vrijdag 27 april 2007

zachte stokjes

Janick, wat is dit (wijzend op zijn haartjes)? "Haartjes". Wat zijn dat, haartjes? "Dat zijn zachte stokjes die uit je hoofd komen!"

donderdag 26 april 2007

Eigen willetje


Laat ik het positief stellen. Roosje weet wat ze wil (in de kinderwagen
zitten). En wat ze niet wil (autorijden, speelgoed in de speelgoedwinkel
loslaten).
En ondanks haar zeer jeudigde leeftijd
kan ze dat bjizonder goed duidelijk maken ("NEE!", "ROOS WAGEN!"). En
ze kan haar pootjes goed stijf houden. Letterlijk en figuurlijk.
Ze blijft rustig en communicatief totdat ik het opgeef en tot fysieke
actie overga. Mijn houdgreep is nog wel wat
krachtiger dan haar gespartel, dus de speelgoedwinkel die kwam ik
gisteren wel uit. Haar in de autostoel en vooral
in de gordels krijgen was al lastiger. Al was het maar omdat ik er zelf
een beetje een giegelbui van kreeg, omdat iedereen geschokt
naar ons stond te kijken en het arme wichtje steeds bozer en roder
werd.


Afleiden, dat werkt soms. Moet ik toch nog weer even wat creatiever in
worden denk ik. Of gewoon wachten.
Een jaartje. Janick is er tenslotte ook weer overheen gegroeid en
meestal wel voor rede vatbaar.
Toegeven kan ook. Maar of ik nou het komend jaar alleen nog maar met de
kinderwagen op stap ga en de auto laat staan?

maandag 23 april 2007

Een echt meisje

We doen echt ons best om ze hetzelfde op te voeden, maar of het werkt? Ik haalde Roosje net op uit de creche, waar de juf me enthousiast vertelde dat ze vandaag de hele dag met de babypop had lopen slepen. In de wipstoel, luiertje om, in de triptrap en fles erbij. Hihi. Een beetje de aanleg van mamma, en ze loopt tot haar 18e te slepen met pluche knuffels en poppenhuizen in te richten. Gaaf! Ik ga alvast een mooi cadeau uitzoeken voor haar volgende verjaardag. (Mamma moet toch ook wat te doen hebben als pappa op zolder met Janick zijn treintjes aan het spelen is?)

donderdag 19 april 2007

Prikje

Vandaag was het prikdag. In grote rijen mochten de 4-jarigen aanschuiven op weg naar de dktp en hib prik. Omdat het pappa-dag was dit keer aan Jeroen de eer om zoonlief bij te staan.

Hij is meestal niet zo'n held bij kappers en dokters, maar vandaag had hij besloten stoer te zijn. Geen bang gedoe maar wild springen in de rij. Hoefde niet bij pappa op schoot, keek gewoon naar de naald in zijn arm, en bedankte zelfs de verpleegkundige keurig na afloop. Super dus! Wat een vent.

maandag 16 april 2007

Ziekjes

Zaterdagnacht werd Janick huilend wakker: buikpijn! Gelukkig sliep hij snel weer in, maar de hele zondag heeft hij als een dood vogeltje op de bank gelegen. Koorts en beroerd.. Zielig hoor. En ik begreep ineens waarom Roos de afgelopen week zo ontzettend "lastig" was geweest. Leer ik het dan nooit? Roos is niet zo'n duidelijke zieke zieke als haar broer, ze gaat niet suf in een hoekje liggen maar zet het op een schreeuwen en is lichtgeraakt en ongeduldig, zodat ik denk dat ze opgevoed moet worden.

Vanmiddag waren ze allebei gelukkig weer helemaal blij. De zandbak in de tuin, de fietsjes en de traktor, Janick en Roos alles deed het weer. Het kleine mereltje dat vanmorgen vroeg nog door zijn mamma midden in de tuin op de grond werd gevoerd hebben we niet meer teruggezien na al dat kindergeweld.

dinsdag 10 april 2007

Kapper!


We zijn naar de kapper geweest! En Janick is er niet meer bang voor. Het kriebelt, dat wel. Maar verder. Pfff. Eitje.


Onmisbaar

Roosje heeft last. Van tandjes, van dunne poep, van eczeem, verkoudheid of gewoon algehele malaise, zoals op de vragenlijsten van de arbo-arts altijd zo mooi staat. Ik weet het niet. En zij kan er ook niet over praten. Gillen, dat gaat wel goed. Zolang ik haar vasthoud gaat het goed, maar zet ik haar op haar pootjes neer zodat ik zelf even gauw wat kan drinken dan begint ze te knerpen. Waag ik het om weg te lopen (ik wil ook wel eens alleen plassen!) dan begint ze enorm te krijsen en trekt ze het meest wanhopige gezichtje dat je je voor kunt stellen. Zo onmisbaar ben ik de laatste paar dagen.

Wat een opluchting dus dat het vandaag pappadag is en ik weer op mijn saaie duffe kantoor mocht gaan zitten. Uberhaupt het "zitten" al .. dat had ik lang niet achter elkaar gedaan tijdens dat "vrije" paasweekend! En even geen gejank en gehuil aan mijn hoofd. Die collega's, die bonjour ik de deur wel uit met een "ik ben heel druk" uitdrukking op mijn gezicht. Eitje vergeleken bij thuis.

Maar toch weer een heel fijn gevoel om vanavond thuis te komen. Twee blije gezichtjes stonden me op te wachten bij de deur. Roosje vergat zelfs te huilen toen ik mijn jas uit wilde trekken en haar losliet. Blij was ze! De hele avond. Om zeven uur lagen allebei de kindjes in bed en zijn daar zonder enig protest direct in slaap gevallen. Ga zo nog even kijken hoe lief ze zijn.

donderdag 5 april 2007

Ben nog geen twee maar kan al goed nee

Las net het stukje van Ina over haar zoontje die in zijn middagslaapje met talkpoeder de hele bovenverdieping had versierd. Ook Karina kwam vorige week met een dergelijk verhaal, daar was het met groene viltstift gebeurd. Mijn moeder vertelt nog steeds over hoe haar oudste (niet ik!) vanuit zijn ledikantje de hele muur met poep vol had gesmeerd... Creatief hoor, die peuters.

Janick heeft wel eens, ook in de periode dat hij eigenlijk niet meer aan de middagslaap wilde geloven een pot sudocreme op zijn muur uitgesmeerd, de plastic planken van zijn (Ikea!) bureautje afgetrokken en als glijbaan tegen zijn bedje gemonteerd. Maar niets onherstelbaars. En achteraf lach je erom.

Roos is nog een echt slapertje. Ze gooit hooguit een keer een knuffel uit bed, maar verder gedraagt ze zich netjes. Slapen vindt ze prima, en is ze wakker dan kijkt ze rustig rond.

Sinds vorige week heeft ze wel bedacht dat ze niet meer verschoond wil worden. De vieze luier mag uit, maar de nieuwe niet meer aan. En trappen dat ze kan met die beentjes! Ook kleertjes uit of aantrekken is een hel. Gillen, spartelen, krijsen en veel NEE. Het toverwoord is "zelluf". "Doe maar zelf, Roosje!". En dan wordt het stil. Probeert ze uit alle macht haar armpjes door die onmogelijke mouwen te friemelen en gilt alleen nog maar uit frustratie dat het niet lukt. Als de armpjes erdoor zijn, trekt ze zelf over haar hoofd het rompertje uit. En dan is ze weer blij.