vrijdag 30 januari 2009

Liefdesbrief

Na een flinke aanvaring met zoonlief vanmiddag kreeg ik net voor hij ging slapen nog dit prachtige stukje poezie:


"Ja mama, lief he! En ik ben heel knap, want ik kan niet alleen letters lezen, maar ik kan ook letters schrijven!"

woensdag 28 januari 2009

3d echo


Hier het resultaat van de 3d echo van gisteren. Ventje is als een echte ster niet echt gecharmeerd van camera's of houdt gewoon van een lekker geborgen plekje, want hij zat met zijn neus tussen mijn placenta en de navelstreng, en met zijn armpje voor zijn hoofd.


Ondanks het gemopper van de echoscopiste, de aanmoedigingen van papa, en de gymnastische bewegingen van mama hebben we niet meer kunnen zien dan dit stukje van zijn gezichtje. Toch eigenlijk wel heel lief, vind je niet? En wat een spierballen!


maandag 19 januari 2009

Onafscheidelijk

Als Roos 's ochtends wakker wordt gaat ze eerst langs grote broer, om te kijken of die beschikbaar is. Hij kan (of wil) haar dan nog wel niet áltijd helpen bij de praktische uitvoering van haar plannen, en en deelt per ongeluk wel eens een kopstoot uit, maar is wel in voor een lolletje en zeurt tenminste niet zo over dingen als gezond eten of speelgoed opruimen als papa en mama.

Of ze nou samen echte toverdrank maken met appelsap en roosvicee uit de koelkast ("doekje, we hebben een doekje nodig, Janick!") of een fantasiespel bedenken. "Kom Roos, we gaan trouwen!" "Ja, Janick, we gaan trouwen, en dan is babyborn onze baby." En hop, daar schieten ze samen door de kamer, achter de speelgoedkinderwagen aan.
Vader Janick improviseert halverwege een soort formule-1-variant met de kinderwagen terwijl moeder Roos besluit dat dit wel erg gevaarlijk is voor babyborn en haar uit de kinderwagen rukt, babyborn niet al te zachtzinnig in kinder, eh, kappersstoel duwt en met een borstel op hard op haar plastic kale koppie gaat staan rammen. Natuurlijk ziet broer daar ook de lol wel van in en ruilt zijn vader/racecoureur rol snel in voor een andere die aansluit bij het spel van zijn zus.

Zo gaan ze samen, hand in hand, jut en jul. Als een bejaard stel dat al 70 jaar getrouwd is, af en toe mot heeft maar toch gewoon zeker weten dat ze altijd samen zullen blijven. En waag het je met ruzies te bemoeien of ze even tijdelijk te scheiden. Quality time met een van de ouders? Leuk hoor, voor even. Ben je net onderweg met met een van je kinderen naar een "uitje", speciaal uitgezocht op zijn of haar eigen smaak en leeftijd, na een tijdje komt onvermijdelijk de vraag: "Waar is Janick / Roos eigenlijk? Het zou toch ook wel leuk zijn geweest als..."

donderdag 15 januari 2009

Op controle..

.. bij de gynaecoloog. Aardige man, ondanks een op het eerste gezicht afschrikwekkend uiterlijk (ik bedoel, wie wil er nu intiem worden betast door een vent met grote plukken haar op zijn neus?!)

Maar het belangrijkste was natuurlijk dat we weer even naar de baby hebben gekeken met (2d) echo. Ventje lag dit keer met beentjes gestrekt naar beneden tegen mijn blaas aan te trappen. Daar had ik trouwens geen beeld bij nodig om dat te kunnen zeggen.

Janick was 8 pond bij zijn geboorte, Roos maar liefst 9 pond. Baby nummer drie lijkt nu (met 27 weken) niet bijzonder groot, maar gewoon precies gemiddeld. Op het hoofdje na, dat is wat klein. Tja, daar hebben er meer last van bij ons thuis. (En bovendien, het gaat niet om de grootte, het is wat je ermee doet, toch?)

Nog een week of 13 te gaan als ook deze baby zich weer netjes aan de uitgerekende datum houdt! Spannend..

woensdag 14 januari 2009

Kleuterballet


Dansles. Roosje en vriendin A. zouden vandaag voor het eerst naar dansles. Vanmorgen stond Roos, samen met broer, al om half zeven op haar bed "danslesje" te spelen. De hele morgen heeft ze over niets anders gepraat, ze had er zin in. Helemaal hyper kwamen beide dames (en inmiddels ook de rest van de familie!) dan eindelijk de danszaal binnen.

Na een kort voorstelrondje gingen alle dametjes voor de spiegel zitten voor de eerste opwarm-, rek- en strekoefeningen. De meeste kleuters deden braaf wat de juf zei, maar natuurlijk hadden onze meisjes vooral hun eigen ideeen. Toen de juf dan ook de zin "we gaan beginnen" uitsprak, gaven ze elkaar twee handjes, en begonnen enthousiast rondjes te hossen, zie foto.
(Eh ja, bij ons thuis kennen we in ieder geval geen soepele dansheupjes of elegante pasjes, daarvoor hebben we echt wat hulp van buitenaf nodig!)

Na het wat eigenwijze begin viel Roosjes gedrag me eigenlijk honderd procent mee. We zijn hier in huize Mammalien al meer dan gewend aan wat eigen initiatief. Mammalien, zoonlien en vooral ook niet te vergeten pappalien, wij weten het toch altijd wel beter dan de rest en doen dan ook zelden wat ons verteld word. Sterker nog, we luisteren niet eens. Maar na wat hints van de kant van de mama's ("kijk, je moet doen wat de juf en de andere meisjes doen") ging het met Roos eigenlijk heel behoorlijk. De pasjes en bewegingen gingen dan wel niet helemaal zoals ze juf ze bedoelde, maar ze deed haar best. Met een grote smile op haar gezicht bewoog ze vrolijk mee, niet al te zeer de verkeerde kant op.

Helaas had vriendin A. het na deze actie helemaal gehad, wilde niet verder dansen maar alleen nog maar aan mama klitten. Nog maar even wachten tot de middagslaapjes voor haar echt niet meer nodig zijn.


 
En A. ik snap het wel hoor. Zou ook zoooo graag weer een middagslaapje doen! Ben er zelf in ieder geval goed moe van geworden, van dat dansen. Gaaap...

donderdag 8 januari 2009

Tandarts, oogarts en echo

Het was weer een week vol afspraakjes. Na de tandarts maandag (gaatje vullen in Janick's  melktanden!) op woensdag naar de oogarts. Gelukkig bleek het vals alarm. De schoolarts vermoedde dat hij met een oog slechter zou zien. Deze oogarts deed erg haar best, Janick voelde zich lekker op zijn gemak en las de hele kaart voor. Met druppeltjes in (au!) vonden ze een kleine afwijking bij beide ogen van +1, maar dat is "normaal" bij deze leeftijd en we werden naar huis gestuurd met de mededeling "kom maar over 80 jaar terug, als je last van staar krijgt - alleen werken wij hier dan niet meer!".


En vandaag mocht mammalien zelf naar "de dokter" (ehh) om een foto van de baby te laten maken (pretecho, in grote mensen taal). Geen van beide kindjes wilde mee op wat wij dachten dat een leuk familieuitje was. De ene ging toch liever naar die "stomme" NSO en de andere vond dat gedoe met foto's ook maar saai en wilde liever gewoon op de creche (met Dani, zie blogje hieronder) spelen. (En om mij te troosten dat ze de foto's niet wilde zien: "Maar ik vind de baby wel lief hoor mama!")


En ze hadden misschien wel gelijk, want dit was niet zo'n groot succes. Oma, die nog nooit een echo had gezien vond het geweldig, maar wij zijn wat meer verwend inmiddels. Inderdaad ja, in 2d zagen we wel iets: een maagje, en een voetje, en oo jaaa... daar is die weer, potloodventer! De mooie 3d opnames waar we op hoopten bleven achterwege. Meneer lag met zijn handen EN voeten voor zijn hoofd en weigerde om anders te gaan liggen. De echoscopiste duwde mijn baarmoeder bijna ondersteboven, ik kon op mijn hoofd gaan staan, maar het ventje trok zich er niks van aan. Geen gezichtje gezien, geen leuke foto's voor de blog van vandaag.


Gevalletje garantie dus: over een week of twee mogen we gratis nog een keer. En dan maar even streng toespreken van te voren!

dinsdag 6 januari 2009

Liefde en praktische problemen

"Als het niet te ver weg is" zei de bepukkelde puber die een half mensenleven geleden hét onderwerp van al mijn dromen en verlangens was. Mijn voornamelijk platonisch liefdesleven zat raapte ik alle moed bij elkaar en heb hem aangesproken, gevraagd of hij een keer bij me thuis wilde komen.

Bijzonder praktisch gedacht natuurlijk, maar het sneed me door mijn gevoelige, romantische ziel. Liefde overwint alles toch? En wat maakt afstand dan uit?

Tja. Euh. Een jaar of 25 later. Roos en Daniel. Daniel en Roos. Aan elkaar verslaafd als een pas verliefd stelletje op Valentijnsdag. Zodra ze de creche binnenkomen kijken ze rond of de ander er is. De rest van de dag zijn ze samen. Ze zijn vadertje/moedertje, crechejuf of gymjuf, en als ze niet druk in de keuken zijn, slepen ze met poppen of springen ze op de zitzakken rond, het maakt niet uit, als ze maar samen zijn. Het is dan ook hartverscheurend als papa of mama één van de twee op komt halen en de ander reddeloos verloren achterblijft.

Dat deze liefde sowieso gedoemd was te eindigen omdat Daniel over enkele maanden 4 wordt en de creche omruilt voor de "grote" school is geen argument. Mammalien heeft in al haar wijsheid en met enorm inzicht in haar eigen logistieke problemen bedacht dat Roos volgende maand naar een andere creche mag. Een andere creche, met andere juffen en andere kinderen. Een creche zonder Daniel. Oeps. Slik.

Gelukkig zit op deze nieuwe creche wel weer vriendinnetje A. En Daniel mag nog een keertje bij ons thuis komen spelen. En.. ik weet bijna zeker dat Roos haar Daniel net zo snel inruilt voor een níeuwe enige echte eeuwige liefde als ik dat in heb gedaan met die pukkelige lomperik van toen.

Flexibiliteit

"Mama, ik hou wel van veranderingen. Dan is alles anders. Maar voor een paar dagen maar. Want dan is het weer hetzelfde."

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...