tv. Ondanks de mooie beelden is het verhaal toch wat ingewikkeld en niet zo vrolijk. De kleine zeemeermin die transformeert in een prinses was al redelijk onbegrijpelijk. En zere voeten hebben, dat is ook niet leuk. En afgewezen worden door je grote liefde? Hm. Zijn sprookjes wel gezellig?



En dan kiest de prinses voor het leven van haar prins boven het hare en gaat dood. De volgende scene, een doorzichtig meisje met vleugeltjes stijgt op uit zee en verdwijnt naar de regenboog. Een emotioneel moment, waar mama's vol hormonen natuurlijk een traantje wegpinken. Zoonlief is wat nuchterder. Hij roept blij en opgelucht met deze nieuwe promotie: he, mama, nu kan ze ook nog vliegen!!

Zonder (zij)wieltjes

Ach wat zou het leuk zijn als ik nu een filmpje had kunnen plaatsen, met geluid. Maar helaas, ik had mijn handen vol en bovendien zou het opgetogen gegier van mijn dochter vast onhoorbaar zijn door mijn piepende longen. Want..

Roos fietst namelijk voor het eerst zonder zijwieltjes. In het parkje bij ons aan de overkant. Lange brede paden (af en toe een hond of kinderwagen ontwijken) zodat ik er (in theorie) nog goed naast kan blijven lopen. Eh.. rennen. Hijg! Steun! Puf. En dat terwijl de hechtingen nog maar nauwelijks zijn opgelost en mijn niet-meer-zwangere-buik nog zo'n beetje op mijn knieeen hangt.

Maar, met Roos ging het super! De
BikyBiky om, mama aan het handvat en ... ze fietste eigenlijk zo weg. "Laat me los!" commandeerde ze. En al snel kreeg ze door dat het wel heel grappig is als je moeder je niet bij kan houden. Dus het tempo werd opgevoerd. Steeds harder, gierend als een dolle puber. En omdat je als moeder moet kiezen tussen zelf een hartaanval vanwege ongetraind de 100 meter rennen of een bloedende knie met kiezeltjes bij je peuter, dan eh... Nouja. Hijg.

Morgen mag papa.

donderdag 11 juni 2009

Pilletjes en dokters

Vannacht werd ik net uit mijn eerste slaap gewekt door een enorm gegil. Huh? Welk kind? O, Janick. Oorpijn!! Het arme ventje wist niet waar hij het zoeken moest van de pijn. Dus ik op weg naar de paracetamol.

Maar paracetamol, dat is VIES. In vast vorm, in water opgelost, zetpillen mogen al jaaren niet meer en sinaspril met speciale kindersmaak is zo mogelijk nog smeriger dan gewone grote mensen paraceta's. Liever pijn dan vies, koos zoon. Zucht. (Inmiddels heb ik een fles paracetamol met frambozensmaak ingekocht, dat schijnt beter te gaan.)

Gelukkig was hij bij de dokter vanmorgen ineens wel heel stoer. Ging er gewoon heen zonder protest (het enige bezwaar: "maar dan kom ik te laat op school!!!!!") en legde dokter zelf uit wat er aan de hand was. Ze mocht ook zomaar in zijn oor kijken. (Daar is hij dus sinds zijn laatste bezoek 3 jaar geleden wel op vooruit gegaan!)

En, ook gelukkig, was er geen ontsteking te zien. De zelfs de door de dokter aangeraden neusspray gaf geen enkel probleem. Niks vies, niks eng, het was alleen maar grappig, zoals dat kriebelde toen hij het er zelf enthousiast inspoot.

dinsdag 9 juni 2009

Mijn lievelingszakje

Als een broedse pimpelmees speurt Janick de grond af naar mooie spullejes om mee te nemen naar zijn nestje. De mooiste dingen geeft hij weg aan zijn favoriete vrouwtje moeder of oma. Zo heb ik thuis een vaas vol met schelpjes en ligt er in de achterbak van mijn auto een grote berg met denneappels (zijn vriendje "dennie" en al dennies vriendjes).

En als we het wagen, in alle onschuld overigens, een leeg plastic zakje of een deel van een
inpakpapiertje weg te gooien, breekt de pleuris uit: dat is mijn lievelingszakje! Mijn lieffie! Weeeehhhhhh! Oef...

' s Avonds na kinderbedtijd kom ik altijd lotgenoten moeders van andere jongens tegen op de vuilstort. We wisselen tips uit, en verzekeren elkaar dat het heel normaal is en vaak voorkomt op deze leeftijd. Maar voor 10 punten:
-hoe heet deze ziekte?

-waarom doen ze het?
-en belangrijker nog, wanneer gaat het weer over??

Verlof

"Waarschijnlijk uit angst dat we met een delegatie bij haar thuis zouden komen had ze al direct na de geboorte aangekondigd dat ze de baby binnenkort op het werk zou komen showen. Jammer, want we hadden het daar thuis wel eens willen bekijken. Kom je ook nog eens ergens anders, toch, en dat in werktijd?

Maar goed, er werd een kaart gekocht en geld ingezameld. En ja hoor (wakker geschud door ons mailtje over een cadeau) daar kwam ze aan... Scheefgezakte baby in een bakkie, haar.. euh.. zijn ogen dicht, dus daar was verder niet veel aan te zien. Moeder zelf stond er wel vol vertedering naar te kijken. Heb haar gefeliciteerd en ben in een hoekje met wat andere kerels de verplichte taaie beschuit met muisjes weg gaan zitten werken. Heb het maar aan de jonge vaders en de vrouwen op de afdeling overgelaten om tegen de slapende baby te kirren en aan de mama enthousiaste vragen te stellen over dingen als babyvoeding, bevalling en doorslapen.

Prima hoor, dat mensen kinderen willen. Maar ik heb er helemaal niks mee, met baby's. Maar wat een verlof die meid heeft, dat is niet normaal meer! Eerst ben je lekker zoveel weken vrij voor de baby er is, en dan krijg je nog eens zoveel maanden verlof na de geboorte. Dat zou ik ook wel willen! Lekker uitslapen, de hele dag een beetje thuis met een boekje op de bank, af en toe eens een klusje doen waar ik nooit aan toe kom.

Eigenlijk gek dat ze er niet echt uitgeslapen uitziet, na zoveel weken vrij..."

vrijdag 5 juni 2009

Schattigheid


Mijn kindjes zijn ochtendkindjes, net als ik zelf een ochtendmens ben. Ze zijn in de ochtend duidelijk schattiger dan rond avondetenstijd/bedtijd. Of zou dat aan mijn korte lontje liggen dat zo in de namiddag echt wel op is?



In ieder geval zijn ze 's ochtends echt superschattig.. Als ik rond 7 uur mijn bed uitval (toch maar weer mooi 2x3 uur slaap gehad!) hoor de oudste in zijn kamer spelen, ondertussen een schattig liedje neurien. Hij kijkt me aan en ziet er schattig uit met zijn gisteravond-met-nat-haar-gaan-slapen-hoofdje.



Een kamer verderop hoor ik onze schattige dochter, ook onder het spelen een schattig liedje aan het zingen. Janick gaat eens kijken en lokt haar mee naar de schattige babykamer waar ik inmiddels onze kleinste schat een luier aan het aandoen ben. Hij zingt dan nog wel niet, maar heeft duidelijk een goeie bui en kijkt me met zijn blauwe oogjes echt superschattig aan. Met zijn drietjes staan we dan naast de commode zijn schattigheid te bewonderen en zingen driestemming een mooi babylied voor hem (gelukkig voor jullie zit er geen geluid bij deze blog).



Eenmaal beneden, aangekleed en gevoederd wil dochter natuurlijk ook nog even de baby op schoot. En zeg nou zelf, is dit geen schattig tafereeltje??

woensdag 3 juni 2009

To-thuisblijfmoeder-or-not-to-thuisblijfmoeder

Vandaag, zomaar een moeder op het schoolplein:

- Dus jij GENIET van het thuisblijven bij de kinderen? waarbij ze me een beschuldigende blik toewerpt
- Eh.. ja! Eigenlijk bevalt het me prima.
- Ja NU NOG WEL JA. Maar zometeen... weet je wat IK VIND?
- Eh.. ja, dat denk ik wel. Het is een nogal veelgevoerde, uitgekauwde discussie met een veel te vaak gehoord argument, maar als je het graag wilt mag je het er nog wel eens uitgooien.
- "Je stompt zo AF, met kinderen thuis. Als je werkt kun je tenminste weer eens een NORMAAL gesprek voeren".
- Aha. Juist ja. Daar zou ik inderdaad ook last van krijgen als ik jouw man, kinderen en sociaal netwerk had! Maar misschien kunnen we eens van baan ruilen? Ben erg benieuwd naar wat jouw collega's te vertellen hebben!

Maar oke, omdat ik in mijn proefverlof zwangerschapsverlof blijkbaar moet oppassen dat ik niet vreselijk vervreemd van de grote-mensen-wereld heb ik maar eens een rondje weblogs gelezen, geschreven door andere vrouwen (medemoeders, dat dan weer wel). En dat was goed. Ik heb twee nieuwe dingen geleerd:

  • Ik moet een BH kopen van Marlies Dekkers (begreep ik uit de reacties op 
  • Er is een veel interessantere verkiezing dan die Europese van morgen, lees . Stem op 

Ik heb voor deze van Isaac Israels gekozen. Lekker zonder knellende (veel te dure) bh-bandjes, even helemaal ontspannen met een goed boek. (Ik blijf dromen. Misschien lukt het over een jaartje weer, dat momentje voor mezelf..)

dinsdag 2 juni 2009

Darwin en de kinderpoep

"Ik zal blij zijn als dat eerste half jaar voorbij is", hoorde ik een moeder laatst zeggen. Niet mijn moeder hoor. Die snapt dat niet, net als ik het ook niet begrijp. "Kinderpoep, dat is niet vies!" roept mijn moeder bijvoorbeeld, al zolang als ik me kan herinneren.

Nou denken veel mensen, inclusief de papa van mijn bloedjes, daar toch heel anders over. En ik zelf ben er ook niet echt van gecharmeerd als Janick van 6 de wc weer eens vergeet door te trekken (of erger nog: een van zijn vriendjes!), maar zo'n baby-tje met een vieze luier, ach.. nee. Dat vind ik niet erg. Integendeel. Een paar weken geleden stond ik nog naast mijn kraambed met mijn neus in een volgeplaste luier gelukzalig te stralen. Ha! Zo rook het inderdaad. De geur van verse baby. Was het alweer bijna vergeten.

En als jullie nou toch denken dat ik gek ben, dan doe ik nog maar wat bekentenissen:

Doorslapen, dat is het fijnste wat je je voor kunt stellen als je kleintje je voor de derde keer op een nacht wakker brult, maar als je over de ergste slaap heen bent schrijf je zomaar ineens in je weblog
dat zo'n nachtvoeding eigenlijk ook wel wat heeft

En nog een: reikhalzend zit je met je logge lijf na 9 maanden van misselijheid, maagzuur en een verweekt bekken uit te kijken naar de bevalling (ik schreef het zelf nog in
wanneer komt ie nou?), een paar weken later ben je alles vergeten en denk je toch alweer met weemoed terug aan hoe bijzonder het was, zo'n kindje in je lijf.



Ik glimlach dan ook weemoedig bij het zien van zwangere buiken in het park. En hoewel de laatste echo bij de gynaecoloog een keurige gezonde baarmoeder liet zien, vond ik hem zelf wel erg leeg en miste ik de kleine trappelaar die daar op alle vorige echo's zo leuk te zien was.

Mooi, hoe dat werkt, de natuur.

maandag 1 juni 2009

Zon, water, zand en een beetje verkering




Lekker dagje hoor. Roos en Janick hebben plastic eendjes gevangen, lekker geknoeid met water en zand, van enorme glijbanen afgegleden etc etc. Papa en mama hebben samen met Q. heerlijk in de schaduw zitten luieren.
Oja. En Janick heeft een lief vriendinnetje opgedaan. Een meisje dat heel graag met hem wil spelen, er lief uitziet en dat van (plastic) salamanders en hagedissen houdt. Dat was boffen!
Het viel dan ook niet mee om afscheid te nemen toen we weer naar huis moesten...