vrijdag 27 oktober 2006

Naar bed

Mammalien: "Vond je het een leuke dag vandaag lieverd?"
Janick (3 en een half): "Jaaaaa.... Maar wel jammer dat de dag altijd zo snel voorbij gaat!"

donderdag 26 oktober 2006

Hondjes



Wij zijn een echte "poezen"familie. Al is vorig jaar de laatste van onze twee katjes helaas "ingeslapen", zoonlief is nog steeds helemaal enthousiast over alles wat op een poes lijkt. Ik zelf ben ook direct vertederd als ik een poes over straat zie lopen (ehh.. ik heb het nu even niet over de viespukken die denken dat onze tuin een kattenbak is..) En ook Jeroen was erg aan onze poezevriendjes gehecht. Honden daarentegen, daar hebben we helemaal niks mee. Ik kan Midas Dekkers toch niet evenaren in zijn gescheld op deze beesten dus daar zal ik niet aan beginnen, maar ik onderschrijf zijn mening!

Maar nu onze Roos. We hebben ons even afgevraagd of het wel goed gaat met haar ontwikkeling: overal waar ze maar een hond ziet begint ze enthousiast "da da!!" te wijzen en hard te lachen. Vooral die vieze kleine stinkertjes met strikjes in, liefst in gezelschap van ouwe chagerijnige kerels vindt ze leuk. Voor mijn fatsoen reageer ik nog op haar kreten ("ojaaaa, wat leuk, een hondje!") maar meestal kijken de baasjes van die k-(*[censuur]*)-enlikkertjes niet eens op. Ik denk dat we maar snel weer langs het asiel moeten voor een rode uitgezakte jeweetwel kater, of een lief klein knuffelig lapjeskatje, dan komt het met Roosje vast ook wel weer goed.

dinsdag 17 oktober 2006

Wees kind met de kinderen

Ik heb van huis uit geleerd: wees kind met de kinderen. Je moet ze niet alleen verzorgen en opvoeden, maar vooral ook lekker met ze meedoen en een hoop lol maken. Gelukkig denkt Jeroen daar ook zo over. Ook al kijken de mensen op straat wel eens gek om als je mee huppelt over de hinkelbaan achter je peuter aan, overdreven hard om het woordje "poep" moet lachen en vrolijk meedoet met allerlei gekke spelletjes (op vakantie waren wij een drakenfamilie die vuur kon spuwen, vooral in het zwembad was dat een groot succes!)

Jeroen vertelt elke avond een verhaaltje aan Janick, en Janick verzint er zelf vrolijk de helft bij. De laatste tijd gaan de verhalen over de poesjes die bij ons in het park wonen. Ze maken de gekste avonturen mee, elke avond anders. Maar de namen zijn altijd dezelfde: van dikkiedik tot roodjepootje en van witjepitje tot reusjepeusje. Samen bedacht door vader en zoon. En natuurlijk is de grens tussen fictie en werkelijkheid moeilijk als je 3 bent. Overdag in de auto roep ik dan ook regelmatig "he! daar heb je roodjepootje" als ik een rooie kater over de weg zie schieten. Janick is dan helemaal in zijn element.

Op het kinderdagverblijf gaat Janick vrolijk door met zijn spel. "Maaaaauuuw" doet Janick op handen en voeten. "Ik ben roodjepootje!". Ik vind het machtig en probeer aan de leidster uit te leggen waar de naam vandaan komt (dat hij een poesje is zou ze zelf toch moeten snappen) waarbij ik vooral de eer aan Jeroen probeer te geven. Ik vind dat hij dat geweldig doet als vader, mooie verhalen verzinnen en zelf lekker gek meedoen. Maar de leidster haalt haar neus op en zucht "nou, raar hoor". Dat kinderen soms gek doen, dat leren ze wel weer af, maar die man zou beter moeten weten... hoor je haar denken.

Ze zal best goed luiers kunnen verschonen en brood kunnen smeren, maar een hoog cijfer voor fantasie en inlevingsvermogen heeft ze nooit gehaald. En ik begrijp opeens waarom Janick niet altijd graag naar het kinderdagverblijf gaat. Gelukkig zijn niet alle leidsters zo!

zaterdag 14 oktober 2006

Mijlpaal nummer zoveel: Roosje loopt!

Ze oefent al een tijdje, een stapje of vier, vijf en dan snel weer zitten. Van pappa naar mamma, van de bank naar de kast. Maar nu, 13 maanden na de oerknal waarmee ze haar leventje buiten mijn baarmoeder begon, loopt ze écht. Sinds een dag of twee is het één en al lopen wat de klok slaat. Ze staat op, trekt een heel blij gezichtje en waggeltje vrolijk de kamer rond. Zelfs voor een bocht halverwege als ze opeens iets interessants tegenkomt draait ze haar handjes niet meer om. Prachtig om te zien!

En loopt ze niet zelf, dan wil ze bij me. Ze komt naar me, klimt omhoog en pakt stevig mijn nek vast met die kleine grijphandjes. Als een klein chimpanseetje klemt ze zich tegen me aan. Gisteren kreeg ik zelfs een soort kusje. Ik weet niet of de chimps dat ook kunnen, maar dat voortdurend mamma (mum-mamma) en pappa roepen, dat doen ze zeker weten niet!

woensdag 11 oktober 2006

Moedermobiel

Woensdag oppasdag. Fijn! Maar vandaag ben ik aan huis gebonden. Jeroen werkt, mijn auto staat bij de garage met de bugaboo in de achterklep(!) en met een meisje dat niet gedragen kan worden en zelf maar ene paar stapjes doet zal ik niet ver komen.
Lekker rustig aan dus maar. In pyjama aan het ontbijt, even met zijn drietjes spelen, fruithap en Roosje gaat alweer naar bed. Terwijl Janick naar de dvd van Pooh's Lollifanten kijkt kan ik zomaar overdag onder de douche en mijn haar wassen en fohnen. Wat een luxe!

Na het eerste slaapje van Roos dan toch maar even op stap, op verzoek van de oudste. Ik heb niet voor niets een moedermobiel in de schuur staan! Maar, uh, hij is wel speciaal gekocht om met twee kinderen op te kunnen fietsen, maar dat heb ik eigenlijk nog niet eerder geprobeerd... Oei, zou ik het durven? Welk kind moet er eerst op en kiept de fiets dan niet om als nummer twee erop getild wordt? En kan ik dan nog wel recht fietsen met al dat gewicht? Het blijkt allemaal erg mee te vallen en we zijn wel twee en een half uur onderweg. Een speeltuintje, een kaasstengel, een softijsje en nog een speeltuintje later komen we weer thuis aan en kan Roos voor de tweede keer in bed. Janick en ik gaan samen in de tuin aan het werk. Janick graaft de kuilen voor mijn nieuwe Amerikaanse sering en samen zetten we hem erin en geven nog een gietertje water. "Dank je wel Janick, voor het lekkere water!" zegt het plantje met Janicks lieve stemmetje. We zitten nog even in het zonnetje te na te genieten en dan is het alweer tijd om Roos uit bed te gaan halen.