woensdag 31 december 2008

Gelukkig Nieuwjaar!!

Oudjaarsavond. Lekker met zijn twee onderuit op de bank. Een paar vette bollen en flappen, een augurk (ben tenslotte zwanger) met appelsap, een biertje en verder veel melk voor mijn vent.


Zappend langs alle 1001 kanalen die we tegenwoordig digitaal en hd hebben, vinden we geen enkele leuke cabaretier of oudjaarsprogramma, en blijven wat hangen bij de National Geographic documentaires over het oude Rome, snelle auto's, top2000 en nog wat tempelridders. Best interessant, maar toch schijn ik minimaal een half uur zeer romantisch gesnurkt te hebben.

Maar om half twaalf begon het dan echt. Ja, ze wilden echt zeker weten wakker worden, oudjaar vieren! Ik weet niet waarom we normaal 's avonds zo zachtjes doen, want ze waren niet wakker te krijgen. Na wat lieve woordjes, kusjes, duwen en trekken kregen we ze dan toch naar beneden. Daar wilden ze geen oliebol, en wel een dekentje, en vooral lekker tegen ons aanliggen.


Klokslag twaalf trok Jeroen een nieuwe Actimel open, werd er gezoend en gehugd en op naar boven voor de attractie van het jaar: vuurwerk! Leuk hoor. En ik weet nu ook dat de achterbuurvrouw ook zwanger is. Het voordeel van 's avonds in je eigen donkere kamer eens goed de buurt rondgluren.


Roos en Janick hebben een kwartier lang wat oohs en aahss laten horen, en wilden toen eigenlijk het liefst weer naar bed. Nou, wij ook! En vanmorgen? Lekker uitgeslapen, tot zeker half negen.

maandag 29 december 2008

Mond vol tanden

Jaloers ben ik, op dat heerlijk ongeremde, die schaamteloze naiviteit van kleine kinderen.

In de categorie "mond vol tanden" hadden we deze week:

- Zoon van 5, als de beheerder van de videotheek hem vertelt dat de dvd van Piet Piraat na 2 dagen weer terug moet: "Maar mama, dan kan papa toch gewoon een kopietje maken?" (Hm, ja, eh... maar dat mag eigenlijk niet he... )

Ook dochter kan het:

- We zijn op ergens op bezoek geweest en alle volwassenen hebben maar liefst twee keer een heerlijk groot stuk zelfgebakken appeltaart met slagroom gekregen. Voor de kinderen waren er een paar kinderbiscuitjes. Op de stoep nemen we afscheid en dochter van 3 vraagt aan papa, waar de gastvrouw nog bij staat: "papa, waarom kregen wij eigenlijk geen appeltaart?"
(En gelijk heeft ze. Assertiever dan haar moeder!)

Ze leren je de wereld ook weer eens op een heel andere manier te bekijken. Zo mocht Janick deze week wat later opblijven en even met ons ouwe lullen meekijken naar de top2000 allertijden op tv. Hij begrijpt onze (jeugd)sentimentele gevoelens niet helemaal en kijkt vol verbazing naar de gedateerde clips. Mannen met baarden, lang haar en strakke broeken, vrouwen die met zonnebril op in bad liggen en de eerste pogingen een "disco" videoclipje met wat effectjes te maken.

Het mooiste commentaar kregen we echter op een gothic achtig clipje van een of andere Nederlandse griet, ben helaas de naam even kwijt:

- Waarom ziet die mevrouw er zo gek uit met die groene ogen en waarom doet zwaait ze zo met haar armen?
- Eh, ja, zoon, dat heet gothic, ze vindt het leuk om een beetje eng te doen.
- Nou gelukkig vinden engerds ELKAAR wel leuk he, papa!

Tja jongen. Je hebt eigenlijk wel gelijk. Maar ik spreek je over een jaar of 10 nog wel, als jij voor MTV hangt en denkt dat wat daar te zien is normaal is...

donderdag 18 december 2008

Hoe voelt u zich?

Hoe voel je je? roepen collega's vaak, wijzend op mijn dikke buik. Automatisch floept er dan een "goed hoor" uit. Helaas deze week onverstaanbaar omdat ik klink als een net neergeknuppeld babyzeehondje. Ik zie er echter niet zo aandoenlijk uit. Ben eerder een logge walrus met mijn grijzige teint en hele kleine waterige oogjes met blauwe wallen eronder. Ook het haar op mijn hoofd doet het met deze weersomstandigheden niet best, en zeker niet in combinatie met de hormonen. Gelukkig heb ik al een vent en is het lang donker in deze tijd van het jaar.

Hoe voelt u zich, wilde ook de gyn gisteren weten, nog klachten? Nou, beste man, ik durfde het bijna niet te vertellen, maar nu u me er zo naar vraagt zal ik de waslijst even opnoemen.

Mijn kuch en snot vond de beste man niet interessant. Die zere buik, ja daar wist hij wel iets van. Komt door die grote baarmoeder. Maar hij wist zeker dat dat na de zwangerschap weer over zou zijn, die krimpt namelijk vanzelf weer als de baby eruit is. Kijk, daar heb ik wat aan!

En die "startpijn" in mijn linkerbil dan? Google wees me op bekkenklachten en zwangerschapsisschias, maar deze man, die toch heeft doorgeleerd over de vrouwelijke apparatuur, dacht niet dat het wat met zwangerschap te maken had. Tja. Nou, dan blij ik de sprintjes naar de printer toch gewoon met een grappig hopje en hand op mijn bil trekken?


Maar los van al dat geneuzel, binnenin mijn buik zit een lief klein babytje dat goed groeit, en lekker beweegt. Hoofdje bovenin en maar tegen mijn blaas aantrappen. Hij doet het prima! En daar gaat het toch allemaal maar om.

zondag 14 december 2008

Toetje

Oja, en als toetje kreeg ik deze op mijn bureau vanavond. Het lijkt verdorie wel of dat "sprongetjesboek" toch ergens op slaat?!
Poppetjes, poppetjes en nog eens poppetjes tekent ze opeens. En er zit nog haar en gezicht aan ook!





Oeps. Scan is niet zo best zie ik nu (ook een sprongetje nodig). Maar geloof me dat het een prachtige tekening is van een grote papa en een kleine Roos, en volgens de beschrijving van papa gaan ze samen naar de speeltuin!

Ze blijven je verbazen

Na een maand lang gemier, gespeel met veel geblaat maar weinig eten, net op het moment dat we de wanhoop nabij waren en ik een vraag aan de deskundigen van http://www.allesoverkinderen.nl (-: klaar had staan flikte ze ons DIT:

- Mama, mag ik een kerstkransje uit de boom?
- Nee, schat, we gaan zo warm eten.
- Oke, mam.
- huh? oke?

Zonder het gebruikelijk voorspel (messen werpen, placemat verfrummelen) viel ze vervolgens aan. Het bord met hutspot/spekjes/rookworst verdween keurig MET mes en vork in haar mondje. Geen woord gehoord en als eerste klaar.

Na het toetje (een euh.. kerstkransje uit de boom en een heel verantwoord maar niet te vreten vruchtenijs van Zonnatura) stapte ze van tafel af, draait zich om en zegt:"Dank je wel, papa en mama voor het eten. Het was heel lekker".

Ik probeer mijn opengevallen mond nog steeds dicht te krijgen.

zondag 7 december 2008

Bom

Roosje snottert en snuift de hele week al, huilt 's nachts in haar slaap om haar volle hoofdje of kruipt bij ons in bed (lang leve de nachtrust!)

Sinds gisteravond doen Jeroen en ik ook leuk mee. Mijn kop voelt aan als een bom, en al ontploft ie voorlopig niet (op wat groen slijm na dat er hier en daar uitsijpelt), ik ontplof zelf al de hele dag. "Mamma! Doe niet zo boos!" roept Janick (de enige niet-zieke) dan ook de hele tijd. Zucht.. en dat vind ik dan ook weer zoooo zielig.

Maar kunnen jullie niet heel even rekening houden met een zieke mama? Papa mag toch ook alleen douchen, achter de pc en op de bank liggen zonder dat jullie hem aan zijn kop zeuren om "drinken aangeven" of "spelletje doen"?? Morgen moet hij weer fit zijn, hij heeft nl een etentje van de zaak... (en wie moet dan jullie ophalen/voederen???)

Het zal het lot van de mama's wel weer zijn. Fijn hoor, kindjes die van je houden en je nodig hebben, maar laat me nou eens heeel even met rust! Morgen ben ik er weer.

Oja. En ik zal niet meer tegen jullie zeuren. Daar heb ik internet voor.

zaterdag 6 december 2008

Weg met de Sint

Pfff.. hij is weg... het was leuk, hoor, sint. Maar papa en mama zijn wel even uitgeput nu..

Volgend jaar weer!

maandag 1 december 2008

Schoppen

En de kleine schopt en schopt en schopt... 's Nachts, overdag. Onderin, bovenin, ik voel hem overal. Zal wel in de genen zitten, als ik broer en zus samen door het huis zie stuiteren..