zaterdag 25 maart 2006

Jaloers

Janick is een klein beetje jaloers. Mamma is namelijk zijn allerbeste vriendje. Mamma krijgt kusjes en wordt omhelst. Ik mag zelfs mee als hij moet plassen op de wc. Hoe leuk pappa 's avonds ook torens bouwt en verhaaltjes vertelt, overdag moet pappa moet naar boven, of naar zijn werk. Mamma moet voor hem zorgen! Als mamma per ongeluk Roos een keer een fruithapje geeft komt Janick heel gezellig meehelpen. Hij draagt doekjes aan, helpt het lepeltje in haar mond schuiven, geeft zowel mamma als Roos kusjes....alles om maar ook de aandacht te krijgen en lief gevonden te worden.

Hij doet zo zijn best, hij luistert goed en begrijpt echt wel een beetje dat mamma ook wel eens iets anders moet doen dan met hem spelen. Dat Roos ook aandacht nodig heeft en dat ook dit kindje bij ons gezinnetje hoort en dat we haar lief vinden. Maar het is, net als voor al die andere kleine mensjes toch best lastig te begrijpen. Mamma was er toch alleen voor mij, zie je hem denken. Ze vindt me blijkbaar nog wel lief, maar heeft zooo weinig tijd voor me. Ze gaat vaak een dag lang werken en ik moet het dan maar zonder haar zien te redden bij een oppas. Ze praat ook heel lief tegen die babyzus. En (toppunt!) ze kijkt nauwelijks naar mij om als ze 's ochtends vroeg met pappa in bed ligt en hij zomaar aan haar zit. Mijn mamma!

Ooit zal hij het wel snappen. Dat je van meer kindjes tegelijk kan houden, en ook nog van pappa's. En dat dat nooit overgaat, ook al komen er nog honderd anderen bij.

En anders neem ik gewoon wraak. Als hij met zijn eerste echte vriendinnetje thuiskomt en heel gewaagd een klein beetje aan haar borstjes gaat zitten friemelen op zijn slaapkamertje. Dan storm ik onder veel lawaai zijn kamer binnen, gooi een brandweerauto op zijn bed en ga aan zijn been trekken. Jani-hiek! Je moet met me speee-len. Je bent toch mijn vriendje?!








dinsdag 21 maart 2006

Een half jaar verder

Roos is alweer een half jaar. En wat is het weer ongelofelijk snel gegaan! Ik zie mezelf nog met een meer dan volle buik op de bank liggen puffen, die laatste paar weken van mijn zwangerschap. Zo traag als het leven die laatste maand ging, zo snel zijn de weken en maanden erna voorbij gegaan. Soms lijkt het alsof ik na de bevalling even in slaap ben gesukkeld en ik plotseling weer wakker ben geschrokken om te zien dat dat pasgeboren wezentje ineens een vrolijke dikke baby is geworden. Een baby die de broodkorsten uit mijn handen graait om enthousiast op te gaan bijten met haar eerste tandjes. En een baby die blij haar armpjes naar me uitsteekt en een poging doet om "mamma" te zeggen.

Tenminste, dat wil ik graag geloven. Het klinkt als ai-ai, maar wel precies op het moment dat ze mij in de gaten krijgt als ik haar bij de oppas ophaal terwijl een enorme lach haar gezichtje nog liever maakt. Lieve Roos, je wordt zo mogelijk elke dag weer leuker en liever. Maar groei alsjeblieft niet zo hard, ik wil vollop van je genieten
.

vrijdag 17 maart 2006

Telefoongesprek

Ik heb vandaag een goed gesprek gehad. Door de telefoon, met Janick, de allerliefste jongen van 3 jaartjes.

Natuurlijk probeerden we het al langer. Als ik of Jeroen met oma belden mocht hij ook altijd wat zeggen en vooral luisteren. Meestal vond hij het maar raar, dat oma's stem ineens vroeg of hij weer eens bij haar kwam terwijl er geen oma te zien was. Als we geluk hadden knikte hij dan tegen de telefoon, of riep hij "ja". Soms riep hij wel een zin bij het weglopen naar zijn speelgoed. Maar nu heeft hij de smaak te pakken. Ik belde vanaf mijn werk naar Jeroen en kreeg natuurlijk ook Janick even aan de lijn. Niet alleen gaf hij antwoord op mijn vragen maar hij begon ook uit zichzelf een heel verhaal te vertellen over wat hij aan het doen was. En dat pappa niet begreep welk spelletje hij op de computer wilde spelen! Het was heel gezellig.

En toen ik 's avonds thuiskwam werd ik liefdevol omarmd ("he, mamma, ik vind jou lief!") en hebben we het er nog eens over gehad. Wij hebben vanmorgen gepraat aan de telefoon he? Ja, leuk!

woensdag 8 maart 2006

De Exorcist

Roos maakt de laatste tijd wel hele rare geluiden. Het lieve gekir heeft ze omgeruild voor een soort grunten en grommen. Ergens uit de diepte van haar kleine borstkasje komt het "waahggrrrrrr" en "uuuuuuuuurggggggggg". Iedereen die wel eens naar horrorfilms heeft gekeken en vooral heeft geluisterd weet wat ik bedoel.

Janick is meer van de visuele effecten. Gisteren zat ik in bad. Even ontsnapt aan de drukte, lekker ontspannen. Totdat Janick me in de gaten kreeg: "Ik wil erbij alsjeblieft zo graag!". Zo'n smeekbede kon ik natuurlijk niet weigeren. Net zo min als de vraag om zijn mooie nieuwe pot met bodypaint. Rood van kleur en speciaal voor in bad. Zichzelf bodypainten ging hem eerst wat ver, maar toen hij leuk op mamma had geëxperimenteerd volgde al snel de badkraan, de tegels, de voegen en ten slotte dan ook maar zijn eigen bastje. De pot verf (zeep) was inmiddels helemaal in het bad verdwenen. In de kamer ernaast was intussen Roos wakker geworden en met haar nieuwe stemoefeningen begonnen.

Helaas had Jeroen de filmcamera niet bij de hand. Maar stel je even voor: een groot en een klein bloot besmeurd lijfje in een compleet roodgekleurde badkamer en op de achtergrond een oorverdovend "bwaaaaaaaaaaaaaaah" en "awoeeeeeeeeghhhh". We hadden er een Oscar mee kunnen verdienen!

zaterdag 4 maart 2006

Verjaardagsstress

Afgelopen weekend was het zover, Janick was jarig! Drie jaar is een hele leeftijd, en we hadden gedacht dat hij het wel heel spannend zou gaan vinden. Na wekenlange voorbereidingen, taart uitzoeken, lekker maken met verhalen over veel en grote cadeaus was het dan eindelijk zover. Het begon al goed: toen pappa en mamma voor hem wilden gaan zingen 's ochtends was het "doe maar niet!". En "ik ben niet jarig!". Het cadeau wilde hij gelukkig wel uitpakken. Het was een V-tech spelcomputer geworden, waar hij in de winkel al verlekkerd naar had staan staren. Beetje moeilijk nog voor drie jaar en zonder enige joystick of muiservaring, maar wel bijzonder aantrekkelijk. Hij komt steeds weer terug naar het apparaat om er toch weer even mee te spelen. Oefenen maar! Nu, een week later, heeft Nemo denk ik een hoop eelt op zijn neus, maar hij zwemt al steeds beter!

Toen zaterdag de slingers werden opgehangen en de eerste gasten en gastjes aankwamen was Janick dan toch eindelijk in feeststemming. Er werd volop gerend, uitgepakt en koek gegeten (de taart mocht ' s middags pas, oma zou hem meenemen). Helaas toen dan eindelijk opa en oma met de taart kwamen en er nog een heleboel meer familievisite op de stoep stond lag het feestvarken met zijn ogen dicht op de bank te knerpen dat hij niet meer wilde. Cadeaus? Taart? Kaarsjes uitblazen? Er kwam een hartverscheurend "NEE" onder de deken vandaan, en we hebben hem maar laten liggen. De rest van de middag heeft het bezoek het met ons, de ouders, en baby Roosje moeten doen. Ook gezellig, maar niet waar ze voor kwamen. Tegen het einde van de middag hebben een paar behulpzame nichtjes Janick geholpen met het uitpakken van wat cadeaus. Toen kwam hij weer wat bij en heeft hij uiteindelijk toch nog een leuke namiddag gehad.

De dag erop sprak hij een oom van hem die niet op het feest kon komen. "Heb je een cadeautje van mij gehad?" "Nee, jij was er niet". Dus dat had hij wel in de gaten gehad! "Wil je nog een cadeautje van mij?" "Nuh, dat hoeft niet hoor!". Janick is het zat. Hij ligt inmiddels de hele week alweer 's middags bij te slapen hoewel hij dat al maaaanden niet meer deed. Volgend jaar wordt hij vier. Dan zijn we allemaal een jaartje ouder en hopelijk wijzer en doen we het hopelijk zonder al deze verjaardagsstress!

donderdag 2 maart 2006

Carnaval

Al weken is het aangekondigd op het kinderdagverblijf, het wordt carnaval! Nou zijn wij thuis allemaal niet van die carnavalsvierders, dus heel enthousiast werd het idee door ons niet ontvangen. Maar vooruit, pappa had een mooi cowboypak op de kop weten te tikken voor Janick. En het is 2 maten te groot, dus ook de komende jaren zitten wij goed.

Op de dag zelf is het zoals altijd hectisch. Een kindje moet naar oma, de andere naar het kinderdagverblijf en wij allebei naar het werk. Jannick vindt het maar raar en weigert om zijn pak aan te trekken. Hoog springen, laag springen, het werkt allemaal niet. Jannick zegt NEE en daar blijft het bij. Ik laad hem in de auto, het cowboypak in een plastic tasje en op naar de crèche. Eenmaal daar in de gang tref ik tot mijn grote opluchting nog twee verhitte vaders en een ongeduldige moeder met tegenstribbelend kroost. Blijkbaar is mijn ventje niet de enige die zich voor lul voelt lopen in een raar pak zo op een doordeweekse februaridag. Hij weet niet eens wat een cowboy is!

Maar dan gebeurt het: de deur naar de hal gaat even open, en de peutertjes zien een grote versierde speelhal waar al een paar piraten, een heleboel prinsessen, een Bob de Bouwer en een schattig klein poemaatje aan het springen zijn. Dat willen ze ook! Binnen no-time gaan de verkleedpakjes nu aan en ze rennen naar binnen. Janick heb ik niet meer terug gezien, hij had zelfs geen tijd om me uit te zwaaien. 's Middags bij het ophalen had hij zijn pak nog steeds aan. Hij weet nog steeds niet wat een cowboy nou precies is, maar had wel een hele leuke dag gehad.

Hoe kom je de donkere dagen voor kerst door?

De donkere dagen voor kerst zijn weer aangebroken, ik ben van de leg. Om zes uur, soms half zes klaarwakker en vol met plannen. Helaas slaap...