donderdag 31 december 2009

Oja, enne...

Gelukkig Nieuwjaar!!!!
Dat al jullie dromen maar uit mogen komen.

Daarboven in de hemel - Herman Finkers

Vroeg ik hier nog om de hele tekst, krijg ik hem van Mirjam zomaar toegestuurd. Dank!!!

Ik zat in een tv-program, een soort van kruisverhoor.
Men vroeg mij daar 'Zeg Herman, één ding heb ik niet goed door'
Je hebt toch HBS gehad, dat is geen kattenpis,
hoe kun je dan geloven dat er een hemel is.

Ik zat in een tv-program, het ging nog verder mis.
Er werd me haarfijn uitgelegd, hoe ik me vergis.
De hemel is iets achterhaalds, er wacht ons boven niets.
De hemel, wees nou eerlijk, is een verzonnen iets.

De veertigste van Mozart, en de liedjes van Jacques Brel,
zijn ook ooit verzonnen, zei ik, toch bestaan ze wel.
Iets kan zijn verzonnen en daardoor juist bestaan,
dat soms iets niet verzonnen is, neemt men zomaar aan.

Mijn lied is ook verzonnen en hoor hoe het bestaat.
Ik zing het graag, omdat daarmee, de hemel open gaat.

Dus daarboven in de hemel zien wij elkander weer,
daar drinken wij een glaasje met Onze Lieve Heer.
Ook hij die nooit geloofde, heft daar met ons het glas,
en kan dan maar niet geloven dat hij ooit op aarde was.

Dus daarboven in de hemel zien wij elkander weer,
daar maakt Andries Knevel ruzie met de Heer.
Zoals 'r hier aan toe gaat, zegt ie, strookt niet met de leer.
Dat klopt, zegt God, en daarom heerst er hier zo'n fijne sfeer.

Dus daarboven in de hemel zien wij elkander weer,
daar drinken wij een glaasje met onze lieve Heer.
Ook hij die nooit geloofde, heft daar met ons het glas,
en kan dan maar niet geloven dat hij ooit op aarde was.

woensdag 30 december 2009

Cabaret

Het is natuurlijk weer cabaret tijd zo aan het einde van het jaar. Ik schreef al over Herman Finker, gisteren heb ik de film (het filmpje) van Hans Teeuwen gezien. Ik ben benieuwd wat er nog te zien zal zijn, de komende dagen, het komende jaar. Op tv of gewoon weer eens echt live in de schouwburg. Guido Weijers is een bekende elke oudjaarsavond, beetje vlak maar wel aardig. Gouwe ouwe als Freek de Jonge, Seth Gaaikema of Youp, zijn die nog leuk? Hoewel ik wel van een beetje grof houdt slaan Theo Maassen en Javier Guzman wel erg door. Van Houten en de Kets dan misschien? De shows van de Vliegende Panters zaten ook altijd gruwelijk knap in elkaar maar die hebben nu last van een sabattical geloof ik. Dan hield ik vroeger ook wel van de snelheid en in het improvisiesatievermogen van Lebbis en Jansen. Mijn onechtgenoot daarentegen vindt het gooi- en smijtwerk van Waardenberg en de Jong erg leuk. Bij onze Marokkaanse boezemvriend Najib Amhali zijn we een keer tien minuten voor het einde weggelopen, vanaf de eerste rij… Dat is geen aanrader kan ik je verzekeren (maar we hadden een goeie reden, het lag niet aan hem)…

Maar vertellen jullie eens. Wie vind jij leuk? En wie niet? Ga je wel eens naar het theater en zo ja naar wie/wat dan?

En soms gaat het wel snel

Soms gaat het langzaam (zie logje van 29 december hieronder) en soms gaat het verbazend snel.

Vannacht begreep ik opeens waarom de kinderarts de formulieren van het lab erbij had gedaan in de envelop: we moesten gewoon zelf even met zoon langs het lab om wat buisjes af te laten tappen. En zo kwam het dat zoon vanmiddag een buisje of 8 lichter en een enorme playmobiel draak rijker de deur weer binnengestapt kwam samen met zijn papa. En dochter een gigantische huilbui kreeg van pure jaloezie.

En toen opeens ging mijn mobiele telefoontje, de kinderarts! Niet alleen alle bloeduitslagen van de vorige tests waren goed maar ook het merendeel van de tests die ze vanmiddag op de verse buisjes hadden gedaan. Goed nieuws dus. En uitzonderlijk snel...
Natuurlijk was nog niet alles binnen (de test op hormoonachtige zaken, waarschijnlijk de meest interessante duurt wat langer) maar die uitslag hoopte hij me na zijn weekje vakantie te kunnen vertellen. Dan belt hij weer. Mobiel.

Hondencontrole

Zomaar een dinsdagmiddag, alleen thuis met twee extreem rustige zoons. Pringgg. Huh? Postbode was al geweest, sociale contacten hebben we niet – wie kan dat zijn?
Er staat een morsig mannetje voor de deur. Met een pennetje heel driftig op zijn digitale tabletje te prikken. Als de deur opengaat kijkt hij heel even op en buigt zich snel weer naar beneden. Sorry mevrouw maar ik ben van de hondenbelasting. Heeft u een hond?

Huh? Anno 2010, nouja, bijna dan. Kan dit niet digitaal? Er is toch wel ergens een site waar je je aan kunt melden en weer af kunt melden als je het kreng 's zomders aan een boom bindt? Of is deze man een controleur, zijn er mensen die wel van honden houden maar niet van belasting betalen? Deze man zag er vast zo geinig uit omdat hij a la James Bond speciaal getraind is in het luisteren naar hondengeluiden (bij de hond van Madelief schijnt dat niet zo moeilijk te zijn!) en het ruiken van natte bouvier (he, dat kan ik ook!) Of zou het vernuftig apparaatje dwars door mijn lamellen heen kunnen gluren zodat de goed verstopte hondenmand wordt gevonden?

Een hond, nee gelukkig niet! riep ik nog, voor mijn doen ad-rem. En Hij boog en schuifelde weg. Op zoek naar een nieuwe klant, denk ik.

dinsdag 29 december 2009

Even mijn hart luchten

Even stoom afblazen. Janick was laatst in het ziekenhuis voor een rontgen- en bloedonderzoek ivm zijn lengte, weet je nog? Had ik vorige week vrijdag 18 december een belafspraak staan met de kinderarts. Helaas, nooit meer wat gehoord. Een paar keer teruggebeld, en de dames achter de receptie waren in verschillende mate behulpzaam en begripvol maar konden niets doen.

Krijg ik vandaag een brief, dokter R. zou me op mijn mobiel hebben gebeld (dom, want die staat vrijwel altijd uit en heb ik ook verteld) Er was toch aanvullend bloed- en hormoononderzoek nodig weer prikken gvdvddd omdat de botleeftijd meer dan een jaar achterliep bij de kalenderleeftijd. Dus ik bel weer met een van de dames achter de receptie, de eerste mogelijkheid voor een BELafspraak was 15 januari. Nou ja. Ik snap dat de man ook vakantie mag hebben, maar kan dat niet sneller? Een telefoontje dat toch al twee weken achterloopt? En ze kon niets zeggen en wist niets van een vervolgafspraak. Waarschijnlijk vertelt de beste man me alleen dat ik met een ander even een afpraak moet maken waarvoor we dan weer 2 maanden moeten wachten. Gelukkig is het dan waarschijnlijk ook allemaal niet zo heel ernstig, maar vervelend en bureaucratisch is het wel.

Toen kreeg ik het heldere idee om op mijn gsm eens de gemiste oproepen te bekijken en die terug te bellen. Nou, dat doe ik dus ook niet meer. Ik begrijp helemaal waarom ik mijn gsm nooit oppak als hij belt met een nummer dat niet dat van mijn ouders of mijn lief is. Mochten jullie meelezen: NEE, ik wil NIETS kopen. Ook geen advertentieruimte. Hooguit een centimeter of 15 voor zoon erbij. Zonder prikken en andere ziekenhuisellende graag.

maandag 28 december 2009

De hemel van Finkers

Een dag nadat het op tv was heb ik hem gekeken (manlief houdt er niet zo van): de voorstelling van Herman Finkers, "Na de pauze". Een voorstelling waarin hij open, ontroerend, luchtig, grappig en soms voor zijn doen zelfs serieus praat over zijn ziekte CLL, chronisch lymfatische leukemie. Een hele nare ziekte, waar helaas onze lieve buurvrouw ook aan lijdt.

Knap gedaan, hoe hij tussen de regels door liet horen hoe het hem de afgelopen jaren is gegaan. En hoe hij nu tegen het leven en de dood aankijkt. De sympathieke manier waarop hij over geloof (hoop) en wetenschap praatte. ("Ze moeten me eerst maar eens wetenschappelijk bewijzen dat de hemel NIET bestaat")

Ook mooi vond ik het stukje het over school. Over het door hem gehaatte platte reductionisme, dat 1 plus 1 altijd 2 moet zijn, het doodt alle poëzie. Pas toen een kapelaan op zijn school kwam, begon hij weer adem te krijgen, toen kon opeens die 1 gewoon 3 zijn. “De kapelaan barstte van de verhalen met Ruimte. Zo zei hij: ‘God is het begin van alles… Voor God was er niets… En Maria is zijn moeder!’” Credo quia absurdum.
Hoewel ik zelf meer van de eerste soort ben die graag bewezen ziet dat alles klopt, bewonder ik hem zeer om het verlangen naar die ruimte.

En tot slot het simpele en daardoor juist zo ontroerend mooie liedje over de hemel, waaruit hier een stukje van het refrein:

Daarboven in de hemel zien wij elkander weer
daar drinken wij een glaasje met Onze Lieve Heer
Ook hij die nooit geloofde heft daar met ons het glas
en kan dan maar niet geloven dat hij ooit op aarde was.

Laten we hopen dat hij gelijk krijgt. Wie heeft de hele tekst voor me?

zaterdag 26 december 2009

Hobbezak

Ik hou van hem, zonder hem kan ik niet leven. Geen dag. Op vakantie gaat ie mee, elke avond wentel ik me in zijn liefdevolle omhelzing waarin ik me warm voel worden en ontspannen tegelijk: mijn geliefkoosde, alles tussen nek en tenen bedekkende dikke katoenen nachthemjurkhobbezakding, maat xxxxl, kleur vaal-verwassen-wittig-grijs.

Hij is echter al 8 jaar oud, en hoe hard ik ook zoek naar een opvolger, ze bestaan niet meer! Niet dit fijne modelletje. En - al helemaal niet te vinden - iets soortgelijks. Zonder knellende banden, wel lekker warm, maar dan ietsjes flatteuzer dan deze. Zodat manlief niet het idee heeft naast een zak aardappelen op de bank te zitten, en ik zelf niet bij elke bel aan de voordeur naar boven hoef te spurten om mijn strakke spijkerbroek weer aan te wurmen (voor je het weet is het namelijk dat ventje van Postcode Miljoenenjacht die opeens met een gigacheque én camera voor onze deur staat...)

Elke tip is welkom.

PS Foto's van dit geliefde kledingstuk worden niet vrijgegeven voor publicatie. En al helemaal niet met schrijfster van dit stuk er nog in.


PS2
Maar... met dank aan Manou deze geweldige foto:

donderdag 24 december 2009

Vertel maar

1. Wat vind jij de fijnste dag van het jaar? En de vervelendste?
2. Ben je gelovig?
3. Ben je bijgelovig?
4. Wat heb je voor kleding aan vandaag? Is dat voor de speciale kerstgelegenheid of zie je er vaker zo uit?
5. Hou je van sneeuw?
6. Wie vind je de geweldigste persoon op aarde?
7. Cadeautjes met kerst?

Van de hoge

Zijn jullie dapper? Wie durft er van de hoge duikplank?

Nou, mijn zoon van zes dus wel. Een turf of vier hoog (wat is de wisselkoers van de turf tegenwoordig?) en twintig kilo schoon aan de haak. En dan gewoon van de “hoge”. Van pappa heeft ie het niet. En van mij al helemaal niet. Die kolere-duikplank die me gedurende het hele jaar vóórdat we op de lagere school “schoolzwemmen” kregen letterlijk heel wat nachtmerries bezorgd (een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest etc etc). Omdat een of andere nitwit van de klas boven ons had verteld dat je daar dan af moest. En omdat ik nogal goedgelovig was en me bij voorbaat al overal druk om maakte.

Zoon en vriendje R. hebben allebei hun B diploma en om dat te vieren hebben de mama's ze eens flink uitgelaten in het heerlijk verwarmde tropische zwemparadijs in het naburige vinexdorp. Toen ze een keer of honderd van de lage duikplank waren ge-dubbele-flikflakt was voor de badjuf tijd om de lage duikplank af te sluiten en de hoge te openen (blijkbaar kunnen ze niet tegelijkertijd). En twee paar smekende blauwe ogen staarden ons aan. Mag het? Umhpf. Slik. Vooruit. Maar GEEN bommetjes, geen duiken.


Met de plaatsvervangende zenuwen in mijn lijf zag ik hoe de twee mannetjes tussen allemaal veel grotere kinderen naar boven kropen. Zoon eerst. Heel voorzichtig. Teentjes op de rand, goed kijken. Armpjes boven zijn hoofd, standje potlood, en floep. Daar schoot hij het water in. En even later kwam hij gelukkig ook weer boven. Wat een triomfantelijk gezichtje! Nog een keer, nog een keer zou hij geroepen hebben als hij een teletubbie was geweest. En mamma is trots.

dinsdag 22 december 2009

De wereld is schaapachtig

Verwonderd staar ik elke dag weer naar buiten, wat ziet de wereld er anders uit met die sneeuw! Heel bijzonder. Anton Pieck Live. Of eh... tja. Hoe omschrijf je dat? Ik ben geen dichter, dat laat ik aan zus en nichtje over. Mijn oudste zus was afgelopen jaar de eerste "stadsdichter" van haar hometown. (Al is het woord "stad"wat ons betreft wat overdreven, maar dat terzijde) En nicht (ja, dochter van inderdaad) dicht tussen haar natuurkundestudie door ook heel wat prijzen bij elkaar. Maar goed. Ik dus niet, lees ze niet en met schrijven kom ik niet verder dan een leuk sinterklaasrijmpje. Misschien zoon?

Janick, hoe vind jij dat het eruit ziet, buiten? Janick vindt de wereld nogal schaapachtig. Nou, dat klinkt veelbelovend. Waarom dan? Nou, het lijkt net of er overal schaapjes liggen. Met hun witte wolle vachtjes naar beneden op de takken en op de huizen. Maar niet op de weg, want daar zijn de auto's over de schaapjes heengereden en die zijn nu dood.

Kijk, dat is nou zoon. Stevig op weg om Terry Prachett te gaan inhalen.

maandag 21 december 2009

Hardlopen is niet voor watjes

Wat ik mij als beginnend en nogal wattig hardloopstertje afvraag: hoe doet een mens dat? De net opgebouwde conditie bijhouden in dit winterse weer? Het schema dat afgelopen zomer zo netjes was uitgestippeld netjes afwerken als het weer zo slecht meewerkt? Ik had voorgaande weken al een probleem met de herfstachtige natte en stormachtige dagen. Met veel moeite en geduldig wachten op mijn kans (oppas in huis, het weer niet al te slecht, eten voldoende gezakt en buurvrouw X. niet op de loer, geen honden te bekennen binnen een straal van 10 km en de sterren in de juiste stand voor een geslaagde run) kon ik dan toch nog in ieder geval één keertje per week rennen.

Maar het wordt alleen maar kouder. Misschien moet ik eens echte hardloopkleding aanschaffen i.p.v. die zomerse tennisbroek met t-shirtje en de trui van manlief. Want áls ik al ga, dan warmen die benen en dat middenlijf na een tijdje wel op, maar de rest? De afgang van het na 5 minuten thuis komen mijn ijzeren wil wint het steeds nét van het gezeur van mijn bevroren neus en vingers om niet op te geven, maar dat duurt nog maar een paar graden celsius, ben ik bang.

Maar goed. Nu heb ik echt een goed excuus. Er ligt sneeuw. En dat is niet alleen koud, ook enrom glad. Levensgevaarlijk ook. In ieder geval te moeilijk om te lopen. Dus ik blijf binnen. Schrijf een brief aan Santa Claus over een hardloopband die ik boven op zolder kan zetten (warm en droog lopen met uitzicht op ijs en sneeuw). En ondertussen lees ik logjes van rennende tbm Nicole en het logje van Repel, die ik om meer dan één reden erg dapper vind.

zondag 20 december 2009

Verrassing

Jongens, meisjes, wat is het mooi hier buiten. Wit, witter, wits. Overal waar je kijkt. En het blijft maar vallen. Normaal is het al vrij rustig in het parkje voor ons huis, maar vandaag is er echt niemand. De hondenbezitters hebben hun hond vandaag blijkbaar opgedragen in de tuin van de buurman te plassen en zelfs sneeuwpoppen zie je niet. In de enorme witte berg van sneeuw zie ik een paar slee-sporen en heel af en toe een tot op het bot verkleumde wandelaar die ongetwijfeld de weg goed kwijt is.

Maar ja, onze camera is stuk. De fotocamera had het gisteren al begeven, vandaag blijkt ook de filmcamera het niet meer te doen. Wat manlief over zichzelf heeft afgeroepen door in het openbaar te flirten met de nieuwe generatie dvd-camera's, maar dat terzijde. Nu mag hij fijn de rest van de middag op het internet op zoek naar nieuwe, hypermoderne, sexy en vooral voordelige electronica, want het geld is op. Gelukkig zijn de prijzen ook niet meer wat ze 7 jaar geleden waren, dus we krijgen meer kwaliteit voor minder geld. En dan ook nog in handig borstzakjesformaat.

De verrassing van de dag was dat manlief opeens ergens in een donker hoekje een paar nog niet eerder bekeken filmpjes uit 2006 vond... 20 minuutjes vol met een 1-jarige Roos en een 3-jarige Janick. Wat waren ze klein! En schattig! Wat ik jullie dus vooral wil meegeven (om maar in de irritante uitspraken te blijven): kijk je zelfgemaakte filmpjes niet direct terug maar verstop ze op een plek die je niet al te vaak stoft. Als je ze na een paar jaar per ongeluk weer vindt zijn ze er alleen maar leuker van geworden.

zaterdag 19 december 2009

Zwemmen, zwommen, gezwommen



Yes! Yes! Het B diploma is binnen. Janick deed het geweldig en het afzwemfeest beviel hem zo goed dat hij nu weer twijfelt of hij toch maar niet voor C doorgaat. We zien wel hoe hij er van de week over denkt.

Helaas deed onze camera het niet geweldig. Eigenlijk helemaal niet. Er zit namelijk een boosaardige kabouter in die niet wil dat het ding aan gaat. Geen foto's dus. Maar ik geef jullie gewoon wat uit de oude doos, stiekum ook een beetje geinspireerd door het logje van baasbraal.

Rechts mijn oma. Tussenin wat tantes/vriendinnen, en helemaal links mijn moeder ja het was oorlog (of net geweest), maar veel vet is er nooit bijgekomen, en als ik vanmorgen naar Janick keek in zijn zwembroek zit er toch wel iets in de familie... Lief.

donderdag 17 december 2009

Irritant

Op mijn werk hangt dit lijstje aan de muur van mijn kamer (eh, part-time kamer, opgehangen door een andere nomade met laptop). Top 10 managementjargon, meest irritante uitspraken.

1.Je ding doen
2.een stukje
3.proactief
4.zeg maar
5.doorcommuniceren
6.stakeholder
7.definitief eindconcept
8.out-of-the-box
9.oké
10.dicht bij jezelf blijven


En dan heb je nog "er een plasje over doen" of "ik ga dit even tegen je aanhouden". Arggh.

Ook ik erger me blauw aan al die mensen op kantoor die elkaar na praten, blijkbaar willen laten horen dat ze tot een bepaalde groep behoren.

Op deze site vond ik nog een lijstje:

-hun hebben
-de kids / kiddoos
-ik zeg: doen
-dat is (niet) mijn ding
-zeg maar
-ik irriteer mij aan
-helemaal leuk / goed
-(krediet)crisis
-(ja) duh
-weet je (wel)
-naar de mensen toe

Aan welk woord / uitspraak kunnen jullie je ontzettend ergeren?

Ps. hebben jullie het gedicht van Willem Wilmink gelezen dat ik hier net vond?

woensdag 16 december 2009

Since we've no place to go...

.. let it snow let it snow let it snow...

Leuk liedje he? Zit al de hele dag in mijn hoofd. Ik zou bijna mijn kerstallergie vergeten.

6.30, ik ben wakker met dank aan de baby. Vanuit het raam áchter in onze slaapkamer zie ik aan het licht dat het écht waar is: sneeuw! Gordijnen aan de voorkant open gemopper van manlief, maar dat negeren we gewoon en oooooo... wat een mooi uitzicht! Dat vraagt om een paar mooie foto's.

7.30 baby gevoed en gekleed, oudste staat in pyjama met snowboots aan voor de deur te trappelen om sneeuwballen te mogen gooien, middelste ligt nog in haar bedje na te genieten van de tweede mexicaanse prik gisteravond vooral het zeer kindvriendelijke tijdstip van 19 uur doet haar de das om... Kerstonbijtjes gemaakt voor twee ándere kindjes ivm uitwisselingsprogramma-met-kerstgedachte, rugzakken voor eigen kroost gevuld en nog wat foto's gemaakt

8.30 manlief mét kinders, degelijk ingepakte kerstontbijtjes én ijskrabber richting auto gestuurd, baby weer in bed gemikt en eindelijk tijd om al die mooie foto's te bekijken. Hmh. Zwart. En een leuke flits in het raam waarbij ik mezelf als een soort spook terugzie. En eentje van een aardig gelukte boom met sneeuw, maar waarom dan weer dat suffe vogelhuisje ervoor? Jammer. Kijkt u maar op een andere site. Er zijn vast bloggers die beter fotograferen dan ik.

Toaske vroeg zich af wat wij vandaag allemaal doen. Nou, aangezien dit mijn laatste dag is met alleen de baby voor ik een tweeweekse kerstvakantie tegemoet ga met drie kinders en één man, was ik veel van plan. Schoonmaken, opruimen, rekeningen betalen, beetje werken ... van die dingen waar je met een huis vol mensen die wat van je willen gezelligheid niet aan toekomt zeg maar.

Maar weet je wat ik ga doen? Helemaal niks. Ik hoef eindelijk eens niemand op te halen, niemand weg te brengen, ik hoef vandaag niet persé ergens heen. Dus doe ik eens gek. Ik ga lekker voor mijn raam zitten. Met een warm kopje chocomel (met slagroom), dikke sokken aan en de verwarming op 22. Kijken naar de sneeuw, naar de glibberende buurauto's, de uitglijdende hondenbezitters met bevroren oren.

.. since we've no place to go... let it snow, let it snow, let it snow...

Stemmen op woensdag

"Wat geef je die meid te eten," riep mijn oom Jan vorig jaar over mijn zo lieftallig uitziend dochtertje, "schuurpapier?" Roos is inderdaad in het bezit van een behoorlijke misthoorn. Als baby klonk ze al als de exorcist , en nog steeds doet ze vaak denken aan Manuele Kemp na een nacht flink doorzakken.

Janick daarentegen gaf als baby altijd vrij zacht geluidjes. Ik als verse moeder van mijn eerste wist niet beter, maar de dames van de zwangerschapsgymnastiek hoorden wel degelijk verschil en keken me met jaloerse ogen aan als ze hem hoorde huilen: "Wat een zacht stemmetje heeft hij zeg!"

Van de week bij de dokter in de wachtkamer zat een geinig jongentje. Jaar of 5, bijdehandje, erg opmerkzaam en een grote fanatasie. Hij keek rond, gaf overal commentaar op. En opeens, toen Janick iets tegen me begon te vertellen keek hij op van zijn blokkentoren en ging het tegen zijn eigen moeder zeggen: "Mam, wat heeft die jongen een móóie stem". Tja. Opmerkelijke uitspraak van zo'n klein ventje, maar wel heel leuk.

En tot slot, dat zacht en mooi niet altijd samengaan bewijst mammalien herself. Werkelijk niemand kon mij vroeger verstaan, op wat vriendinnetjes en directe familie na. Zo verlegen was ik dat ik alleen maar heel zachtjes in mijn eigen nek fluisterde. Dat gaat wel wat beter tegenwoordig, maar als ik manlief mag geloven ben ik nog steeds geen aanwinst voor Idols (de senior editie) of X-Factor. Hmh. Jammer. Weer een illusie armer. Dan houd ik mijn schattige valse stemmetje gewoon voor mezelf, in de auto, bij een lekker cd-tje.

Anyway. Mooi onderwerp voor woordeloze woensdag, niet?

dinsdag 15 december 2009

Wat zijn ze lief!



Oke, soms valt er een klap of een minder aardig woord tussen oudste en middelste, maar dat hoort er ook bij. Meestal zijn het de drie grootste vrienden. En daar ben ook ik hartstikke blij mee.



Oja, en twee jongens, die kun je leuk hetzelfde aantrekken, ook al schelen ze een jaar of zes!

maandag 14 december 2009

Mijlpaaltje


Het steekt de billetjes omhoog, het neusje op de grond en het duwt zich met de voetjes vooruit. Een hele grappige en niet zo efficiente methode, maar ... het komt vooruit! Rara, wat is het?

Ik noteer ondertussen even in het grote mijlpalen boek: 7 maanden en 3 weken, "kruipt" met de buik op de grond vooruit.

En zoals elke moeder weet, op het moment dat je de camera pakt doet je schatje niets liever dan uitermate dom kijken en heel stil blijven liggen. Jammer dus, voor u. Zodra ik de camera wegleg duikt hij alweer vooruit, op weg met zijn kleine vingertjes naar het stopcontact.

zaterdag 12 december 2009

Kerst coming up

Her en der beginnen er blogjes op te duiken waarin te lezen valt dat men met het thema kerst begonnen is. Versieringen in huis, kerstfilms. Het tuincentrum waar ik normaal graag kom is omgebouwd tot een grote "kerstshow" vol dure glimmende en tingelende ongein. De tv en de commercials zijn natuurlijk helemaal klaar voor het grootste familiefeest van het jaar. Ik moet kaartjes kopen, merci chocola, naar sky radio the christmas station luisteren met Mariah Carrey en andere zeikmuziek waar ik al jaren gek van wordt, een hoop slappe familiefilms kijken en natuurlijk parfum kopen en mijn zwarte jurkje met veel glitters aandoen. Oja, en eten. Veel eten. Vlees en chocola. Bij kaarslicht.

En zoals ik altijd tegen mijn dochter zeg - als ze vindt dat mama iets voor haar moet doen - ik MOET helemaal niks. Je mag het me wel heel lief vragen.

Zucht. Ook hier staat de kerstboom al, onder luid gejuich van de kinderen opgetuigd. En volgende week is er op school feest. Maar daarna? Dan heb ik het waarschijnlijk wel weer gehad. Ben ik nog op tijd om een weekje Stille Zuidzee te boeken? Voor één persoon?

En jawel..

Ja, hoera! Zoon mag volgende week afzwemmen voor B!

vrijdag 11 december 2009

Zalige onwetendheid

Wat vertel je wel en wat vertel je niet aan je kinderen, en zo ja, hoe dan? Zo gaat zoon morgen "proefzwemmen" voor diploma B. Dat betekent dat hij eigenlijk gewoon het examen doet, maar dat zeggen ze niet hardop. Als hij het haalt mag hij de week erop "afzwemmen" en dat is een groot feest met 100% garantie op een diploma. Als hij het níet haalt is het wel zielig dat hij dan niet mag afzwemmen, maar minder zielig dan vroeger, toen de kinderen gewoon waren "gezakt". Maar eh, moet ik hem nu vertellen dat hij morgen gaat proefzwemmen of alleen maar dat hij zwemles heeft en heel erg zijn best moet doen?

En dan vanmorgen. Zaten we bij de kinderarts, vanwege de knikken naar beneden in de lengtegroeicurve. Overigens werd ik niet blij van wat er nog meer in de wachtkamer zat aan patientjes. Of wel, omdat mijn zoon beter in zijn vel leek te zitten dan alle anderen bij elkaar.

De kinderarts bevoelde en bekeek, vroeg en liet wat trucjes doen. Met glans geslaagd voor deze ronde. En toen mochten we door naar rontgen (waar zitten die stomme puntjes op de o?) voor een foto van zijn hand. Ook dat ging super, zoon vond het erg interessant, zowel de medische kant als de Nintendo DS die hij in de wachtkamer mocht hebben van me.

Oja, en toen moesten we ook nog even naar de afdeling "bloed prikken". Maar liefst 9 buisjes.... En wat zeg je dan als mama? "Euh, Janick, voor we naar huis gaan gaan we nog even hier langs, even een prikje". Dat vind hij normaal niet zo'n ramp, een inenting. Maar zoveel buisjes aftappen, dat vind ik zelf ook nooit zo heel leuk, hoe leg ik dat uit?? Wil hij liever niets weten tot het moment daar is, of wil hij voorbereid zijn?
Gelukkig waren de dames op de prikafdeling duidelijk meer ervaren met dit soort situaties dan ik. Ze vroegen direct of het zijn eerste keer was, en legden hem lief en grappig maar ook heel duidelijk uit hoe en wat. En dat hij hard AU mocht roepen. (Huh? Doet het pijn dan? Je zag hem denken.)

Au! riep zoon hard, waarschijnlijk meer van schrik en angst dan dat het echt pijn deed, maar hij had bijna de naald er weer uitgetrokken door een flinke beweging van zijn arm. Braaf telde hij de buisjes mee terug van 9 tot 0. Ik heb de traantjes afgeveegd, hij mocht een cadeautje uitzoeken en eenmaal terug op weg naar de Mac Donald auto was hij weer over de schrik heen. Nou maar hopen dat het voorlopig de laatste keer was. Volgende week krijgen we een uitslag over wat er allemaal wel of niet is gevonden.

donderdag 10 december 2009

De dibe-dibe-club

Sommige mensen kijken soaps. Janick en Roos hebben zelf een soap, een interactieve. Elke dag, na het avondeten. Terwijl wij Q. of onze computers bezig houden zijn de kinderen druk op een van beide kamers (en ook vooral in de gang daartussen) en wordt er met de dibe-dibe-club gewerkt. Het aantal leden wisselt nog wel eens, in ieder geval zijn Yoshi en Maja twee belangrijke personen, ik geloof dat het dino's zijn, maar ook dat is niet helemaal duidelijk.

Soms is er een lid ziek, en dan is Janick dokter en Roos zuster en wordt er met de brancard vervoerd en geopereerd. Soms hebben ze school en dan heeft ieder kind, euh, hebben de meester en juf ieder hun eigen klas. Roos speelt keurig na hoe eigen haar juf de dagelijkse gang van zaken uitlegt en orde houdt. Janick laat zijn klas vooral rennen, springen, gymen en onduidelijke maar gevaarlijk wilde spelletjes doen.

En vanmorgen, op weg naar school rent Janick ineens hard weg, roept in het voorbijgaan tegen zus: "Kijk uit, Yoshi is ontsnapt!" En ja hoor, Roos rent er hard achteraan: "Maja ook!" Maar met een flinke spurt en een vangbeweging is het na een meter of 20 toch goedgekomen. Met Maja. Janick niet meer teruggezien tot bij de school.

Met in mijn achterhoofd het logje dat ik nu aan het schrijven probeer ik Janick nog wat uitpsraken te ontlokken over die club. Wie er precies lid zijn bijvoorbeeld, en wat dat voor wezens zijn. Allemaal dino's? "Ha, mama, dat ga ik je niet vertellen. DAT is ONS geheimpje, van Roos en mij."

woensdag 9 december 2009

Update

Mijn pctje leeft weer, maar ligt nog wel open voor een nieuwe en hopelijk laatste operatie vanavond. Intussen heb ik wel fijn mijn mail kunnen lezen en (minder fijn) opnieuw wat programmaatjes mogen installeren en wat aan de instellingen mogen prutsen om hem weer te krijgen zoals het voorheen was. Maar goed nieuws dus. Manlief heeft me 16 euro voor een nieuwe cd speler en 12x200 euro arbeidsloon berekend. Koopje!

Ondertussen hebben we ook mijn auto naar de garage gebracht om er een paar nieuwe veren in te laten zetten. (Ik denk dat ik zometeen in een soort kangaroe-model door de wijk hop, maar dat is dan altijd nog beter dan bij elke bocht heel hard kloeink-kloeink te horen alsof de onderkant er bijna afvalt.) Vandaag dus even alles lopend doen (tja, die baby he, die kan niet fietsen!) en daar is het lekker weer voor, maar niet heus. Ben ik vanavond weer extra blij met mijn millieuvervuilertje als ik hem weer terug krijg.

En verder? Ach, Quintje ligt op bed, ik ga zo maar eens wat nieuwe artikelen inkopen voor mijn winkeltje, Jeroen gaat de hele dag voor zijn andere baas werken, Roos mag bij meisje M. uit haar klas spelen, Janick moet om 12 uur opgehaald van school. En wil graag een proefles Judo doen vanmiddag. Want als hij dat kan, dan kan hij tenminste die grote jongen uit groep 4 omgooien die hem altijd opzij duwt.

dinsdag 8 december 2009

Vloek en Tier

Hoort u hem, mijn man? Op de achtergrond? Dat creatief taalgebruik, zowel binnensmonds als luidkeels, uit het diepst van zijn hart? Hij zit boven, achter mijn pc. Vandaar dat ik even naar beneden ben gevlucht, waar mijn laptop staat. Mijn pc heeft namelijk opnieuw de geest gegeven. Opeens was het pffffff... en het ding ging niet meer aan of uit. En net als de de vorige keer is manlief nu wederom bezig hem tot leven te wekken. Met een of ander ingewikkeld plan waarbij de beschadigde harddisk dit keer helemaal buiten spel komt te staan en mij niet meer lastig zal vallen met geintjes als "ik start gewoon niet meer op".

Dus ik kijk dankbaar, loop heeeeel zachtjes op mijn tenen door het huis en overlaad manlief met complimentjes en kopjes thee met kerstkransjes. Dat werkt het beste.

Ondertussen kan ik dus geen enkele mail ontvangen. Gelukkig kan ik wel gewoon op het internet, op mijn blog. En op andere belangrijke dingen, als Marktplaats. Heb namelijk genoeg troep in huis die me in de weg staat. Iemand nog een leuk roze strandstoeltje-met-parasol van Babyborn? Of een fijne harddisk? Mijn man houd ik nog even. Er komen een hoop vieze woorden uit maar uiteindelijk krijgt hij mij met mijn computerproblemen altijd wel weer uit de shit euh stront euh ontlasting.

zondag 6 december 2009

Groen, groener, groenst

Het is je vast niet ontgaan, vandaag begint de klimaattop in Kopenhagen. En hopelijk wordt het een groot succes want er is wel het een en ander te doen op klimaatgebied.

Om te zeggen dat ik niet zo millieubewust was is een understatement. Maar in de loop van de jaren word ik wel steeds "groener". In ieder geval zie ik het belang ervan in, probeer me te verdiepen in wat wel en niet "slecht" is en doe mijn best. Dus let ik goed op het scheiden van afval, het weigeren van plastic zakjes, het hergebruiken van kopjes (en ook de kartonnen bekertjes op het werk ja). Nou nog wat vaker fietsen in plaats van met de auto. Eén van de goede voornemens. GelukkigHelaas kan Quintijn nog niet zo goed zitten in het kinderzitje op de fiets, dus vandaar dat het voornemen staat voor over een paar maandjes als het lente is als hij stevig genoeg zit.

En jij? Wat doe jij voor het millieu?

Flappie Blue Eyes



zaterdag 5 december 2009

Over pieten en K3

Om klokslag drie hoorden wij gestommel op het dak. En daar zagen papa en mama zomaar een piet naar beneden glijden en wegrennen door de poort! De kinderen hadden het niet gezien, wel gehoord. Dachten ze. Op naar boven dus. En ja hoor, voor het open raam stond daar een grote doos met pakjes. Eigen namen lezen en scheuren kunnen ze prima, dus binnen een minuut of 2, 3 waren alle pakjes open.

Nu, een uurtje of twee later, zijn papa en mama inmiddels moe van het uitpakken die kolere plasticjes, kartonnentjes, ijzerdraadjes, gebruiksaanwijzingen voorlezen, speelgoed in elkaar zetten. De kinderen zijn dolblij.

En een van de topstukken was: de nieuwe dubbel cd van K3. Mét Josje. "Er is een nieuwe prinses bij K3, en ze heet Josje" aldus mijn dochter, die blijkbaar goed heeft opgelet op het schoolplein. Van ons heeft ze het niet. Wij hebben dan wel stiekum naar K2-zoekt-K3 gekeken toen zij op bed lag, maar wij hebben er alles aan gedaan om Gert's kleuterpop buiten de deur te houden. Dat vonden we leuk voor de buurmeisjes en de vriendinnetjes, maar onze dochter, neeeeeee, die hield daar niet zo van, dachten we. Tot vandaag.

Die sint he, met zijn zwak voor kleine meisjes. En Roosje is helemaal door het dolle heen. Ze zingt en danst er op los! Leuk.

En mocht het ooit zover komen dat er naar een concert van deze dames moet worden gegaan, Roosje, dat is een mooie klus voor je vader!

vrijdag 4 december 2009

Cadeautje voor mij

Tussen alle perpenoten, knutselfrutsels, bouwspul, barbies, dino's en ander kinderverwenspul die al weken steeds opnieuw door een of andere piet worden bezorgd was er ook nog een pakje voor mama. Niet van de Sint, maar zelf uitgezocht en betaald. Met mijn pinpas en de centjes die ik laatst van mijn ouders gekregen heb voor mijn verjaardag. Mooi he! Je mag jezelf namelijk ook wel eens verwennen. Daar heb ik die ouwe grijze bemijterde kindervriend niet voor nodig.

donderdag 3 december 2009

Tweeling

Vorig jaar was ik zwanger. Op de allereerste echo's zagen we heel gezellig, twee kindjes. Ze dobberden ieder in hun eigen zwembadje, naast elkaar in mijn baarmoeder. Dat hadden we niet gepland! Maar wat waren we er ontzettend blij mee. Iedereen mocht het weten.

Helaas helaas, ook weer helemaal onverwacht, bleek op de 12 weken echo dat een van de kindjes niet verder gegroeid was en het hartje niet meer klopte. Op dat moment drong het nog maar nauwelijks tot me door. De paar dagen erna bevond ik me in een rollercoaster van emoties. Verdrietig en erg in de war. Hoe kon het gebeuren? Waarom? Hoe moest ik me nu voelen? Eén kindje lag prima op schema en bewoog vrolijk, hij stak zelfs zijn duimpje naar me omhoog. De ander was dood. Plannen, dromen over twéé kindjes tegelijk moesten opnieuw worden aangepast. De periode erna was ik vooral zenuwachtig. De zorgeloze zwangerschap was even voorbij, de angst dat het andere kindje niet zou blijven leven, of niet gezond zou blijken, heeft me toch wel een hele tijd in de greep gehouden.

En toen, in april 2009, werd J.oris Quintijn geboren. Na al met al een prima zwangerschap en een supervlotte bevalling. Helemaal gaaf, lief, mooi en gezond. Project baby één was met succes afgerond en het eindprodukt lag blakend in zijn wiegje. Hij was (en is) perfect.

En misschien juist daarom, verwend met zo'n gaaf baby-tje, denk ik heel hebberig, aan hoe het geweest zou zijn als er nog eentje naast had gelegen. Een maatje, een leeftijdsgenootje, een brusjezo dichtbij als andere broertjes of zusjes nooit zullen komen. Ik kan goed relativeren en ben erg nuchter. Meestal. Maar heel soms, als ik op straat iemand zie lopen met een dubbele kinderwagen met twee schattige kindjes erin, dan misgun ik het de moeder absoluut niet, maar dan doet het toch een klein beetje pijn. En als ik dan, zoals vanmorgen op het werk bijvoorbeeld, het verhaal hoor van een verre collega wiens vrouw opeens na twintig weken zwangerschap beide kindjes verliest, dan vind ik dat toch wel heel erg voor die mensen. En stiekum ook nog weer een heel klein beetje voor mezelf.

Van het andere kindje is niets meer teruggevonden in de placenta, en het zal altijd een mysterie blijven waarom is gebeurd wat is gebeurd. Wat voor kindje het was, of hoe het zou zijn geworden. Maar het was wel mijn kindje, het brusje van J.oris, dat ik toch altijd wel zal blijven missen. Of, zoals ik ergens zo mooi las, juist omdat het nooit is geboren zal ik het altijd bij me blijven dragen.

Zo. heb ik dat toch maar ook mooi weer eens gezegd. Wat nou, binnenvetter?!

dinsdag 1 december 2009

Relax, mamma

Druk, haast, stress. Ik ren mezelf voorbij, ben de hele dag druk, máák me druk. En ik doe het mezelf en mijn familie aan. Maar ja, ik móet nou eenmaal vanalles van mezelf: belangrijke, minder belangrijke, en gewoon idioot stomme dingen. Zoals het gratis blaadje lezen dat onze verzekeringsmaatschappij ons opstuurt ik ben zo blij dat de janee sticker weer op de brievenbus zit, want mén wat een werk om al die aanbiedingen van Hema en Kruitvat door te bladeren elke dag. Eigenlijk weet ik dat het niet interessant kan zijn, maar toch... ik voel me soort van verplicht het snel door te nemen. Je weet maar nooit wat je mist.

Dus als de kinderen dan eindelijk in bed liggen en alle verhaaltjes (voor)gelezen zijn kruip ik, met het bewuste "magazine" in het warme bad waar ik de hele dag al naar uitgekeken had. En wat blijkt, lees ik daar zomaar een column die wel voor mij geschreven moet zijn.

De schrijfster pleit voor het uitbreiden van de drie R's met een nieuwe R van 'Relax'. En dan met name de ouders. Dus loop eens door het bos ipv het zoveelste pretpark te bezoeken, las ik. Bak appelflappen. En toen viel het kwartje. Niet dat ik bakken kan hoor, of leuk vind. Maar wel dat één van de dingen die ik juist niet meer "moet" is voortdurend op zoek naar "vermaak" voor mijn kroost en me zorgen maken om mijn kroost, maar dat is moeilijker af te leren. Die willen namelijk ook wel eens rust.

Mooi. Goed voornemen dus. En laten we om te beginnen die ouwe kerel met veel te lange baard en rode jurk het land maar weer eens uitschoppen. Morgen is er spelletjesochtend op school, 's middags mogen we met zijn allen naar de Sint op mijn werk. Bij papa's werk zijn ze vorige week al geweest. Donderdag pietengym, vrijdag sinterklaasfeest op school, pakjesavond. En tussendoor nog hier en daar wat schoenen zetten en ophalen. Het was even leuk, maar nu is het op. En dat is te merken aan de bleke bekkies, de gespannen zenuwen en de veel te lange tenen van de oudste twee. Wij zijn met de hele familie toe aan een heeeel saai weekend waarin we lekker helemaal niets moeten.

maandag 30 november 2009

Spannend bezoek in onze hut

Bonkerdebonk, bovenop het raam. En opeens stonden daar twee zwarte pieten in onze vakantievilla (*) .


Roosje zat te beven en te trillen in een hoekje, dicht tegen grote broer aan en vlak bij papa. Janick vond het spannend maar erg leuk, en begon al een beetje ondeugend te doen tegen Piet. Quintijn vond het allemaal niet zo bijzonder en hing volkomen relaxed bij Piet op schoot.

zondag 29 november 2009

Er eens even helemaal tussen uit

Heeft u mij gemist? Ik u ook. En mezelf. Ik was namelijk op vakantie. Een weekendje "weg". een family-weekendje in zo'n family-park in een Luxe KinderVilla. Help me eraan herinneren dat ik dat voorlopig niet weer probeer. Althans geen luxe kindervilla van 25 vierkante meter met 5 man. Vrijwillig alles opgeven waar je thuis zo blij mee bent en daar dan nog extra voor betalen ook. En wat het extraatje is dat we normaal niet hebben? Een opeens niet meer doorslapende baby misschien? Arggh... Ik heb denk ik iets niet helemaal goed begrepen, want zo moe als nu ben ik al heel lang niet meer geweest.

Breek me de bek niet open anders zou ik nog zo'n typisch Hollandse zeikerd gaan lijken. Dus de beurt is aan jullie: wat doe ik verkeerd?

Hoe vier(d)en jullie vakantie met kinderen van 1/2 jaar, 4 jaar en 6 jaar?

donderdag 26 november 2009

Stoer

Me and my stoere grote broer. Zie je hoe erg ik mijn best doe om ook al stoer te kijken?

woensdag 25 november 2009

Voornemens en de woordeloze woensdag

Ik doe er niet aan mee vandaag, aan de woordeloze woensdag. Waarom zou ik? Morgen krijgen jullie een plaatje van me. Of anders vrijdag.

Zo doe ik ook nooit aan dierendag, vind ik mijn moeder gewoon het hele jaar door lief en koop ik wel eens bloemen maar die geef ik dan in ieder geval nooit op moederdag. Ik stoor me elk jaar weer aan mensen die opeens met kerstmis over vrede gaan praten, vind ik het onzin om precies op 31 december te overdenken wat dit jaar ons gebracht heeft al vind ik stiekum de jaaroverzichten van het nieuws dan wel weer leuk. en om op 1 januari te beginnen met goede voornemens. Waarom niet gewoon op het moment dat je ze verzint? Of een weekje later, als dat beter uitkomt?

Nu ik het er toch over heb, ik weet wel een paar dingen die ik heel graag zou willen gaan doen. Een hele lijst. Van dat ene boek dat ik nog eens moet lezen tot grote veranderingen in mijn karakter, ahum. Maar om het even uitvoerbaar te houden begin ik er met één, een hele concrete: ik ga gezond eten en niet meer (zoveel) snoepen. En ik begin NU.

En jij? Wat heb jij jezelf voorgenomen te gaan doen, in de zeer nabije toekomst? (En ik ga niet controleren of en wanneer je ermee begint, dus schrijf maar gewoon op wat je nou nog eens echt graag van jezelf gedaan zou willen krijgen).

dinsdag 24 november 2009

De bijwerkingen

Hoe het ging het prikken, vroeg iemand hieronder. Nou. Het prikken zelf ging prima, dochter was echt superrrrr stoer.

Maar een uurtje na thuiskomst barstte het los... ik weet niet of het aan de geimplanteerde nanochips ligt of aan het tijdstip waarop ze uiteindelijk haar bed in werd geduwd, maar het woordje "pittig" was inmiddels een behoorlijk understatement geworden. De peuterpuberteit en de gewone puberpuberteit in een half uurtje samengevat. (Ik ben NIEHIET MOEEEEEE, - wrijf in ogen, gaap - ik wil NIET naar bed, weeeeeh, papa moet dit, mama moet dat, dat is STOM, JIJ hebt geen gelijk het is zoooo en niet zoooo. Herkenbaar?)

Gelukkig werd ze daar zelf zo moe van dat ze uiteindelijk toch is gaan slapen. Anders had ik het plakband van Ilse even geleend....

We doen het NIET

Eerste en laatste werkdag van deze week zat er weer op, thuis trof ik twee zoete kinders, een baby die om en om geslapen en gehuild had, en een papa die, tja hoe zal ik het omschrijven. Het was zwaar geweest vond hij. Maar hij was tevreden dat Q. ein-de-lijk weer eens een hele fles dronk. Na heel veel weigeringen en droge luiers de afgelopen dagen. Hoezee.

En toen moesten we beslissen. Wel of niet naar het prikfeestje? Even gebeld met de priklobby Mexicaanse griepvoorlichters van Postbus 51. Als kindje geen 40 graden koorts had moesten we maar komen.

Toen even zelf nagedacht. Was deze griep nu Mexicaans of niet (hij heeft alle symptomen op heel heel hoge koorts na, maar hoge koorts is ook goed toch?) Moeten we een ziek kindje dat net herstelt gaan inenten? Wat is de kans op bijwerkingen van het vaccin tegen de kans dat hij hem (nogmaals) krijgt en daar dan extreme last van zal hebben? Een uitziekend kindje op bed laten liggen om 19 uur 's avonds of toch maar ophouden en gezellig meenemen naar het prikfeest prikken in de grote sporthal?

We doen het niet, besloten we. Niet voor baby Q.

Wel voor Roosje. Die heeft een ochtendje last gehad van buik en spuuglust, maar of dat nou Mexicaans was?? Bovendien is zij vier, nu niet ziek, en ach. We doen het maar.
Roosje keer even zuur bij het vooruitzicht op een prikje, maar werd daarna heel enthousiast voor dit uitje. Lekker met papa op stap, na bedtijd! Schoen zetten vanavond (Sint is weekhartig, het mocht nu zomaar doordeweeks). En bovendien deed het geen pijn, en was ze stoer, zei ze zelf. Wat een meid he. Daar kan de rest van die sporthal nog wat van leren. Hoop ik. Ik wacht de verhalen zometeen wel af.

zondag 22 november 2009

Zeven maanden

Leuk, oude fotoboeken doorbladeren doorclicken. Hieronder een Roosje met 7 maanden. Ze wilde echt niet meer op haar rug liggen in de kinderwagen, ging steeds zelf zitten om maar niks te hoeven missen van wat er gebeurt in de wereld.


En dan Janick, 7 maanden. Nooit rust in zijn kont. Het kruipen ging al lekker rond die tijd dus klaar voor een nieuwe stap. Hier staat ie aan de tafel.


En dan Quintijn. Ook 7 maanden. Need I say more?







Sorry Q. Beetje vals van mama he. Jij doet ook heel erg je best hoor, en met je neus op de grond en je billen in de lucht is het best lastig vooruit komen (-: Bovendien zijn papa en mama maar wat blij met zo'n rustig derde kindje!

Wat zijn ze lief he, alledrie. Nog een fotootje dan.

vrijdag 20 november 2009

Zielig

Baby Q. was toch wel ziek, de afgelopen dagen. Koorts, slap, veel slapen en heeeeel zielig huilen. Hij keek als een zielig droppie uit zijn oogjes. Sinds gisteravond is de koorts weg, kijkt hij een stuk alerter, "praat" weer en wil weer spelen. Alleen hoest hij en is hij ontzettend hees. En, waarschijnlijk door de keelpijn, hij wil niet drinken, of maar een heeeel klein beetje. Zielig!!
En zijn luiers zijn droog. En daar maak ik me dan weer zorgen over. Want ik weet wel een paar trucjes (zoals waterijs), maar die werken niet bij baby's.

En als ik me dan toch zorgen maak, dan ga ik gewoon even door. Want afgelopen week bij de schoolarts, bleek de lengte-groeicurve van Janick wederom een knik naar beneden te vertonen. Voor de tweede of derde keer. Dus ik heb een verwijsbrief voor de huisarts. Weet niet wat die gaat zeggen, of welke groente hem helpt net zo lang als zijn papa en mama te worden, maar ik vind het zielig. Zielig dat hij weer naar een dokter moet (die blik toen ze het hem vertelde, dat hij niet zo best groeide en er nog iemand anders naar hem ging kijken) en ook zielig dat hij nu al bijna de kleinste van zijn klas is terwijl hij zo graag groot en sterk wil zijn...

En daar ligt mama dan ook weer wakker van 's nachts en als ze dan ligt te draaien en te puffen in bed om in slaap te komen, dan voelt ze papa's pookje, wat inmiddels wel een heel ingeburgerd woord in blogland is geworden, maar desalwelteplus niet best voor de nachtrust!. Zielig he.

Ps. heb uit alle macht liggen denken of er op het moment ook iets is dat zielig is voor Roosje, maar ik kan helemaal niks verzinnen. Dat is pas zielig!

woensdag 18 november 2009

Voor onze oudste zoon


Die Rodin, dat was een handig ventje. Kon ook mooie dingen maken vond ik altijd al. Maar wat ik extreem knap vind is dat hij zo ver in de toekomst kon kijken en onze oudste zo treffend heeft uitgebeeld (oke, we moeten de kleine sprinkhaan nog even wat bijvoeren voor hij zo breed is, maar verder...)
Meester P. kwam gisteren met de vergelijking. Als zoon niet aan het rennen of het springen is zit hij zo. Voor zich uit te staren, te dromen, te denken aan God weet wat.
Soms gaat de vrije hand naar zijn haar om daar kleine staartjes te draaien.
Het rekenboekje en het taalboekje dat gisteren mee naar huis kwamen (uit, afgemaakt, of zoals achterin door hemzelf geschreven stond "jaklar") toonde een kleine blik in zijn gedachtenwereld. Wát hij had gedaan aan oefeningetjes was prima, hij snapt het maar al te goed zelfs al luistert hij maar voor de helft naar de instructies. De andere helft van het schriftje stond volgetekend met droedels, monsters, vissen, ongebrijpelijke figuren en teksten. Want jezelf een beetje creatief uiten, dat is ook belangrijk. Dat begreep Rodin ook al.

Over de vaccinatie en de timing

Plof. Daar lag ie dan eindelijk in de brievenbus, de uitnodiging waar ik al een hele tijd zenuwachtig naar uitkeek. De uitnodiging voor de Mexicaanse, pardon, Nieuwe griep. Waarom mag ik eigenlijk geen Mexicaanse meer zeggen? Is dat net zoiets als Negerzoenen die geen negerzoenen meer mogen heten? Ik luste ze toch al niet, maar nu koop ik ze helemaal nooit meer.

Ik heb me dus toch flink laten meesleuren door alle stress rondom die griep. Ben de hele zomer bang geweest voor die Mexicaanse die nu dus opeens Nieuwe heet. En toen het bericht bekend werd dat er werd geent, heb ik me natuurlijk ook weer zorgen gemaakt of zo'n vaccinatie dan niet gevaarlijk was. Maar, al met al, ik was blij. Twee van de drie krijgen het in ieder geval NIET, die gevaarlijke griep, dacht ik. Want ze worden ingeent. Hoezee.

Maar dat was een week geleden. Inmiddels zijn zowel zoon als dochter een (het?) griepje verder. Voelt de baby warm aan, slaapt hij veel en huilt hij meer dan anders. Ik vermoed een beetje dat die vaccinatie wat aan de late kant is.

En om het helemaal qua timing mooi af te maken las ik in het schema wanneer mijn kindertjes aan mogen treden. Dat gaat op postcode, want het is natuurlijk een behoorlijke grote club, en ze kunnen niet allemaal op woensdagmiddag om 13 uur, dat snap ik ook. Maar dinsdagavond om 20 uur? Een uur na beddtijd van de twee kleintjes. Zeker in deze donkere tijden waarin kindjes moe zijn en chagerijnig worden, en slaaptekort al snel leidt tot extra vatbaarheid voor griepjes.

Dus eh... ik denk er nog even over na.

dinsdag 17 november 2009

Japanse koe

Hier op het werk doen ze aan stoelmassages. En elke werknemer die dat wil mag zich af en toe laten masseren. De site van het bedrijf dat de masseurs levert heeft er een prachtige tekst bij bedacht. Naast een hoop bla-bla bedoeld voor managers die de boel moeten betalen wordt ook beschreven waarom deze massage goed werkt. Drukpunten, energiebanen, aarden. Jaja. Ik sta er eigenlijk niet om bekend dat ik daar gevoelig voor ben, voor dit soort theorien. Een beetje strijken en kneden daarentegen, daar houd ik wel van. En zeker op kosten van de baas, in werktijd.

Dus. Daar zat, euh, hing ik dan weer vandaag. Met mijn kop op een schoon papiertje en mijn neus door het gat in de hoofdsteun. En ik kan niet anders zeggen: men, wat werkt het goed. Wat is het fijn om even helemaal je hoofd leeg te maken, je over te geven aan de handen van de masseuse en je lijf eens goed te voelen (want dat vergeet je als je te druk bezig bent met diep nadenken achter je toetsenbord. Pas als je naar huis gaat voel je de vage kramp in je nek en stijve rug).

Die masseuse, die prikt fijn met haar puntige ellebogen tussen je schouderbladen, trekt je armen uit je lijf en timmert vervolgens met veel lawaai met de zijkant van haar handen op je rug. Een beetje alsof je een biefstuk bent. Zo'n dure biefstuk, die nog niet dood is. Hoe heten ze ook alweer, die japanse koeien die hun leven lang gemasseerd worden zodat ze extra lekker vlees produceren?

Ik maak me, dit opschrijvend, opeens wat zorgen over de goede bedoelingen van de directeur die voor alle werknemers deze massage mogelijk heeft gemaakt. Ongeveer tegelijk met het bekend maken van de reorganisatieplannen waarbij er zoveel mensen moeten verdwijnen. Het zal toch niet??? Maar ach. Zelfs die zorgen verdwijnen na een kwartiertje op de stoel.

zondag 15 november 2009

Maar waarom dan?

Ik hoorde op de radio een interview met iemand die verstandelijk gehandicapten mensen met een kinderwens begeleidt. Haar eerste vraag aan een stel met kinderwens was altijd WAAROM ze eigenlijk een kind wilden. Eigenlijk best een logische vraag. Maar best een moeilijke. Ik moest er zelf even diep over nadenken. (Niet dat ik er spijt van heb hoor, in tegendeel)

En jij? Even los van of je al dan niet hebt, en moeder natuur meewerkt als je besluit dat je het wel graag wilt:

WAAROM wil(de) jij (ooit) kinderen hebben? Of, als je ze niet wilt, waarom niet?

zaterdag 14 november 2009

Schoentjes zetten

Ik houd van Sinterklaas. Altijd al gedaan. Heel vroeger was ik natuurlijk doodsbang. Voor alles, overigens, maar ook vooral voor de Sint. Maar al snel werd me - met dank aan de Christelijke kleuterschool! - verteld hoe de vork in de steel zat. Met een familie met grote broers en zussen, wat aanhang (wisselende formatie) en vaak nog oma erbij hebben we jarenlang hele leuke pakjesavonden gevierd. Met de meest creatieve suprises en gedichten. Gaaf was dat.

En nu? Nu leef ik mee met de kindertjes. Vanmorgen hebben we "de intocht" gekeken op tv, en vanavond mochten ze hun schoentjes laarsjes in de gang zetten. Voor de brievenbus, want dan hoeven die enge pieten niet binnen te komen. Heerlijk, hoe kinderen kunnen geloven.

En ik weet niet wat het over mij zegt, maar o,o, wat heb ik een lol als ik de twee kleurplaten eruit steel en omruil voor cadeautjes. Cadeautjes die ik vanmiddag stiekum ben gaan kopen terwijl zij onder leiding van papa zaten te zweten op hun kleurplaten. En passant zet ik er nog wat schoentjes bij. Die van de twee ongelovigen in huis en het onwetend zieltje. Bij gebrek aan serieus cadeau prop ik er maar een banaan, twee mandarijnen en een potje Olvarit 6 maanden in. Iedereen blij. Lang leve de Sint!

vrijdag 13 november 2009

Goodbey Lenin

Zat ik er van de week nog aan te denken, met die verjaardag van de gevallen Berlijnse muur enzo. En bedacht halverwege al die toespraken van internationale hoge pieten dat ik eigenlijk gewoon de film Goodbey Lenin wil zien.

En daar is hij dan, vanavond. Allemaal kijken! Ik neem gewoon op, want om 23:40 uur, dan ben ik dus niet wakker meer, dat begrijp je.

http://www.tvgids.nl/artikel/32788/De_muur_weer_overeind/

En nog een griepje

We zijn de inentingen denk ik net voor, vandaag is oudste zoon namelijk ziek. Niet zomaar het snelle overgeefgriepje van Roos vorige week, maar echte lamlendige, koortsige griep.
Arm ventje. Ik breng appelsap en lees voor (tv doet zeer aan zijn hoofd, dus het is geen schoolziekte wat ik vanmorgen nog even dacht!) En ondertussen houd ik mijn vingers crossed - hoewel een mondkapje en veel desinfecterende zeep waarschijnlijk beter helpen. Dat de virusjes maar snel mogen teruggaan naar waar ze vandaan gekomen zijn.

donderdag 12 november 2009

Wat?


Na het vorige logje waarin jullie een kijkje mochten nemen in mijn huis heb ik de smaak te pakken en zet ik er nog maar weer eens een fotootje op. Dit is ook een hele leuke. (Maar wat zégt ie nou eigenlijk?)

woensdag 11 november 2009

Mammalien laat het zien

Bij deze de door jullie gevraagde foto's. Ik lees net dat Cisca op fotografiecursus gaat, ik ga maar mee denk ik. Heb met veel gehannes mijn eigen voeten en duimen van de foto's afgeknipt (digitaal dan he, niet echt hoor) maar ze blijven schots en scheef. Nouja, maakt niet uit. Gaat om het idee, toch?

Eu Mesmo, de drie bedjes. Drie keer raden welk kindje in welk bed hoort.




't Kleine Kikkertje, het aanrecht. Zo, die heeft ook zijn jaarlijkse schoonmaakbeurt weer gehad...nuttig wel, zo'n foto blog!

Roelien, waar ik zo van baal dat ik het op Marktplaats wil zetten... Oef! Die was moeilijk. Ik vond het té makkelijk om iets te kiezen van de huisgenoten, dingen die mij ontzettend in de weg staan maar die zij natuurlijk niet kwijt willen.


Ik heb uiteindelijk gekozen voor deze deur naar het konijnenhol onze ongelofelijk ruime hal. Ik heb nooit begrepen waarom mensen deuren in hun huis vervangen die niet stuk zijn, maar nu dus wel. Het is ook een hele andere dan in de rest van het huis. Net de verkeerde kleur, en dat houten randje... bovendien vind ik dit type glas niet mooi. Maar nu moet ik manlief nog overtuigen dat het kreng eruit moet wat dat is nou net iets wat ik niet in mijn eentje voor elkaar krijg, als hij een dagje aan het werk is





Soes, het plekje waar ik het liefste zit. Geen enkele twijfel. Op de bank, in het hoekje. Benen op de andere bank of op de tafel. Helaas is de foto van de donkerbruine bank in het schemerlicht vanmorgen nogal bijzonder geworden. Bijzonder onherkenbaar. Jammer maar helaas. Kijk maar bij de Ikea, de Tylosand. Met twee kleuren bekleding, 's winters donkerbruin, 's zomers zand. Een echte hangbank.

Tweede keuze is deze lekkere rookstoel (erfenisje) op de 2e verdieping, naast de verwarming en voor de (glazen) deur naar het dakterras. Mooi uitzicht, mooie luchten vaak. Goed boek erbij, en ik kan er uuuren zitten.


Toaske, de tuin. Ik de achtertuin maar genomen. Vanaf het platje waar ik toch opstond om die stoel te kunnen fotograferen.



Nienuh, de plek in huis waarvan jij vindt dat die het meest over je zegt. Pfffff. Moeilijk!



Deze? Nee, geintje. Belangrijk apparaat, maar ik zet hem nooit hoger dan 22 21.5 graden.

M'n bureau? Met pctje, veel troep belangrijke dingen en gele briefjes als soort van extern geheugen aantekeningen. Maar daar heb ik al eens over gelogd.
Deze dan maar. De trap. Niet symbolisch bedoeld. Meer als werkwijze, zeg maar. Zonder traptreden ben ik nergens. Waar leg je anders spullen neer? Spullen die een keer naar boven moeten, of naar beneden? Of die je gewoon ergens kwijt moet? Vriend legt ze op de tafel. Maar dat vind ik altijd zo lastig als er geknutseld of gegeten moet worden.



Cisca en Ilse, de koelkast. (En? En?)


Huize Steen, mijn frituurpan. Nope. Geen frituurpan in huize mammalien. Maar als troostprijs mag zien wat er boven ons (on)echtelijk bed hangt. Gezellig. En veiliger dan een schilderij met scherpe hoekjes.


Nou, dat was het. Bedankt! Ik vond het leuk, zo eens met frisse blik mijn eigen huis en tuintjes door te gaan en zo ruim je nog eens wat op ook. Ik kan het jullie aanraden.

dinsdag 10 november 2009

I'm Click, the camera en foto's maak ik graag..

Ook wel eens last van Dora liedjes in je hoofd? Nou ik wel. En dat valt niet mee.

Maar goed, om nou niet de rest van bloggend Nederland (en Belgie) over te schrijven over de Mexicaanse, schrijf ik maar gewoon één iemand over. Een lekker luchtig blogje, van Eu Mesmo. Zij had een prima plan: in een van haar logjes heeft ze gevraagd waar haar lezers nou eens nieuwsgierig naar zijn. Wat ze graag zouden zien. En daar zou Eu Mesmo dan een foto van maken en op haar blog zetten.

Dus.... bij deze zijn jullie uitgenodigd. Geneer je niet ik laat toch lekker alleen zien waar ik zin in heb en laat het lezen.

Om het even in 5 decemberstijl te houden: Mammalien laat wat zien! Maar waar ben jij nou eens nieuwsgierig naar?

maandag 9 november 2009

Kritieke toestanden en wat virussen

Phieeeeeeuuuuuw, zuchtte mijn pc. En hoewel hij me nog vrolijk aanstaarde met jullie laatst geposte berichten op het scherm kon ik hem niet meer zover krijgen dat hij er ook maar eentje liet zien. De UIT-knop hielp wel, maar AAN, dat deed hij dus niet meer. Een flink mexicaanse griepaanval, ergens op zijn harddisk. Manlief is nu alweer een uurtje of twee met hem bezig, maar mijn dierbare personal computer vriendje is nog steeds in kritieke toestand.

Men-o-men, wat een ramp, wat een drama. En oke, ik kan bloggen. Er zijn niet alleen twee werkende laptops in huis, er is ook nog een desktop op manliefs desk. En een hoop toepassingen en data die ergens op het internet zijn opgeslagen in plaats van lokaal. Maar wat te denken van al mijn prachtige word-docjes, mijn foto's, mijn favorieten, mijn data? Mijn dierbare data die ik speciaal aan mijn persoonlijke rekenvriend toevertrouwde, die hij zo fijn voor me op zijn C schijf zou bewaren? Voor altijd en eeuwig? En nou laat die persoonlijke kl**tz*k me gewoon zitten. Pffff. Onbetrouwbaar stuk ijzer. Ik voel me belazerd!

Wat zegt u? Backup-en, ja, inderdaad, dat moet je regelmatig doen. Bedankt voor de tip.

Trouwens, volgens onze berekeningen zijn manlief, ik en oudste zoon zo'n beetje de enige in de hele wijk hier die niet in een risicogroep vallen die binnenkort ingeent gaat worden. Ook een veilig idee! Ik weet niet door wie we nu nog aangestoken kunnen worden. Of zouden we net voor de massale vaccinatie nog net even geraakt zijn? Van de 18 kindjes in de klas van dochterlief waar ik vandaag overblijfjuf mocht spelen waren er maar liefst 8 ziek. Er was in ieder geval één gevalletje Taco bij. De rest is waarschijnlijk aangespuugdstoken door dochterlief ' s actie vorige week...

zondag 8 november 2009

Vallende blaadjes

Het is fraai herfstweer, de zon schijnt vollop op de prachtig gekleurde bladeren. En die kleur vult dus onze hele tuin,want bovenop hebben we er nog een paar aan de bomen hangen, maar ook de grond ligt bezaaid. Mooi!

Maar dan komt er ineens toch een soort gek stemmetje in mijn hoofd die roept dat die bladeren moeten worden opgeruimd. De tuinen van de buren zijn namelijk ook brandschoon geveegd. Ik heb vandaag toch niet zoveel speciaals te doen dus euh, ik pak mijn rol vuilniszakken en een paar handschoenen en ga als een dolle staan graaien tussen die enorm grote platanenbladeren. (En waarom? In het bos staan toch ook geen kabouters of gemeentemannetjes met een prikker en een vuilniszak bladeren te prikken?)

Zes zakken heb ik vol inmiddels, en eigenlijk ziet de tuin er nog precies hetzelfde uit als hiervoor. Erger, want in het voorbijgaan heb ik ook de snoeischaar nog even in de uitgebloeide asters gezet en in de klimop die probeert de macht over te nemen Maar mijn schoonmaakdrift is in ieder geval weer even gestild. En mijn half uurtje beweging heb ik ook alweer gehad.

Manlief en oudste kinderen konden het niet meer aanzien en zijn gevlucht naar het indoor-speelparadijs, dus Q. en ik zijn vrij om te gaan waar we willen. Mooie herfstwandeling maken maar. Door de bladeren in het parkje hier tegenover.

zaterdag 7 november 2009

Door de grond

Janick had vandaag zijn eerste zwemles in het B-groepje. Zelfde groepje kinderen, grotendeels, maar wel twee nieuwe juffen. Nou roep ik al een tijdje dat ik de zwemjuf die hij voor A had niet zo goed vond. Maar ja, wat doe je er aan? En was het nou echt wel zo dat die andere beter les gaven?

Vanmorgen heb ik het dus even goed zitten bekijken, en ik moet zeggen, ik was er wel blij mee.
Nouja, moet ik dat eigenlijk wel zeggen?

Ik ben niet zo van de extroverte, maar in het gezelschap van een klein kindje of een huisdier dat zelf niet zoveel zegt wil ik nog wel eens wat losse gedachtenflodders afvuren. (En hoewel zoon al een tijdje niet meer in de categorie klein niet communicerend kindje valt heb ik het bij hem nog steeds niet afgeleerd...)

Toen zoon dus eindelijk de douche uitkwam riep ik blij: "Janick, ik denk ECHT dat deze juffen het VEEL beter doen dat je VORIGE juf". Waarna Murphy de vorige juf haar hoofd om de hoek van de douche steekt en vriendelijk "goedemorgen" tegen me knikt. Arghhh.....


Slechte beurt dus.

Maar vertel. Heb jij nog een slechte beurt gemaakt de laatste tijd? En hoe ging dat?

donderdag 5 november 2009

Een buikgriepje komt nooit alleen

Begin ik net weer wat op te krabbelen, is Roosje aan de beurt.

's Ochtends na het opstaan viel ze al direct weer om in bed. Op haar verzoek heb ik haar aangekleed (het lappenpop principe). De boterham ging er echter absoluut niet in en we waren er bijna van overtuigd dat ze beter thuis kon blijven, op de bank, onder een dekentje. Ze was niet ziek, zei ze. Al zag ze eruit als een dood vogeltje. En toen kwam Janick op het heldere idee dat ze vast een beetje zenuwachtig zou zijn voor de eerste keer nso vandaag! Ja! Riep Roos blij, ik vind het een beetje spannend! Hmh. Toch maar naar school dus.

En jawel, rond tienen de juf aan de telefoon. Roos had de hele kring ondergekotst. Maar ze wilde niet naar huis. Ze wilde op school blijven. De rest van de dag nog een paar keer met de juf gebeld, maar mevrouw bikkelde door. Ze wilde ook naar de nso. Ik heb de hele dag op hete kolen gezeten en om 4 uur stond ik voor deur van de nso. (De overigens potdichte, bel-loze deur van de nso, met baby in maxi-cosi, in de stromende regen. En de telefoon namen ze ook al niet op. Maar dat vervolgverhaal in 15 delen schrijf ik nog wel een andere keer op.)

Eenmaal binnen zie ik ze direct zitten. Ze zitten naast elkaar aan tafel, ieder met een grote rijstewafel besmeerd met smeerworst en smeerkaas. Uhl. Maar ze keken er bij alsof het de allerheerlijkste taart was die ze ooit gekregen hadden. Roos zag wel wat bleek en voelde wat warm, maar ze wilde eigenlijk nog steeds niet naar huis. Want ze had nog helemaal niet zo lang gespeeld. Volgende week mag ik langer blijven, he mama?!

Kruipen

Hoe enthousiast hoor ik mezelf kirren op de filmpjes die we, een paar jaar terug, van de vorige baby’s maakten. Baby’s die een bijzonder onhandige poging doen om om te rollen of om de dikke babybillen een paar centimeter te verplaatsen. Met een hengel voor het neusje, de favoriete knuffels bij wijze van aas, kraaltjes en spiegeltjes, briefjes van twintig. En het heeft blijkbaar gewerkt, want het is gelukt: zowel nummer 1 als nummer 2 kunnen lopen, rennen, klimmen en praten. Meer dan genoeg. Soms zou je willen dat ze gewoon in de wieg waren blijven liggen murmelen en er vanzelf weer in slaap vielen, een paar keer per dag.

Maar hebben we ervan geleerd? Nee, dus. Nu is daar namelijk nummer 3. Het ventje ligt heerlijk rustig in de box, beetje te spelen, beetje te kirren. Draait eens wat op zijn buik, pakt een speeltje. Genoeg toch, zou je denken? Nee hoor. Wij moedigen hem thuis alle vier om het hardst aan. Leggen het speeltje heel gemeen nét buiten bereik, zodat bij meneertje het kwartje zal gaan vallen: tijgeren, kruipen, rennen salsadansen moet ie! Steeds verder en steeds harder. Tot hij het huis uit tijgert. Achter een of andere meid met platte buik en piercing aan en zijn mama met een vreselijk emptynest syndroom achterlaat.

woensdag 4 november 2009

Over een jarige wolf en een klein geitje

Hiep Hiep Hoera!

Papapaashaas, euh, Jeroen is vandaag jarig. Maar liefst honderd geworden, in guldens dan he.




Superdad, nog vele jaren met ons allemaal gewenst!

maandag 2 november 2009

En nou jullie even

Omdat ik me niet helemaal super voel (niet mexicaans hoor, meer buikgriep) mogen jullie vandaag mijn blog vullen. Ga ik lekker vanaf de bank onder een dekentje meelezen.

Wat ik me namelijk afvroeg. En niet in een gewone, multiple choice enquete kwijt kon:

Stel, je krijgt opeens, helemaal uit het niets, een cadeautje. Je krijgt een uurtje of 4 tijd voor jezelf. Vrij. Alles wat je normaal gesproken doet of moet doen is gedaan, de kinderen, honden, klanten, patienten, ouders en echtgenoten zijn allemaal onder de pannen, je mag gewoon helemaal doen wat je wilt.

Wat zou jij doen?

zondag 1 november 2009

DiplomA!!


Janick heeft zijn A diploma!!! Hoera, hoera. Het was een echt circus, waarbij de kinderen zelf ook al doorhadden dat ze het diploma op zak hadden en ze alleen nog maar hoefden te zorgen blij op de foto te staan. Dat zwemmen, dat was vandaag een beetje bijzaak.

vrijdag 30 oktober 2009

Contrrrrole - maar toch eigenlijk niet

Nou, hier dan deel 2 van het logje (zie hieronder deel 1).

Ik heb de juf er niet op kunnen betrappen dat ze met haar vinger over de plintjes ging om stof te zoeken. Wel wist ze heel goed te vertellen hoe zij dacht dat mijn zoon het deed op school, dat hij behoorlijke verstandelijke vermogens had (hij is superslim, dat wisten we al). En dat dat wel goed uitkwam omdat de helft van de instructies langs hem heen gaat omdat hij ook een behoorlijke dromer is... (en dat dromen, dat zit in ieder geval op het y-gen, toch, pappa van Janick? Jullie zijn allebei in staat naar boven te lopen voor een paar sokken en terug te komen met een snel in elkaar geknutselde legodraak... hihi.. en daar moet ik dan wel weer om lachen...) Dat hij niet zo snel laat zien wat hij kan, hoe hij zich voelt.

Het doet me goed dat de juf blijkbaar ook heeft gezien wat wij zien, en dat ze daarnaast heel goed luistert naar wat wij vertellen en vragen en dat "mee terug neemt naar school" (wat een kolere-term, ik zit ook alweer veel te lang in dat kantoor-cultuurtje).

Dus.

Serieus logje zeg! Nouja, een van jullie vroeg erom hieronder. En al was het alleen maar om het even recht te trekken: juf M. is dus geen zuster Wers. Of misschien toch wel. Allebei gemotiveerd en serieus met hun vak bezig en goed mee te praten.

donderdag 29 oktober 2009

Contrrrrole

Er was eens, lang geleden, halverwege de vorige eeuw, een vrouw, een meisje eigenlijk nog, dat zich door een vreemde speling van het lot opeens in getrouwde toestand bevond. Bij gebrek aan eigen woonruimte samen met haar jonge echtgenoot "inwonend" op een kamertje bij haar ouders. En omdat ze braaf deden wat de pastoor ze had opgedragen werd het meisje na een weekje of twee zo misselijk als een hond. Tot haar grote verbazing was het geen griep maar vertelden ze haar dat ze een baby zou gaan krijgen. Huh?! Zo weinig als ze van zwangerschap en bevallen wist, zo bekend was ze met baby's en kinderen. Als oudste meisje met 8 broertjes en zusjes thuis leerde je dat namelijk helemaal vanzelf.

Het echtpaar leefden dus nog zuiniger van de weinige centjes die ze hadden en spaarden voor hemdjes en luiers en toen ze zes maanden verder waren kwam Zuster Wers. (Ik kan het ook niet helpen, zo heette ze echt) Zuster Wers met haar gesteven kapje en schort, die De Inspectie kwam doen. Tellen of er genoeg hemdjes, luiers en lakentjes in de kast lagen. Of de wieg er netjes uitzag. Of het allemaal schoon genoeg was.

Er kwam een oké stempel en 3 maanden later een flinke baby. En toen een jaar later nog een. En het jaar daarop nog een. En een paar jaar later nog een. En toen... jaren en jaren later, juist. Nog een. En dat was ik.

En de geschiedenis herhaalde zich. Niet het eerste deel hoor. Ik had namelijk wél de kans een paar mooie opleidingen te doen, kreeg een baan met goed salaris, meer dan genoeg kennis van de voortplanting en de anticonceptie, een world wide web om ontbrekende kennis over baby's op te zoeken en een overdreven goed geoutilleerde babykamer. En afgezien van een paar suffe kraamhulpen geen inspecties thuis gehad.

Maar baby's worden groot en voor je het weet zitten ze op school. En dan gebeurt het. Elk jaar. Bij alle kinderen. En vanmiddag, kwart voor vier, om precies te zijn, bij ons. Huisbezoek van de juf. Ik ben nu al zenuwachtig. Even tellen of er genoeg spijkerbroeken in zijn kast liggen (netjes opgevouwen) en of de lego is afgestoft!

Opruimen en opvoeden

Vandaag was de werkster er weer eens. En ze heeft alles opgeruimd en schoongemaakt, wat overigens hard nodig was. Maar goed, opgeruimd, dat is het altijd maar even. Dus mocht ik na een lange werkdag op kantoor) alsnog aan de bak. Eten opruimen, vaatwasser, wasmachine, was sorteren, dochter in bed stoppen.

Papa hielp ook. Met de DS onder zijn arm stuurde hij Janick naar boven ("ga zo maar slapen"). Yeah. Goed plan. Maar niet heus. Zelf slapen gaan nadat het hele bedritueel is geweest en hij nog even lezen mag, dat kan het ventje van 6 prima. Maar nog in vol ornaat, zonder tanden poetsen met een Nintendo DS naar bed... No way.

Dus ik al met een geirriteerde kop weer terug naar Janick's kamer. "DS uit, uitkleden!". Het ging niet van harte, maar de DS ging uit. Toen geprobeerd uit te leggen dat je je kleren ook in de wasmand kan gooien in plaats van op de vloer. Dat deed hij niet. Gewoon niet. Dus daar sta je dan. En dan? Dreigen? Uitleggen? Opgeven en weglopen en mijn kop tegen de muur stoten (waar ik veel zin in had...)??

Ik ben uiteindelijk heel rustig gaan uitleggen WAAROM opruimen soms zin heeft. En toen kreeg hij opeens in de gaten dat ook de werkster bezig was geweest. Nogal rigoreus. Al zijn legobouwsels, plastic reptielen, alle knikkers die hij zorgvuldig op een vierkante meter vloerbedekking had "opgeruimd", waren verdwenen. De grond was keurig gestofzuigd, het zag er superschoon uit, maar de spullen zaten in een grote ton.

En Janick werd boos. En moest huilen. En alle zooi kwam uit de ton en en werd precies weer op de vierkante meter uitgestald. Opruimen-anders-kan-je-niet-schoonmaken en opruimen-anders-raak-je-het-kwijt uit mijn betoog komen gewoon niet aan. En nu is hij verdrietig. Snap ik wel een beetje hoor, had ik vroeger ook als er voor me was opgeruimd...

Maar ik ook. Want ik weet het even niet meer. Moet ik maar accepteren dat als ik het niet (heeeel voorzichtig) opruim het hele huis een grote bak met puin wordt? Aan mij de keuze... blijkbaar ben ik de enige die zich er druk om maakt.

woensdag 28 oktober 2009

de kop van poes (avi-1)


Jannick jaap doet druk

en wild

Jannick jaap slaat met poes

jaap slaat op niels pim

stop hou op, jaap

poes kijkt sip

wat is er poes?

poes heeft pijn

pijn aan zijn kop

poes zegt: mijn kop is er af

poes huilt

Jannick jaap ook

mamma is blij

de kop van Jannick jaap zit er nog op

en de kop van niels pim ook

dan is Jannick jaap ook weer blij





Noot voor de ouders:
Dit verhaal berust op ware feiten. Don't try this at home.
Met de poes is alles inmiddels weer goed dankzij de vakkundige eerste hulp bij oma die de hersens weer heeft teruggestopt en daarna een enorme naald in Dikkie's nek heeft gestoken om zijn koppie er weer stevig op te naaien. Vooralsnog is er geen reden om aan te nemen dat dit ongeluk zal leiden tot blijvende schade aan de geestelijke vermogens van Dikkie.

dinsdag 27 oktober 2009

De laatste vraag

Als kind is er een hoop dat je niet weet. En omdat ik nieuwsgierig ben en altijd alles wil weten ging ik al vroeg op zoek naar antwoorden. Bij mijn ouders, bij een broer of zus, voor sommige zaken liever bij schoolvriendjes in een donker hoekje achter de gymzaal, achterin het puzzelboekje, op school, een boek uit de bieb… En voor puzzeltjes als de Rubik’s cube of de meest hotte adventure game op de computer waren er toch ook altijd wel ergens tips en trucs of desnoods hele oplossingen te vinden als je zelf niet verder kwam? Dus.

Pas later besef je dat er ook vragen zijn waar het antwoord niet op de laatste pagina van het boek staat. Gewoon omdat niemand het weet. Nog niet. Of misschien wel nooit. Van hele filosofische levensvragen tot dingen die gewoon nog niet uitgezocht zijn en over veertig jaar zo klaar als een klontje blijken.

En vijftig jaar, misschien dat ik dat nog wel red. Als ze me een extra antwoord beloven houd ik het denk ik nog wel een jaartje langer vol. Maar wat nou als ze er nog eens 200 over doen? (Hadden de Maya’s gelijk en vergaat de aarde in 2220 en waarom dan?) En wat voor moois wordt er over 1000 jaar ontdekt? Door wie en waar?

En daar baal ik nou zo van he. Waarom mag ik nou niet even spieken in het antwoordenboekje? Ik vertel niets door. Please?


P.S. en nadat deze blog klaar was moest ik opeens weer denken aan een werkelijk geweldig SF verhaal dat ik lang geleden heb gelezen en nooit ben vergeten, namelijk “De laatste vraag” van Isaac Asimov. Zo maken ze ze niet meer tegenwoordig.

maandag 26 oktober 2009

Industrieel Ontwerpsels

Weten jullie dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering op mijn 18e ingeschreven stond als student Industrieel Ontwerpen aan de TU in Delft? Al vrij snel kregen we een practicumopdracht van een week of 3: ontwerp en bouw je eigen kliko. ?!#!$(*&?! En toen werd mij duidelijk dat er voor het echte ontwerpersvak meer nodig is dan een goed cijfer voor wiskunde en leuk poppetjes kunnen tekenen. Mijn creatieve spier is daar zo verrekt dat ik sindsdien nooit meer serieus iets heb getekend of geknutseld. En ben ik van schrik Informatica gaan studeren.

Maar goed. Een aantal jaar ervaring in een eigen huishouden, een paar kinderen verder... zie ik nog wel steeds het nut in van goed ontworpen produkten. En vooral ook dat je er niet bent met alléén een mooie aparte look. Eén van onze beginnersfouten was de aanschaf van de Wesco Space Boy. Een leuke prullenbak, maar nauwelijks ruimte voor vuil. Bovendien zat het gat ongeveer in het midden. Dus óf je vuilniszak was half vol, óf er bleek bij het verwisselen van de zak allemaal vuil in de raketkop te zitten die je dan vervolgens met het handje nog eens in de de vuilniszak kon proppen. Niet handig.
Inmiddels is hij vervangen door een wat traditioneler exemplaar. Past prima vuil in. Helaas heeft deze een grote klep bovenop, zodat de kinderen heel goed kunnen zien wat mams allemaal heeft weggegooid, wat tot gemiddeld twee huilbuien per week leidt.

En wat me verder nog irriteert:
- slabbers met klittenband die in de wasmachine aan m'n panties blijven hangen (en er als je ze losmaakt een gat in trekken)
- slabbers die babylief zelf af doet halverwege zijn macaroni met rode saus
- de speciale-niet-verkleurende-parketlak die na 14 jaar onze eiken vloer op een kanarie doet lijken (een gele, ja)
- een oplaadbare ladyshave die het alleen maar doet als hij in de oplader staat
- een bordje voor baby's warme eten dat niet in de magnetron mag
- van die iniemienie gsm-etjes met van die ieniemienieknopjes die je alleen maar per twee tegelijk in kunt drukken
-....

En jullie? Wat mag er van jou wel nog wel eens goed ontworpen worden?

zaterdag 24 oktober 2009

6:00 a.m.

Heeft iemand al ontdekt hoe je je kinderen op wintertijd kan zetten?

Herfstdip en over wat anderen denken

Ik heb het niet vaak, maar nu heb ik het. Of liever, heb ik het even niet. Ik zit niet lekker in mijn vel. Heb het idee dat ik veel meer kan, meer zou moeten doen. Plus dat ik er opeens last van heb dat ik denk dat sommige mensen me te xx of te yy vinden. En dan vind ik mezelf weer een sul dat ik me daar nog wat van aantrek ook. Om gek van te worden. Van mezelf.

Zou het de herfstdip zijn? Het begin van de griep? Toch de onrust op mijn werk? Moet ik een UV-lamp aanschaffen? Een vakantie naar warme stranden boeken (yeah, helemaal alleen!)? Of gewoon een week in mijn bed kruipen met een goed boek, chocola, een lekkere warme bruine-bonen-schotel en af en toe eruit om in een stomend heet bad te gaan liggen? Ja. dat doe ik. Nou nog even de kinderen zover krijgen dat ze in de tussentijd een beetje op pappa passen.

vrijdag 23 oktober 2009

Hahahardlopen

Ik heb geen boerenkool gegeten gisteren, maar vieze vette diepvriespizza. Dus toen de kindjes
gevoed en gebadderd waren en (bijna) in bed lagen ben ik maar even lekker gaan rennen.

Jaja, u denkt, die mammalien die zegt daar helemaal niets meer over, het was een goeie grap dat ze er ooit aan is begonnen, maar ze is er vast al snel weer mee gestopt. Maar nee, ik ben echt een bikkel, en een doorzetter. En hoeveel tegenwerking ik ook krijg (wind, kou, regen, hondenuitlaters, te licht, te donker, geen oppas, net gegeten en meer smoesjes).
Want mèn, het werkt echt!! Hoe vaker je gaat, hoe makkelijker je loopt. Waarom moet ik daar pas nu, met mijn ouwe, stramme, uitgedijde lijf achterkomen? Wáárom, denk ik elke keer onder het lopen, heb ik op school nooit een gymleraar gehad die mij dát heeft laten begrijpen?

En denk nou niet dat ik als een hinde door de wijde omgeving huppel. Maar ik kan inmiddels al wel verder dan het hekje van de buurman waar ik de allereerste keer geheel buiten adem moest stoppen. Ik kom al verder, veel verder toch zeker een hekje of drie en na even uithijgen nog weer eens een stuk.

Maar goed, dat wist ik al. Al verbaast het me nog elke keer. Wat ik nog niet wist, een bijwerking is dat ik onderweg opeens zoveel RUIK! Nou sta ik niet bekend om mijn enorme reukvermogen om mijn enorme reukorgaan, zeg je? dáár hadden we het niet over ja) maar ik ruik ineens vanálles onderweg. Frisse lucht, bloeiende struiken, gemaaid gras (uhl!), hondenpoep, de groencontainers, vieze brommertjes op kilometers afstand. En thuis, tja, thuis opeens weer die pizza. En toch, uitermate tevreden met mezelf en mijn prestatie ben ik op de bank gezakt. Met een glaasje water erbij naar De Expeditie gekeken, waar er lekker aan koeienogen geknabbeld werd. En weet je, die rook ik ook.

donderdag 22 oktober 2009

Dagje uit

KidzCity. Op een druilerige dag in de herfstvakantie. Need I say more?

Misschien need I, maar ik heb even last van een overdosis irritante-medemens-in-mijn-persoonlijke-ruimte. Te veel, te stompzinnig, te dichtbij, te langdurig. De ouders dan he, van kids kan ik wel wat hebben. Zelfs als je het met een z moet schrijven.

Eerst maar eens een flinke bel port, een berg chocola of misschien een goeie film waarbij mijn hersencellen weer aanfloepen en de plotseling opgekomen agressiviteit wat wordt onderdrukt.

Of willen jullie horen hoe ik die voorkruipende veel te vette bejaarde met rollator heb geprobeerd met mijn blikken te doden (niet gelukt), de lift kort en klein heb geslagen en manlief zo hard naar huis is gesjeesd dat dochter nu nog misselijk op de bank ligt met haar handen over haar oren en vraagt wat ***vies woord gevolgd door automerk*** betekent?

De kinderen vonden het geweldig, by the way. Ze hebben 5 uur lang gerend, geschommeld, gegleden, botsautootjes, laserquest en draaimolens gedaan. Vooral heel veel geklommen en geen patat gegeten. En daar doe je het allemaal voor, toch?

Zo. Nou moet ik me nog even afreageren op de boerenkool (helaas al gestampt, maar ik kan nog met een heel groot mes de rookworst te lijf) , dan Expeditie Robinson, en dan kan ik er morgen vast weer tegenaan.

woensdag 21 oktober 2009

Herfstvakantie

Halverwege de herfstvakantie. Effu tellu: een kind of zes vandaag. Waarvan twee niet van mij en één baby die ik af en toe in zijn bed kan gooien.

De jongens zijn aanmerkelijk drukker dan de meisjes, maar gelukkig heeft de oudste van het stel al een jaar of 20 zijn rijbewijs en laat zich eenvoudig overhalen de andere twee stuiterende testosteronnetjes in zijn auto te proppen. Een klein stukje verderop wordt onder leiding van de vereniging ter voorkoming van burn-out bij moeders activiteitencommissie in onze wijk elke dag wel iets "leuks-voor-kinderen" gedaan. Vandaag "Vliegers Knutselen".

Ben benieuwd. Dat ze er maar een flink grote van mogen maken, die een kind of zes kan houden op zijn vlucht omhoog. Ik smeer de boterhammen wel. En pas zondagavond weer landen, he!

dinsdag 20 oktober 2009

Halve verjaardag

Hoera!!!! Onze lieve kleine drakendoder is een half jaar vandaag! Om dat te vieren even wat foto's.



Wie is de echte baby?



Vliegen!




Kusje van papa, altijd lekker!


Met zijn drietjes op het kleed.

maandag 19 oktober 2009

De Award en 10 dingen over mij

En eh... bedankt, Paars Schaap, voor de Honest Scrap Award voor bloggers "who express themselves and write/blog from their heart & soul". Leuk dat je m'n schrijfsels waardeert!

Voorwaarde 1, geef de Award door aan negen andere bloggers, dat klinkt nogal als kettingbriefschrijverij. Ga ik dus niet doen. Een ieder die dat leuk vindt, pik die award en schrijf die puntjes over jezelf die ik en de andere lezers nog niet wisten. Laat even een reactie achter waarin je de boel aankondigt, en we komen er direct aan!

Voorwaarde 2, schrijf tien dingen over jezelf, dat ga ik dus wel doen. Te gek onderwerp, mezelf, ben dol op mezelf, geen leuker wezen dan ik. Fijn dat er eindelijk iemand naar vraagt (-;

1. De eerste kopieer ik gewoon van Paars Schaap, die is op mijn lijf geschreven: Ik ben graag (even) alleen. Geen gezeur aan je kop - het is daar al druk genoeg.

2. (even kijken, wat lees ik daar nog meer, ctrl-c ctrl-v ...) Ongeduld! Ja! Ja! Daar heb ik ook last van. In extreme mate. Ik kan lang twijfelen, maar (ik citeer mijn oma even) zit het eenmaal in mijn kop dan zit het niet in mijn kont (einde citaat) en rust ik niet tot ik het voor elkaar heb.

3. Ik vind het leuk om te neuzelen over de kleine ergernisjes in het leven, maar ik ben eigenlijk een ongelofelijke binnenvetter. Schrijven, laat staan praten, over wat me echt raakt, iets persoonlijks, daar ben ik niet zo goed in. (Joeltje, Repel, Fleur en vele anderen... vind het geweldig om te lezen hoe jullie dat doen, hulde).

3. Blond!

4. Ik heb een grote hekel aan mensen die zich beter voordoen dan ze zijn, overdreven opschepperij en jaloezie.

5. Ik ga altijd uit van het goede en van de goede bedoelingen in en van de (mede)mens. Ik kan dan ook diep geschokt zijn als blijkt dat iemand zich willens en wetens slecht gedraagt. (Tja, beetje naief klinkt het wel...)

6. Ik hou van cabaret, Lebbis&Jansen, de Vliegende Panters, Theo Maassen soms Hans Teeuwen (ja, ik loop een paar jaar achter, ik weet het). Onderkoelde engelse humor, John Cleese/Monthy Python etc, ironie, sarcasme, zelfspot.

7. Lezen: alles! Zonder boeken geen leven. Van Isaac Asimov tot Aldous Huxley, van Marianne Fredriksson tot Kader Abdolah, van Sylvia Witteman tot Anna Enquist. Detectives, literaire en niet literaire thrillers, psychologische romans, science fiction (maar geen fantasy!). Ik ben enthousiast lid van de bieb en niet al te kieskeurig met uitzoeken.

9. Tv. Man en ik kijken samen naar Lost, Expeditie Robinson, Boer zoekt Vrouw, Peking Express, films zo nu en dan, programma’s als Ik Vertrek of Grenzeloos Verliefd, en vooral (na een rondje zappen als er weer eens “niets” op tv is) naar digitale zenders als Holland Doc, Nat Geo, History Channel etc.

10. Tot slot, sommige van jullie weten het vast al, maar een beetje extra reclame kan geen kwaad: ik ben eigenaar van een website: http://www.allesoverkinderen.nl/. Leuk om te doen! En voor iedereen die nog een leuke draagdoek of een boxkleed of een kraamcadeautje nodig heeft, er zit ook een online winkel bij (-:

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...