woensdag 31 december 2008

Gelukkig Nieuwjaar!!

Oudjaarsavond. Lekker met zijn twee onderuit op de bank. Een paar vette bollen en flappen, een augurk (ben tenslotte zwanger) met appelsap, een biertje en verder veel melk voor mijn vent.


Zappend langs alle 1001 kanalen die we tegenwoordig digitaal en hd hebben, vinden we geen enkele leuke cabaretier of oudjaarsprogramma, en blijven wat hangen bij de National Geographic documentaires over het oude Rome, snelle auto's, top2000 en nog wat tempelridders. Best interessant, maar toch schijn ik minimaal een half uur zeer romantisch gesnurkt te hebben.

Maar om half twaalf begon het dan echt. Ja, ze wilden echt zeker weten wakker worden, oudjaar vieren! Ik weet niet waarom we normaal 's avonds zo zachtjes doen, want ze waren niet wakker te krijgen. Na wat lieve woordjes, kusjes, duwen en trekken kregen we ze dan toch naar beneden. Daar wilden ze geen oliebol, en wel een dekentje, en vooral lekker tegen ons aanliggen.


Klokslag twaalf trok Jeroen een nieuwe Actimel open, werd er gezoend en gehugd en op naar boven voor de attractie van het jaar: vuurwerk! Leuk hoor. En ik weet nu ook dat de achterbuurvrouw ook zwanger is. Het voordeel van 's avonds in je eigen donkere kamer eens goed de buurt rondgluren.


Roos en Janick hebben een kwartier lang wat oohs en aahss laten horen, en wilden toen eigenlijk het liefst weer naar bed. Nou, wij ook! En vanmorgen? Lekker uitgeslapen, tot zeker half negen.

maandag 29 december 2008

Mond vol tanden

Jaloers ben ik, op dat heerlijk ongeremde, die schaamteloze naiviteit van kleine kinderen.

In de categorie "mond vol tanden" hadden we deze week:

- Zoon van 5, als de beheerder van de videotheek hem vertelt dat de dvd van Piet Piraat na 2 dagen weer terug moet: "Maar mama, dan kan papa toch gewoon een kopietje maken?" (Hm, ja, eh... maar dat mag eigenlijk niet he... )

Ook dochter kan het:

- We zijn op ergens op bezoek geweest en alle volwassenen hebben maar liefst twee keer een heerlijk groot stuk zelfgebakken appeltaart met slagroom gekregen. Voor de kinderen waren er een paar kinderbiscuitjes. Op de stoep nemen we afscheid en dochter van 3 vraagt aan papa, waar de gastvrouw nog bij staat: "papa, waarom kregen wij eigenlijk geen appeltaart?"
(En gelijk heeft ze. Assertiever dan haar moeder!)

Ze leren je de wereld ook weer eens op een heel andere manier te bekijken. Zo mocht Janick deze week wat later opblijven en even met ons ouwe lullen meekijken naar de top2000 allertijden op tv. Hij begrijpt onze (jeugd)sentimentele gevoelens niet helemaal en kijkt vol verbazing naar de gedateerde clips. Mannen met baarden, lang haar en strakke broeken, vrouwen die met zonnebril op in bad liggen en de eerste pogingen een "disco" videoclipje met wat effectjes te maken.

Het mooiste commentaar kregen we echter op een gothic achtig clipje van een of andere Nederlandse griet, ben helaas de naam even kwijt:

- Waarom ziet die mevrouw er zo gek uit met die groene ogen en waarom doet zwaait ze zo met haar armen?
- Eh, ja, zoon, dat heet gothic, ze vindt het leuk om een beetje eng te doen.
- Nou gelukkig vinden engerds ELKAAR wel leuk he, papa!

Tja jongen. Je hebt eigenlijk wel gelijk. Maar ik spreek je over een jaar of 10 nog wel, als jij voor MTV hangt en denkt dat wat daar te zien is normaal is...

donderdag 18 december 2008

Hoe voelt u zich?

Hoe voel je je? roepen collega's vaak, wijzend op mijn dikke buik. Automatisch floept er dan een "goed hoor" uit. Helaas deze week onverstaanbaar omdat ik klink als een net neergeknuppeld babyzeehondje. Ik zie er echter niet zo aandoenlijk uit. Ben eerder een logge walrus met mijn grijzige teint en hele kleine waterige oogjes met blauwe wallen eronder. Ook het haar op mijn hoofd doet het met deze weersomstandigheden niet best, en zeker niet in combinatie met de hormonen. Gelukkig heb ik al een vent en is het lang donker in deze tijd van het jaar.

Hoe voelt u zich, wilde ook de gyn gisteren weten, nog klachten? Nou, beste man, ik durfde het bijna niet te vertellen, maar nu u me er zo naar vraagt zal ik de waslijst even opnoemen.

Mijn kuch en snot vond de beste man niet interessant. Die zere buik, ja daar wist hij wel iets van. Komt door die grote baarmoeder. Maar hij wist zeker dat dat na de zwangerschap weer over zou zijn, die krimpt namelijk vanzelf weer als de baby eruit is. Kijk, daar heb ik wat aan!

En die "startpijn" in mijn linkerbil dan? Google wees me op bekkenklachten en zwangerschapsisschias, maar deze man, die toch heeft doorgeleerd over de vrouwelijke apparatuur, dacht niet dat het wat met zwangerschap te maken had. Tja. Nou, dan blij ik de sprintjes naar de printer toch gewoon met een grappig hopje en hand op mijn bil trekken?


Maar los van al dat geneuzel, binnenin mijn buik zit een lief klein babytje dat goed groeit, en lekker beweegt. Hoofdje bovenin en maar tegen mijn blaas aantrappen. Hij doet het prima! En daar gaat het toch allemaal maar om.

zondag 14 december 2008

Toetje

Oja, en als toetje kreeg ik deze op mijn bureau vanavond. Het lijkt verdorie wel of dat "sprongetjesboek" toch ergens op slaat?!
Poppetjes, poppetjes en nog eens poppetjes tekent ze opeens. En er zit nog haar en gezicht aan ook!





Oeps. Scan is niet zo best zie ik nu (ook een sprongetje nodig). Maar geloof me dat het een prachtige tekening is van een grote papa en een kleine Roos, en volgens de beschrijving van papa gaan ze samen naar de speeltuin!

Ze blijven je verbazen

Na een maand lang gemier, gespeel met veel geblaat maar weinig eten, net op het moment dat we de wanhoop nabij waren en ik een vraag aan de deskundigen van http://www.allesoverkinderen.nl (-: klaar had staan flikte ze ons DIT:

- Mama, mag ik een kerstkransje uit de boom?
- Nee, schat, we gaan zo warm eten.
- Oke, mam.
- huh? oke?

Zonder het gebruikelijk voorspel (messen werpen, placemat verfrummelen) viel ze vervolgens aan. Het bord met hutspot/spekjes/rookworst verdween keurig MET mes en vork in haar mondje. Geen woord gehoord en als eerste klaar.

Na het toetje (een euh.. kerstkransje uit de boom en een heel verantwoord maar niet te vreten vruchtenijs van Zonnatura) stapte ze van tafel af, draait zich om en zegt:"Dank je wel, papa en mama voor het eten. Het was heel lekker".

Ik probeer mijn opengevallen mond nog steeds dicht te krijgen.

zondag 7 december 2008

Bom

Roosje snottert en snuift de hele week al, huilt 's nachts in haar slaap om haar volle hoofdje of kruipt bij ons in bed (lang leve de nachtrust!)

Sinds gisteravond doen Jeroen en ik ook leuk mee. Mijn kop voelt aan als een bom, en al ontploft ie voorlopig niet (op wat groen slijm na dat er hier en daar uitsijpelt), ik ontplof zelf al de hele dag. "Mamma! Doe niet zo boos!" roept Janick (de enige niet-zieke) dan ook de hele tijd. Zucht.. en dat vind ik dan ook weer zoooo zielig.

Maar kunnen jullie niet heel even rekening houden met een zieke mama? Papa mag toch ook alleen douchen, achter de pc en op de bank liggen zonder dat jullie hem aan zijn kop zeuren om "drinken aangeven" of "spelletje doen"?? Morgen moet hij weer fit zijn, hij heeft nl een etentje van de zaak... (en wie moet dan jullie ophalen/voederen???)

Het zal het lot van de mama's wel weer zijn. Fijn hoor, kindjes die van je houden en je nodig hebben, maar laat me nou eens heeel even met rust! Morgen ben ik er weer.

Oja. En ik zal niet meer tegen jullie zeuren. Daar heb ik internet voor.

zaterdag 6 december 2008

Weg met de Sint

Pfff.. hij is weg... het was leuk, hoor, sint. Maar papa en mama zijn wel even uitgeput nu..

Volgend jaar weer!

maandag 1 december 2008

Schoppen

En de kleine schopt en schopt en schopt... 's Nachts, overdag. Onderin, bovenin, ik voel hem overal. Zal wel in de genen zitten, als ik broer en zus samen door het huis zie stuiteren..

zondag 30 november 2008

misverstandjes

- Mama, kijk, de ahh. En hoe schrijf je de juh? Met een boogje en een puntje?

- Goed zo! En wat heb je nu geschreven? "aj", wat betekent dat?

- Nou mama, gewoon een ei! Die tik je op zijn kop en eet je op!
- Oooo. Een aj! (Leuk dialect ook! Kan het alleen even niet thuisbrengen..)

Ook een leuke van de week. Nadat ik mezelf weer niet in de hand had kunnen houden in het tuincentrum op de afdeling nutteloze-accessoires-waar-je-eigenlijk-ook-geen-plaats-voor-hebt kijkt Janick verschrikt naar wat ik uit mijn tas haal:

- mama, maar dat is toch heel gevaarlijk, een BOM!!



woensdag 19 november 2008

Witte jassen weekje

Het is me het weekje wel. Ik sjees heen en weer tussen werk en wachtkamer, drop een kind even tijdelijk hier, haal er daar weer een voortijdig op..

Consultatiebureau

Eerst het consultatiebureau. Gelukkig zat Roos in de wachtkamer net het complete abc aan de afgekloven wachtkamer-pop te vertellen toen de dokter binnenkwam, dus dat punt hadden we binnen! (Jep, ze kan praten dokter. Heeft u net toch gehoord?!)

Verder gingen alle puzzeltjes en testjes oke, maar omdat het consultatiebureau toch het consultatiebureau blijft, weten ze je altijd naar huis te sturen met een zorg over je kind die je daarvoor nog niet had.

Deze keer was er opeens een soort ronding op Roosjes rug ontdekt waar ze NU niets mee deden, maar wat we wel in de gaten moesten houden. "Veel grove motoriek trainen!", riep ze nog snel voor ik overdonderd weer afdroop. (Huh? Nog meer? Wij proberen haar juist te overtuigen dat ze thuis NIET in de gordijnen moet klimmen!)

Schoolarts

Toen de schoolarts. Hetzelfde consternatiebureau had me zo'n anderhalf jaar geleden met Janick naar huis gestuurd met de mededeling "als jij je niet ongerust maakt dan wachten we wel op het onderzoek bij de schoolarts". Grapjassen. Na anderhalf jaar niet geslapen te hebben dus de afspraak bij de schoolarts maar een half jaar vervroegd. En inderdaad, conclusie van de schoolarts: niets aan de hand. Qua lengte dan. Wel wat bangmakerij over voorhuiden en piemels ("maar daar doen we voorlopig niets aan, gewoon oefenen". Huh? Dat lijkt wel een echo-echo-echo?)

En, en daar hebben we een serieuze verwijsbrief voor, hij bleek opeens totaal onverwacht de kleine C's op de ogentest voor O's aan te zien. Verd.. is mijn kind niet perfect dan!? Ik vind van wel, en wat zegt zo'n stomme test nou? Grhrmf.

Nu, een paar dagen later, ben ik zelf alweer over de eerste boosheid heen. Als het al waar is, en dit is alles... Het kan veel erger natuurlijk. Wordt vervolgd.. Over een paar dagen zitten we weer bij de huisarts.

Echo

En vanmorgen was kindje nummer 3 aan de beurt. De 20 weken echo! Best wel spannend, maar gelukkig was alles goed. En o,o,o wat was het mooi. Ze kunnen al weer zoveel meer zien dan 3 jaar geleden (de vorige 20-weken echo (-: ) We zagen de kleinste onderdelen van de hersentjes, hartje, bloedvaten in de navelstreng, bovenlipje, ruggengraat, piemeltje ehhh.. noem maar op.

En alles zag er goed uit, en op het moment dat het knulletje met zijn het handje zwaaide, duimpje omhoog ("mama, het gaat goed hoor, hier binnen") werd het beeld opeens toch wel errug wazig. SnufSnif. Super!

zaterdag 15 november 2008

Schoentjes zetten

Vandaag was het zover. Mama zat vol spanning om 5 voor 12 uur achter de tv, want De Sint zou aankomen! Kom kinders, het wordt leuheuk! Janick vond het wel aardig, en Roos zat er wat verveeld bij. Het was dat de broodjes lekker waren, anders was ze wat anders gaan doen. Na een half uurtje, toen de goedheiligman eenmaal de boot uit was gestapt, kwam Janick alweer met de dvd van Diego aandragen.

Wel werd er later op de middag enthousiast gekleurd, geplakt en getekend. En ik hoorde zelfs een klein liedje in de gang waar, zo bleek net, maar liefst 3 schoenen van Janick en 2 laarsjes van Roos stonden. Onder de brievenbus, want dat is makkelijk voor Piet. (Wij hebben geen schoorsteen)

En wat een lol kan je hebben als mama. De boel lekker belazeren voor het goede doel! Ik lach me rot, vooral omdat ze nog helemaal niks doorhebben en zo graag willen geloven in het hele verhaal dat aan alle kanten kraakt...

Ik haal wat van de kleine cadeautjes die ik al weken in huis heb uit mijn geheime bergplaats. Pak ze in met papier dat open en bloot in mijn studeerkamer ligt, gooi er wat pepernoten bij die we samen hebben gekocht vanmorgen en - OEPS, bijna vergeten - haal de tekeningen weg en berg ze weer op in de bewaardoos met knutsels en frutsels. Over een jaar of 25 krijgen ze ze dus gewoon weer terug. Met datum, naam en beschrijving van wat er precies mee werd bedoeld.

Jeroen snapt er niks van. De gelukkige sinterklaasherinneringen die ik van thuis heb en wil doorgeven aan mijn nakomelingen heeft hij denk ik gemist of verdrongen, want hij kan er echt niet warm voor lopen. Koopt geen cadeaus, wil geen gedoe met bezoek en lootjes trekken.
Nou, puh. Sint krijgt hem wel. Al heeft hij hem niet op de goede plek klaargezet, morgen staat ook zijn schoen tussen de maatjes 25 en 28 en heeft hij ook een leuk cadeautje om uit te pakken! (En dan wel met zijn drietjes een liedje als dank gaan zingen he!)

zondag 9 november 2008

Sinterklaaseisen

Roos heeft een reclamefolder vol met speelgoed gevonden en nu weet ze het. Ze wil een babyborn op fiets, compleet met helmpje en andere vreselijke accessoires. Voor haar verjaardag, of desnoods voor mama's verjaardag of anders voor Sinterklaas. Maar ze MOET hem hebben!

"Mama, jij MOET tegen Sinterklaas zeggen dat ik dat babybornfietsje wil hebben"
Ja meis, ik zal het wel zeggen, maar ik kan niet beloven dat de Sint het dan ook geeft. Want.. bla bla bla. (Opvoedkundig bedoeld geblaat... )

Als Roos hierop vreselijk begint te brullen bemoeit ook Janick zich ermee. "Ach, Roosje, ik denk dat je het wel krijgt hoor. Als je het zo graag wilt.."

Hmh. Zo werkt dat niet altijd...

Aan de andere kant, wie nooit iets vraagt krijgt ook niets, heb ik in de loop van de jaren geleerd.

Enne.. Janick wil jij ook iets? Eh.. ja, eh... (denk denk). Een paar stukjes Magnetics is wel goed hoor.

zaterdag 8 november 2008

3d kindje 17 weken


Kijk nou toch eens, een 3d echo van ons hummeltje! Met 17 weken al een waar fotomodelletje. Al bleef hij tot wanhoop van de echoscopist niet echt lekker stil liggen. (Wij als papa en mama vinden daarentegen wat beweging op de echo dan wel weer heel leuk)
Hoewel de baby voor mooie 3d resultaten nog erg klein is hebben we een uur lang hele mooie dingen gezien. Hierbij twee van de foto's. We hebben er nog veeeel meer, plus een paar filmpjes. Voor in het plakboek!


Oja, enne.. voor iedereen die zich afvraagt wat daar zo fier omhoog staat tussen de beentjes wist Jannick het juiste antwoord: de navelstreng! (Verd... Hij heeft gelijk! Wij dachten dus dat Janick ook wel dokter kon worden later. Reactie van Jannick: nou, ik word liever gewoon zelf pappa!)




woensdag 5 november 2008

Trots

Wow, wat ben ik trots op mijn ventje. Voor het eerst in - wat, een half jaar, een jaar? - heb ik de nageltjes van zijn vingers weer geknipt. Het nagelbijten is voorbij, en hij is helemaal zelf afgekickt!

In ruil voor afgekloven nagels hebben we nu af en toe een mooi gedraaide kuif in zijn haar, maar ach, die valt vanzelf weer naar beneden.

En het mooiste: meneer is zelf ook zo trots dat helemaal het cadeau dat we hem in het vooruitzicht hadden gesteld helemaal vergeten is!

maandag 3 november 2008

Foto's!!!




















J. en R. als aapjes ** J. met struisvogel ei ** R. op de Dip-en-Dap-glijbaan

Jaja, ik weet, het is een dierenpark, maar al die struisvogels en beren en apen en tijgers.. die heeft iedereen zelf ook al wel ergens staan en het uploaden duurt al zo lang!! Deze vond ik zelf de leukste...

zondag 2 november 2008

Daggie uit

Poeh! Ik kom niet meer aan bloggen toe! Er ligt een enorme stapel to-do's op me te wachten, en eigenlijk heb ik voor veel dingen geen puf.. Maar wat prioriteiten stellen dus en delegeren: Janick, schenk appelsap in voor Roos! Roos ruim Janick's blokken op! Pappa Jeroen, zet nou eindelijk die foto's eens over!! Bij de kinderen werkt dat beter dan bij manlief overigens. En oma komt gewoon zelf vragen of ze alsjeblieft de strijkwas mee mag nemen.

Vandaag zijn we met de familie naar de Beekse Bergen geweest (bewijs volgt, zodra manlief de foto's heeft overgezet..) Was echt erg leuk. Eerst een half park in de bus-met-gids. Alles wat aan de rechterkant van de bus verscheen aan beestjes goed kunnen zien (-:
Janick vond het machtig. Al wilde hij de neushoorn-drol die rondging liever niet aanpakken.

Na de roofvogelshow waren onze kindjes natuurlijk net te veel aan het treuzelen om de boot te halen, dus dat werd terug lopen.. Leuk maar ver. Vooral als je drie bent, of vijf, of zwanger. Zo moe waren ze dat ze de speeltuin aan het einde wilden overslaan om maar z.s.m. naar de auto terug te kunnen waar de laatste zelf meegebrachte taaie supermarkt bolletjes met kaas lagen te wachten.

Zelf meegebracht ja, want we zijn natuurlijk wel hollanders. Een patatje in het park kon er dus nog wel vanaf, maar verder toch maar fijn aan de meegebrachte bollen. En eh.. wat zei ik nou? Roosje drie jaar? Even navragen. He, Roos, hoe oud ben je? - Ik ben TWEE jaartjes! - Janick? - Ja, mama, Roos is twee jaartjes. Maar dat hoefden we toch alleen maar bij de kassa te zeggen?
- Oja. Nu ben je weer gewoon drie hoor, meisje!



donderdag 23 oktober 2008

Dode vogeltjes

Het goede nieuws: op de echo vandaag een vrolijk zwaaiende foetus van 15 weken gezien. Hartje klopte prima, en de gynaecoloog heeft me tot "doodgewone zwangere" gebombardeerd. Er zijn nu geen complicaties meer te verwachten als gevolg van het niet levende tweeling-kindje. Mooi!

Minder mooi was dat de creche belde: Roosje was ziek. Ze had overgegeven. Over de tafel heen maar liefst, dus dat heeft wel indruk gemaakt op de rest van de kindjes op de groep. Papa heeft haar opgehaald, en sindsdien ligt ze thuis als een dood vogeltje op de bank. Beetje hoesten, beetje drinken, af en toe overeind en dan snel weer liggen.

Het andere dode vogeltje heb ik zelf opgehaald. Janicks eerste NSO dag, waar hij zich zo op verheugd had na de leuke inloopmiddag vorige week. Maar terwijl de andere kindjes druk door de hal renden, zat hij helemaal alleen aan tafel met een kleiwerkje voor zijn neus voor dood vogeltje te spelen. Leuk, creatief, maar niet echt mijn zoon. Met een heel treurig gezichtje bekende hij: "Mama, ik vind het hier helemaal niet leuk" .. Och jongen toch. De tranen zitten hoog bij je zwangere moeder hoor. Hij bekende heel zachtjes dat hij heel erg moest plassen en niet wist waar de wc was, niets durfde zeggen, en zijn piemel echt niet meer dicht kon houden...

En ja hoor. Wat de leidsters blijkbaar ontgaan was was dat niet alleen zijn broek zeik- en zeiknat was, maar ook onder de stoel een hele plas lag. Zelf direct even deze 22-jarige juf die volgens de nieuwsbrief van uitgaan houdt (ehh... niet van kinderen?!) met haar neus door de plas gehaald. De andere juf troostte mijn ventje en ging het snel opruimen. In de auto met zoonlief nog een goed gesprek gehad over verlegenheid en assertiviteit (ehh.. alsof ik weet hoe wat dat laatste woorde betekent?).

En nou maar hopen dat het toch snel went / leuker gaat worden, want mijn ontslagbrief was in gedachten al half af op weg naar huis.

donderdag 16 oktober 2008

Buien

Hmm. Herfstvakantie voor Janick en Mamalien! Daar heb ik naar uitgekeken. Even lekker rustig aan, geen kantoor- of schoolpleinplicht.

Buiten schijnt de zon, tussen de hagelbuien door. En net als het weer hebben wij ook zo onze ups en downs. Af en toe ondernemen we iets, maar na een snel rondje dierentuin of een uurtje door het winkelcentrum sjokken gaan we snel weer naar huis. Op naar de bank. Boterhammetje erbij, dvd-tje aan en hangen maar.

Ik mag dan in het tweede trimester zwangerschap zitten, ben weer/nog steeds zo moe als een hond. Als ik mijn middagdutje mis word ik misselijk en spring ik bij het minste of geringste uit mijn vel. Maar ook Janick zit te geeuwen dat het een lieve lust is. Wit gezichtje, lichtgeraakt, en ehh... een hoop viezigheid op de wc - of, als ik pech heb, ernaast. Toch een virusje dan?

Roos en papa hebben nergens last van. Maar die hebben dan ook geen vakantie.

dinsdag 7 oktober 2008

Echo


Vandaag bijna 13 weken, weer op controle in het ziekenhuis. Een (naar mijn zin veel te korte) echo gehad, maar het was duidelijk te zien en te horen dat het hartje vrolijk klopte. Gynaecoloog was tevreden.

donderdag 2 oktober 2008

Verkering

Janick heeft verkering. Niet dat hij ons daar zelf van op de hoogte brengt, maar zijn beste vriendje heeft geklaagd tegen zijn moeder. "Janick en I. hebben verkering. Ze zitten de hele dag te zoenen".

Hmh. Janick? Met een MEISJE? Meisjes (muv mama en zusje) zijn toch STOM? Eerst zelf eens zien. En inderdaad, gisteren troonde hij haar na schooltijd mee naar huis. Het eerste speelafspraakje met een klasgenootje van het andere geslacht. Janick wist van uitsloverigheid niet hoe gek hij moest doen, zij keek stil en vol bewondering toe.

Ik ben alleen bang dat het lieve meisje het lot zal ondergaan van zoveel lieve meisjes voor haar: bij het afscheid werd de hartstochtelijke omhelzing I. beloond met een geirriteerde zucht en duwtje van Janick. Janick was namelijk net Winnie the Pooh tot een ongekend hoogtepunt aan het brengen op zijn portable V-tech en dan kun je daar natuurlijk geen meisjesgedoe aan je lijf bij gebruiken.

Zucht.. mannen...

Vandaag zat hij weer gewoon met beste vriend N. lol te trappen. I. keek op een afstandje toe, met een smachtende blik in haar oogjes.

dinsdag 30 september 2008

De reactie van Janick

We hebben het de kinderen verteld. Het zegt Roos allemaal niet zoveel. Janick daarentegen was (eindelijk) aan het idee van de nieuwe brusjes gewend, en was gelijk heel verdrietig. Na van schrik even niet te weten hoe te reageren dook hij weg in een kussen om zachtjes te snikken. Oei. Daar hield ik het zelf natuurlijk ook niet meer droog bij, ondanks mijn voornemen om het een niet al te verdrietig verhaal te maken voor hun.

Hij werd zelfs een beetje boos (nou, ik ook!) en de rest van de dag en vanmorgen direct na het opstaan had hij vragen (nog meer dan wij):

- waar is het dode baby'tje nu? (eh.. lichaam of geest?)
- aan welke kant in je buik zit het?
- waarom is hij dood?
- hoe kan hij nou dood zijn als hij nog warm is binnen in je buik?
- kunnen we hierna niet nog een keer een nieuw baby'tje erbij proberen te krijgen?
- ik wil wel dat de levende baby een jongentje is!
- etc etc

En een hoop uitleg van onze kant. Van legotorens die omvallen omdat de fundering niet solide was tot sterretjes, en een hemel met een blije baby die zegt dat hij het daar fijn heeft ("maar mama, baby's kunnen toch niet praten!") Technische uitleg van embryo's en geruststellende woorden - ook voor papa's en mama's zelf fijn om te horen.

Het is moeilijk als je 5 bent en alles wilt snappen. Nog moeilijker om daar begrijpelijke en bevredigende antwoorden op te geven trouwens.

maandag 29 september 2008

Slecht nieuws

Vanmorgen zijn we in het ziekenhuis geweest voor een echo (bijna 12 weken).

Tot ons verdriet bleek één van de twee kindjes met negen weken overleden. Een hele schok. Volgens de dokter een natuurlijk proces, waarschijnlijk waser iets chromosomaal mis met het kindje. Zonder echo's hadden we er niets van geweten.

Het andere kindje doet het goed!

zondag 28 september 2008

Pappa is weer thuis

Oef, wat een respect heb ik voor alleenstaande moeders met kleine kinderen. En dan helemaal als ze per ongeluk ook nog zwanger zijn van een tweeling (-:

Gelukkig is manlief weer terug van een weekje "hard werken" in het verre San Francisco. De vlag ging uit en er stond een schattig zelf gemaakt welkomstbord klaar. Het ging best hoor, alleen met mama de hele week. Al valt ze soms om de gekste dingen nu wat ongedurig uit) - maar moeilijk over gezond warm eten deed ze in ieder geval niet (-:) en er is heel wat afgespeeld en voorgelezen (en eh.. dvd gekeken, dat ook ja).

Maar ja, zo'n papa, dat is toch anders. En gemist hebben ze hem! Roos viel om zijn nek en verliest hem geen seconde meer uit het oog. Janick is wat meer aan het binnenvetten, maar ze zijn het er samen over eens: zo lang mag papa niet meer alleen weg!!

En dat geldt voor mij ook. Als hij nog eens een weekje weg wil, laat hem dan vooral de kinderen meenemen, alle vier!

(Nee hoor schat, ik ben echt ook heeeel blij dat je er weer bent!)

dinsdag 23 september 2008

Het vocabulaire van de oudere kleuter

Op de vraag "hoe was het op school vandaag?" bestaan sinds een tijdje nog maar 3 antwoorden:

1. Bwaaaaah!! (keihard)
2. Poepiescheet!
3. Zucht. Mamaaaah. Dat weet ik toch allemaal niet meer.

Op alle andere vragen trouwens ook. Nou ben ik eraan gewend en weet ik - van uit een ver verleden- dat hij echt wel tot praten in staat is...

Nog grappiger (voor mama) is het als hij een spontane bui heeft en mensen onderweg vrolijk toeschreeuwt:

1. Poepiescheet!
2. Ouwe aap (tegen een bejaarde man met rollator in de buurtsuper waar ik dus voorlopig nit meer kom)
3. KoenMeloen, GekkeGeert, PiemelOpa... en meer van dit soort poetische uitingen

Help! Gaat dit over?

En we hadden zo'n keurige school uitgezocht!

vrijdag 19 september 2008

DRIE JAARTJES

Door alle spanning over de tweeling in mijn buik zouden we het bijna vergeten:

Roosje is
!!!! 3 !!!!
jaartjes geworden
Hiep hiep hoera. De verjaardag zelf was leuk, de zondag erna met al het bezoek werd het wel wat veel voor mijn meisje - ze werd er verlegen van en wilde niet eens meer uitpakken! En toch was het een leuke dag, vond ze 's avonds.
Roos vindt 3 jaar wel mooi, maar ze is nog steeds een klein meisje vindt ze. Al mag ze wel bijna naar school. En naar de "poterspeelzaal". Haar rugzakje en trommeltje en beker staan trots op haar te wachten tot na de herfstvakantie.
Bovendien mag ze nu echt officieel in de ballenbak bij Ikea. Dat hebben we (op haar verzoek) dan ook maar gedaan gisteren. Mamma heeft zich teruggetrokken in het Ikea restaurant, waar je in ruil voor 1 euro en nog wat een paar lekkere broodjes met beleg kan eten en een uur lang ongestoord in je ik-word-een-tweelingmama-boek kan zitten lezen. Super!
En dan zeggen ze nog dat kinderopvang onbetaalbaar is...

zaterdag 13 september 2008

Namen

.. tja, even voor de duidelijkheid, ik neem het voorlopig maar met een korrel zout. Het viel me vooral op dat die folder zo'n onzettend pessimistische toon had..

Hoor ook zat verhalen van vrouwen met tweelingen die verder een hele gewone zwangerschap hebben gehad tot vlak voor de uitgerekende datum en een gewone bevalling enzo. Ik ga er maar vanuit dat het bij mij ook zo gaat!

Maar waar ik wel jullie hulp bij nodig heb is bij het aanleveren van een paar mooie namen.... Wie doet een voorzetje? (Of houd je ze nog even stil voor je zometeen zelf weer aan de beurt bent?!)

vrijdag 12 september 2008

Hulp gezocht

De gynaecoloog leek me een aardige, nuchtere redelijk man met goede antwoorden. Toch wist hij het op het nippertje te verpesten door me een foldertje mee te geven over "tweelingen en meerlingen". Huh? Foldertjes? Wat kan er in een foldertje staan wat ik nog niet gelezen heb?

Nou, ik weet het. Een hele nieuwe kijk op het krijgen van een tweeling. Het is namelijk niet bijzonder of speciaal, maar vooral veel kommer en dubbele kwel.

De dubbele misselijkheid en vermoeidheid had ik inmiddels zelf al
ontdekt, maar er schijnen nog extra spataders, hoge bloeddruk, en een enorme groei in omvang te volgen. En dat zijn dan nog de minst erge complicaties.

Na een aantal maanden volgt een gruwelijke bevalling, waarna je viervoudige kraamzorg nodig hebt (zeg maar, de hele capaciteit van het kraamzorgbureau in deze moeilijke tijd vol personeelstekorten.)

Een lichtpuntje: borstvoeding is natuurlijk geen enkel probleem... (Maar ja, wie durft er in dit land nog hardop te zeggen dat er ook nadelen aan borstvoeding zitten of erger nog: dat het soms gewoon ook al met één enkel kindje simpelweg niet lukt?!)

Het allerfijnste advies vond ik op de laatste pagina. Reken vooral na de bevalling op problemen in je relatie. Je raakt namelijk allebei oververmoeid en zult geen tijd meer voor elkaar hebben. Schroom niet om nu alvast professionele hulp te regelen.

Maar mij krijgen ze niet klein. Ik heb toch lekker zelf een extra complicatie gevonden die zij niet hebben beschreven: we moeten nu niet 2 maar maar liefst 4 namen verzinnen! En de 2 namen die we allebei leuk vonden zijn inmiddels vergeven. Als dat geen slapeloze nachten en relatieproblemen op gaat leveren weet ik het ook niet meer.

HULLUP!!!! (druk maar op knopje "reageer")

vrijdag 5 september 2008

Nou vooruit, nog eentje dan!

Er was eens een gezellig gezinnetje. Een leuk huis met opbouw en tuin in een kinderrijke vinexwijk. Twee (helaas overleden) poezen, een papa en mama die veel van elkaar hielden en twee superschattige kindjes. De oudste een jongen, de jongste een meisje van een jaar of twee en een half jonger. De kindjes hielden ook veel van papa en mama en vooral van elkaar, ze vormen al snel een onafscheidelijk duo dat altijd lief met elkaar speelt en noooooit iets stouts doet zoals speelgoed van elkaar afpakken of elkaar aan de haren trekken.Tot zover super, en geheel volgens de verwachting en het gemiddelde.

Hoewel... het gemiddelde, dat is toch 2.3 kind? Papa en mama zagen het voordeel wel in het hebben van slechts 2 kindjes, vooral als die volgend jaar allebei op school zitten! Aan de andere kant, een derde, weer zo'n lief klein wezentje, alles opnieuw weer meemaken, dat heeft toch ook wel weer wat.

Ergens op een mooie dag in de zomervakantie werd mama's voorgevoel (nouja, helderziend hoef je er niet voor te zijn) waarheid en verschenen er twee keurige streepjes op de test. Papa en mama waren blij (hoewel mama vooral ook vaak errug misselijk en duizelig) en maakten vrolijk plannen voor de nieuwe babykamer en de eerste echo.

Die echo, dat was gisteren. Toch wat zenuwachtig (zit er echt een levend babytje in?) gingen ze op pad. Het echoapparaat had er echter geen enkele moeite mee. Mevrouw, meneer, ziet u wat ik zie? Er kloppen er wel twee! Gefeliciteerd met deze prachtige tweeling!

donderdag 4 september 2008

Wat the bliep is happening?

Dames, ik ben zoooo moe. En duizelig. Heb geen koorts ofzo of rode vlekjes, maar ben wel vaak misselijk de laatste tijd. Niet 's ochtends hoor, dat zou te makkelijk zijn. Maar zo nu en dan. Als ik de vaatwasser uitruim, aan koffie denk, of moet bukken om een schoenvetertje vast te maken.
Ik jank om alles en mijn mannelijke collega's kijken naar me of ik Pamela Anderson heet..

Iemand die dit herkent? Wat zou er toch aan de hand zijn?

dinsdag 2 september 2008

Jippie! Weer naar school!

Het schooljaar is weer begonnen. Heerlijk! Zoonlief was er wel weer aan toe blijkbaar. Hij liep tenminste de laatste paar weken door het huis te stuiteren... Sinds gisteren is het allemaal weer goed. Terug structuur, uitdaging, leetijdsgenootjes. Als oudste kleuters van groep 1-2 dit jaar zaten Janick en zijn vrienden er al snel zeer stoer en gezellig bij. De nieuwe kleintjes daarentegen moeten nog wat wennen.

Pappa Jeroen heeft vanmiddag een van de eerste overblijfdiensten van het jaar gedraaid en stond verbaasd hoe braaf en bedeesd de meeste kindjes dit jaar op hun plek bleven zitten, en netjes vroegen of ze naar de wc mochten. Op eentje na. Die kon de spanning nog niet aan en heeft vlak voor Jeroen zijn neus op de grond staan pissen.

Arme jongen, dat kleintje, dat wel. Maar ik heb er stiekum wel erg om moeten lachen dat het ventje daar uitgerekend bij Jeroen mee aan moest komen. Dweilen, en zeker van vloei- of vaste stoffen die uit kleine kinderen zijn gevallen, daar houdt hij niet zo van.

Gisteren hoorde ik nog dat buitenshuis werken erg vermoeiend kan zijn, vandaag is hij maar wat blij dat hij morgen gewoon weer lekker rustig tussen de volwassen mede-mens mag doorbrengen. Af en toe kan gaan zitten met een bak koffie. En waar ze gewoon schoonmaaksters hebben als er ongelukjes gebeuren...

maandag 11 augustus 2008

cover (muzikaal genie deel 2)

Vandaag hielp zoonlief me uit de droom: hij kende dat helikopter lied ook, had hij op school geleerd.

Helaas, geen eigen compositie dus. Maar wel een heel eigen bewerking. Dat is toch ook leuk?!

zondag 10 augustus 2008

Muzikaal wonderkind

Ken je die verhalen? Kindjes van 3 die hun ouders verrassen door 's ochtends om half zeven voor het eerst stiekum achter de piano te kruipen en dan direct een riedeltje van Mozart wegspelen?

Nee, dan onze Roos. Op de "muziek op schoot" cursus was ze vooral geinteresseerd de banken, en op hoeveel manieren je af kunt glijden of springen. Tot ergernis van de juf en schaamte (en heimelijke lol) van mama.

Maar net, helemaal alleen op haar kamertje kreeg ze inspiratie. Op een lieftallig en zuiver zangstemmetje heb ik haar nog niet kunnen betrappen (ze wordt later voorman in de bouw), maar het was wel bijzonder goed verstaanbaar. En de compositie was helemaal zelf bedacht. Zowel melodie (helaas hier moeilijk weer te geven) en tekst:

helikopter, mag ik met je mee
hoog in de wolken wil ik zijn (4x herhalen)
wandt dat vind ik wel fijn
heeeeliiikoooppterrrrrr
(Copyright "Roosje" 2008)

Helaas zijn ook de bijbehorende dans, eh vliegpasjes niet op film vastgelegd. Een ouwe plastic helikopter van broerlief in haar handjes, en maar "zweven" door de gangen. Meisje, je moeder is trots op je. Laat die Beethoven maar zitten, dit vind ik veel mooier!

PS. een half uurtje nadien had ze mijn ondergestofte gitaar gevonden. Nog steeds geen Bach of Rosenberg Trio, maar een heel eigen versie van "Happy Birthday to you" waarbij ze de snaren hard liet knallen. Beetje lawaaiig maar ontzettend lief.

woensdag 6 augustus 2008

Ziek

Roos leek maandag en dinsdag weer redelijk hersteld van haar avontuurtje. Zij was wat voorzichtiger dan anders met klimmen en rennen, en wij ook (het arme kind mocht alleen maar boekjes lezen en knutselen van ons..)

Maar vanmorgen was het opeens mis. Heel hangerig, huilerig, lekker aan mama hangen. Niet willen eten of drinken, maar wel opeens *burp* een enorme flats overgegeven. Arm kindje!

zondag 3 augustus 2008

Blauwe draadjes

Oei, wat was dat schrikken. Zit nog wat na te trillen als ik dit schrijf. We zijn net terug van de huisartsenpost omdat Roosje een gat in haar hoofdje is gevallen..

Roos en Janick waren zoals altijd na het bad en voor het bed, even lekker aan het spelen op Janick zijn kamer. Mooie fantasieverhalen altijd, met veel heen en weer geren. Dit keer helaas even iets te wild.. Ze waren op Janicks halfhoogslaper aan het dansen, en Roosje kukelde er erg ongelukkig af, met haar hoofdje tegen de plint aan.

Het telefonisch bereiken van de huisartsenpost was al geen eitje, het vinden van het kreng in een nieuwbouwwijk helemaal niet (en das niet best voor mama's zenuwen). Toch zaten we allevier na een half uurtje soort van aangekleed in vreemde combinaties van jassen, pyjama's en snel aangetrokken vuile was in de spreekkamer van een hele aardige dokter. "Mama heeft mij een klap gegeven" begon Janick gelijk met een stralend gezicht te vertellen tegen de arts. Hm. Heel grappig! Een duw, Janick! En dat was omdat jij niet zo goed opzij ging en ik toch wel heel erg veel haast had om naar dat kleine gillende hoopje zus achter je bed te komen.. (En sinds wanneer ben jij zo vrij tegen vreemde mensen in het algemeen en dokters in het bijzonder?!)

Roosje bloedde niet meer, maar de snee in haar hoofd was toch flinke en goed genoeg voor 4 hechtingen. Ze heeft het heel dapper doorstaan en nu steken er een paar mooie blauwe draadjes uit haar hoofdje, tussen het bebloede haar. Mijn arme kindje..

Na nog een beker warme melk, een flinke kotsbui (de warme uitgekotste melk in haar haartjes die we de komende 48 uur niet mogen wassen, gelukkig aan de andere kant van haar hoofd) ligt ze lekker te slapen. Voor een uurtje of 3, want we hebben natuurlijk wel een wekadvies..

maandag 28 juli 2008

quality time

Janick en ik waren weer eens ouderwets gezellig alleen met zijn twee vandaag. Quality time dus. Hij mocht kiezen en al gauw zaten we in de grote speeltuin. Hij sprong, rende, gleed en deed druk. Maar na een kwartiertje werd het al duidelijk, er miste iets. Iets van een metertje groot, dat vol bewondering achter hem aan rende en hem uitdaagde nog hoger te klimmen.

Dus heb ik mezelf maar als een soort van mislukte prinses in het houten speelkasteel gewurmd. Best hoog klimmen trouwens! Die krengen zijn gebouwd voor fitte soepele peuters, en niet voor stijve ouwe moeders met een kilo of 10 teveel... Maar oke.

Janick, ben jij een ridder dan? Neehee, ik ben de schoonmaakster! En ik moet even kijken of alles wel goed schoon is. (?!) Een voorbijganger van een jaar of 5 keek me niet begrijpend aan, maar vond dat schoonmaken daar bovenop de kasteeltoren ook wel interessant. Zo. Voor elkaar. Kon ik mooi weer terug naar mijn capuccino en boek.

De beide heren hadden enorm veel pret. Er kwamen er nog een paar op af, en het rende en het klom dat het een lieve lust was. Ik was net een hoofdstuk verder toen ik hem opeens kwijt was...

En daar zat hij. Samen met zijn nieuwe vriend. Als echte kerels onder elkaar lagen ze een beetje onderuit in een beschut hoekje van de speeltuin elkaar sterke verhalen te vertellen. De woorden poep en scheetje vormden minimaal de helft van de tekst. En elke zin werd gevolgd door een grote giechelbui, dus het was wel gezellig.

Terug maar weer naar mijn boek dus. Heerlijk zo'n dagje alleen met mijn zoon. Ik snap best dat men meer quality time met de kids wil!

PS. Net voor het slapen gaan kreeg ik een mooie tekening van hem. Hij had zichzelf getekend, een mannetje met rechtopstaande haartjes dat een heleboel hartjes poepte, bovenop mama's kop. Voor jou mama, heb je altijd wat om naar te kijken als je op je werk bent en mij moet missen...

zaterdag 19 juli 2008

we zijn op de vakantie

Het is vakantie. Schoolvriendje X gaat 6 weken camperen. Schoolvriendje Y minimaal 3 weken naar Frankrijk en zelfs schoolvriendje Z heeft toch wel een paar weken in een of ander kneuterig dorpje in het oosten van ons land terwijl schoolvriendje Q een cruise gaat maken op een boot met wel twee zwembaden. Brrrrr.

En jullie? Vragen de mamma's aan mij. Nou, wij gelukkig niet. Wij mogen gewoon lekker thuis blijven. Dat is groter dan een caravan, we hoeven niet in te pakken, niet uit te pakken en we hebben hier ook twee hele gave zwembaden op een minuut of tien rijden.

En de kinderen, die regelen het gewoon zelf. Kom op Roos, we gaan naar De Vakantie! roept Janick vrolijk. Hij sleept alle kussens van de bank, trekt er een kleed bij en bouwt een huis. Roosje zorgt voor (plastic) etenswaar en neemt de baby(born) mee. (Mama, wij zijn Op De Vakantie! We zijn in Otenrijk!) En wat een lol hebben ze. Eten, in bed, uit bed. Inpakken, uitpakken. Het is blijkbaar een trektocht, want een half uur later hebben ze hun tenten al op drie verschillende plaatsten in de huiskamer opgeslagen.

En vanavond lees ik weer voor uit Debi Gliori, "Meneer Beer op vakantie". Heb er erg om moeten lachen. Eindelijk iemand die het begrijpt....

zondag 29 juni 2008

Indianentoren


We zijn naar de koningin Julianatoren geweest, of de Indianentoren zoals hij door Roosje is gedoopt. Echt een kinderparadijs. Alles is afgestemd op kindjes tussen de 2 en de 12. Inclusief de maat van de wc-tjes en de grootte van de karretjes (eh... ik weet niet of het aan papa's of aan mama's omvang lag, maar ons beider billen naast elkaar op zo'n bankje achterin een 4 persoons karretje, dat past echt niet!)


Janick kan heel wat acht-, kabel- en glijbanen aan, en was eigenlijk alleen bang voor de stal met als piraat verkleede etalagepoppen(!). Roosje vond het muziekje van die piraatjes wel gezellig, maar bleef bij de te hard heen en weer bewegende attracties liever op een afstandje.. En ach, mama bleef ook lekker alleen beneden kijken hoe papa met twee kleintjes hoog boven in het reuzenrad zat.
En het leukste, omdat broer en zus toch wel erg veel lol samen hebben, waren de autootjes.. lekker met zijn tweetjes erin, rondje gillen en keihard meesturen in de bochten (wat nou, rails onder auto), eruit, er weer in...

Na een lange dag hadden ze nauwelijks fut om te eten of naar bed te gaan. Maar de volgende ochtend waren zowel R.'s als J.'s eerste woorden: "Gaan we vandaag weer naar de Indianentoren?"



donderdag 19 juni 2008

De mijne is het grootst!

Het is weer een nieuwe schooldag, en we zijn aan de late kant, dus ik organiseer een wedstrijdje. Wie het eerst zijn schoenen aan heeft. Roos is enthousiast en begint snel. Ze trekt het laatste bandje strak als Janick net van de televisie opkijkt en naar een schoen grijpt. Als hij zijn kansen inschat en weet dat hij een onoverkomelijke achterstand heeft vindt hij het spel stom. En niet eerlijk. De schoenen vliegen door de kamer en hij gilt dat hij niet van wedstrijdjes houdt. Wat hij bedoelt is dat hij nog niet zo van wedstrijdjes verliezen houdt.

Mijn zoon is namelijk 5 en heeft pas sinds kort door dat er zoiets als “competitie” bestaat. Vroeger, op bijeenkomsten van collega-moeders, liet hij het aan mij over om op te scheppen over zijn verrichtingen op motorisch en intellectueel gebied. ( O, kan JeanPaul dat nog niet, Janick kan al máánden zelf op zijn buik draaien! :-) En ook later had hij het allemaal niet zo in de gaten. Als hij zelf naῡr de wc gi΅g terwijl zijn vriendje nog in hun luier poepte. Het kwam niet in zijn hoofd op er iets van te vinden. Hooguit dat het stonk en het fijner is dat niet aan je billen te hebben hangen.

Maar nu, in groep 1, heeft ook mijn zoon ontdekt dat er zoiets bestaat als vergelijken. Want dan doen ze namelijk op school. Stoere, grote jongens van 5 onder elkaar. Dus nu wil hij ook de beste zijn, de snelste, de grootste hebben. Dat laatste vooral op het gebied van fietsen, want dat is namelijk het allerstoerste wat er is, fietsen op een hele GROTE fiets. Desnoods "by proxy". Zo hoorde ik hem laatst beweren dat Zijn Vader wel zoooooo'n grote fiets had dat die helemaal niet meer in de schuur paste.

Nou is pappa eigenlijk helemaal niet zo’n held op de fiets. Daar heeft pappa een veel te mooie en snelle auto voor. Of eigenlijk te weinig sportieve conditie. Maar nu moet ik op gaan passen, want pappa is ook een jongentje. En al heeft hij sinds zijn 5e een hoop bijgeleerd, jongentjes blijven jongentjes, en voor ik het weet vliegt die ouwe damesfiets van hem door de schuur heen!

dinsdag 17 juni 2008

A state of vakantiestress


We zijn een weekje weggeweest. Een midweekje. En het was leuk. Echt. Maar..

Inpakken met een dwarse dreumes aan je knie. Parkeren, inchecken en een heel stuk wandelen met zware tassen. Een verdrietige peuter die al veel te lang moet wachten en niet snapt wanneer al dat beloofde leuks nou eindelijk eens beginnen gaat. Een wc met een irritant veel lawaai makende afzuiger gekoppeld aan de lichtknop, zodat de kinderen alleen maar in het donker wilden pissen en daarbij dus keer op keer over hun en mijn voeten heen. Een hutje (eh.. sorry, "luxe cottage") achteraf in plaats van in het parkcentrum, dus dat is lekker met het wandeltempo van Yannick ( een slakje is er snel bij, en die loopt bovendien nog gewoon vooruit ipv zigzag langs dennenappels en over muurtjes heen). Een dolfinarium vol met schoolreisjes (ik wil nooit de gele shirts van de Prinses Beatrixschool meer zien!) en gehandicapte bejaarden. Ieeek!! (En ehh.. voor iedereen boos wordt: ik ben heel sociaal hoor, maar als er te veel mensen te dicht op me gaan staan en voordringen in een heeeeeele lange rij terwijl ik mijn baldadige kleuters bij elkaar moet zien te houden word ik wat nerveus..)

In het subtropisch zwemparadijs (het doel, de hemel, Jannick's natte droom) bleek ik (vloekerdevloek) mijn eigen badpak niet te hebben ingepakt... Dus hop, pappa in het dameskleedhok met twee bedremmelde kinders (*) en hop, mamma naar het o zo leuke "Boutique-je" op het "Mediterane Market Square" om voor 86 euro (VLOEKERDEVLOEK) een slecht zittend, ouderwets en veel te degelijk badpak aan te schaffen zodat we toch met onze happy family kunnen zwemmen.


Goed, het zwembad was echt te gek. Roosje vond het superleuk, Janick heeft alle records op de wildwaterbaan en supersteile glijbaan verbroken. Zou er bijna over gaan opscheppen, over mijn 5-jarige gespierde spillenpootje. En eigenlijk hadden wij het daar ook best naar ons zin.

Maar waarom andere mensen nou zo kunnen uitrusten van een weekje weg? Voor ons geen boekje of biertje op het terras, maar full-time oppas- en speeldienst. Ook in ons "luxe cottage" hadden we het zwaar: het leukste speelgoed bleken de bedden (trampoline), de gordijnen en kastjes (om in te verstoppen) en de tuin met eendenvijver (spannende atletiekbaan voor wie nog niet zwemmen kan). En lagen de herrieschoppertjes dan eindelijk op bed, dan bleken bank en bed toch niet helemaal van de soort waar wij thuis zo heerlijk op bij kunnen komen..

Na vier dagen thuis is eindelijk alles weer zoals het was. De tassen zijn uitgepakt, de was schoon en gestreken, de is mail gelezen en alle spam weggegooid, het badpak is op marktplaats gezet en de kinderen zijn weer bijgevoederd met gezonde groente en fruit en inmiddels weer uitgeslapen. Zo. Dan kan nu het heerlijk ontspannen helemaal beginnen!

vrijdag 6 juni 2008

Tweetalig

Janick is terug van een feestje bij een vriendje. Met indianendiploma onder zijn arm en echte indianenstrepen op zijn rode vermoeide wangen stormt hij om half zes binnen.

Hoi Janick, was het leuk?
Ja mam. Alleen we zouden friet krijgen en toen waren het gewoon patatjes!

dinsdag 27 mei 2008

Slapen als een Roosje

Ik hoor het mezelf nog zeggen: nee hoor, Roosje, die blijft KEURIG in haar peuterbedje liggen wachten tot ze er uit mag 's ochtends.

Inderdaad, dat deed ze een week of wat. En toen ontdekte ze het concept "even naar de wc gaan". Heel fijn, die zelfstandigheid. Natúúrlijk mag je zelf gaan plassen, grote meid!, riepen we de eerste keer nog heel enthousiast.

En nu werkt haar blaas opeens heel raar. Doet ze overdag maar twee of drie plasjes in in 12 uur, vlak na bedtijd "moet" ze écht ineens wel drie keer achter elkaar!Ze perst en perst, en krijgt er dan toch zeker wel een paar druppeltjes uit. Hmm. En dan moet zenatuurlijk uitgebreid afvegen, handen wassen, de juiste knuffel uitzoeken... En als ze dan eindelijk weer in bed gewerkt is wil ze nog even één kusje natuurlijk.

Gelukkig is het na het derde kusje echt wel rustig en blijf ze de rest van de nacht echt wel braaf in haar kamertje om er pas tegen zevenen weer uit te komen voor een échte flinke grote plas.

Tot vanmorgen. Toen trof ik onderaan de trap een slapend Roosje aan. Onder haar prinsessendekbedje, op de grond voor de kamer van haar broer. Een prachtig doelwit voor een nog half-slapende kleuterbroer, met volle blaas trappelend op weg naar de badkamer voor zijn ochtendplas..

Gelukkig voor haar was ik hem dit keer voor.

woensdag 21 mei 2008

Echoput

Deur open. Janick komt voorbij rennen. "Ik ben een acrobaat" en doet iets ingewikkelds
met zijn armen. Deur dicht. Deur open. "Ik ben ook een akkobaat" piept Roos met een iets hoger
stemmetje, doet ook iets leuks met haar armen en knalt de deur weer dicht.


Deur open. Janick voorop, Roos erachteraan. Ze stormen de kamer binnen en rennen een rondje. "Wij zijn dino-onderzoekers en we gaan nu een djiéé-reks (T-rex) onderzoeken", roept hij. "Wij zijn dino-onderzoekers en.. ehh... we gaan diereks zoeken" echoot Roosje.

Blijkbaar is de "onderzoekkamer" vandaag achter de gordijnen. Ze duiken erachter en het ziet
eruit alsof er een flinke oorlog wordt gevoerd, maar ze moeten er allebei erg om lachen, dus ik laat ze maar.

maandag 19 mei 2008

o,o, wat zijn we druk

Roosje heeft enorm veel last van plak-aan-je-mamma-vast. Niet altijd, dan mag ik geen kusjes
geven en wil ze alles zelf. Maar de laatste paar dagen is het weer bal. Loop ik naar de wasautomaat, piept ze onder aan de trap dat ik beneden moet komen. Ze kruipt om mijn schoot en trekt mijn boek uit mijn handen en verplicht me mee te kijken naar Nijntje. En wil pappa helpen, dan is het vaak "Mamma moet het doen". Pfff.


Leuk hoor, een beetje aanhankelijkheid. Maar soms wil je gewoon heel even wat tijd voor jezelf. En er moeten nou eenmaal wat dingen in huis gebeuren. En de was ophangen gaat nu eenmaal beter zonder kind aan je knie.

En arme Janick, die me heel even gezellig kwam beppen in een schaars kwartiertje dat ik even achter de pc kon zitten kreeg het te horen. Jongens, ik heb helemáál geen tijd, ik moet dit echt even afmaken.

Hmh. Dat was niet lief van mamma, vond hij. Maar blijkbaar wel een goed voorbeeld. Zo hoorde ik gisteren:
- Janick, ga je met me lego-en?
- Nee pappa, ik heb helemáál geen tijd, ik moet éérst mijn dino's beter maken!

dinsdag 13 mei 2008

Gelukt!

En, hoera! De inkt van het vorige stukje was nog niet droog, of het wonder is geschiedt.. hij fietst zonder zijwieltjes! Los! Ben bijna net zo trots als op de eerste losse stapjes, lang lang geleden (en daar was hij wel bijzonder vlug mee!)

Zoon net op de fiets geduwd, met frisse tegenzin van zijn kant. BikyBiky aan en gaan maar weer. Gisteren had ik mijn vingers nog aan het handvat en mocht ik niet loslaten. Het ging prima, maar zodra ik zei dat ik hem los zou laten viel hij spontaan om.

Vandaag niets gezegd en gewoon losgelaten en daar ging hij: helemaal alleen! Ik in looppas ernaast en pas aan het einde van het pad had hij me door. En trots dat hij was! Hij wilde zomaar nog een rondje. Iedereen moest het zien en horen ("He, mevrouw! Ik fiets zonder wieltjes!")

Thuis vertelde hij me in vertrouwen dat hij niet wist dat hij het zo goed zou kunnen, hihi.

fietsen

Fietsen zonder zijwieltjes. Hoewel bijna de hele klas het kan vindt zoon het toch nog eng. En absoluut niet iets wat hij zou willen leren. Eigenlijk wil hij niet "trainen", maar zijn moeder
haalt hem elke dag over met veel gesmeek en omkoperij in de vorm van stickers en toetjes. Om mij een lol te doen doet hij dan meestal wel een keertje heen-en-weer op het pad in het park aan de overkant.

En het gaat best. Best hard ook eigenlijk ineens. En dáár was ik nou weer niet op voorbereid! Hijgend en puffend klepper ik op mijn teenslippers achter hem aan, mijn zomers decolleté vrolijk meezwabberend met zijn gezigzag. De vissers verscholen in het groen tussen wandelpad en vijver knipogen me bemoedigend toe.

En dát vindt zoonlief dan wel weer grappig, dat hij mamma eruit fietst. Ik zie een grote glimlach op zijn smoeltje als hij achterom kijkt. Ha, lach mij maar uit. Maar ik heb het voor elkaar, een blije zoon op een fiets zonder zijwieltjes.

dinsdag 6 mei 2008

Koninginnedag 2008







Springen maar! Enne.. onder haar jasje zit een oranje t-shirt...






Over dino's en kukeleku vogels

Gisteren zijn we in Dierenpark Amersfoort geweest. Kijk Roos, een tijger! Kijk daar, een bruine beer! Een olifant! Roosje kijkt haar oogjes uit. En dan weet ze er ook één.
Met fonkelende oogjes en opgestoken armpjes juicht ze bij het horen van de lokale kinderboerderij-haan: "Hé, een kukeleku-vogel!"

Voor Janick, middenin zijn dino-periode, was het dinobos natuurlijk helemaal fantastisch. Het was bij de ingang even schrikken van de enorme brullende dinokop, allebei de kindjes wilden het liefst direct rechtsomkeert maken. ("Pappa, is dat een gemenerd? " "Nee joh, die eet alleen maar plantjes en bovendien is hij van plastic.") En pappa, die opeens heel hard "au au" roepend met zijn hoofd in de bek van de grote T-rex zat, vonden ze ook al niet grappig. ("Doe niet
zo stom pappa", vond de een, toen hij van de schrik bekomen was. "Ik geef je wel een koesje, pappa", bood de ander heel lief aan om de pijn te verzachten).

En ook de tijgers waren nog een klein beetje eng. Janick, ervaren in het overwinnen van dierentuinangsten, heeft Roos uitgelegd dat die beesten wel gevaarlijk zijn, maar écht niet bij ons kunnen komen. Roosje nam het aan en stond samen met haar grote broer en voorbeeld voor het raam naar ze te kijken. En toen de tijgerneus opeens wel heel dicht bij die van de kindjes kwam maakte Janick toch stiekum een schrikachtig sprongetje naar achteren..

Maar een beetje spanning maakt het natuurlijk alleen maar leuker, en het hele uitje was een groot succes. Op de terugweg kwamen er dan ook veel enthousiaste geluiden van de achterbank. Tot aan de laatste paar kilomters, toen klonk er alleen nog wat gesnurk..

dinsdag 22 april 2008

Het zit een beetje tegen

Het begon gistermorgen allemaal met een lekke drinkbeker, een rugzakje vol met Fristi en een dóchter die op de grote wc omhóóg wist te plassen, tegen mijn nette broek aan. En ook de auto leek er geen zin in te hebben. Leuk geluid, zo'n lege accu. Misschien had ik toch beter de lichten uit kunnen doen de avond ervoor.


Helaas bleef het daar niet bij. Op het werk brak het rubber hakje van mijn nieuwe schoen af waardoor ikop de hoek bij het toilet, waar de vloerbedekking in zeil overgaat, precies 4 keer op mijn plaat ben gegaan en een paar keer een (pot)sierlijke poging daartoe.Daarbij brak het bovenste haakje van de sluiting van mijn broek, waardoor ik ook nog eensde hele dag charmant aan mijn broek moest hijsen om niet in de bouwvakkers-look te vervallen.


Zowel mijn gsm als die van Jeroen waren leeg, zodat de vraag "haalt pappa of mamma Roosje op van het kdv?"ook wel spannend werd. En hoorde mijn man 's middags van de buurvrouw dat ik zwanger was, want dat had ze op mijn weblog gelezen. (Neehoor, schat, echt niet... lees het zelf maar na...het kriebelt in mijn hóófd, niet in mijn baarmoeder!)


(Haha, S., geintje. Wanneer kom je op de koffie?! :-)


Maar ach, de kindjes waren lief, het eten was lekker, het weer super. Eigenlijk alles oke. Tot... nee he, rampspoed! Waah! Ieek! Een virus op mijn computer!! Nou vind ik het dus écht niet leuk meer. Stop hou op!

donderdag 17 april 2008

Gebroken nachten

Het gaat lekker deze week. Eergisteren nacht werden Jeroen en ik wakker van een enorme knal om half drie 's nachts (onweer??). Ook Roosje was heel erg geschrokken en stond een minuut later huilend op de gang tegen het traphekje te duwen (hé, ze kan zelf haar peuterbedje uit en de dichte kamerdeur is ook al geen probleem meer!).

Afgelopen nacht was ze weer ontsnapt en stond ze vlak voor onze slaapkamer te roepen: "mama, ik moet plassen!". (Huh? Die luier is 's ochtends altijd kurkdroog!)
Blijkbaar was het idee van 's nachts plassen zo nieuw dat ze nog even wat hulp nodig had de wc te vinden en uit te kleden.

En ook Janick doet leuk mee met het houd-je-ouders-wakker-spel. De dvd van Diego is iets té goed aangeslagen en hij is al twee dagen de enige echte Majasaurusdokter. Die ene ingebeelde Maja had de gore moed om vannacht om kwart over drie opeens eens "gebroken hart" te krijgen, reden voor Janick om hem met veel geklets, gestommel en lawaai te helpen. Grrrrrrrrrrrr. Gebroken hart, gebroken nacht zal je bedoelen. Janick, ga slapen!!
(-Maar mama, ik moet zijn buik opensnijden want zijn hart is gebroken. - En dan? Wordt hij dan weer beter? - Nee mamma, dat kan toch niet met een open buik, dan gaat hij dood.)

vrijdag 4 april 2008

Een hoop geloed

Nou mevrouw, daar komt een hoop geluid uit, was het commentaar van mijn buurman op de parkeerplaats bij de supermarkt ("de Ploes"). Inderdaad zaten allebei de kindjes hard te tetteren in de auto. De een roept iets, de ander "wil dat ook" of "heeft een grotere" of "wil eerst". En allebei willen ze het liefst dat mamma alleen naar haar of hem luistert.

Janick is 5 en kletst natuurlijk heel wat af, maar Roosje doet ook heerlijk mee. Woordenschat is prima en fantasie ook. Zo heeft ze niet 1 pappa maar wel 20 (huh?) hoorde ik laatst. Alleen is haar uitspraak nog niet helemaal honderd procent. Heel schattig, maar soms moet je haar vertalen. Alle n-en op het einde spreekt ze (iets te) zorgvuldig uit, maar de uuu is lastig...

-Ik ga even op de kroek zittennnn.
-Ik wil niet somedeen etennn, ik wil NOE wat. NOEHOEEEEEE.
-Pappa, ik wil hoepelen. Huh? Hoooeeeeepelen, kijk zo! En ze huppelt vrolijk weg. Nou ja, huppelen, ook hier nog wat schoonheidsfoutjes, maar het ziet er vrolijk uit.

zaterdag 29 maart 2008

Nieuw! Nieuw! Nieuw!


Tijd voor nieuwe schoenen. Niet alleen omdat alle zomerschoenen in kindermaat half april uitverkocht zijn maar ook zaten er wat teentjes klem in de winterlaarsjes... samen bleken ze maar liefst drie maten gegroeid te zijn de afgelopen periode!

Janick zag "zijn" paar direct staan. Deze waren mooi, wilde hij passen en niet meer uittrekken. Mamma zag links een paar leuke bootschoenen, pappa kwam van rechts met iets hips in zwart en wit, maar hij was niet te vermurwen. Goed gedaan hoor, ventje! Ze staan super.

Roosje kon maar nauwelijks wachten. Koos zelf direct een modelletje met veel blingbling, bloemen en lelijke zolen maar vond eigenlijk alles mooi, dus daar mochten pappa en mamma lekker samen beslissen.

Een kwartiertje later bijna 200 euro lichter (schrik-en-slik) maar met mooie rugzak , snoepjes en lekker veel ruimte om de teentjes stonden we weer buiten. Laat de lente maar beginnen!




maandag 24 maart 2008

Uitspraak

Vanmorgen wel erg moeten lachen. Roos wijst naar buiten en roept enthousiast: "Kijk, er zit een kereltje in onze tuin!"

Ik natuurlijk even kijken wat dat kereltje daar deed, maar het bleek eigenlijk gewoon een mereltje te zijn...

zaterdag 22 maart 2008

Groot meisje

Roosje is hard op weg een groot meisje (van al bijna 2.5 jaar) te worden. Mensen die haar een tijdje niet gezien hebben roepen het, maar deze week viel het ons zelf ook nog weer eens extra op.

Ze loopt eenvoudig thuis de trap op en af (als er tenminste geen voorzichtige ouders bij zijn die traphekjes dichtdoen of haar gaan dragen..) en ze plast zonder dat wij ons daar mee bemoeien op de wc! Praten doet ze als de beste, tellen gaat ook prima (ze telt zonder problemen 10 lieveheersbeestjes waar er maar 4 staan...) Dus... tijd voor een grote-meisjes-bed, dacht ik zo.

Het kleuterbedje waar zowel ik als broer Janick in onze tijd in hebben geslapen staat nu in haar kamertje. Roze hoeslakentjes, prinsessendekbedovertrek en de klamboe uit de babyperiode weer in ere hersteld en voila: een schattig grote meisjes prinsessenbed.

Dacht ik. Ons prinsesje blijkt toch beter te zijn in zeeroveren. Onder aanvoering van broerlief is het bedje een uur geleden omgetoverd in een boot op een zee vol haaien. Samen erin, sluier dicht (tegen de haaien) en dan maar giechelen en elkaar omduwen.

Na wat verhaaltjes is het dan nu zover: Janick is op zijn kamertje nog wat aan het spelen en Roos ligt in haar bed, nachtlampje aan en slaapt... Hopelijk valt ze er niet uit en krijgt ze geen enge dromen midden in de nacht. Want grote meisjes, die laten hun ouders lekker slapen 's nachts, toch?

vrijdag 21 maart 2008

ho, ho

Leuk om jullie reacties te lezen! Als ik weer eens wat weerwoord wil weet ik waar ik over schrijven moet, haha.

Maar eh... serieus... nog even niets concreets te melden hoor. Behalve dat het inderdaad wel een beetje kriebelt soms. In mijn hoofd, niet in mijn buik, dat nog niet. Misschien gaat dat nog gebeuren, misschien ook niet. Dus blijf lezen!!

PS. op mijn rondje langs andere logs kwam ik leuke dingen tegen. Kijk even naar de weblog van http://www.justleen.nl/miriam/?p=328 ! Ik ben het helemaal met haar eens hoor. Dat gedoe dat elke vrouw er uit moet gaan zien als barbie.. brr!
Ook http://www.berichtenvanhetmoederfront.nl/ heeft een stukje over het onderwerp..

donderdag 20 maart 2008

oja..

Wie weet er nog een paar leuke namen?

Kriebels

Fijn he, als de kinderen wat groter zijn. Vergelen met een paar jaar geleden is het al een stuk eenvoudiger. Natuurlijk heb je weer andere problemen (de een moet op tijd op school
terwijl de ander net bedenkt dat ze zelluf haar jas kan dichtknopen en ondertussen in haar broek poept) maar dat hele omzichtige gedoe met hoofdjes vasthouden en oppassen dat ze niet omkieperen als je ze rechtop tegen de bank zet, dat is wel voorbij.

Zat laatst eens door oma's foto's te bladeren en kwam daar natuurlijk een heleboel baby-Roosjes en dreumes-Janickjes tegen. Oef! Wat schattig! Daar in dat badje in de tuin, en die met die hele kleine slofjes aan... Ik hoor ze weer kraaien, zie die eerste onbeholpen stapjes, denk zelfs met weemoed aan de nachtelijke flesjes.

Ik zou bijna denken dat er iets begint te kriebelen..

dinsdag 11 maart 2008

Zoo zorgzaam

"Mammaaaaaa, ik heb gepoehoept!" klinkt het bekende riedeltje uit Janick zijn mond.

Als ik in de wc aankom zit Janick op zijn knietjes met zijn billen omhoog, Roos heeft een (1!) papiertje te pakken en is daarmee zijn billen aan het vegen.

Zooo zorgzaam! En ik maar denken dat de juf van de creche op haar poppenmoeder talenten doelde..

maandag 10 maart 2008

Zwemles

Het is half acht. Eén voor één komen de kinderen met een slaperige ouder (om een of andere reden hebben de meeste moeders hun vent zover gekregen) de kleedkamer van het zwembad binnendruppelen. De kinderen worden uitgekleed en de douche ingeduwd.
De door vader gedroomde blonde baywatch zwemjuf blijkt een overjarig model te zijn. Het blond is grijs met krulletjes geworden, en de rondingen van weleer hangen inmiddels op hele andere plaatsen. De kinders zelf zien er gelukkig vooral een lieve oma in, en gaan huppelend achter haar aan het koude badje in.

De vaders verdringen zich voor de bar en begeven zich met een kop zwarte koffie naar de leestafel om zich in de ochtendkrant te begraven. Een ander groepje verdringt zich voor het raam om de zwempogingen van hun kroost nauwlettend gade te slaan. Ik hoor natuurlijk bij de laatste groep,
want ik zou het liefst met mini-webcams uitgeruste robotvliegen achter mijn kindjes aansturen om maar niets te hoeven missen. Waarschijnlijk is dat ook een slimmere oplossing, want vanachter het raam is het maar moeilijk te volgen. Niet alleen staan er talloze hindernissen in de vorm van kliko's en rekken vol met zwembandjes tussen maar blijkt het toch lastig om je eigen kind te herkennen als er alleen nog maar wat kleine koppies met blonde haartjes boven het water uitkomen.

Zolang ze niet in het water zijn is het redelijk eenvoudig: die van mij bibbert het allerhardst en heeft een interessante blauwe kleur over zijn hele lijfje. Eenmaal in het water kun je beter kijken naar het gedrag. De meisjes, die kunnen allemaal al lang zwemmen en doen alleen maar voor de gezelligheid mee, zo lijkt het. De jongens, ach, die kunnen het misschien ook wel, maar ze hebben nog zóveel andere dingen te doen. Tja, als het belangrijkste doel in je jongenskleuterleven (er als eerste zijn) niet haalbaar is dan moet je maar doen alsof het je om de gezelligheid gaat.

A. is tot halverwege de les in staat om van boven droog te blijven. Vriend R heeft wel natte haren maar zie je zelden in de horizontale positie. Hangt hij niet over de lijn om bij te kletsen met een kindje uit de volgende badje dan voert hij zwaardgevechten uit met zijn plastic drijfslang. Bovendien houdt hij liever zijn voeten aan de grond, want dat scheelt een hoop water in je oren en ben je ook nog eens een stuk sneller aan de overkant. In het diepe zal hij een nieuwe truc moeten verzinnen, maar daar komt hij nog wel achter.

Mijn zoontje let, geheel boven verwachting, meestal wél op en doet braaf wat de juf zegt. Het koppie steekt nét boven water uit en zowaar zag ik van de week voor het eerst ook een paar knokige kleuterknietjes boven het water uit piepen. Kikker, vliegtuig, potlood. Wow! Hij zwemt! Mijn zoon! Trots steek ik een paar duimen de lucht in en zwaai enthousiast. Maar hoewel andere kinderen af en toe hoopvol naar het raam staren in de hoop hun vader of moeder te ontdekken, heeft mijn heldje alle aandacht nodig voor zijn nieuwste kunstje.

Na drie kwartier mag je ze weer ophalen bij de douches. De kinderen die er vóór de les onder veel dreigementen onder werden geduwd moeten er nu onder evenzoveel dreigementen weer onderuit worden getrokken. Die van mij staat er wel heel relaxed bij. Handjes op de rug, blik op oneindig en genieten maar. Als hij zéker weet dat er écht niemand meer op het aanknopje (heel tactisch op 2 meter hoogte bevestigd) gaat drukken, komt hij er druipnat en bibberend onder uit.


Als allerlaatste komen wij dan uiteindelijk ook aan in de kleedkamer waar teveel kindjes op een te klein oppervlak druk aan het opscheppen zijn over hun verrichtingen in het zwembad. Oververhitte vaders worstelen ondertussen met te kleine sokken over natte stampende voetjes zodat het uiteindelijk voor iedereen een inspannend ochtendje is geworden.

Een aantal ouders moet nog even zoeken in welk kledingkastje de kleine broertjes en zusjes zichzelf op hebben weten te sluiten, maar dan kunnen we weer naar huis. Langs de snoepautomaat die ook om half negen 's ochtends erg aantrekkelijk staat te glimmen, op naar de gezonde koek die al in de auto ligt te wachten. Het weekend is begonnen.



woensdag 5 maart 2008

Jeugdsentiment


Dit vind ik nou leuk. Niet alleen dat C&A nog steeds het Palomino label met bijbehorend paard kent, maar ook dat dit exemplaar al zo'n beetje sinds de prehistorie - zeg maar toen ik zelf klein was - op dezelfde plek voor dezelfde winkel staat. En dat mijn kinderen er ongeveer net zo blij van worden als ik zelf vroeger werd. Helaas had mijn moeder geen camera in haar mobiele telefoon, maar neem van me aan dat als ze er een had gehad, het er ongeveer zo zou hebben uitgezien:




vrijdag 22 februari 2008

Pechvogeltje

Spannend! Al dagenlang telt Janick af, hij is BIJNA jarig. Zondag wordt hij 5 jaar. Vandaag, laatste dag voor de vakantie, mocht Janick op school trakteren. De piratenbootjes die hij samen met pappa in elkaar had geknutseld stonden al klaar.

Maar vanmorgen keek hij me met lodderige ogen en rode wangen aan. Opstaan ging moeizaam, en eenmaal beneden lag hij weer als een dood vogeltje op de bank. Op zijn verzoek zijn Roos en ik dus maar alleen naar school gegaan waar ook de helft van de kinderen niet op was komen dagen en de andere helft met koortsige oogjes en snotterende neuzen in de kring hing. Tijd voor vakantie!

Maar ik vond het zo zielig, hij had het zo leuk gevonden.. alle aandacht, die mooie bootjes... De juf heeft wel een mini-herkansing toegzegd na de vakantie, mag hij alsnog de klassen rond en met een hoedje op toegezongen worden door de klas.

Ik heb trouwens niet te klagen als moeder van een ziek kind: het enige dat hij wil is slapen, slapen en slapen. In zijn bed, zonder gezeur aan zijn hoofd. En omdat ook Roosje ineens de geest kreeg en heel netjes vroeg of zij ook alsjeblieft naar bed mocht (!?) zit ik opeens helemaal alleen beneden. Ook wel eens lekker! En toch heb ik geen rust. Zo maar even kijken of er nog wat appelsap te halen valt of een beschuitje te smeren....

donderdag 14 februari 2008

Schoonmaken

Wij hebben een huishoudelijke hulp. Nouja, huishoudelijk aangelegd is ze niet echt, maar ze komt - tegen betaling- een paar uur per week en als ze net is geweest ziet het er net weer wat minder vies uit dan de dag ervoor. Echte schoonmaakgenen heeft ze niet, laten we zeggen dat ik het zelf
ongeveer even goed zou kunnen. En als ik zelf opruim kan ik mijn spullen tenminste ook weer terugvinden. (En bovendien bedenk ik altijd logische plaatsen, stop de messen terug in de la in plaats van tussen de lego) Maar... één punt in haar voordeel: de kinderen moeten niks van haar weten.

Ik probeer het zelf ook het echt wel eens hoor: ik kan de vaatwasser in- en uitruimen, en de was lukt ook redelijk, als de kinderen even met een pakje drinken voor de tv zijn geplant. Strijken kan pas tijdens Roos middagslaapje, want anders strijk ik haar vingertjes mee als ze weer een nieuwe maillot van BabyBorn op de plank probeert te leggen. De stofzuiger misbruiken de kinderen als botsauto en je wilt niet weten hoe creatief ze zijn met een emmer met sop. Laatst vroeg Janick of hij wat zand mee naar huis mocht nemen uit de speeltuin. Waarschijnlijk voor een leuk schuimend moddereffect op de keukenvloer.

Laatst, tijdens het ontvetten van de kinderstoel, heb ik de fout gemaakt mijn dochters "hulp" te weigeren. En toen ging het pas goed mis met mijn schrob-plannen. Roos hing als een klein gillend speenvarkentje aan mijn knie en weigerde te stoppen tot ik met haar op schoot ging zitten. Zonder huishoudhandschoenen, lekker onderuit voor de televisie. Zucht..

Nouja, dan moet ze het zelf maar weten. Wie zijn moeder tegenwerkt moet zelf op de blaren, eh, oude etensresten zitten. Of zo iets.

woensdag 6 februari 2008

Piep en knerp, stamp en brulbuien

Het zal wel in de lucht hangen, ik hoor al de hele week van allerlei ouders dat hun dochters van een, twee en drie jaar oud van de piep, de knerp en de boos zijn. Nou, die van ons ook.

Ze wil GEEN roze Barbapappa pudding maar "iets andus". Mamma moet dat opscheppen, niet pappa (of omgekeerd, afhankelijk van wie er bezig is). Ze wil perse op schoot maar je moet wel precies in de juiste houding gaan zitten. Voorover, rug krom, armen om haar heen en NIET aaien, alleen vasthouden en beetje heen en weer wiegen. En met je handen op de door haar aangewezen plekjes, anders wordt ze BOOS. Piep, knerp, stamp en brul.

En ach, excuses genoeg. Griepje gehad van het weekend, beetje moe, ze is nog maar zo klein en begrijpt het allemaal nog niet zo goed, wat wel en niet mag (ahum) ... Maar toen de roze pudding met saus en al door de kamer vloog was ons geduld op.

Ze gaf niet zomaar toe: "Ik wil niet slapen, ik wil in bad!", "Ik wil geen verhaaltje" en "Ik wil nog een liedje". Maar lag toch binnen tien minuten (incl. roze klodders in haar haartjes) lekker in haar bedje. En toen was het stil. Het laatste piepje van vandaag klonk heel slaperig vanachter haar deur: "mamma, pappa doet verkeerd, JIJ moet verhaaltje doen!"). Zzzzzzzzzzzzzzzzzzz.....

dinsdag 29 januari 2008

Vriend steen en de verjaardagspaddo's

"Mamma, dit is mijn vriend steen. Die heb ik van K. gehad en die blijft altijd bij me. Ook als er verder niemand is"

Hmh. Inderdaad, een hele mooie steen jongen. Zo lekker zacht en warm om mee te knuffelen. (Hmh? Hoor je hem denken. Hij snapt veel, maar aan ironie is hij nog niet toe)

Ik vind het heel leuk bedacht, maar begrijp niet goed waar dit nu weer vandaan komt. Heeft het ventje het zelf bedacht, is het een verzinsel van (echt) vriendje K. of heeft de juf op school een inspirerend verhaal voorgelezen?

En denk je als mamma genoeg fantasie gehad te hebben voor een dag, barst hij opeens in huilen uit boven een oude doos omdat hij "afscheidje" aan het spelen is. "Dag doos, we zullen je missen" huilt hij, terwijl hij de verpakking van zijn kamer naar die van zus sleept. Zucht...

Toch maar eens informeren of er vandaag niet toevallig een kindje op verjaardagspaddo's getrakteerd heeft ofzo.

donderdag 17 januari 2008

Hoera, een meisje!

Ze heet Emma, ze is nog maar een paar dagen oud en ons nieuwste nichtje. Het is een snoepje en ze kan al heel goed poseren:


Roos en Janick vonden haar ook lief. Op de achterbank werd er een deal gemaakt: een babybroertje voor Janick en een babyzus voor Roos om mee te spelen.
Huh? Nog twee? Pappa verslikte zich en mij leek het ook wel een beetje druk. Maar dat was volgens Janick geen probleem: de mamma, die kan namelijk gewoon in bed gaan liggen als er nieuwe baby's zijn. Oke! Ik doe het! Eindelijk rust...

vrijdag 11 januari 2008

Verliefd

"Mamma, ik ben verliefd op je!" Met een dikke zoen en veel kopjes tegen mijn vette buik. Zus kan natuurlijk niet achterblijven: "ik ook, ik ook verliefd op je!". Hmmm. Heerlijk.

Ze vinden me lief, ze vinden me mooi. Hoe lang zou het nog duren?

woensdag 9 januari 2008

Meisjes van twee

O, wat kunnen ze boos zijn. Als ze geen snoep mogen, als ze naar bed moeten, als jij links gaat terwijl zij rechts willen. En dan gaan ze op de grond liggen, stampen, huilen, heel verdrietig met het lipje bibberen.

Maar, arm Roosje, het lot van nummer twee... Pappa en mamma zijn er niet meer zo gevoelig voor. Al die dramatiek hebben we al gezien bij je broer, twee jaar geleden. We hebben nog steeds een hekel aan de herrie en vinden het in gezelschap wat genant dat jij opeens plat op je buik gaat liggen krijsen. Maar we maken ons er niet meer druk over, vragen ons niet meer af of je een of andere ziekte hebt, en weten dat het vanzelf overgaat als we het negeren.

Gelukkig heb jij het zelf ook al snel door. Je komt al snel weer voor een aai en een knuffel bij ons op schoot. En, een dikke knuffel en veel lieve gezichtjes helpen vaak veeel beter om je zinnetje te krijgen!!

zondag 6 januari 2008

Zwemles

Super was het! Al zag de juf er niet uit als een strakke blonde sportgodin waarvoor pappa misschien ook wel eens vroeg zijn bed uit wil, ze was wel lief voor de kindjes. Een groepje van 6 lieve kindjes en ze deden allemaal braaf mee met het spetteren en spelen.

Van achter het raam sta ik tussen de andere ouders te kijken hoe ons ventje met zijn witte smalle kleine lijfje heel stoer mee staat te doen. Weer een stapje verder op weg naar groot worden.

dinsdag 1 januari 2008

2008

Aan iedereen die deze weblog wel eens leest: de beste wensen voor 2008!!!

De feestdagen zijn voorbij, de vakantie gelukkig nog niet. De kerstboom is eruit, de kamer weer fris en schoon en heerlijk ruim en licht en ik heb een echt "voorjaarsgevoel". Een nieuw jaar, nieuwe zwemles, nieuwe baan, nieuwe kleren (morgen heb ik "vrij" om te gaan shoppen) en een nieuwe coupe....

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...