woensdag 31 mei 2006

Logeren

Janick is dol op opa en oma en vindt het schitterend om daar te spelen. Vooral oma is ook helemaal gek, rent als het een beetje weer is van speeltuin naar speelgoedwinkel, doet thuis allemaal leuke spelletjes als het regent en is voortdurend bezig om het haar kleinkinderen naar de zin te maken. Janick was dan ook blij dat hij gisteren helemaal alleen, zonder mamma en Roos, een dagje bij opa en oma mocht zijn. En om het feest compleet te maken mocht hij zelfs blijven slapen. Ook dat is altijd bal, hij slaapt wel wat later dan thuis, maar vindt alles even mooi. Van het plassen in de speciaal daarvoor neergezette bloempot (de wc is een eind lopen en er zijn geen traphekjes) tot de speciale verhaaltjes die oma vertelt.

Tot mijn verbazing ging om even na acht uur de telefoon. Janick wilde naar huis! Hij was helemaal verdrietig geworden, en wilde bij mamma zijn. In zijn eigen huisje, eigen bedje en bij zijn eigen mamma. Arme knul. Beetje zielig vond ik hem wel, maar voelde me aan de andere kant ook wel weer zeer vereerd en ben hem gelijk gaan halen.
Wel jammer dat ik nu het uitslapen vanmorgen nu aan mijn neus voorbij heb zien gaan!

maandag 29 mei 2006

3-d baby met sterallures

Roosje kan al een tijdje aan de rand van de tafel blijven hangen als je haar daar neerzet. Zover niets nieuws. Maar oma heeft vandaag de primeur gehad van een volgend mijlpaaltje in de ontwikkeling: ze heeft nu ook door hoe ze zichzelf kan optrekken. In de box, in bed... trekken aan de spijltjes en hopla, daar sta je. Ze glundert en glimt van trots, lacht breeduit als filmdiva met een oscar. Of toch meer een topsporter met een olympische medaille?

En niet alleen het optrekken gaat goed, ze weet ook steeds beter vooruit te komen (ehh... zolang de vloeren niet te glad zijn!). Ze trekt met haar handjes, drukt met haar voetjes, teigert en draait en rolt. En soms staat ze zelfs op handen en voeten met haar buik ver boven de grond. Nog even en ons kleine babietje is een echte 3-d dreumes aan het worden! Ik berg voor de zekerheid de allerkleinste legoblokjes van Janick maar vast op op zijn eigen kamertje.

donderdag 25 mei 2006

Knuffel knuffel


Vinden jullie het ook zo fijn, knuffelen met je bloedjes? Met een dochter van 8 maanden kun je natuurlijk geweldig knuffelen. De hele dag door. Het begon vanmorgen onder de douche, bloot tegen bloot en goed stevig vasthouden (best lastig met al die zeep ertussen!). Daarna de fles, even later na het slaapje weer spelen, voor het volgende slaapje even in slaap wiegen etc etc. Het knuffen verveelt haar nooit.

Ik weet nog dat Janick voor het eerst echt zijn armpjes zelf om mijn nek sloeg en zich tegen me aanklemde. Heerlijk! Nu als echte grote jongen van bijna drie-en-een-half jaartje is dat anders. Het is een echte lieverd, en hij komt vaak gezellig tegen me aan zitten, begint me spontaan te kussen of wil gewoon even lekker om mijn nek hangen. Maar alleen op de momenten dat hij wil! Vraag ik om een zoen dat is het soms keihard "nee". En mag het wel, dan veegt hij daarna snel zijn wang weer af... Gelukkig dat hij af en toe nog eens naar droomt of gewoon lekker op zijn knie valt. Dan kan mamma niet hard genoeg knuffelen en niet genoeg kusjes geven!

zondag 14 mei 2006

Moederdag

Wat een heerlijke dag. Het was heerlijk weer, niet te warm, zeker niet te koud, lekker zonnetje. En of het nu aan moederdag lag of niet, maar de kindjes waren zooo braaf en zooo lief! Janick kan al een hele tijd lief alleen spelen. Ik mocht op mijn bedje in de zon liggen, en hij heeft de hele tuin geverfd (met een kwast en een emmertje water) en in de zandbak gespeeld, en kwam me af en toe spontaan een zoen of een knuffel geven. Tussendoor kletst hij honderduit over vanalles en nog wat (de buren klepperen met hun oren over zoveel peuterfantasie) en ik heb niks gemerkt van de peuterpuberteit.
Roos zat op haar kontje in de box en was liedjes aan het zingen. Ze begroet ons tegenwoordig met een enorme smile en trekt een pruillip als we weer weglopen. Het is een heerlijk knuffelmeisje. En Jeroen, Jeroen heeft de schuur opgeruimd en allerlei andere klusjes gedaan en is natuurlijk ook een geweldige vent. Mmm. Heerlijk zo'n dag. De enige die op deze moederdag aan een cadeau voor mij mammalien heeft gedacht was de juf van de creche (!) maar ik heb dit duizendmaal liever dan wat voor cadeau's ook. Wat een fantastische familie.

Sorry als dit een beetje te gelukzalig klinkt, maar ik meen het echt. Volgende keer doe ik wel weer mijn best iets te verzinnen om lekker over te kunnen zeiken...

woensdag 10 mei 2006

Overdwars en op haar kop

Roos kan al een tijdje rollen. Van rug naar buik, en tegenwoordig ook meestal weer terug. Nou is dat leuk overdag als pappa en mamma erbij zijn, maar 's nachts in je bed?! Daar worden we al jaren voor gewaarschuwd: wiegendood! Bovendien vond onze dochter het zelf ook nooit zo leuk. Na een paar minuutjes buik begon ze keihard te brullen.

Dus... wij hadden de truc met de handdoeken maar weer eens uit de kast gehaald. Onder het hoeslaken twee opgerolde badlakens als een zacht randje naast haar lijfje, zodat ze niet zo makkelijk kan draaien. Dat werkte een week of wat perfect. Maar nu is ze niet meer door een handdoekje te stoppen. Op de een of andere manier weet ze altijd zo te friemelen in haar bedje dat ze tegen 2 uur in de ochtend ondersteboven, achterstevoren, op haar buik, met haar hoofd tussen beer en matras in geklemd en met haar benen door de spijlen ligt. Blijkbaar ligt het niet eens rot, want van het huilen word ik niet wakker. Mijn moederinstinct wint het van mijn slaap, en zo'n keer of vier per nacht spring ik mijn bed uit om te controleren waar ze is gebleven in dat ledikantje en of ze nog slaapt. Niet best voor de nachtrust. Ook niet voor de hare trouwens, want op het moment dat ik haar uit haar benarde positie bevrijd wordt ze wakker en begint ze te gillen. Snel weg dus maar weer, naar mijn eigen bed waar Jeroen zich ligt af te vragen waar al die herrie nou vandaan komt. Gelukkig is het een minuut later weer stil en kunnen we allemaal weer lekker rustig verder slapen.




zondag 7 mei 2006

Kapper

Veel moeders en vaders van kleine peuters zullen het herkennen: elke keer is het weer een drama als zoon- of dochterlief naar de kapper moet. Dat is niet leuk voor de kapper, niet leuk voor pappa of mamma, en al helemaal niet voor het kind in kwestie zelf! Je zal daar maar zitten, rare cape om je lijf, wordt je eerst door een vreemde vrouw aangesproken, begint ze je haar nat te spuiten, en -- oooo nee! --- pakt ze je haartjes en begint er aan te trekken en te knippen! Dat is eng!

Onze zoon Janick is al vanaf zijn geboorte gezegend met een enorme bos haar. Het eerste jaar hebben we er zelf in zitten happen, maar toen bleek dat wij zelf niet echt knip-talentjes zijn hebben we het toch maar aan de professional overgelaten. En dat viel niet altijd in goede aarde. Vorig jaar nog, Janick en pappa gingen blij op pad, maar kwamen allebei met rode verhitte hoofden en helemaal uitgeput van de spanning terug. Janick met een kort koppie, maar schor van het gillen. Het hele winkelcentrum heeft het gehoord! Daarna hebben we een wapenstilstand gesloten. Niet meer naar de kapper tot hij wat groter zou zijn en beter zou snappen dat het eigenlijk helemaal zo eng niet is....

Afgelopen zaterdag was het weer zover. Het lange haar irriteerde hem inmiddels behoorlijk in ogen en nek met de plotselingen zomerse temperaturen. En met daarbij nog mooie nieuwe viltstiften in het vooruitzicht stemde hij toe in een kappersbezoekje. Hij ging hij braaf mee en bleef keurig stil zitten, al keek hij af en toe wat angstig. Knap hoor, voor zo'n pukkie. Maar nu ziet hij er weer harstikke goed uit, iedereen geeft hem complimentjes en de kriebel in zijn nek is weg. Ik denk dat hij volgende keer echt helemaal over de kappersangst heen is.

vrijdag 5 mei 2006

Zomer


Het is weer zomer in Nederland en we zijn vandaag lekker allemaal vrij. Samen met een vriendin met haar twee kindjes naar de speeltuin, daar wat gepeeld en zitten "picknicken" op het gras. Na een uurtje toch maar naar het restaurantje ernaast om lekker wat te lunchen. Heerlijke luxe bollen met tonijnsalalde en kipfilet voor de volwassenen, voor de twee jongentjes van 3 een tosti en de baby's mochten in de kinderwagens slapen. De kindertjes van mijn vriendin deden dat allemaal keurig. Helaas heeft Janick al maanden geleden besloten dat hij niks meer wil eten ("lust ik niet") dus die heeft 1 hap van zijn tosti genomen. En zus Roos was wel moe maar het enige dat ze in de kinderwagen deed was brullen alsof haar een groot onrecht werd aangedaan.... Gelukkig was het niet druk in het restaurant en werd ze door de vrouw van de bediening ("mijn kinderen zijn alweer zo groot!") lekker opgepakt en in slaap gesust terwijl wij onze broodjes konden eten.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...