vrijdag 28 december 2007

Uitslapen

Wat een super kerstvakantie. We doen lekker weinig, rustig aan, en zelfs Janick blijft lang op zijn bed liggen. Het was vanochtend 8 uur voor hij geluid begon te geven. Dan blijft hij keurig in zijn kamer spelen tot hij hoort dat ook ik wakker ben.

Mamma, mag ik Roos wakker maken? Ik hoor ook geluiden uit haar kamer, dus vooruit maar. Hij trekt haar deur open en stormt naar binnen om wat boekjes "voor te lezen". Een kwartiertje later ligt haar hele bed ligt vol met knuffels ("we spelen dierentuintje") en roept Roos me voor het enige waarvoor ze me nog nodig heeft 's ochtends... "mamma, kom je me uit mijn bedje tillen?" met het liefste stemmetje dat ze heeft. Schone luier en hop, daar rennen ze alweer naar zijn kamer om verder te spelen.

Ben benieuwd hoe dat zometeen moet als we over een weekje om 7.30 uur (!) aan de rand van het zwembad moeten staan, voor de eerste zwemles... Dat zal wel even afkicken zijn. Maar voorlopig is het ... vakantie... Mhhhhhhhhh.

maandag 10 december 2007

Spiegeltje spiegeltje

Lees toevallig net in een artikeltje: "Kinderen vertellen heel veel over hoe jij bent als ouder. Ze zijn een perfecte spiegel voor jouw gedrag. Kinderen leren namelijk (deels) door imitatie en jij als ouder bent een heel natuurlijk rolmodel. [..] als je even zoekt naar de oorzaak van gedrag van je kind kom je vaak jezelf tegen."

En daar word je niet altijd vrolijk van, maar het is wel leerzaam. Zo viel Janick gisteren bijzonder ongeduldig uit tegen zijn omgevallen toren, met zo'n typische combinatie van scheldwoorden en geslachtsdelen dat ik er niemand anders de schuld van kon geven dan mezelf. Ik heb hem heel vriendelijk uitgelegd dat

a. geduld een mooie eigenschap is,
b. het niet zo netjes is, dat schelden,
c. en helemaal niemand dat zou moeten doen, zeker mamma niet en als hij het een volgende
keer van me hoort hij even op mijn schouder moet tikken, omdat dat niet
hoort. Z
elfs niet als je, zoals ik de dag ervoor deed, met je vinger tussen het deksel van zo'n <*(&@*$*> afvalcontainer zit omdat je die <$&#*!!> vuilniszak met <*(&#$> kleding voor het <&*#$> goede doel niet door dat kleine <*&#> gat krijgt en je grof geweld moet gebruiken om je <*(%&*> ouwe troep alsnog kwijt te raken zonder een <*(:3"*#> boete op te lopen van de <*&$*&%*> milieupolitie. Sorry.

Terwijl ik me nog wat zat na te schamen ging dochterlief vervolgens met bijzonder veel tederheid haar BabyBorn troosten. Even wiegen, nog een aaitje, een kusje vol gevoel waarbij ze de oogjes helemaal dichtkneep. Popje werd zachtjes in bed gelegd en na een slaapliedje nam ze op een werkelijk schattig toontje afscheid van popje.

Nu maar hopen dat ze daarbij haar mamma als rolmodel voor ogen had, en niet oma of de juf op de creche!

vrijdag 7 december 2007

Goochelen

Pappa kan goochelen, en echt waar, Hans Kazan is er niks bij. Vooral als je 2 of 4 bent en balletje balletje je nog niets zegt en je nog heeel makkelijk af te leiden bent. Na het eten verdwenen er achtereenvolgens mandarijntjes, elastiekjes en stuivers (ehh.. dat is 5 cent jongens) En natuurlijk kwamen ze op de gekste plekken weer tevoorschijn. In Roosjes staartje, haar oortjes, mamma's beha, Janick zijn haar. Ze kwamen niet meer bij.

Roosje riep om "meer mandarijntjes weg" en Janick wilde dit ook maar al te graag leren. Omdat hij al wel doorheeft dat pappa niet echt kan toveren maar een handig trucje doet, deed hij erg zijn best. "Kijk eens, deze grote mandarijn?" Helaas moest er halverwege de truc nog even goed worden nagedacht waar hij het ding nou eigenlijk laten moest, maar na een tijdje had hij dan toch een grote bol onder zijn trui zitten. Hihi. Roos was al afgehaakt, maar pappa en mamma waren natuurlijk heeel erg verbaasd.

zondag 2 december 2007

En nog maar weer eens: Sinterklaas!!!

- He, de bel! Wie zou dat nou zijn?
- Pappa! roept Janick gelijk.
- Eh... tja, ehh... Nee, dat kan toch niet? Eens kijken wie er voor de deur staat. He? Niemand? Maar wel een grote berg met kadootjes. In onze eigen big shoppers, maar dat valt niemand op.

Ha, nu heb ik de aandacht van de kinders. Ze rennen bijna te snel met kado's en al weer naar binnen waar pappa de tuindeuren nog niet helemaal gesloten heeft.

Roos rent met een enorm pak in haar handjes naar de bank en begint vrolijk te scheuren, zich niet druk makend om de naam die op het stickertje staat. Janick kan nog niet lezen maar ziet toch wel een heel bekende letter staan (de M, want Janick is alleen maar zijn pseudoniem hier, haha) en is niet te beroerd zuslief van haar cadeau te ontdoen. Het maakt Roos niet uit, want ze krijgt alweer een nieuw pak toegeschoven.

Dat oma, opa, pappa en mamma er een beetje bij zitten te kijken en zelf niets uit te pakken hebben maakt ze niet uit. Papier vliegt in het rond, geen tijd om te spelen met het net uitgepakte, er moet verder gescheurd worden!

Piratenpakken, prinsessenjurken, spiegels, kammetjes en glimglam (en ze is er dol op), brandweer- en politieauto's. Wat ons betreft mag de sint best wat ouderwets in speelgoed keuze voor jongens en meisjes zijn hoor. Ze spelen toch het liefste met wat de ander net in zijn handen heeft.

Maar wat een berg cadeau's weer. Gisteren kwam de Sint ook al op het werk van pappa, met voor Roos een dokterskoffer en voor Janick een politieauto. Niet erg origineel, van allebei de dingen hebben we inmiddels zo'n 25 verschillende versies in huis, maar de kindjes waren er toch weer opnieuw hartstikke blij mee.

Nog even volhouden, dinsdag nog twee Sinten te gaan op school en creche, en dan woensdag nog iets en dan is ie weg. Pfffff. Op naar de kerstman.

zaterdag 1 december 2007

Haarballen



Lieve Sint, wij willen graag een geheel verzorgde metamorfose bij een goede kapper...

zaterdag 24 november 2007

Zwarte Piet en Witte Piet(en)


Wat een feest, Sinterklaas kwam aan in ons durp. Met zwarte
pieten en die zijn lief want die geven een heleboel pepernoten! Sint zelf was nog een beetje eng.
Zoals je kunt zien waren er ook een heleboel kleine witte pietjes!
Vanavond maar weer schoentjes zetten thuis. En dan nog eens op de creche, op school, de naschoolse en nog bezoekjes van de sint aan school, pappa's en mamma's werk.... Spannend allemaal hoor.

dinsdag 20 november 2007

Slaap kindje slaap

Roos is niet helemaal lekker. Beetje verkouden, beetje snel aangebrand. Daar komt bij dat ze vaak niet meer slapen wil 's middags, en als ze op blijft komt dat haar humeur aan het einde van de middag ook niet ten goede. Wel fijn dat ze dan 's avonds lekker op tijd gaat slapen. Gisteren lag ze er om half zeven in. Rust! Maar dat hadden we gedacht.

Tot 4 keer toe ben ik mijn bed uit geweest. Trap af, kindje troosten, deur weer dicht en trap op. "Weeeeh!" Even een paar minuten aankijken en weer terug. Trap af, kindje troosten. Nog een trap af, flesje stevig verdunde appelsap maken, trap op, kindje met fles en al in bed achtergelaten. Trap op, bed in, een duw tegen het snurkende stuk vlees dat zich overdag "pappa" noemt, en slapen.
Een half uurtje. "Mamma!". Zucht... ik daal alweer af en doe de deur open. Dit keer geen wanhopig snotterig gehuil maar een heel vrolijk "Mamma! Ik wil nog een flesje!" Jaha, met een roze koek erbij zeker. En een servetje. Vergeet het maar, Roosje, dahag, lekker slapen!

Als ik de deur achter me dicht trek klinkt er weer een heel boos gehuil. Maar tegen de tijd dat ik mezelf lekker in mijn dekbed gerold heb is het toch stil geworden. Morgen zal pappa wel weer moeite hebben om het meisje wakker te krijgen om half negen, als ik al anderhalf uur op mijn werk zit....

Ga maar lekker spelen vandaag met pappa, Roosje. En waag het niet om vanmiddag braaf te gaan liggen slapen. Spaar je slaap maar op voor komende nacht en morgenmiddag, als ik thuis ben (-;

woensdag 7 november 2007

Kerk of pap

Wat we nu toch hoorden vanmiddag uit de mond van mijn zoon (groep 1):

meisjes zijn slap, die duw je in de pap
jongens zijn sterk, die klimmen op de kerk

Hmh. Hoe kom je daar nou weer bij Janick? Van N. geleerd mamma!
Ah. Laat N. zijn moeder het maar niet horen!

Bij het avondeten (overheerlijke capucijners met rundervink en aardappeltjes) door pappa verbasterd tot

jongens die hun bord niet leegeten worden zo slap, die duw je
in de pap
meisjes die hun bord wel leegeten worden zo sterk, die klimmen op de kerk

Het maakte Janick allemaal niets uit, er gingen met veel pijn en moeite een paar hapjes in. Maar Roosje, die zag die grote klim wel zitten. Of zou het toeval zijn dat ze zowel haar eigen bordje als het mijne helemaal leeggegeten heeft?

woensdag 31 oktober 2007

Schatje

Wat een schatje he. Hier druk geconcentreerd aan het knutselen.

Vanmorgen bij de les "muziek voor peuters" ging het ook weer super. De eerste 40 minuten dan. Enthousiast deed je mee met de spelletjes. Je stond vooraan bij de juf als er wat te kijk of te halen viel, je danste en sprong dat het een lieve lust was. Helaas was het de laatste 5 minuten wat minder gezellig toen je bedacht dat je eigenlijk toch wel een eigengereide, dwarse peuterpuber bent, niet veel ontbijt op had en bovendien heel boos was omdat je het blauwe sambaballetje had gekregen i.p.v. die gele.... plat op je buikje in de kring dus en heel hard gillen en huilen maar. Nou, dan ben je ook lief hoor. (Maar volgende keer niet meer doen in gezelschap he, daar krijgt mamma het warm van :-)

zondag 28 oktober 2007

Vissenmamma's

Janick is met oma en zusje bij de viskraam geweest. Normaal houdt hij wel van een kibbeling of visstick, maar daar zitten dan ook geen koppen en ogen meer aan. Dat je soms kip op je bord hebt en dat dat net zo heet als die beesten die eieren leggen op de kinderboerderij, dat is vast toeval. Kortom, de link tussen beestjes vermoorden en lekker eten, die hadden we hier nog niet gelegd.

"Oma, zijn die vissen dood?" Tja.. inderdaad. "Maar dat is toch zielig!" Tja, oma is ook nooit zo gecharmeerd bij het zien van die lijkjes. Maar goed dat ze nooit op vakantie naar Noord-Afrika is geweest om daar gezellig bij een van de dorpjes langs de slagerij te wandelen...
Janick besloot dat hij het helemaal niet lief vond van die meneer in de kar.

De visboer dacht de boel te redden door wat stukjes kibbeling cadeau te geven. Roosje at ze graag op, maar Janick weigerde. Niet dat die brokjes ook vis kunnen zijn geweest (dat is gewoon kibbeling) maar hij zat nog een beetje met die arme visjes in zijn maag.
"Oma, als we die visjes nou terug doen in de zee, dan kunnen ze terug naar hun mamma en die kan het velletje er wel weer terug opdoen en dan worden ze weer levend." Mamma's kunnen blijkbaar veel. "Kan dat oma?" Natuurlijk! Oma was allang blij dat het knulletje zelf zo'n mooie oplossing voor al dit onrecht gevonden had. De echte, soms nare wereld van de grote mensen kan nog wel even wachten als je vier bent.

Het enige probleem was nog hoe die visjes dan weer in de zee te krijgen, weg bij de boze visboer vandaan. Oma heeft dus beloofd om thuis de politie te bellen. Die zorgen er wel weer voor dat de visjes thuis komen in de zee. Janick was weer blij en heeft thuis nog lekker een paar stukjes kibbeling gegeten.

vrijdag 26 oktober 2007

Eierwekker

Ik ben een worm! roept Janick van 4.5 op de achterbank tegen zijn zus terwijl hij onder zijn gordels uit probeert te friemelen. Nee, een eierwekker! vindt zus van 2. Daar moesten ze allebei zo hard om lachen dat ze dat de hele weg hebben herhaald.

maandag 15 oktober 2007

Roosje is een poppenmoedertje

Roos en vriendin A. slepen al maanden lang met de babypoppen op de creche en tegenwoordig ook thuis. In bad, in bed, flesje erin en speen eruit.

"En NOU MOET JE LUISTEREN, popje!" grauwt Roos haar babyborn toe. "Ga in bed! Slapen!". Maar goed dat popje niet zo gevoelig is, want elke andere baby zou er geen oog van dichtdoen. Een bouwvakker is er niets bij. Maar Roosje is al snel weer vergeten dat babyborn zo stout deed en gaat verder met een volgend project: het aantrekken van een badjasje. Valt niet mee, maar ze zit niet bij de pakken neer. Als de jas om popjes nek gedraaid zit is ze tevreden. "Zooooooo.Goed zo." "En nou in de box popje" piept ze met haar allerliefste praat-tegen-je-baby-stemmetje.

Hihi. Het is leuker om het te horen dan te lezen. Ga er maar vanuit dat ze HEEL boos kan kijken en erg ongeduldig tegen popje tekeer kan gaan. Oeps. Zal ze toch niet van haar mamma geleerd hebben?!

donderdag 11 oktober 2007

Droomfoto


Wow! Mooi of niet? Dit was geen dagje kinderboerderij, hoor. Zo vrolijk zien die er hier in de Vinex niet uit. Dit kunstwerkje heeft Jealine Bos, alias droomfotograaf (zie http://www.droomfotograaf.nl ) voor ons gemaakt. Om helemaal vrolijk van te worden...

dinsdag 9 oktober 2007

Toverlied

Half zeven. De "wekker" in huize Mammalien gaat af. "Peeeepernoten, peeeepernoten". Het sinterklaasliedje is veel tekst verloren, en de melodie is ook even zoek, maar
het klinkt enthousiast. In de kamer ernaast klinkt opeens "ikke ook pepernoten!". En dat is het teken dat ik nu echt mijn bed uit moet.


Beneden strompel ik met dichte ogen naar de koelkast om het ontbijt klaar te gaan maken. De kindjes zijn al richting huiskamer en vinden daar tot hun grote verbazing ECHT een opengebroken zakje pepernoten op tafel. Eigenlijk de rest van pappa's vreetbui van gisteravond, vergeten op te ruimen. Maar Janick is er vast van overtuigd dat het iets te maken heeft met zijn toverlied van deze morgen. Zie je wel! Er liggen nu ECHT pepernoten! Morgen ga ik "hijskraan" zingen. En dan de dag erop weer "pepernoten" en die geef ik dan aan oma.

maandag 8 oktober 2007

Knutsel je eigen bed

De verbouwing loopt op zijn eindje. De bouwers zelf zijn zo goed als klaar (op wat kleine maar toch irritante puntjes na). Dus nu wij. Verven, behangen, schoonmaken en nog eens schoonmaken. En nieuwe spullen in elkaar zetten. Leuk, maar wel een stuk vermoeiender dan naar de bouwvakkers kijken!

Janick zijn nieuwe kamer is inmiddels voorzien van behang. Fel groen aan de ene muur, de andere bleef zilver maar is met spiderman prints opgefleurd. En het hoogtepunt van de verbouwing is vanavond in elkaar gezet: de halfhoogslaper! Niet dat hij niet meer in het "kleuter"bed van 150 cm lang past, maar je moet toch wat nieuws en leuks in je nieuwe kamer?! Zeker met zo'n mooie "sterrenhemel" erop en een echte knusse speelhut eronder is het wel heeeeel spannend.

De grote kleine man wil graag overal mee helpen, en vooral klussen is natuurlijk super en dan helemaaaal als het om dit superstoere bed gaat. Vlak voor beddtijd bedacht pappa gisteren dat hij de talloze plankjes hout van verschillende afmetingen die uit de Ikea doos tevoorschijn kwamen wel eens in een bed kon gaan omtoveren. "Geef maar 5 deuveltjes aan zoon." "Deze pappa? Alsjeblieft". Schattig! En zo slim. Ik ben al 38 en weet nog steeds het verschil tussen een schroevendraaier en een spijker niet. Wel het verschil tussen 7 en 8 uur trouwens. En het verschil tussen een fitte jongen en een die bijna omvalt van de slaap. Dus het werk werd even onderbroken. Met pijn in zijn hart ging hij voor de laatste(?) keer naar het kleuterbedje terug.

Vanavond is het wel gelukt. Het bed staat, en hij ligt erin! Nog geen kast, geen speelgoed (op de knuffels in het bed na) en geen raambekleding, maar meneer ligt heeeerlijk. Hoop dat hij dat tot morgen 7 uur volhoudt!

dinsdag 18 september 2007

Bovendien

Het is zaterdagmorgen, ik ben net wakker en behalve Jeroen zit er nog een klein ventje in mijn bed, te kijken hoe ik een poging doe om op te staan.
-Mamma, waarom hangen jouw borsten zo?
-He, janick, weet jij wel hoe je meisjes moet benaderen? En bovendien, ik wil jou wel eens zien, 35 jaar na nu en twee kinderen verder.

En bovendien, beste lezers, geloof me, het valt reuze mee. De potloodproef haal ik misschien niet meer, maar er wordt nog genoegpositieve aandacht aan mijn bovenkant besteed door de andere sexe.

Bovendien, deze weblog gaat over de kinderen en niet over mij of over mijn borsten.

Bovendien, had ik al geschreven wat het nieuwste favoriete woord van Janick is? Het begint met een B en eindigt op -ovendien, en is handig om te gebruiken als je nog een zinnetje toe wilt voegen aan je verhaal.

-Pappa, ik lust geen andijvie.
-Niet zeuren, gewoon zitten en eten
-En bovendien moet ik plassen
-Nou snel dan, en dan weer eten.

Terug van de wc:

-En bovendien wil ik alleen maar bloemkool, en dit is geen bloemkool.

En zo gaat het maar door... Van wie zou hij dat toch hebben?

dinsdag 11 september 2007

JARIG!!!

HOERA! Morgen is ons dotje jarig. Ze is van 2005, maar hoe oud ze nou toch wordt?! We hebben elke avond deze week al dezelfde discussie:

ik: "Roosje, hoeveel jaartjes ben je?"
R: "Drie!"
ik: "Nee, je wordt TWEE jaartjes"
R: "Nee, DRIE!"
ik: "Nee, meisje, echt niet. Twee jaartjes"
R: "Vijf?"

maandag 10 september 2007

Vriendschap

Begin vorige week was de liefde tussen J. en N. niet van de lucht. De twee bedeesde jongetjes aan het begin van een nieuw schooljaar in een nieuwe klas vol vreemde kinderen werden opeens weer stoer en druk zodra ze elkaar in het oog kregen. Springen, schreeuwen, stoere verhalen en spannende verzinsels. En vooral elkaar nadoen en overtreffen. N.'s moeder kreeg dan ook te horen dat N. wel met J. wilde trouwen.

Het verdriet was dan ook groot toen vrijdag N. vreemd ging. Opeens wilde N. alleen nog maar met M. wilde spelen. Janick was erg teleurgesteld en wilde vanmorgen niet naar school, "want niemand wil met me spelen". Mammalien heeft er de hele dag mee ingezeten. Natuurlijk volkomen ten onrechte, want ...

Bij het ophalen liepen ze natuurlijk gewoon weer blij naast elkaar in de rij het schoolplein op. Geen M. te bekennen. En het eerste wat N. tegen me riep: "ik wil vandaag bij Janick spelen!".

Terwijl ik dit zit te typen wordt er een treinrails onder mijn stoel gebouwd. Er is nog wat onenigheid of de trein nu naar Amerika of naar Duitsland moet. Het wordt "Amorikeet" en daar moeten ze allebei erg om lachen.

zaterdag 1 september 2007

Bob de Bouwer

Het is alweer even geleden, een blogje van mijn kant. Onderwerpen genoeg: ik had kunnen schrijven over de verjaardag van Oma Riet, waar Janick zo gezellig met zijn neefjes aan het spelen was en iedereen Roosje wilde adopteren als schattig kleinkind. Ik had kunnen schrijven over de vele andere verjaardagen die we hebben gehad (waarom is iedereen in augustus jarig?) Hoe Roos zich als een echte Imelda Marcos in de schoenenwinkels gedraagt. Ik had kunnen schrijven over het feit dat ik al voor de tweede keer door een moeder benaderd ben met de mededeling dat hun zoontje onze Janick heeft uitgekozen als de ideale partner om mee te trouwen (Janick zelf wil voorlopig alleen maar met zijn moeder trouwen!)

Maar ik kom er nauwelijks aan toe. "Bob de bouwer" loopt namelijk al twee weken in ons huis. Van 7 uur 's ochtends tot 16 uur 's middags. En hoe netjes de bouwers ook te werk gaan, zagen en boren is best veel herrie als je kinderen willen slapen. Bovendien hebben ze mijn traphekjes er voor het gemak afgehaald (hun gemak, niet het mijne!) en denkt Janick dat hij met zijn plastic hamer lekker voor de voeten van de bouwvakkers kan gaan staan. Wegwezen dus!

Om half acht 's ochtends zie je ons drietjes dus meestal wel ergens in een speeltuintjes in de buurt zitten. Op een iets christelijker tijd gaan we dan op bezoek bij deze of gene. Daarna is het meestal Roosje die even bij oma wordt gedumpt om in alle rust te slapen. Met Janick ga ik er dan wel weer op uit om iets "leuks" te doen. Het is niet gek dat de kinderen moe zijn. Wij zijn ook moe. Met onze voeten in het wasrek en ons hoofd onder het bureau op een matras op de grond komen we toch al niet veel aan slapen toe. En zijn we net lekker onder zeil, hoor ik de auto van Bob alweer aankomen en nemen ze weer bezit van ons huis. Opstaaaaan! Aaaaaankleeeeeeden!!!!!


zondag 19 augustus 2007

Brandweer

Meisje, meisje. Wat is er toch met je aan de hand? Volledig in paniek ben ik elke ochtend. Je gilt als een mager speenvarken, je duwt me de kamer door, de traantjes biggelen over je snoetje en je bent zoooo boos. Je bent lief aan het spelen, en opeens gebeurt er iets. Ik trek je pyjama uit, je broer pakt een knikker van je af, pappa waagt het om je autogordels vast te maken en PANG. Het schattige meisje is veranderd in een brullend monster. Niets tegen te doen, het gaat door, en door en alles wat ik probeer maakt het alleen maar erger. Griep? Kiesjes? Peuterpuberteit? Ik weet het even niet meer hoor.

Maar ik begin een patroon te herkennen. Deze week na 2 verjaardagen en een bezoekje aan oma. De eerste stap over de vreemde drempel - onze oren toeten nog na van het gegil in de auto - en je bent een zoet en schattig meisje. Vandaag heb je een uur (!) in de schommel bij de jarige thuis zitten glimlachen, zonder dat ik hoefde te duwen?! Niemand op het feestje wilde geloven dat we thuis gek van je worden. Ik zou het bijna zelf vergeten zijn als je bij thuiskomst niet weer direct begon omdat je besloot de auto niet uit te willen...

Dus, eh... De oplossing: jou elke dag op verjaardagsvisite sturen, liefst van 8 uur 's ochtends tot 19 uur 's avonds? Of toch maar verhuren aan de brandweer, als ze nog nieuwe sirenes nodig hebben?!

dinsdag 14 augustus 2007

Voeren

Roos zit in haar kinderstoel met een bordje koorvlees (cornflakes) voor haar neus. Als Janick even komt kijken krijgt hij ook een hap gevoerd van zijn zus. En nog een. En nog een. Waarop ze enthousiast naar hem roept: "Grote meid!!"

zaterdag 11 augustus 2007

Meisjes bij de kapper

Nee, de pony is niet terug, die moet bijgroeien hebben we besloten. Maar we zijn wel naar de kapper geweest! En het ging gesmeerd.

Ik was op het ergste voorbereid. Met Janick was het tot een jaar geleden al een drama, Roos begint al te gillen als ik 's ochtends met mijn borstel naar haar wijs. Maar toch, het hing zo piekerig, moest even een keer lekker recht geknipt worden. Dus.. Roosje had een heerlijk middagslaapje gedaan, mijn trucendoos / tas zat vol met flesjes appelsap, doosjes rozijntjes, een kapitein koek...
Ook de kapster was gewaarschuwd voor veel gegil en maaiende armpjes, maar die keek me aan alsof ik gek was.

En inderdaad, ze had gelijk. Roos vond het geweldig. Mooie stoel, Nickelodeon direct voor haar neus op vol volume. Handjes onder haar manteltje (een gek groen plastic ding over haar kleding, vond ze ook al niet eng!), ogen op de tv gericht. De kapster mocht haar met de plantenspuit bewerken, haartjes kammen, klem erin en zelfs knippen. Roos heeft geen kik gegeven en we stonden binnen een minuut of 5 weer buiten. We mochten zelfs tegen gereduceerd tarief omdat alleen de achterkant bijpunten toch wel erg weinig werk bleek, en dan zo'n zoet kindje...

dinsdag 7 augustus 2007

Bedelaresje


Dit smerige maar schattige smoeltje vraagt toch gewoon om een enorme gift in haar vieze emmertje?! Even dooroefenen nog met water en zand in de achtertuin en dan kan ze de straat op om voor paps en mams wat extra inkomen te genereren.

PS. de oplettende kijker / lezer ziet dat er nog niet veel gedaan is met de uitslag van de "pony-poll" van een tijdje terug.

vrijdag 3 augustus 2007

Potje

EN... ratatataaaaa: Roosje heeft twee keer op het potje gepoept. En trots dat ze was! Plassen is nog moeilijk, ze gaat vaak zitten, roept "psssss" maar er komt niks.
Wel natuurlijk een flinke plas achterin het speelhuisje, op de plavuizen vloer. En op de kinderstoel.

Kiekeboe


We hebben een weekje vakantie gehad. De kindertjes hebben lekker gespeeld. Aan het strand, in de duinen, tuin en zwembad, binnen- en buiten attracties bedoeld voor kinderen. Maar... zoals elke ouder weet is dat wat niet bedoeld is als speelgoed vaak het leukste. In ons geval het meubilair van onze vakantiehut en dan met name de kastjes. Ze pasten er precies in, deur dicht en wat een lol. Deur open, een eruit, ander erin en "zoeken" maar. Met veel lawaai de deur weer open en "Kiekeboe".

In de kleedkamers bij het door mijn zoon zeer geliefde "zwemparadijs" (je weet wel, die stinkende, warme, veel te drukke en te krappe lawaaierige hokken waar je acuut last krijgt van je misantropie) kan het trouwens ook, verstoppen. Tot grote schrik van een Duitse toeriste op leeftijd. Toen ze langsschuifelde op haar slippers vloog opeens een lockertje open en daar stond onze Roos, helemaal in elkaar gedoken omdat ze nauwelijks recht kon staan, maar wel heeeel breed grijnzend "Kiekeboe!". Hihi.

donderdag 19 juli 2007

Laatste schooldag

Gisteren groot feest op school. Circus. De hele dag spelen en tot slot een voorstelling voor alle kinderen en ouders waarbij de klas van Janick "Olifanten" waren. (Ik weet, hij ziet er uit als een guerilla olifant, maar dat de ouder die verantwoordelijk was voor de make-up en de verkleedkleren vond dat niet zo'n probleem.)

Het was erg leuk maar erg vermoeiend. Maar nu is het vakantie!!!

dinsdag 17 juli 2007

Telefoon

Ik haal Janick op bij oma. De telefoon gaat, ons telefoonnummer, zie ik. Janick mag hem pakken en aan de andere kant is opeens zusje Roos. Dat is gaaf! Hallo zusje! Hallo liefie!
Hij wacht keurig op antwoord, maar we geven hem toch maar de tip om gewoon door te praten, zus is nog wat klein voor volzinnen in de telefoon.Maar zolang je tegen haar praat luistert ze, ze snuift en lacht en roept af en toe Jaaaaah!


"Hoi Liefje. Ik ben bij oma. En bij opa. Oma heeft me opgehaald van school. En nu zit ik hier. (ga door...) Er zijn hier ook spoken. En die eten uit je neus. En je oren. Ze snokken in je poep. Hihihihi. En dan gaan ze pnakken. Pnakken! Hihih. Oja, en de juf had mijn bloem afgepakt. En opa had een worteltje gegeten. En knipknap. Poepiestrontje. Hihihihi. Nou daaaaaaaaaaag."

Roos vindt het prachtig. Ze begrijpt niet helemaal waar het over gaat, maar het klinkt vrolijk en blij.

woensdag 11 juli 2007

Lekker snackuh!

Vandaag had mamma geen zin om te koken, pappa ook niet. Aangezien pappa en mamma aan de lijn doen hadden we wel ongelofelijk veel zin in een vette hap: patat, kroketjes, kikasticks... compleet met vette mayonaise. De kindjes ook blij (yeah! patatjes!).

De patatjes bleken net zo'n "succes" als de pannenkoeken vorige week: Janick heeft 2 patatjes op en een hapje kroket. Verder vond hij het erg leuk om het sateprikkertje in de mayonaise te dopen en de kroketresten daarmee te versieren. Roos vindt het ook geweldig om mayonaise op haar bord te spuiten maar dan is het ook a; snel "lusniemeer". Ze heeft nog wel 3 Amsterdamse uien en een tomaat (de garnering van pappa's loempia) opgegeten.

Ik begrijp best waarom de broeken van hun kontjes afzakken...

zondag 8 juli 2007

De zomerschilders


Geef ze een blik met water en twee kwasten en een "schutting die nodig geverfd moet worden" en ze zijn de hele middag zoet!

donderdag 5 juli 2007

Hij past!

Roos doet haar middagslaapje bij oma en opa thuis. Oma komt na een uurtje of twee eens kijken in haar kamertje, annex zolder. Daar blijkt juffie al wakker te zijn, zit zonder geluid te maken in haar bedje, heeft tussen de spijltjes door een onderbroek van Janick uit een stapel wasgoed getrokken en aangetrokken over haar luier en legging heen. Als ze oma in de gaten krijgt lacht ze triomfantelijk en roept ze "Hij past!!"

zondag 1 juli 2007

Kinderdagverblijf

"Praat Janick nu al een beetje?" kreeg Jeroen van de week te horen van de directeur van Janick's voormalig kinderdagverblijf. Hartelijk, ze weet altijd wie je bent, heeft voor iedereen een vriendelijk woord, weet haar medewerkers te motiveren en alle ouders het gevoel te geven dat ze op het dagverblijf pedagogisch goed bezig zijn. Grrrrr. De rookwolkjes komen nog steeds uit mijn oren komen als ik eraan terugdenk.

Janick praat al sind hij een week of twaalf was. In volzinnen. Maar blijkbaar daar niet. Waarom ze er nooit iets van heeft gezegd of iets aan heeft proberen te doen is me onduidelijk. Of zou ze toch een ander voor zich hebben?

"Mamma, ik ben blij dat ik niet meer naar de kindjes (=creche) hoef. Daar vond ik het helemaal niet leuk. Ik vind het op school veel leuker" hoorde ik hem vorige week nog letterlijk zo zeggen.

Gelukkig maar dat jij er af bent, kan ik alleen maar denken en ik twijfel voor de zoveelste keer of ik zus er ook niet weg moet halen. Lees ik ook nog in het nieuws dat men goed gaat inspecteren of de dagverblijven wel aan de normen voldoen: zijn er voldoende brandmelders, genoeg schone luiers per kind en is er een ergonomisch verantwoorde in hoogte verstelbare commode om de ruggen van de leidsters te sparen.

Rustige jongen

Janick, dat is wel een rustig jongetje he?! Hoor ik vandaag in de speeltuin, als ik even met Roos alleen ontsnapt ben aan het geweld thuis. Nouja, thuis zal hij wel anders zijn, probeert de moeder van een van zijn klasgenootjes het goed te maken als mijn mond openvalt en ik op Roosjes blauwe voorhoofd wijs.

Deze week is het thema "kapitein van de piratenboot" en rent hij met een stoffen riem van een ochtendjas ("zwaard") joelend over de gang. Van zijn peuterbed ("boot") in twee sprongen IN het ledikantje van zus, dat toch zeker zo'n meter of 4 en twee deuren verderop staat. Auditie voor Pirates of the Caribean is niet meer nodig.

En zus vindt alles geweldig. Ze kirt en ze kijkt vol bewondering toe hoe hij zichzelf en haar de "piratenmuts" in de vorm van een onderbroekje maat 104 opzet. Ze volgt hem overal. "Niek, Niek!" Hij rent en springt, gilt en zwaait met zijn zwaard. Zij erachter aan, en, zodra ze weer bij elkaar zijn draaien de rollen om en rent hij achter haar aan. Iiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeee! Van stoppen willen ze geen van beide weten. Hooguit af en toe een time-out bij mamma op schoot als een van beide per ongeluk de ander weer een blauwe plek heeft bezorgd. Nee, het is lekker rustig in huize Mammalien.

maandag 25 juni 2007

Pony-poll

Tijd voor keuzes! En daarbij heb ik jullie hulp nodig. Krijgt dit lieve kindje een keurige korte (Amelie) pony of laten we het bij de rest van het haar groeien? Ja / Nee / Weet niet

zaterdag 23 juni 2007

Moe, moe en ehh... nog eens moe?

Gisteren op een feestje vroeg iemand aan me of ik met TWEE kinderen niet heel erg MOE was. Zij had er zelf eentje en was behoorlijk onder de indruk van hoeveel energie dat kost.

Natuurlijk ben ik moe. En Jeroen ook. En dan hebben we nog geluk met met kinderen die niet vaak ziek zijn, 's nachts eigenlijk altijd gewoon doorslapen. Maar 's ochtends om 7 uur begint het en dan gaat het continu door tot 's avonds 8 uur. Eten, drinken, aankleden, voorlezen, puzzelen, opletten en opvoeden en vooral heel veel aandacht geven. Soms grijp je elke kans aan om even rustig alleen te kunnen zijn. Zo stond ik vanavond om half zeven in de Albert Heijn, op zoek naar een pak waspoeder dat ik ECHT nog vanavond hebben moest.

Maar toch, ze zijn zo leuk. Ik betrap mezelf erop dat ik op het schoolplein naar een vrouw met een vers gevulde draagdoek sta te staren. Wat een kleine voetjes, wat een lief slapend gezichtje... En moeier dan moe kan je niet worden, toch?

maandag 18 juni 2007

Mamma's little helper

"Niek! Niek!" KLinkt het 's ochtends uit het ene kinderkamertje. Janick
is al een tijdje wakker maar rent nu naar haar deur. "Ja?" "Rooooosje!". "Niek, Niek!"
"jaaa?"


Oke,oke, mamma word ook wel wakker dan. Ik geef Janick in het voorbijgaan het teken
"deur mag open". Als ik ben uitgeplast, mijn ogen heb opengewassen en in de kamer van
Roos kom kijken staan ze samen in haar bedje blij het matras aan gort te springen.

Hij doet een gek rijmpje of een liedje, en zij kletst hem na.

Ah, dat gaat goed. Ik kan me ook nog wel snel even aankleden. Ik zit
net met mijn hoofd in een strakke blouse vast als ik hoor
"Kijk Roos, zoooo kun je eruit klimmen". Terwijl ik het 2 meter
sprintrecord verbeter zie ik hoe hij het langzaam voordoet. Zij legt haar beentje op de rand maar dat blijkt nog wel wat hoog. Gelukkig.

Behulpzaam als hij is heeft hij wel haar luier alvast uitgetrokken. Waar zou ik toch zijn zonder zo'n fijne hulp!

donderdag 7 juni 2007

Emoties

Herkennen jullie dat? Altijd druk met het dagelijks leven, klusjes, werkjes, kleine irritaties, grote lol. Gewoon mee met de flow zeg maar. En dan heel soms, word je ineens ergens door gegrepen en alles wat eerst zo belangrijk leek verbleekt en verdwijnt in het enorme besef dat je leeft, dat je van iemand houdt.

De aanleiding is vaak te genant om op te schrijven. Zo hoorde ik net opeens een sentimenteel liedje dat de favoriet was van mijn moeder toen ik zelf nog maar een kleutertje was. De tranen van geluk biggelen over mijn stijfgevloekte belastingaangifte.

Hetzelfde effect weten mijn kinderen te bereiken. De eerste schooldag, of gewoon al bij het zien van een paar kleine teentjes of een gezichtje dat ergens mee bezig is en mij niet in de gaten heeft. Een bevalling op tv (schaam). En dan begint het weer.

Vroeger had ik daar zelden last van. Blijkbaar zijn die zwangerschapshormonen hardnekkige krengen.

woensdag 6 juni 2007

Mini-Macho met roze nageltjes

Sinds een paar weekjes hoor ik uitspraken als "jongens weten alles beter dan meisjes", "roze is stom, dat is voor meisjes", "meisjes zijn stom" (alleen mamma en Roosje niet, voegde hij er snel aan toe). Mhm. Ik ben vier en ik ben stoer.
Ik weet niet wie er verantwoordelijk is voor dit vrouwonvriendelijke gebral, maar als tegenwicht in ieder geval hier maar even een foto van zijn teentjes. Die stoere jongen vond het zondagochtend maar wat leuk om net als mamma zijn teennageltjes te kleuren. Op zijn verzoek in deze kleur. Vertederend, niet?
(En nu maar hopen dat die stoere fase snel over is. Want je bent pas echt stoer als je niet met de rest van de klas meepraat maar gewoon lekker je eigen mening hebt, toch?!)

dinsdag 5 juni 2007

Schoolreisje!!

Vanmorgen 7 uur: "Mamma, we gaan snel aankleden, dan naar beneden en dan naar school, want het is schoolreisje vandaag".

Vanavond 18.30: "Mamma, ik hoef geen verhaaltje meer, ik wil slapen". Janick en geen verhaaltje meer willen, dan moet hij echt wel compleet gevloerd zijn.

Maar, het is erg leuk geweest, begrijp ik. En ook Jeroen, die als een van de ouders die de kindertjes mochten begeleiden heeft zich vermaakt. Heb net alle 60 foto's bekeken, de verhalen over tand-door-de-lip, waterijs, plaspauzes en alle spannende speeltoestellen aangehoord. En toen begon ook hij "Schat, ik hoef geen tv meer te zien, ik ga denk ik maar naar bed..."

Het valt ook niet mee, 3 kleuters bij elkaar, heel en plasdroog houden, een dag lang!

zondag 3 juni 2007

Uitspraken

Mamma, als we die andere Janick uit de hemel halen, dan kan ik lekker met hem spelen!

Huh? Ik heb in "Woomb" op National Geographic laatst gehoord dat meerlingen toch veel vaker voorkomen dan gedacht, maar dat van de twee vruchtjes er vaak na een paar weken zwangerschap spontaan eent verdwijnt.. Maar hij zal wel iets anders bedoelen. Ben er al wel uit wat "zandsneeuwballen" of "sneeuwzandballen" zijn: zand uit de zandbak waar je wel mee gooien mag!

vrijdag 1 juni 2007

Nieuwe doos

Net is de FatBoy junior thuisbezorgd. In zwart, want dat was op het moment van bestellen de favoriete kleur van Janick.

Direct uitgepakt natuurlijk, de pizza moest maar even wachten. Beide kindjes op de Fatboy. gezet. Past precies. Niet dat onze kinderen langer dan 2 minuten op eenzelfde plek kunnen zitten, maar het is wel leuk speelgoed. Liggen, hangen, zitten en springen.

Maar nog leuker dan een fatboy is de hele grote doos waarin hij is bezorgd. (Herkenbaar, niet?)
Deurtjes open, deurtjes dicht. Ook hier passen ze met zijn tweetjes precies in. Af en toe zit er een vinger klem tussen het karton of wordt er aan de binnenkant net te hard tegen elkaar geduwd, maar het blijft toch leuk. Ben benieuwd wanneer ze er weer uit komen.

maandag 28 mei 2007

Tutende oren

Het is 5 uur in de ochtend. Janick roept keihard "ik heb gepoehoept!". Teken dat pappa of mamma zijn billen moeten vegen. Pappa dit keer, mamma draait zich nog even om.

Het is 6.30 uur. Janick speelt met zijn houten treinrails in zijn kamer (beng, boem!). Zingt gezellige liedjes, zet rare stemmetjes op, en ik hoor een verhaal over een politieagent die boeven aan het vangen is. Mamma draait zich nogmaals om.

Het is 7.30 uur. Janick ligt in zijn dekbed voor de deur van Roos. Roos roept steeds "Niek" waarop Janick heel lief "Jahah" terugzegt. Is ze even stil, dan maakt hij een gek geluid om haar toch vooral wakker te houden. Als de deur opengaat zit Roosje in haar bed en glundert als we binnenkomen.

Het is 18.15. Janick ligt voor gaas in zijn bed. Wil een verhaaltje en eigenlijk het liefst slapen. Ja daag, Janick, dan is het morgen zeker 4 uur dat je wakker wordt! Even wakker blijven dus maar.
Een paar minuutjes later is zusje ook bovengekomen en ik wordt geroepen. "Mamma, kijk eens zo lief" Ze liggen samen in het peuterbed met twee glunderende koppies net onder het dekbed uit "We zijn ziek en jij moet ons beter maken!" Nou, graag gedaan hoor. Een paar prikjes en wat zoenen later rennen de zieken alweer achter elkaar aan door de gang. De laatste restjes energie aan het opmaken zeg maar.

Het is 19.00 en alles is eindelijk stil. Na 14 uur doorlopend gebabbel, gefluister, gegiechel en gegil is het ook wel heeel fijn ze even buiten westen te zien liggen. In de meest onmogelijke houdingen liggen ze te slapen, de onschuldjes zelve. Wat een engeltjes!

zaterdag 26 mei 2007

woensdag 23 mei 2007

en vriendinnetjes...

Op de creche is het ook niet altijd rozengeur en manenschijn. Roosje en vriendin A. (uhh.. hoe zal ik haar noemen, mamma N.?) zijn ongeveer even oud, "spelen" vaak samen en zijn ook behoorlijk tegen elkaar opgewassen. Maar hoe lief meisjes van anderhalf nou eigenlijk tegen elkaar doen?? De ene keer vertellen de juffies dat ze ooooo zo lief samen gespeeld hebben. De keer erop hebben ze elkaars speelgoed weer afgepakt. Afgelopen maandag zaten ze elkaar behoorlijk in de weg. Ze hadden geduwd, getrokken en gegild en A. had Roosje tot slot nog even gebeten.

Tja, A., dat mag niet he. Maar Roos zat vast met haar fikkies aan jouw blokkentoren. Of ze wilde de pop pakken die jij net zo fijn in het bedje had gestopt. En ik kan het me best voorstellen hoor. Ook ik heb een baaldag. Moe, mijn hoofd vol met snot en een hoop gezeik van collega's die me met stompzinnige ideeen komen lastig vallen. Nou ben ik nooit zo goed geweest in van me afbijten, maar de volgende die hier aan mijn bureau verschijnt gaat het meemaken. Ik probeer niet eens meer een keurige discussie aan te gaan. Daar heb ik geen fut meer voor. Ik duw ze gewoon mijn kamer weer uit. En als ze dat niet snappen dan gooi ik mijn muis op de grond, ga ik stampvoeten en krijsen. Doet Roos ook en het werkt perfect.

dinsdag 22 mei 2007

Vriendjes?!

Janick komt de klas binnen en wordt enthousiast begroet door Thomas en door Jaap, allebei gillen ze zijn naam en springen ze in het rond. Blijbaar is het vandaag Thomas, want Jaap wordt genegeerd, Janick zegt iets tegen hem en verdwijnt met uitverkoren Thomas in de bouwhoek. Ik trek me altijd alles aan en ga daarom maar extra vriendelijk tegen Japie staan praten...

Tien minuten later is de bouwhoek weer opgeruimd en gaan alle kindjes in de kring. Thomas trekt zijn nieuwe vriend Janick mee: kom! Hier zitten! Maar nu heeft Janick bedacht dat het genoeg is geweest, hij trekt zijn bijzonder afwijzende gezicht (zit in de familie, haha) en negeert Thomas volkomen. Thomas geeft niet op en rent dan maar achter mijn zoon aan. Zoon schuift echter demonstratief een stuk opzij en laat ouwe vriend Jaap er tussen. Japie is weer blij en omhelst Janick. Hoera, zie je hem denken, nu is het mijn beurt! En Thomas zit ernaast te sippen. Hij sputtert nog wat tegen, maar Janick is meedogenloos.

En ik, ik sta achter de ruit te kijken en kan er niets aan doen... Als ik het allemaal niet zo snel zielig zou vinden zou het net zo leuk zijn als het apenhok in de dierentuin.

vrijdag 18 mei 2007

Er-alleen-op-uit stress

Vandaag 3 uurtjes oppas geregeld om eens lekker helemaal alleen (dus efficient) in de stad te kunnen gaan zoeken naar opvulling voor de gaten in mijn kledingkast.

Deed ik er vroeger een week of langer over om DE perfecte broek/trui/.. te vinden nu heb ik daar geen tijd meer voor. Tegenwoordig graai snel wat bij elkaar, sprint een paskamer in, keur direct goed of af en sprint naar de kassa. Lange rijen maken me zenuwachtig en ongeduldig. Helemaal gestresst kom ik thuis met tassen waarvan de helft van de inhoud binnen een paar weken weer in de kledingzak voor het goede doel verdwijnen.

Direct na de komst van mijn eerste kind ben ik het gevoel "lekker" uit te gaan kwijtgeraakt. Het enige dat ik wil als ik van huis weg ben zonder kinderen is snel weer terug. Natuurlijk heb ik ook wel de behoefte om dingen voor mezelf te doen, alleen, heerlijk! Even zonder kinderen, wat een genot. Ik kijk er weken naar uit, naar zo'n gelegenheid. Maar ben ik eenmaal weg, dan zit er ergens in mijn geest een duiveltje dat me op zit te jutten vooral toch te haasten en weer snel terug te gaan naar huis, naar mijn bloedjes. En ben ik aan het winkelen dan koop ik veel makkelijker voor hun dan voor mezelf. Ben ik met volwassen vrouwen uit dan praten we alleen maar over kinderen. Pffff. vermoeiend hoor. Ik begin eindelijk (een beetje) mijn moeder te begrijpen, dit heeft hier al jaaaren last van.

Iemand van jullie ook een dergelijke afwijking? Of helemaal niet juist? En gaat het ooit nog over?

dinsdag 15 mei 2007

KEIgoed, praten ze

De juf van Roosjes creche was erg te spreken over het feit dat Roosje voor echoput speelt. Blijkbaar voelt ze zich toch wel op haar gemakje daar. Ze weet zelfs de namen van de kindjes en de juf op te noemen.

Thuis is ze al een stapje verder dan de echoput: Roosje praat met 3 woorden, of eh, woorden van 3 lettergepen: lusniemeer (ik krijg een afgekloven banaan in mijnhand geduwd), ook naar buiten, Roos ook ijs. Daarbij nog een heleboel losse woordjes zoals koek, luier, pop, poep, sok, schoenen, eten... een kleine greep uit haar interesses.


KEIgoed dus, om met mijn zoon te spreken die het KEIleuk vindt op school. En we wonen niet eens in Brabant.

vrijdag 11 mei 2007

Moederdag

Ik heb mijn eerste moederdagcadeau al binnen. Janick had zich al versproken ("ik mag mijn tas niet laten vallen anders valt de tegel kapot") maar eenmaal thuis binnen moest het pakje open voordat zijn jas en laarsjes uit mochten. Moederdag of niet, zo trots was ie erop. En inderdaad, een prachtige beschilderde tegel in een heel mooi zelf beschilderd papier. Wow! Staat allebei te pronken in de huiskamer. Naast een nog dicht pakje dat de juf op Roosjes creche zorgvuldig heeft dichtgeknoopt.

dinsdag 8 mei 2007

Roosje en het potje

We zijn bij oma en opa op de koffie. Roos komt naar de toe met de mededeling "poep, bah" en zit aan haar luier te trekken. Gelukkig heeft oma een hele kast vol met luiers en natte doekjes en zelfs sudocreme. Terwijl ik de luier verschoon hebben we het er over dat ze al vaker aangeeft een schone luier te willen waarop mijn moeder suggereert dat het misschien wel tijd wordt voor het potje.

Ik begin enthousiast te worden over het idee (Janick was tenslotte met 2.5 jaar in een klap zindelijk, en meisjes gaan sneller, toch?) Roosje trekt zelf haar schoentjes uit en wil ook haar maillot uit. Na de maillot trekt ze aan haar luier en ik grijp de kans. Zet haar met blote billen op het potje in de wc dat daar al een tijd staat niets te doen, en ga zelf voor het goede voorbeeld op de wc zitten plassen.

Roos vindt het machtig interessant maar stapt na een tijdje, zonder plas, maar weer op. Ik bedenk dat ze misschien wel een onderbroekje aan wil en ren naar boven, naar de kast van haar broer (ja sorry, die mogen dan voor jongens zijn, ze passen haar wel beter dan die van mij!)
Terug beneden zit Roos lief te spelen maar merk ik op het parket tussen het potje en de speelplek wel een natte plek op. Mooie plas, Roos! Toch de onderbroek maar aan en verder spelen.

Mijn "potjes" instructies worden onderbroken door de telefoon. Terwijl oma en ik vrolijk over het plas-incident praten zie ik opeens iets diks en bruins in Roosjes geleende onderbroek zitten. Ze speelt vrolijk door en heeft geen kik gegeven. Mhm. Toch nog maar even wachten dan?!

zondag 6 mei 2007

Lieve oppas

Het is onze eerste "vreemde" (betaalde) oppas, dus we waren een beetje bang dat de kindjes het niet goed zouden vinden als wij lekker uit eten zouden gaan en zij ons zou vervangen. Helemaal die laatste paar minuten voor bedtijd als ze altijd wat knerperiger zijn dan anders.

Maar geen enkel probleem. Ook gisteren niet. Roosje ging net naar bed toen zij aankwam. Terwijl ik de fles melk warm maakte bleef onze oppas gezellig tegen haar koeren. Oo, dat wordt geen slapen zo, was ik bang toen ik Roosjes uitgelaten gegil hoorde. Maar niks aan het handje. Deur dicht en slapen.

Janick heeft nog een tijdje met haar gespeeld. Rennen, draven, gillen. Hoe harder hoe beter.
En een puzzeltje. Maar dat was op verzoek van mijn zoon. Daarna naar bed, en ook hier direct slapen. Het enige waar ze al haar 18 jarig overwicht moest laten gelden was toen meneertje weigerde zich uit te kleden. Haha! Zo kennen we je niet, Janick! Overal trapt ie schoenen, broek en sokken uit als het te warm is of het gewoon niet lekker meer zit. Maar bij een vreemde studente die je naar bed brengt, om daar nou je broek voor te laten zakken?! Dan kan ze nog zo gek doen, dat ging hem net wat te ver!

Maareh.. bedankt hoor, F. , als je dit leest. Je doet het super met de kinderen. Hoop dat een volgende oppas het net zo goed doet als we het volgend jaar zonder jou moeten doen.

woensdag 2 mei 2007

ork, ork, ork, caramelvla eet je met een...



Zijn die van jullie ook altijd zo smerig?!

Slabber af (danoontje in je haar) , lepel op de grond smijten en lekker met de vork door je vlatoetje heen. Zo gaat het hier.

Gelukkig wil dit juffie altijd dolgraag in bad, en ook haartjes wassen vindt ze (nog) geen probleem dus het meeste vuil is er voor beddtijd wel weer af.

Kan ze morgen weer van voor af aan beginnen.

vrijdag 27 april 2007

zachte stokjes

Janick, wat is dit (wijzend op zijn haartjes)? "Haartjes". Wat zijn dat, haartjes? "Dat zijn zachte stokjes die uit je hoofd komen!"

donderdag 26 april 2007

Eigen willetje


Laat ik het positief stellen. Roosje weet wat ze wil (in de kinderwagen
zitten). En wat ze niet wil (autorijden, speelgoed in de speelgoedwinkel
loslaten).
En ondanks haar zeer jeudigde leeftijd
kan ze dat bjizonder goed duidelijk maken ("NEE!", "ROOS WAGEN!"). En
ze kan haar pootjes goed stijf houden. Letterlijk en figuurlijk.
Ze blijft rustig en communicatief totdat ik het opgeef en tot fysieke
actie overga. Mijn houdgreep is nog wel wat
krachtiger dan haar gespartel, dus de speelgoedwinkel die kwam ik
gisteren wel uit. Haar in de autostoel en vooral
in de gordels krijgen was al lastiger. Al was het maar omdat ik er zelf
een beetje een giegelbui van kreeg, omdat iedereen geschokt
naar ons stond te kijken en het arme wichtje steeds bozer en roder
werd.


Afleiden, dat werkt soms. Moet ik toch nog weer even wat creatiever in
worden denk ik. Of gewoon wachten.
Een jaartje. Janick is er tenslotte ook weer overheen gegroeid en
meestal wel voor rede vatbaar.
Toegeven kan ook. Maar of ik nou het komend jaar alleen nog maar met de
kinderwagen op stap ga en de auto laat staan?

maandag 23 april 2007

Een echt meisje

We doen echt ons best om ze hetzelfde op te voeden, maar of het werkt? Ik haalde Roosje net op uit de creche, waar de juf me enthousiast vertelde dat ze vandaag de hele dag met de babypop had lopen slepen. In de wipstoel, luiertje om, in de triptrap en fles erbij. Hihi. Een beetje de aanleg van mamma, en ze loopt tot haar 18e te slepen met pluche knuffels en poppenhuizen in te richten. Gaaf! Ik ga alvast een mooi cadeau uitzoeken voor haar volgende verjaardag. (Mamma moet toch ook wat te doen hebben als pappa op zolder met Janick zijn treintjes aan het spelen is?)

donderdag 19 april 2007

Prikje

Vandaag was het prikdag. In grote rijen mochten de 4-jarigen aanschuiven op weg naar de dktp en hib prik. Omdat het pappa-dag was dit keer aan Jeroen de eer om zoonlief bij te staan.

Hij is meestal niet zo'n held bij kappers en dokters, maar vandaag had hij besloten stoer te zijn. Geen bang gedoe maar wild springen in de rij. Hoefde niet bij pappa op schoot, keek gewoon naar de naald in zijn arm, en bedankte zelfs de verpleegkundige keurig na afloop. Super dus! Wat een vent.

maandag 16 april 2007

Ziekjes

Zaterdagnacht werd Janick huilend wakker: buikpijn! Gelukkig sliep hij snel weer in, maar de hele zondag heeft hij als een dood vogeltje op de bank gelegen. Koorts en beroerd.. Zielig hoor. En ik begreep ineens waarom Roos de afgelopen week zo ontzettend "lastig" was geweest. Leer ik het dan nooit? Roos is niet zo'n duidelijke zieke zieke als haar broer, ze gaat niet suf in een hoekje liggen maar zet het op een schreeuwen en is lichtgeraakt en ongeduldig, zodat ik denk dat ze opgevoed moet worden.

Vanmiddag waren ze allebei gelukkig weer helemaal blij. De zandbak in de tuin, de fietsjes en de traktor, Janick en Roos alles deed het weer. Het kleine mereltje dat vanmorgen vroeg nog door zijn mamma midden in de tuin op de grond werd gevoerd hebben we niet meer teruggezien na al dat kindergeweld.

dinsdag 10 april 2007

Kapper!


We zijn naar de kapper geweest! En Janick is er niet meer bang voor. Het kriebelt, dat wel. Maar verder. Pfff. Eitje.


Onmisbaar

Roosje heeft last. Van tandjes, van dunne poep, van eczeem, verkoudheid of gewoon algehele malaise, zoals op de vragenlijsten van de arbo-arts altijd zo mooi staat. Ik weet het niet. En zij kan er ook niet over praten. Gillen, dat gaat wel goed. Zolang ik haar vasthoud gaat het goed, maar zet ik haar op haar pootjes neer zodat ik zelf even gauw wat kan drinken dan begint ze te knerpen. Waag ik het om weg te lopen (ik wil ook wel eens alleen plassen!) dan begint ze enorm te krijsen en trekt ze het meest wanhopige gezichtje dat je je voor kunt stellen. Zo onmisbaar ben ik de laatste paar dagen.

Wat een opluchting dus dat het vandaag pappadag is en ik weer op mijn saaie duffe kantoor mocht gaan zitten. Uberhaupt het "zitten" al .. dat had ik lang niet achter elkaar gedaan tijdens dat "vrije" paasweekend! En even geen gejank en gehuil aan mijn hoofd. Die collega's, die bonjour ik de deur wel uit met een "ik ben heel druk" uitdrukking op mijn gezicht. Eitje vergeleken bij thuis.

Maar toch weer een heel fijn gevoel om vanavond thuis te komen. Twee blije gezichtjes stonden me op te wachten bij de deur. Roosje vergat zelfs te huilen toen ik mijn jas uit wilde trekken en haar losliet. Blij was ze! De hele avond. Om zeven uur lagen allebei de kindjes in bed en zijn daar zonder enig protest direct in slaap gevallen. Ga zo nog even kijken hoe lief ze zijn.

donderdag 5 april 2007

Ben nog geen twee maar kan al goed nee

Las net het stukje van Ina over haar zoontje die in zijn middagslaapje met talkpoeder de hele bovenverdieping had versierd. Ook Karina kwam vorige week met een dergelijk verhaal, daar was het met groene viltstift gebeurd. Mijn moeder vertelt nog steeds over hoe haar oudste (niet ik!) vanuit zijn ledikantje de hele muur met poep vol had gesmeerd... Creatief hoor, die peuters.

Janick heeft wel eens, ook in de periode dat hij eigenlijk niet meer aan de middagslaap wilde geloven een pot sudocreme op zijn muur uitgesmeerd, de plastic planken van zijn (Ikea!) bureautje afgetrokken en als glijbaan tegen zijn bedje gemonteerd. Maar niets onherstelbaars. En achteraf lach je erom.

Roos is nog een echt slapertje. Ze gooit hooguit een keer een knuffel uit bed, maar verder gedraagt ze zich netjes. Slapen vindt ze prima, en is ze wakker dan kijkt ze rustig rond.

Sinds vorige week heeft ze wel bedacht dat ze niet meer verschoond wil worden. De vieze luier mag uit, maar de nieuwe niet meer aan. En trappen dat ze kan met die beentjes! Ook kleertjes uit of aantrekken is een hel. Gillen, spartelen, krijsen en veel NEE. Het toverwoord is "zelluf". "Doe maar zelf, Roosje!". En dan wordt het stil. Probeert ze uit alle macht haar armpjes door die onmogelijke mouwen te friemelen en gilt alleen nog maar uit frustratie dat het niet lukt. Als de armpjes erdoor zijn, trekt ze zelf over haar hoofd het rompertje uit. En dan is ze weer blij.

donderdag 29 maart 2007

Stevige meid

Het was weer consultatiebureau-tijd! Roosje mocht zich bij de arts melden. En dat heeft ze gedaan!

Het uitkleden ging prima, en in de wachtkamer ging ook al haar recent aangeleerde trucjes nog goed. Praten, lezen, lopen. Maar eenmaal de arts in zicht (een man van middelbare leeftijd, dus zo'n beetje het engste wat je je voor kunt stellen als je anderhalf bent) deed ze alleen nog maar het klem-je-zo-stevig-mogelijk-aan-je-moeder-vast-kunstje. Die dijtjes van haar, daar kan geen bankschroef tegenop. Ze gaat nog een geweldige carriere als judoka of rodeo-rijder tegemoet!

Maar de arts heeft dus niet gezien dat ze kan lopen of ballen kan gooien. Het enige woordje dat er uit kwam was NEE. Maar dan wel gelijk op goed volume, en erg beslist. Waar nodig leuk bijgestaan met een enorm gehuil en getrap. Dacht dat de peuterpuberteit met 2 begon?!

Janick, nu in de rol van begeleider i.p.v. onderwerp van gesprek, bleek opeens toch tegen medisch personeel te kunnen praten en probeerde de eer van zijn zus hoog te houden: "thuis kan ze wel blokken hoor, maar wij hebben hele andere blokken. Mooier!".

Na wat tevergeefse meet- en weegpogingen hebben we het er maar bij laten zitten. Conclusie van de arts: het is een stevige meid. En daar bedoelde hij niet haar lichaamsbouw mee!

donderdag 22 maart 2007

In opdracht van Miriam (!)

... eh... bedankt Miriam , ik zat net over een onderwerp na te denken...

Wat wij willen worden?! Tja. Klinkt als de titel van een opstel.
Heb het net even aan mijn zoon hier naast me gevraagd (moest hem even onderbreken bij het
CBB's computerspelletje ) en het antwoord was "letters schrijven, en verder niks". Op mijn aandringen (brandweerman, dokter?) was het "nee, verder niks".

Roosje ligt te slapen, en dat lijkt voorlopig een van haar favoriete tijdsverdrijven, naast eten. Denk wel dat ze het goed doet in het bedrijfsleven, ze weet zich uitstekend te profileren en laat de kaas niet van haar brood eten itt mamma en Janick.

Ikzelf heb nogal een probleem met in de toekomst kijken. Toen ik 4 was wilde ik trouwen met mijn moeder, toen ik 6 was leek me een leuke vent toch beter, maar besloot wel het huis van mijn ouders over te nemen en hun het huis van de buren over te laten nemen. Verder zag ik nog wel een paar kindertjes en een auto voor me (lekker burgerlijk he, maar tis allemaal gelukt!) maar tot op de dag van vandaag weet ik niet wat ik nou eigenlijk worden wil, hihi. Heb keurig netjes VWO gedaan met een zo breed mogelijk pakket om alle opties open te houden. Op de laatste dag voor de opleiding begon toch maar informatica gaan studeren omdat ik wel van abstract hield. De studie was leuk, maar na die studie bleek ik ineens automatiseerder te zijn en leerde ik een hele nieuwe wereld van kantoren en bedrijfscultuur kennen. Griezel!


Inmiddels steeds beter begrepen wat ik wel en niet wil. Mijn huidige, part-time baan waar ik alle vrijheid heb is eigenlijk vaak best wel leuk. Maar mamma zijn en lekker stukjes schrijven en websites opzetten (tekst en techniek) bevalt veel en veel beter. Maar eens kijken of ik daar niet wat meer tijd aan kan gaan besteden!

Happy Family

vrijdag 16 maart 2007

Tandjes

Wat een ellende! Voor de kleine Roos maar ook voor mamma's trommelvliezen. Ze is de hele week al bijzonder eenkennig, hangerig, slaperig maar slaapt nauwelijks, snel op haar teentjes getrapt en bijzonder gillerig. Haar handjes zitten voortdurend in haar mondje, rode wangetjes en vieze poep. Elke ervaren moeder weet hoe laat het is. Nog even volhouden maar, volgende week gaat het vast beter!

woensdag 14 maart 2007

Uitje

Het was leuk! Ik vond het leuk. Vermoeiend, dat wel. Alle kinderen waren gesloopt na een bus heen, een verhaal in de bieb en een bus terug plus een eind lopen. Maar ze zijn allemaal veilig en wel weer terug op school afgeleverd. Een hele klus hoor, al die kleuters in toom houden. Petje af voor de juffen!

Mijn groepje van vier was voor de helft een eitje om te leiden. Twee waren erg gezeggelijk en hielden keurig elkaars handjes vast, liepen braaf mee. De andere twee, wat individualistischer ingesteld blijkbaar, hadden zo hun eigen ideeen over de route en vooral het tempo: soms schuifelende slakjes en soms springende bokjes, maar nooit het tempo dat de rest van de rij aanhield! Met name zoonlief had last van niet luisteren, knerpen en piepen. Gelukkig hadden de andere uitjesmoeders in de rij precies dezelfde problemen met hun eigen vlees en bloed. Blijkbaar is het muiten tegen je eigen moeder makkelijker dan tegen de juf of een vreemde moeder. En ook, wist de juf me op de terugweg in te lichten, is het eigenlijk alleen maar extra spannend voor de kindjes wiens vader of moeder meegaan! Het is natuurlijk ook gek, opeens je moeder moeten delen met nog drie anderen.

Eenmaal terug op school viel hij moe en uitgehongerd aan op de koek-en-zopie van de kleine pauze. Ikzelf ben er snel vandoor gegaan om mijn eigen echte tweede kindje op te gaan halen bij opa en oma. Ook zij was een beetje onwennig en pas weer echt blij toen ze lekker dicht tegen haar eigen mamma aan mocht kruipen. Tijd voor een paar rustige dagen in het vaste patroon.

Orakel

Vanavond het volgende gehoord: "Mamma, op bootdag ga ik dood. Maar dat duurt nog heeeeel heeeel lang. En jij gaat ook dood. Op bootdag gaan alle mensen dood. Maar de monsters gaan niet dood, die blijven leven. Die zijn te groot om dood te gaan. En dan gaan de monsters alle huizen stukmaken."

dinsdag 13 maart 2007

Avondje uit

Zaterdag hadden we eindelijk weer eens een avondje met zijn twee
gepland. De oppas, een leuke meid van 17, zou om half zeven bij ons op de stoep staan om te helpen de kindjes in bed te doen.

Tegen vijven waren ze niet meer te genieten. Janick was aan het jengelen,
pappa en mamma mochten niet weg en ook Roos zette om de haverklap haar sirene aan.

Ik zag mijn avondje uit al in het water vallen.

Hmh. Eten dan maar. Een pak kant-en-klaar van de super. Best lekker,
maar er gingen maar een paar happen bij de kindertjes in. Roos wilde nog wel happen
(eh.. op de vloer gooien) maar Janick was te moe, dacht hij.


Naar boven dus maar. Uitkleden en in bad. In bad? Hm. Aan het gegil tijdens het uitkleden te horen was dat ook al geen goed idee. Roosje dus maar met een warme fles melk (niet tegen het CB zeggen) in bed gemikt en om kwart over 6 (!) was zij diep in slaap. Janick nog een verhaaltje ("zo is het wel genoeg mamma, ik hoef er niet nog een") en om vijf voor half zeven was ook hij vertrokken. Toen de oppas aanbelde kon ze dus direct op de bank. Geen kind heeft ze meer aan ze gehad.

Een half uurtje later zaten paps en mams met een bak tortilla chips voor hun neus gapend op hun bordje Argentijn te wachten. Gezellig, dat wel. Lekker, dat viel deze keer wat tegen. En eigenlijk vonden we het ook wel weer fijn om anderhalf uur later zelf heerlijk languit voor de tv te gaan liggen dutten! (We hebben wel eerst even de oppas van de bank verwijderd)

woensdag 7 maart 2007

Nieuwe woordjes

en dan ook nog maar even de nieuwste woordjes van Roos:

-nat
-water (wat-urgh op zijn haagse harries, net als lui-jargh ipv luier)
-uit! (bij de deur met haar schoentjes in haar hand)
-eten
-happen
- bah! (als ze net snot aan je schone trui heeft geveegd en dan met een heel nuffig gezichtje op de vlek wijst)
- melk (mellek)
- ja! (op alles wat je vraagt)
- gggggggggggg (wijst naar de foto van Geert. Andere namen zijn makkelijker, die G blijft ze een beetje in hangen)
- auto

En verder doet ze een goede poging je na te papagaaien. Zo hoorde ik vorige week mijn eigen "prullenbak" in de echo. Heel grappig.

Uitje

Janick zit net voor de tweede week op school. En doet het prima! Tijd dat mamma zich ook even van haar goede kant laten zien. Heb me dus ingeschreven als begeleider bij een uitje: met de bus een uurtje naar de bibliotheek!

En niet alleen om te laten zien dat ik zo'n behulpzame, betrokken ouder ben. Ik ben gewoon nieuwsgierig. Jeroen heeft al een leuk vriendinnetje (!) voor zijn zoon op het oog. Ik probeer elke keer bij het ophalen en brengen al die namen + gezichten in mijn brein te laden, maar dat valt nog niet mee. Vandaar deze actie. Dan heb ik in ieder geval meer gelegenheid om de andere kindjes te leren kennen en natuurlijk ook stiekum wat meer tijd om zoonlief te observeren in zijn nieuwe wereldje...

Als het goed is 5 begeleiders op 25 kinderen, plus nog een juf, dus met een kleuter of 4 per persoon moet het lukken, heb ik uitgerekend. Hmh. VIER kleuters? Ik heb maar twee handen... En misschien valt er nog wel een begeleider uit, met de griep die nu zo heerst. Help! Ik droom 's nachts van bibliotheken die compleet overhoop zijn gehaald, kotsende kinderen in de bus, en eentje die heel zielig bij de school staat te huilen omdat ik haar vergeten ben mee te nemen.

Was dit wel een goed idee?

Wordt (volgende week) vervolgd...


donderdag 1 maart 2007

Als de maan van blauwe kaas is dan..

Janick: "Mamma, als je Oscar aan het huilen wilt maken moet je wel heeel hard slaan!"

Hmh. Was het wel een goeie keuze, deze school? Gelukkig is hij meer "in to" logisch redeneren dan in geweld. Het kwam er erg serieus en daarom des te grappiger uit.

dinsdag 27 februari 2007

School-update

Gisteravond: "mag ik morgen nou wat langer op school blijven?"
Vanmiddag: "ik hoef toch niet elke dag naar school?"

Hij vindt het nog steeds leuk geloof ik, maar wel erg vermoeiend. En toen ik hem om kwart voor drie kwam ophalen was het een en al gehuil en dwarsigheid. Thuis begreep ik het beter: zijn hele broodtrommel zat nog vol en de fles met drinken was ook niet aangeraakt. Wat!? Hadden de overblijfmoeders niet goed opgelet? Of is dat nou het verschil met de creche, dat de kindjes zichzelf maar moeten redden?

Thuis op de bank, smurfen dvd aan, knellende schoenen uit, boterhammen er alsnog in en een grote beker fristi en het was weer een lief jochie. Hij ging er wel even bij liggen. Morgen mag hij een dagje vrij. Kan hij er donderdag en vrijdag weer tegenaan.

zaterdag 24 februari 2007

Klaar

Vandaag was het de echte verjaardag van onze zoon. Vanmorgen om 7 uur op bed met een groot cadeau. Later op de ochtend gevolgd door nog meer cadeau's van ons, kaartjes en telefoontjes en 's middags alweer bezoek.

Hij vond het alles bij elkaar een hele leuke dag (al lag hij om een uur of 4 plotseling even in zijn bed "ben zo moe!". Om vijf over 4 liep hij alweer te springen op de kamer waar een wat groter vriendje met de spelcomputer in de weer was.) En dat is de bedoeling van je verjaardag, toch?

Denk dat we morgen heeeeel rustig aan moeten gaan doen, om hem maandag nog enigszins fit op school te krijgen, maar dat zien we morgen dan wel weer. Het was een mooie dag!

En nu (19.30) gaan pappa en mamma ook lekker even uitpuffen op de bank. Gaap!

donderdag 22 februari 2007

Boos

Anderhalf is ze bijna, en ze weet wat ze wil. En als een ander kindje of mamma haar daarvan af probeert te houden gaat ze enorm gillen. Soms al bij voorbaat. Een cursus assertiviteit is aan haar nog niet besteed.

Vandaag had ik de gore moed om haar op de creche van haar houten keukentje los te maken om naar huis te gaan. Had voor de zekerheid nog een paar minuten gewacht, maar ook mijn geduld kent grenzen. Het resultaat: gillen, spartelen, worstelen om los te komen. En dus: heel goed vasthouden, niet op de pijn aan mijn trommelvliezen letten en heel rustig en vrolijk tegen haar praten, ondertussen goed opletten dat ze zich niet los weet te trappelen zodat ze op haar kop op de vloer belandt.

Met veel moeite heb ik het tegenstribbelende wicht in haar autostoel weten te proppen. De volle 5 minuten naar huis heeft ze zitten gillen.
Thuis uit de auto en op haar voetjes voor de deur gezet. Daar besloot ze erbij te gaan liggen, heeeel dramatisch, boos kijkend. Met de vuistjes tegen de grond. Mhmh.

Eenmaal binnen ging het al beter. Lekker alle knellende kleertjes uit, met een speeltje in de kinderstoel en een grote pot sperciebonen (lang leve de conserven) ernaast was de bui al snel weer voorbij en was ze weer het liefste meisje van de wereld. Met bijbehorende uitdrukking op haar gezichtje.

Heb voor de zekerheid maar wel gelijk de kans waargenomen om die te lange pony te knippen die in haar ogen hing. (Hoe zat dat ook weer met die Samson?!)
Het is niet helemaal recht, maar het koste niks, en het duurt weer weeeeken voor ze opnieuw geknipt hoeft te worden. Haha. (Sorry meisje, als je dit ooit leest en net als je moeder een trauma hebt gekregen van enthousiaste moeders en tantes zonder talent voor knippen.) Maar ze ziet er prachtig uit. Net een frans filmsterretje.

Afscheid

Tis een drukke week. Gisteren Janicks verjaardag voor kindjes, zaterdag voor familie. Maandag naar school en vandaag afscheid op het kinderdagverblijf. (En dan heb ik het nog niet over de verhuizing van opa en oma, opa's nieuwe heup in het ziekenhuis en alle stress en onzekerheden die daar bijkomen voor die mensen)

De traktaties waren goed gelukt (speelgoed-sleepbootje met een kistje snoep erachter), Janick wilde er ook wel een hebben. Het uitdelen ervan en alle aandacht voor het feestvarken vond hij minder geslaagd, hij werd er helemaal verlegen van!

Bij het ophalen heeft hij lekker met de ene juf geknuffeld, de ander kreeg alleen een hand. Toen ik thuis vertelde dat ik echt dacht dat die knuffeljuf het heel jammer vond dat hij nu niet meer kwam spelen was zijn laconieke antwoord: "Ja, maar het is wel weer leuk voor de juf op school dat ik daar kom spelen!". Heerlijk, zo'n eigendunk, toch? En hij heeft nog gelijk ook.

woensdag 21 februari 2007

Feestje!

Vandaag was het Janick's "kinderfeestje". Nouja, drie moeders met vier kindjes. Geen slingers, wel een klein taartje met een grote-cijfer- 4-kaars en een paar cadeautjes. Janick heeft de taart uitgekozen ("soesjestaart"), Roos heeft het grootste deel opgegeten.
Het was leuk. En spannend genoeg voor het feestvarken. En vermoeiend genoeg, want beide kindjes zijn om half zeven doodop gaan slapen.

dinsdag 20 februari 2007

Een goede start

Vandaag was de baby weer in het nieuws die na 22 weken zwangerschap geboren is. Op het journaal zag ik twee volwassen vingers, met daartussen twee miniscule voetjes, het formaat mensje dat je normaal alleen van echo's en mooie filmopnamen van binnen de baarmoeder kent. Bij de geboorte was haar volle lengte niet groter dan een balpen, haar moeder kon het gewicht van het lijfje op haar arm nauwelijks voelen als ze haar vast mocht houden.


Nee, dan mijn kinderen. De eerste 8 pond, de tweede 9. Ze hebben netjes hun tijd in mijn
buik uitgezeten, en daar blijkbaar genoeg voedingsstoffen gekregen. Ik heb ze keurig afgeleverd! Aan mij heeft het niet gelegen, haha. Na de geboorte ging bij allebei dat bovengemiddeld gewicht al snel naar beneden. Het babyvet wat de meeste kindjes hebben is bij hun ver te zoeken, broeken zonder knoopsgatelastiek vallen van hun kontjes af. En toch zitten ze stevig in elkaar. Ze rennen en springen en zitten vol energie. Janick heeft nooit tijd om te eten, en als hij dan eet zijn het een paar hapjes en duurt het een eeuwigheid voor die op zijn. Roos is dol op eten, ze propt alles snel naar binnen en begint te protesteren als iemand anders iets eet wat zij niet heeft. Ook dat maakt blijkbaar geen verschil, op Roosjes armpjes zit al net zo weinig vet als op die van Janick. Zal de aanleg wel zijn.


En net als elke moeder zie ik ze graag borden vol spinazie en aardappels eten, en havermout met stroop. Niet dat ik ze dikker wil (ze zijn prachtig, had ik maar weer van die
slanke ledematen!), maar ik wil wel dat ze gezond zijn en zich goed ontwikkelen. En dat doen ze.


Hopelijk dat kindje van 22 weken ook...

dinsdag 13 februari 2007

Pfffffffff (opluchting)

Nou, we hebben het gehad... En niks traantjes, niet bij hem, niet bij mij. Wel bij een paar andere kindjes die nog vrij vers waren. Janick bekeek ze eens goed en kroop bij mij op schoot en zoende me nog eens extra voor de zekerheid.

Na het kringgesprekje ("hoe oud ben jij?") mochten de kindjes gaan spelen, Janick stond te trappelen om mee te doen met al dat leuke nieuwe speelgoed, maar kreeg eerst nog wat instructies (HIER moet je plassen, DAAR je jas ophangen). Toen dat duidelijk was en ik nog wat papierwerk van de juf kreeg vloog meneer al weg om met een paar andere jongens in de "muziekhoek" te gaan spelen. Na een zoen en de belofte hem weer te komen halen was alles ok. Hij speelde weer fijn verder, en ik vond het wat genant om hard te gaan huilen en me aan hem vast te klampen (ik wil niet alleen blijven, weeeeeeeeh! (-;)

Om elf uur stond ik wel weer te trappelen om te gaan kijken, om tien voor twaalf lag ik achter de heg te gluren hoe het buiten spelen verliep, en om vijf over twaalf had ik een blije Janick mee naar huis die met de juf had geknuffeld... Huh? wie? Janick knuffelt met vreemden? De juffen op de creche zouden er jaloers van worden als ze dit horen! Maar wat een fijn gevoel. En de volgende keer wil hij weer. Een half dagje, dat wel. Net als nu. Want hij wil toch ook wel graag bij mamma thuis zijn.

maandag 12 februari 2007

Eerste schooldag (slik)


Morgen is het zover: Janick moet naar school! Maar kleine ventjes worden groot. Tis nog maar
net geleden dat hij hulpeloos op mijn uitgelubberde buik lag te gillen, pasgeboren en bibberend, een wit gezichtje onder het bloed.

Maar morgenochtend trekt hij helemaal zélf zijn zélf uit de kast gekozen kleren aan, smeert hij zélf zijn boterham (nouja, bijna) , veegt hij direct mijn kusjes weer van zijn wang af en gaat hij
voor het eerst naar de "grote" school. En hij ziet er niet echt naar uit, weet niet wat hij verwachten moet. Maar ik wel. Ik weet precies hoe het gaat. Mamma rijdt na een uurtje in de klas te hebben gehangen met traantjes in haar ogen weer terug naar huis met een leeg kinderzitje. Schijnt erbij te horen, de juffen hebben dat al zo vaak gezien!


vrijdag 9 februari 2007

Consultatiebureau ellende

Het consultatiebureau, daar kan menig moeder (en vader) wel over meepraten. Ik mocht gisteren voor het laatst met Jannick die bijna 4 is.

Hij slaagde met glans voor alle testjes, deed uit zichzelf al dingen waar ze dus niet meer naar hoefde te vragen (puzzeltje, springen). Hij liet zich zelfs wegen en meten. Broek en shirt uit ging hem te ver qua meewerken, dus dat hebben we maar laten zitten...

Maar... was het eerste jaar zijn schedelomvang steeds te klein, het twee jaar zijn gewicht te laag, nu is het probleem dat hij te klein is. En die schedel en dat gewicht, die zijn ondergemiddeld maar de groei zit er goed in, de lijnen lopen recht naast de voor het CB zo heilige middellijn.
De lengte echter was eerst bovengemiddeld, nu eronder en het jongentje zou niet ver genoeg gegroeid zijn. GRHAEGRDGGG??

En ik weet dat ik me er hoogstwaarschijnlijk niet druk om moet maken (ze hebben me al vaker met "problemen" als pukkeltjes en traanoogjes naar de huisarts gestuurd die daar erg om moest lachen en me direct weer naar huis stuurde) Maar toch. Ik speur het internet af naar oorzaken (brrr.... lees NOOIT medische sites of medische encyclopedien, als je nog geen hypochonder bent dan word je het wel) en ik prop het arme ventje de hele dag vol met boterhammen, fruit, stukjes worst en vitaminepillen tot hij er pijn in zijn buik van krijgt. Bah.

donderdag 8 februari 2007

Luisteren!

Herkennen jullie dat, dat je altijd een beetje verbaasd bent als je je kind opeens naar je blijkt te luisteren?

Janick is al een tijdje 's nachts aan het spoken. Is ie om haf vijf, zes uur wakker en begint met het licht aan (ook het licht op de gang en op de wc) lief maar nogal luidruchtig te spelen op zijn kamertje. Ik leg wel vaker uit dat hij zachter moet doen voor ons en zus, dat iedereen slaapt en dat hij dat ook moet doen, maar dat werkt niet echt.


Vanacht was het drie (3!) uur en ik had helemaaaal geen zin in weer een slapeloze nacht. Ben er naar toe gegaan en heb hem verteld dat hij in bed moest gaan liggen met zijn hoofd op het kussen en zijn ogen dicht. Hij heeft een klok met figuurtjes aan de muur (uit pappa's kerstpakket!) en heb hem verteld dat pas als de kleine wijzer op "Bob de bouwer" staat (eh.. de zeven..) dat hij dan wakker mag worden. En dat mamma tot die tijd weer naar bed gaat.

Het werd toen wonderbaarlijk stil en ik denk dat hij inderdaad weer in slaap is gevallen. Fijn! Omdat ik zelf toch niet echt slapen kon zat ik hier om zes uur ' s ochtends achter mijn pc-tje, een beetje "zachtjes" te tikken om niet iedereen wakker te maken. En ik hoorde niemand, ook geen spelende Janick.

Mijn mond viel open toen klokslag 7 uur Janick de kamer in kwam, om te melden dat de kleine wijzer op Bob de Bouwer staat. Wow!! Ik wilde deze slimme, brave jongen een kusje en compliment geven, maar hij sprak me zeer ernstig toe: pas als ik uitgespeeld ben, mamma. Ga nu maar weer op je stoel zitten!

zaterdag 3 februari 2007

PS

net als ik vorige post verstuur komt Janick binnen en we raken aan de praat.

Als jij zometeen 4 wordt moet je trakteren op de creche, wat vind je leuk om aan de kindjes te geven? NIKS, IK WIL NIET TRAKTEREN!!!!

Peuternukken

Pring! Buurmeisje van 3 met haar pappa aan de deur. Of Janick mee wil naar de speeltuin. Oei! Dat is spannend (en leuk!), zomaar alleen mee uit gevraagd worden. Janick denkt na en besluit NEE. Ik doe het niet, ik wil niet. Praten heeft geen zin meer, hij doet het niet. Teleurgesteld druipt het buurmeisje af.


Een uurtje later is Roos uit haar bed en we willen met de hele familie gaan fietsen. NEE, ik WIL niet fietsen. Ja maar je hoeft zelft niet te fietsen, je mag achterop zitten. Hm. Wil ik ook niet. Waar naar toe dan? Naar het nieuwe huis van oma. IK WIL NIET NAAR OMA. We gaan ook niet naar oma, maar naar het nieuwe en lege huis. WIL IK OOK NIET. Wat wil je dan? NIKS.


Een half uurtje later zit de hele familie op de fiets van de voorjaars(!)zon te genieten. Eerst maar even langs het restaurant in de wijk, even lunchen. Janick, wil je een tosti? NEE LUST IK NIET. Wil je dan een warme boterham met kaas? Dat was blijkbaar het toverwoord vandaag (honger?!) En vanaf dat moment ging alles beter. Het ene flesje appelsap dat we eigenlijk voor de vorm hadden besteld ging wonderbaarlijk snel op en we moesten er snel nog een bestellen. Ze zaten braaf aan tafel, aten hun tosti's, speelden lief met het aanwezige speelgoed en de andere loslopende kindjes. Super! Voorbeeldige kindjes.


En hoe heerlijk (sorry hoor!) om te zien hoe het schattige peutermeisje dat aan de tafel achter ons de hele tijd zo lief had zitten kleuren helemaal ontplofte toen ze van haar moeder haar jas aanmoest en de kleurtjes moest opruimen. NEEE, DAT WIL IK NIEHIET. Hihi. Ook heel herkenbaar hoe mamma stond te balen dat ze in een vol restaurant haar pedagogische kunsten moest gaan vertonen. Ken je dat, al die niet-ouders-van-jonge-kinderen die heel afkeurend naar jouw kind staan te kijken en verwachten dat jij iets doet waardoor ze weer braaf en meegaand worden?! Wij wel! Dus we hebben maar vriendelijk naar de ouders (en de kinderen) geknikt. We snappen het heel goed! Volgende keer zijn wij weer aan de beurt.

zondag 28 januari 2007

.. en ...

nog meer woordjes: klok, vis... Ze weet wat het geitje zegt, het koetje, het slangetje...


Alleen is ze nog niet zo goed op de trap. Voor het eerst in anderhalf jaar waren wij domme ouders vergeten om het traphek boven dicht te doen en - boemerdeboem - daar zat ze vijf treden van boven op haar kont (!) hard te huilen van de schrik.

Iieeeeeeeeeeek. Wat een schrik, mijn handen trillen er nog van. Maar gelukkig is het goed afgelopen.

vrijdag 26 januari 2007

Woordjes

Nou, pappa is weer thuis hoor. Ben blij dat ik niet echt een alleenstaande moeder ben, wat een drukte! En de kindjes waren ook weer blij hem te zien. Vertederend hoor.

Roosje heeft wel in de afgelopen week na haar ziekte opeens allemaal nieuwe woordjes geleerd. "Lui-lah" (uitspraak op zijn Haags zeg maar) wees ze me gisteren, op de commode naar de stapel met luiers. "Au-oo" voor een grote vrachtwagen, "aan" en "uit" bij haar spelletjes met het lichtknopje en met de telefoon aan haar oor loopt ze de hele morgen "halleuuu, halleuuu". Lachen.


Vooral toen er om half acht vanmorgen iemand belde met de vraag waarom ik hem in hemelsnaam zo vroeg probeerde te bellen...

woensdag 24 januari 2007

Alleenstaande moeder

Nou voor even dan. Jeroen is voor zijn werk een paar daagjes weg. Vermoeiend hoor: karten, steengrillen, ... hihi, je kent de reclame wel. En ik dan die uitzendkracht die de zaak in haar eentje runt. Pffff. Ik ben kapot! Maar het ging eigenlijk best goed. En pappa is wel vaker pas na of vlak voor kinderbedtijd thuis.

Het stress-uurtje voor etenstijd heb ik handig weten te omzeilen door niet te gaan koken maar gewoon lekker snel kant-en-klaar (maar toch redelijk gezond) voer te geven voordat de honger begon. Nog even lekker in bad om de etensresten weer uit hun haartjes te wassen en daarna zonder morren naar bed (moe!). We hebben nog wel even geprobeerd pappa te bellen, want ze vonden het wel wat stil zo zonder die man. Roosje was al snel tevreden toen ze pappa's voicemail hoorde. Ze gilde 'pappa!' en liep tevreden weg. Janick wilde wel even praten, en pakte de telefoon. Na een paar lieve zinnetjes vond hij het toch wel gek dat pappa zo weinig terug wist te zeggen. Hij vond het ("voor deze keer, omdat pappa er niet is!") niet erg dat ik niet alleen mijn mammaverhaaltje vertelde maar ook het pappaverhaaltje voor het slapen gaan en ging braaf liggen.


Na wat achterstallige strijk en opruim nog even alleen voor de tv en achter de pc gekropen, en dan zo lekker naar bed. Ik heb heel even overwogen om voor deze ene keer mijn lieve peuterzoon op de plek van zijn vader te laten slapen voor meer gezelligheid... maar nee. Ik hoor het vannacht vanzelf wel weer een keer als hij wakker wordt en een verhaaltje tegen zijn knuffel gaat liggen vertellen. En dan mag er best een muurtje tussenzitten. Er staat mij morgen weer een zware dag als alleenstaande en werkende moeder te wachten.