vrijdag 28 december 2007

Uitslapen

Wat een super kerstvakantie. We doen lekker weinig, rustig aan, en zelfs Janick blijft lang op zijn bed liggen. Het was vanochtend 8 uur voor hij geluid begon te geven. Dan blijft hij keurig in zijn kamer spelen tot hij hoort dat ook ik wakker ben.

Mamma, mag ik Roos wakker maken? Ik hoor ook geluiden uit haar kamer, dus vooruit maar. Hij trekt haar deur open en stormt naar binnen om wat boekjes "voor te lezen". Een kwartiertje later ligt haar hele bed ligt vol met knuffels ("we spelen dierentuintje") en roept Roos me voor het enige waarvoor ze me nog nodig heeft 's ochtends... "mamma, kom je me uit mijn bedje tillen?" met het liefste stemmetje dat ze heeft. Schone luier en hop, daar rennen ze alweer naar zijn kamer om verder te spelen.

Ben benieuwd hoe dat zometeen moet als we over een weekje om 7.30 uur (!) aan de rand van het zwembad moeten staan, voor de eerste zwemles... Dat zal wel even afkicken zijn. Maar voorlopig is het ... vakantie... Mhhhhhhhhh.

maandag 10 december 2007

Spiegeltje spiegeltje

Lees toevallig net in een artikeltje: "Kinderen vertellen heel veel over hoe jij bent als ouder. Ze zijn een perfecte spiegel voor jouw gedrag. Kinderen leren namelijk (deels) door imitatie en jij als ouder bent een heel natuurlijk rolmodel. [..] als je even zoekt naar de oorzaak van gedrag van je kind kom je vaak jezelf tegen."

En daar word je niet altijd vrolijk van, maar het is wel leerzaam. Zo viel Janick gisteren bijzonder ongeduldig uit tegen zijn omgevallen toren, met zo'n typische combinatie van scheldwoorden en geslachtsdelen dat ik er niemand anders de schuld van kon geven dan mezelf. Ik heb hem heel vriendelijk uitgelegd dat

a. geduld een mooie eigenschap is,
b. het niet zo netjes is, dat schelden,
c. en helemaal niemand dat zou moeten doen, zeker mamma niet en als hij het een volgende
keer van me hoort hij even op mijn schouder moet tikken, omdat dat niet
hoort. Z
elfs niet als je, zoals ik de dag ervoor deed, met je vinger tussen het deksel van zo'n <*(&@*$*> afvalcontainer zit omdat je die <$&#*!!> vuilniszak met <*(&#$> kleding voor het <&*#$> goede doel niet door dat kleine <*&#> gat krijgt en je grof geweld moet gebruiken om je <*(%&*> ouwe troep alsnog kwijt te raken zonder een <*(:3"*#> boete op te lopen van de <*&$*&%*> milieupolitie. Sorry.

Terwijl ik me nog wat zat na te schamen ging dochterlief vervolgens met bijzonder veel tederheid haar BabyBorn troosten. Even wiegen, nog een aaitje, een kusje vol gevoel waarbij ze de oogjes helemaal dichtkneep. Popje werd zachtjes in bed gelegd en na een slaapliedje nam ze op een werkelijk schattig toontje afscheid van popje.

Nu maar hopen dat ze daarbij haar mamma als rolmodel voor ogen had, en niet oma of de juf op de creche!

vrijdag 7 december 2007

Goochelen

Pappa kan goochelen, en echt waar, Hans Kazan is er niks bij. Vooral als je 2 of 4 bent en balletje balletje je nog niets zegt en je nog heeel makkelijk af te leiden bent. Na het eten verdwenen er achtereenvolgens mandarijntjes, elastiekjes en stuivers (ehh.. dat is 5 cent jongens) En natuurlijk kwamen ze op de gekste plekken weer tevoorschijn. In Roosjes staartje, haar oortjes, mamma's beha, Janick zijn haar. Ze kwamen niet meer bij.

Roosje riep om "meer mandarijntjes weg" en Janick wilde dit ook maar al te graag leren. Omdat hij al wel doorheeft dat pappa niet echt kan toveren maar een handig trucje doet, deed hij erg zijn best. "Kijk eens, deze grote mandarijn?" Helaas moest er halverwege de truc nog even goed worden nagedacht waar hij het ding nou eigenlijk laten moest, maar na een tijdje had hij dan toch een grote bol onder zijn trui zitten. Hihi. Roos was al afgehaakt, maar pappa en mamma waren natuurlijk heeel erg verbaasd.

zondag 2 december 2007

En nog maar weer eens: Sinterklaas!!!

- He, de bel! Wie zou dat nou zijn?
- Pappa! roept Janick gelijk.
- Eh... tja, ehh... Nee, dat kan toch niet? Eens kijken wie er voor de deur staat. He? Niemand? Maar wel een grote berg met kadootjes. In onze eigen big shoppers, maar dat valt niemand op.

Ha, nu heb ik de aandacht van de kinders. Ze rennen bijna te snel met kado's en al weer naar binnen waar pappa de tuindeuren nog niet helemaal gesloten heeft.

Roos rent met een enorm pak in haar handjes naar de bank en begint vrolijk te scheuren, zich niet druk makend om de naam die op het stickertje staat. Janick kan nog niet lezen maar ziet toch wel een heel bekende letter staan (de M, want Janick is alleen maar zijn pseudoniem hier, haha) en is niet te beroerd zuslief van haar cadeau te ontdoen. Het maakt Roos niet uit, want ze krijgt alweer een nieuw pak toegeschoven.

Dat oma, opa, pappa en mamma er een beetje bij zitten te kijken en zelf niets uit te pakken hebben maakt ze niet uit. Papier vliegt in het rond, geen tijd om te spelen met het net uitgepakte, er moet verder gescheurd worden!

Piratenpakken, prinsessenjurken, spiegels, kammetjes en glimglam (en ze is er dol op), brandweer- en politieauto's. Wat ons betreft mag de sint best wat ouderwets in speelgoed keuze voor jongens en meisjes zijn hoor. Ze spelen toch het liefste met wat de ander net in zijn handen heeft.

Maar wat een berg cadeau's weer. Gisteren kwam de Sint ook al op het werk van pappa, met voor Roos een dokterskoffer en voor Janick een politieauto. Niet erg origineel, van allebei de dingen hebben we inmiddels zo'n 25 verschillende versies in huis, maar de kindjes waren er toch weer opnieuw hartstikke blij mee.

Nog even volhouden, dinsdag nog twee Sinten te gaan op school en creche, en dan woensdag nog iets en dan is ie weg. Pfffff. Op naar de kerstman.

zaterdag 1 december 2007

Haarballen



Lieve Sint, wij willen graag een geheel verzorgde metamorfose bij een goede kapper...