zondag 31 december 2006

Zeg het eens wat harder

Janick houdt niet van dokters. Ook niet van kappers trouwens, of van de juf op het consultatiebureau die zijn lengte wil meten. Blijf van mijn lijf, lijkt hij te zeggen. Niet meten, niet onderzoeken en zeker niets veranderen aan dat perfecte lichaampje. Wij mogen hem zoenen, kietelen en binnenstebuiten knuffelen, maar gel in zijn haar is verboden. En als hij echt naar de kapper moet, dan ben ik weken van te voren op hem aan het inpraten voor hij toestemt om mee te werken.

Omdat Janick de hele week al "zeg het eens wat harder" roept heb ik een afspraak bij de huisarts gemaakt. Dit keer geen tijd om hem te overtuigen uit vrije wil mee te gaan, dus besluit ik tot de verassingsaanval. Ik neem hem mee, ontwijk zijn vragen en hoop dat het voorbij is voor hij in de gaten heeft wat er aan de hand is.

Omdat hij er nooit komt valt het hem in de wachtkamer nog niet op. In de spreekkamer zelf begint hij pas lont te ruiken als ik onze huisarts vraag even in zijn oren te kijken. Oei! Een verschrikte blik, en hij stormt naar de deur. "Mamma! Zullen we weer door die blauwe deur daar, bij die stoelen spelen?! "

En toen ging de hele trucendoos ging open. Zowel van Janick: smeken, gillen, praten als brugman, oren dichthouden, onder het bureau kruipen - en van ons: eerst even bij mamma's oren voordoen, ook wij praten als brugman, onder het bureau uittrekken en hoofdje vasthouden... Resultaat van het verhaal, een gestresste peuter met traantjes, een (1!) goed gezond peuteroor gezien en een heel vies dichtgeslibt oor bij mamma. (He! Dat was niet de bedoeling!) En een compliment voor mijn "droppie" die al zijn vindingrijkheid en prachtige volzinnen in de strijd had gegooid om maar niet aan de orenkijk te hoeven geloven.

Eenmaal buiten is Janick al snel weer kalm en blij. Hij zwaait nog even naar de dokter en in de auto op weg naar huis vertrouwt hij me toe "Het is toch niet gelukt, ze heeft er niks van gezien!".

dinsdag 26 december 2006

Mamma is hip


Vandaag maar eens mijn nieuwe trui met grote wijde col aangetrokken.

Zegt Janick: "mamma, heb jij je capuchon van voren zitten?"

zondag 24 december 2006

Kersttradities

Nee, ik doe er niet aan mee. Het zoveelste stuk over Kerst. Het beste is om net te doen alsof het geen kerst is, dan hoef je je ook niet zo te ergeren, dacht ik gisteren. Ik doe geen SkyRadio aan, geen kerst-tv. Dat gezeik, twee dagen zogenaamd vrede op aarde, veel commercie, irritante kerstmannen... lees ook eens Carry's blog over haar kerstgevoel: hoe mensen meer geld uitgeven dan ooit aan kerst en de kinderopvangtehuizen voller dan ooit zitten.

Vanmorgen in bed toch een leuke column liggen bedenken, over mijn kerstgevoelens door de jaren heen. In mijn ouderlijk huis, bij schoonfamilies, mijn eigen huisjes.. Bah, wat een hekel heb ik aan dat verplichte gedoe.

Maar eenmaal hier achter de pc gezeten vliegt de deur open en staat daar een helemaal zelf aangeklede Janick voor mijn neus. Een zwartepietenbroek, een zwartepieten shirt en natuurlijk vooral de zwartepieten pet met veer. En hij is supertrots. En al probeer ik het al jaren, ik ben nog niet helemaal los van tradities en probeer hem uit te leggen dat we zo naar oma gaan, dat het KERST is, een groot feest waar je je allermooiste kleren voor aan moet trekken. Waarop zijn reactie is: "Maar dit is toch een mooi pak?" En gelijk heeft ie. Hoera voor mijn zoon.

Als je vandaag bij de levende kerststal een keurige kerstoma tegenkomt met een klein meisje en hele witte zwarte piet, dan weet je hoe het komt.

Krijg de...


Zo zag mijn mooie meisje er laatst uit, vol met waterpokken. Gelukkig zijn ze nu bijna allemaal weer weg!

woensdag 20 december 2006

opzitten en pootjes geven

Vandaag een goede daad verricht. Bezoekje gebracht aan een, eh, al wat ouder stel dat een nieuwe dvd-recorder had gekocht maar niet meer begrepen hoe dat ding aan de praat te krijgen.

Nou is mijn vent daar wel handig in, maar hij vond wel dat ik me moest (het is mijn familie) en dus de kindjes ook. Bij binnenkomst in de tot op de puntjes verzorgde bejaardenflat moesten Janick en ik even slikken. Ik zag mezelf de rest van de middag in de weer om de kids in bedwang te houden met twee meegenomen Bob de Bouwer boekjes. Janick durfde zijn jas niet uit omdat er een gekke mevrouw met knot steeds tegen hem begon te praten. Roos had er meer zin in en begon direct door de kamer te waggelen en met haar vinger naar de dure beeldjes te wijzen die griezelig dicht op de rand van de vensterbank stonden.

De eerste theeronde met doosjes rozijntjes voor de kids ging prima. Janick kwam los, zijn jas mocht uit en hij ging gezellig kletsen. Ik hield mijn hart vast voor rare uitspraken (voorbeelden te over!) maar dat is me gelukkig bespaard gebleven. Ook Roos luisterde goed naar mijn "nee" en liet alle bloemetjes in de vaas op de grond(!) staan.

De tweede theeronde was het al minder. De prentenboekjes die ik had meegenomen waren uit, en Janick was nu echt los, liep te rennen tussen de gepoetste kastjes en probeerde zuslief te vangen met zijn sjaal als lasso (die daar natuurlijk ontzettend om moest lachen tot ze omviel).
Ik begon al redelijk oververhit te raken van het opletten, waarschuwen, verbieden en tegelijk charmant en aardig gezelschap te blijven. En net toen ik Roos bij haar kladden had omdat ze het tafelkleed plus kopjes van tafel probeerde te trekken knalde Janick in een iets te krappe bocht tegen de houten rand van een bejaardenfauteuiltje aan.
Huilen, tand door de lip, bloed op het roomwitte tapijt.. En doos als ik ben was het enige dat ik deed mijn hand tussen zijn lip en het tapijt houden! Ouwe oom en pappa Jeroen waren iets slimmer en kwamen met een nat doekje aan voor het zere lipje (en daarna voor de vloer). Pfff.

Toen de dvdrecorder eindelijk was ingesteld en de laatste instructies werden gegeven was Janick weer zover van de schrik bekomen dat hij kon praten. "Pappa, Roos is het zat, we moeten naar huis". Haha. Leuk de schuld op zus afgeschoven, hijzelf zat er minstens zo erg doorheen. En al hebben ze geen pootjes gegeven en ging het opzitten ook maar een tijdje goed, ze hebben heel erg hun best gedaan voor twee kleine pukkies in een kind-onvriendelijk huis. Hoe lief de bewoners ook zijn, het is best een opgaaf om twee uur "braaf" te zijn als je zo klein bent. Zeker als "braaf" in dat huis iets heel anders betekent dan braaf zijn thuis.

In de auto was het huilen en zeuren trouwens direct over. Binnen 5 minuten lagen ze allebei als roosjes te slapen. Ik trouwens ook.

donderdag 14 december 2006

Waterpokkenmeid

Eigenlijk was het mijn derde cursusdag vandaag. Ware het niet dat ik aan het einde van dag twee toch echt door alle stof en opgaven heen was. ("Ik heb nog nooit iemand gehad die het zo snel door heeft" wist de cursusjuf me te vertellen. Helaas, geld terug, nee dat was er niet bij. )
Het leek er dus even op dat ik een onverwacht dagje voor mezelf zou hebben, want de kindjes zouden naar de crèche.

Zouden. Gistermiddag zag ik ineens een bultje in Roos haar nekje. Een soort blaar, gevuld met vocht. En toen viel het kwartje: waterpokken! Zij in ieder geval niet naar de crèche dus, want het is zeer besmettelijk. En ziek of niet, kindjes met van die natte bultjes willen ze absoluut niet hebben. Grappig. Als ze nou alle kinderen weren twee weken voordat ze die bultjes krijgen, dan zaten wij nou ook niet met zo'n waterpokkenmeid.

Maar vooruit. Het is ook wel gezellig, mijn meissie thuis. En omdat ook Jeroen plots vrij bleek te hebben zaten we zomaar op een doordeweekse dag met ons drietjes thuis. Zonder peuter(puber) erbij zagen we ineens onze kans schoon: lekker lunchen in een restaurantje! Roos vond het machtig. Ze heeft een enorm stuk appeltaart met slagroom op (de ciabatta met zalm en salade met walnoot zijn wat hoog gegrepen voor als je 15 maanden bent) en ondanks haar gemazelde en vooral gepokte gezichtje was ze de attractie van het restaurant. De halve clièntele en hele bediening heeft haar geprezen om haar schoonheid, lieftalligheid en het feit dat ze zo braaf bleef spelen zonder ons en anderen lastig te vallen.

vrijdag 8 december 2006

Kunstenaar

Janick kan tekenen, merkte pappa vandaag vol trots op. En inderdaad, het in het wilde weg krassen van vroeger is van de ene dag op de ander veranderd in minitieus trekken van rondjes en lijnen. Hij bedenkt van te voren wat het moet worden en doet erg zijn best ook iets te maken wat er op lijkt. En gelukkig vertelt hij ook wat hij gaat maken zodat wij geen domme opmerkingen maken over vliegtuigen die later poezen blijken te zijn.

Vandaag moest het een poes worden. De grote ovaal kreeg "pootjes" en de "poes" werd trots getoond. Maar alleen een poes, dat is saai. Dus vooraan de poes verschenen kattenbrokjes, achteraan de poes een bergje poep. Poep! Haha. Niets leukers dan poep. En onder luid gechiechel werd ook maar weer eens het "Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn poepje" aangeheven.

donderdag 7 december 2006

Na-pret

Kan iemand Janick even uitleggen dat het weer over is? Sint is weg, naar Spanje en komt pas volgend jaar weer terug. Nu moet iedereen aan kerst gaan denken. (Bah! wat heb ik daar een hekel aan, maar dat later.)

Het duurde even voor Janick er de lol van inzag, maar sinds hij Sint en Piet in het echt heeft gezien en er dinsdag ook nog een heuse "pakjesmiddag" is geweest is hij helemaal dol. Vooral van zwarte piet. Hij draagt zijn pet met veer dag en nacht, zingt 's avonds in bed Sinterklaasliedjes ("sjie de maan schijnt door de boooomen.. eh.. makkers wild geraas!") deelt "pepernoten" van duplo aan zijn zus uit en toen ik hem vanmiddag op de creche kwam ophalen zat hij midden tussen alle "gewone" kindjes compleet verkleed als zwarte piet met broek, kraag en muts. Hihi. Toch wel weer vertederend.

Ben benieuwd wanneer hij het kerstgevoel gaat krijgen. Waarschijnlijk van 26 december tot eind februari. Net op tijd om aan het idee te wennen dat hij op 24 februari jarig is geweest.

maandag 4 december 2006

Schoolziek

Roos is al een tijdje niet helemaal lekker. Eerst snottebellen tot op haar knietjes, toen de buikgriep, en nu weer hoesten tot ze moet spugen en haar stem kwijt. Heel zielig, als ze probeert te huilen klinkt ze als een soort piepende cavia.

Gisteren begon ze slecht, maar na veel slaap en veel troost ging het aan het einde van de middag weer goed. Afgezien van dat stemmetje dan. Vanmorgen toch maar weer naar de creche, omdat we allebei een drukke werkdag hadden en oma en opa ook niet altijd lastig gevallen kunnen worden. De juffen op de creche zijn ook lief en ze kan daar ook prima slapen, toch?

Stoer bedacht, maar Mammalien kwam daar halverwege de ochtend toch op terug. Om 10 uur gebeld. Om 13 uur nog een keer, en om half twee haalden opa en oma het treurige hoopje baby op om haar hier in haar eigen bedje te leggen.

Eh... bedje? Eenmaal thuis fleurde mevrouwtje op. Heeft een koekje gegeten, sap gedronken en nog zeker een uur met opa en oma gespeeld. Typisch voor kleintjes, het ene moment zijn ze ziek en het andere moment spelen ze weer. Of zou ze toch gewoon schoolziek zijn?

zaterdag 2 december 2006

Sinterklaas

Janick en Sinterklaas, die hebben een twijfelachtige relatie. Tenminste, tot voor kort. En dat lag niet aan Sinterklaas.

Janick kijkt wel naar het Sinterklaasjournaal maar wil nooit zijn schoen zetten. Zelfs de belofte aan grote kado's kan hem niet overhalen, het is blijkbaar toch een eng idee zo'n vent die langskomt en aan je schoentje zit.

Het sinterklaasfeest op pappa's werk daarentegen, daar had Janick wel zin in!

Eenmaal daar vond hij het voorprogramma, een poppenkast met zwarte pietjes, niet leuk. Het bleef dus een beetje bij op schoot zitten bij pappa en mamma en rondkijken (met zijn oren dicht). Maar toen Sinterklaas met een zwarte mannentjes en vrouwtjespiet eenmaal binnen kwamen was hij los. Hij vergat ons, rende naar de oude man toe, trok hem aan zijn jurk en praatte en zong honderduit. Prachtig om te zien hoe het mannetje helemaal los kwam. Wat een lol had ie! En het is waar, als je kinderen lol hebben vermaak je jezelf ook prima. Hoe leuk de afgelopen jaren met volwassen gedichten en suprises ook waren, ik heb in jaaaaren niet zo'n geweldig sinterklaasfeest meegemaakt als deze keer!

dinsdag 28 november 2006

Mamma is moe

Ik heb las dat Miriam (http://www.justleen.nl/miriam/) zomaar een studie doet naast haar dreumes en zwangerschap. Waar haalt ze de fut vandaan?!

De meeste ouders zullen het wel herkennen. Ik ben moe moe moe. Ik ren van 's ochtends 7 tot 's avonds 7 achter mijn kindertjes aan. Snotneuzen vegen, poepluiers verschonen, waarom-vragen beantwoorden en ruzietjes sussen. Tussendoor moet ik nog eten zien te maken en het huishouden doen en soms nog buiten de deur werken ook! En dan heb ik nog geluk dat ze de andere helft van de dag meestal gewoon rustig slapen zodat ik even tijd voor mezelf heb (ehh... nee, geen spannende dingen buitenshuis, gewoon even snel douchen, nagels lakken en mijn site bijwerken!)


Wat het kabinet er ook van vindt en hoe gratis ze de kinderopvang ook maken, ik denk dat ik in ieder geval als moeder niet geschikt ben om te werken. Vind het best gezellig op zijn tijd, hoor. De baas is een stuk minder veeleisend dan mijn kindertjes en het geld is ook wel fijn, maar elke keer dat ik vertrek en mijn kindjes achterlaat voel ik me een beetje dwaas. Hetzelfde gevoel als ik heb als ik eens per veel te veel weken de fitness club binnen stap zeg maar (wat doe ik hier?!). Bovendien doet mijn hoofd het niet meer. Nieuwe ingewikkelde problemen? Pff! Draaide ik daar vroeger mijn hand (hoofd) niet voor om, nu is daar geen plaats meer voor. Het zit vol met mooie peuter uitspraken en lieve baby lachjes, afspraken met het consultatiebureau en verlanglijstjes voor sinterklaas. 


Het zal wel iets met interesses en prioriteiten te maken hebben. Ik klaag niet hoor. Ik vind het geweldig, mamma spelen. Lekker stappen en uitslapen? Geen zin meer in. Doe mij maar die luiers om 7 uur 's ochtends. Nou nog even regelen dat ik dat gewoon fijn 7 dagen per week kan doen.


dinsdag 21 november 2006

Sinterknutsel

Janick is niet zo van de kleurplaten en wesdtrijden, maar deze bouwplaat van de boot van Sinterklaas heeft hij toch prachtig ingekleurd en ook helemaal zelf geknipt. En dat Piet zijn hoofd daarbij gesneuveld is dat is bijzaak, een Sint die daar moeilijk over doet moet maar een andere baan zoeken. Met hulp van een vindingrijke pappa zijn de stukken toch weer min of meer in een prachtige bootvorm tegen elkaar aan geplakt (Janick mocht de plakbandjes afscheuren en opplakken). Nu maar afwachten of de jury ook vindt dat dit de allermooiste inzending van allemaal is!

En dat allemaal onder het zingen van "daar wordt op de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt!". Jammer dat er nog geen geluid op deze weblog zit...

maandag 20 november 2006

Hartverscheurend

De laatste tijd is Roosje weer behoorlijk eenkennig. Heel even een handje geven aan een bekende of minder bekende persoon gaat wel, zolang pappa of mamma erbij zijn. Maar wanneer mamma wegloopt, al is het maar even naar de keuken om drinken voor haar te pakken, is het gillen. Aan de andere kant kan ze zichzelf best al een hele tijd alleen vermaken, en dribbelt ze lekker het hele huis door op onderzoek uit. Zij mag wel weglopen, maar ik niet, zo lijkt het.

Op de creche is het allemaal nog veel erger natuurlijk. Zodra ik weg ben schijnt ze zich er prima te vermaken, maar zodra ik haar overhevel naar een van de juffen begint haar lipje te trillen en klemt ze zich aan me vast. Zodra blijkt dat juf sterker is dan zij en ze van me los wordt gerukt begint ze hartverscheurend te huilen. Bah. Wat een ellende. Waarom ook die stomme creches en niet gewoon je eigen baby op je rug met je meedragen, de eerste drie jaar van hun leven? Ik was net zo blij dat de oudste er tegenwoordig niet meer zo moeilijk over doet, begint zij weer! In de auto op weg naar mijn werk voel ik me rot. Iit zelf nog na te snikken als zij waarschijnlijk al lang weer aan het spelen is en mij even is vergeten.

donderdag 16 november 2006

buikgriep

Au! Mijn buik! En wat ben ik misselijk... 's Nachts om half drie begrijp ik ineens wat er met onze Roos aan de hand is, waarom die zo veel huilt en niet wil eten. Buikgriep! En niet alleen ik en Roos maar Jeroen ook. Alleen Janick lijkt nergens last van te hebben. De kleine vrolijke druktemaker begreep niet goed waarom niemand thuis tijd voor hem heeft. Een logeerpartijtje bij opa en oma dus maar. Fijn voor iedereen!

Dat lekkere virusje had bij mij vooral een flinke diaree tot gevolg, Jeroen had alleen buikpijn maar Roos haar hele bedje en haar pappa en haar mamma tot 4 keer toe ondergekotst. Arm kindje. Hoesten, snot, overgeven en vooral heel zielig stil op schoot willen zitten en rondgedragen worden. Doen we natuurlijk graag, maar liever als ik niet zelf ook ziek ben. Zie je het voor je, blij dat je zelf alles binnenhoudt, gulpt die kleine na afloop van haar flesje direct een halve liter stinkende dunne geitenkaasachtige substantie met brokjes over je heen... brrr..

Inmiddels gaat het met allemaal weer wat beter. Roosje slaapt en heeft alweer wat gegeten, ik kan zonder al te veel problemen achter mijn pc blijven zitten, en ook Jeroen lukt het aardig. En Janick, die is blij en vrolijk maar met een groot tekort aan slaap weer thuisgekomen en ligt nu heerlijk in zijn bedje te dromen.

zaterdag 11 november 2006

peuterconservatisme

Janick had tijdens de logeerpartij bij oma zijn nood zitten klagen. "Thuis heb ik maar een heel klein dekbedje! Daar passen mijn lange benen helemaal niet meer onder". Tja, het valt ook niet mee om als je 1 meter lang bent in een peuterbed van 1 meter 50 te slapen.... bij oma in het grote mensen logeerbed gaat dat natuurlijk beter. En hij heeft wel een punt, 's avonds als wij gaan kijken ligt hij altijd maar half onder dat dunne dekbedje. Er steekt altijd wel een arm of been uit.

Dus vooruit. Wat doet een goede moeder zodra ze deze klacht via oma's helpdesk krijgt doorgespeeld? Die rent naar de winkels en koopt, nee geen dekbed want daar hebben we er nog wel een paar van in de kast liggen thuis, maar een hartstikke leuk vrolijk kinderdekbedovertrek maatje 140x200. Met een brandweerauto erop. Rood, want dat vindt hij zeker mooi.

Helaas was dat niet wat peuterzoon in gedachten had. "Vinnik STOM!" - zijn favoriete uitspraak sinds een paar weken. Helaas meende hij het dit keer. Het mocht NIET op zijn bed!
En ook de grote maat dekbedovetrekken van zijn ouders werden niet goedgekeurd. Net zo min als de Bob de Bouwer die ik snel op internet had gevonden. Dezelfde als die hij had zeg maar, maar dan een maatje groter. Maar nee, dat is iets nieuws, en nieuw is soms een beetje eng en vooral STOM. Mocht het niet kopen.

Maar gisteren is het toch gelukt. Bij de HEMA, daar was een dekbedovertrek met dino's. Die wilde hij heeeeel graag hebben. Toen het erop aan kwam (eerst bij de kassa en toen 's avonds op zijn bed) was het toch wel even spannend, maar uiteindelijk heeft hij heeeerlijk geslapen. Lekker zacht, lekker warm en vooral helemaal bedekt!

woensdag 1 november 2006

Die! Da!

Afgelopen nacht mocht Janick een nachtje logeren bij opa en oma. Over alle emoties die dat bij hem teweeg heeft gebracht een ander keertje. Waar ik nu even over wil schrijven is over het kleine dreumes meisje dat opeens heel even onze enige kindje was!

Ten eerste, wat een rust! Even alleen met één kind in plaatst van twee. We hadden even alle aandacht helemaal alleen voor onze kleine meid. En wat een schatje is het.
Ze zit nu in het "aanwijs" stadium. 's Ochtends vroeg op de commode als ik haar van haar nachtluier ontdoe begint het al. "Da!", "die!", prikt ze met haar vingertje in de lucht. Wijzend naar steeds weer dezelfde muziekdoosjes, pluche beesten en vooral foto's. Ze is er dol op. "Pappa!" roept ze blij als de foto van oma met een geitje ziet staan.

Gelukkig herkent ze haar mensen al wel beter en kan ze de woorden ook beter verstaan dan spreken. "Waar is oma" weet ze namelijk perfect te beantwoorden met haar vingertje in oma's richting prikkend. Werkt overigens ook bij vragen naar mamma, pappa, opa en Janick. Ze wijst ze allemaal aan. En we hebben de grootste lol haar opdrachtjes te geven. "Zet het hoedje maar op", "kom hier" en (haar favoriet) "pak je schoentjes maar". Dan waggelt ze zo snel haar beentjes haar kunnen dragen naar de gang, pakt haar hele lieve kleine schoentjes en gaat voor de deur staan wachten tot ze uitgelaten wordt. "Die!", wijst ze blij naar buiten, "da!".

vrijdag 27 oktober 2006

Naar bed

Mammalien: "Vond je het een leuke dag vandaag lieverd?"
Janick (3 en een half): "Jaaaaa.... Maar wel jammer dat de dag altijd zo snel voorbij gaat!"

donderdag 26 oktober 2006

Hondjes



Wij zijn een echte "poezen"familie. Al is vorig jaar de laatste van onze twee katjes helaas "ingeslapen", zoonlief is nog steeds helemaal enthousiast over alles wat op een poes lijkt. Ik zelf ben ook direct vertederd als ik een poes over straat zie lopen (ehh.. ik heb het nu even niet over de viespukken die denken dat onze tuin een kattenbak is..) En ook Jeroen was erg aan onze poezevriendjes gehecht. Honden daarentegen, daar hebben we helemaal niks mee. Ik kan Midas Dekkers toch niet evenaren in zijn gescheld op deze beesten dus daar zal ik niet aan beginnen, maar ik onderschrijf zijn mening!

Maar nu onze Roos. We hebben ons even afgevraagd of het wel goed gaat met haar ontwikkeling: overal waar ze maar een hond ziet begint ze enthousiast "da da!!" te wijzen en hard te lachen. Vooral die vieze kleine stinkertjes met strikjes in, liefst in gezelschap van ouwe chagerijnige kerels vindt ze leuk. Voor mijn fatsoen reageer ik nog op haar kreten ("ojaaaa, wat leuk, een hondje!") maar meestal kijken de baasjes van die k-(*[censuur]*)-enlikkertjes niet eens op. Ik denk dat we maar snel weer langs het asiel moeten voor een rode uitgezakte jeweetwel kater, of een lief klein knuffelig lapjeskatje, dan komt het met Roosje vast ook wel weer goed.

dinsdag 17 oktober 2006

Wees kind met de kinderen

Ik heb van huis uit geleerd: wees kind met de kinderen. Je moet ze niet alleen verzorgen en opvoeden, maar vooral ook lekker met ze meedoen en een hoop lol maken. Gelukkig denkt Jeroen daar ook zo over. Ook al kijken de mensen op straat wel eens gek om als je mee huppelt over de hinkelbaan achter je peuter aan, overdreven hard om het woordje "poep" moet lachen en vrolijk meedoet met allerlei gekke spelletjes (op vakantie waren wij een drakenfamilie die vuur kon spuwen, vooral in het zwembad was dat een groot succes!)

Jeroen vertelt elke avond een verhaaltje aan Janick, en Janick verzint er zelf vrolijk de helft bij. De laatste tijd gaan de verhalen over de poesjes die bij ons in het park wonen. Ze maken de gekste avonturen mee, elke avond anders. Maar de namen zijn altijd dezelfde: van dikkiedik tot roodjepootje en van witjepitje tot reusjepeusje. Samen bedacht door vader en zoon. En natuurlijk is de grens tussen fictie en werkelijkheid moeilijk als je 3 bent. Overdag in de auto roep ik dan ook regelmatig "he! daar heb je roodjepootje" als ik een rooie kater over de weg zie schieten. Janick is dan helemaal in zijn element.

Op het kinderdagverblijf gaat Janick vrolijk door met zijn spel. "Maaaaauuuw" doet Janick op handen en voeten. "Ik ben roodjepootje!". Ik vind het machtig en probeer aan de leidster uit te leggen waar de naam vandaan komt (dat hij een poesje is zou ze zelf toch moeten snappen) waarbij ik vooral de eer aan Jeroen probeer te geven. Ik vind dat hij dat geweldig doet als vader, mooie verhalen verzinnen en zelf lekker gek meedoen. Maar de leidster haalt haar neus op en zucht "nou, raar hoor". Dat kinderen soms gek doen, dat leren ze wel weer af, maar die man zou beter moeten weten... hoor je haar denken.

Ze zal best goed luiers kunnen verschonen en brood kunnen smeren, maar een hoog cijfer voor fantasie en inlevingsvermogen heeft ze nooit gehaald. En ik begrijp opeens waarom Janick niet altijd graag naar het kinderdagverblijf gaat. Gelukkig zijn niet alle leidsters zo!

zaterdag 14 oktober 2006

Mijlpaal nummer zoveel: Roosje loopt!

Ze oefent al een tijdje, een stapje of vier, vijf en dan snel weer zitten. Van pappa naar mamma, van de bank naar de kast. Maar nu, 13 maanden na de oerknal waarmee ze haar leventje buiten mijn baarmoeder begon, loopt ze écht. Sinds een dag of twee is het één en al lopen wat de klok slaat. Ze staat op, trekt een heel blij gezichtje en waggeltje vrolijk de kamer rond. Zelfs voor een bocht halverwege als ze opeens iets interessants tegenkomt draait ze haar handjes niet meer om. Prachtig om te zien!

En loopt ze niet zelf, dan wil ze bij me. Ze komt naar me, klimt omhoog en pakt stevig mijn nek vast met die kleine grijphandjes. Als een klein chimpanseetje klemt ze zich tegen me aan. Gisteren kreeg ik zelfs een soort kusje. Ik weet niet of de chimps dat ook kunnen, maar dat voortdurend mamma (mum-mamma) en pappa roepen, dat doen ze zeker weten niet!

woensdag 11 oktober 2006

Moedermobiel

Woensdag oppasdag. Fijn! Maar vandaag ben ik aan huis gebonden. Jeroen werkt, mijn auto staat bij de garage met de bugaboo in de achterklep(!) en met een meisje dat niet gedragen kan worden en zelf maar ene paar stapjes doet zal ik niet ver komen.
Lekker rustig aan dus maar. In pyjama aan het ontbijt, even met zijn drietjes spelen, fruithap en Roosje gaat alweer naar bed. Terwijl Janick naar de dvd van Pooh's Lollifanten kijkt kan ik zomaar overdag onder de douche en mijn haar wassen en fohnen. Wat een luxe!

Na het eerste slaapje van Roos dan toch maar even op stap, op verzoek van de oudste. Ik heb niet voor niets een moedermobiel in de schuur staan! Maar, uh, hij is wel speciaal gekocht om met twee kinderen op te kunnen fietsen, maar dat heb ik eigenlijk nog niet eerder geprobeerd... Oei, zou ik het durven? Welk kind moet er eerst op en kiept de fiets dan niet om als nummer twee erop getild wordt? En kan ik dan nog wel recht fietsen met al dat gewicht? Het blijkt allemaal erg mee te vallen en we zijn wel twee en een half uur onderweg. Een speeltuintje, een kaasstengel, een softijsje en nog een speeltuintje later komen we weer thuis aan en kan Roos voor de tweede keer in bed. Janick en ik gaan samen in de tuin aan het werk. Janick graaft de kuilen voor mijn nieuwe Amerikaanse sering en samen zetten we hem erin en geven nog een gietertje water. "Dank je wel Janick, voor het lekkere water!" zegt het plantje met Janicks lieve stemmetje. We zitten nog even in het zonnetje te na te genieten en dan is het alweer tijd om Roos uit bed te gaan halen.

zaterdag 30 september 2006

Mothers little helper


Gelukkig alleen maar plantjes water geven dit keer.... In "onkruid" trekken is hij namelijk ook heel goed (-:

vrijdag 29 september 2006

Vakantie

Ga er toch eens lekker even tussenuit, zeiden ze. Dus we zijn een weekje met de kinderen naar een vakantiepark geweest. In een huisje van 3 bij 4, zonder speelgoed maar met allerlei gevaarlijke hoekjes, een open haard met harde punten en een zitkuil waar je dreumes met haar eerste stapjes leuk in kan vallen, een traphekje dat ze na de eerste dag zelf open kon doen, een kinderstoel waar ze uitkroop en geen box. De enige plek waar we haar even konden laten zonder er zelf direct naast te blijven staan was in haar bedje. Niet echt lekker fris, maar (praise the lord!!) ze sliep er goed in. Zo ook Janick, tussen 20 en 8 uur hadden we zelf even onze handen vrij...

Maar we hebben wel lol gehad. Vooral het subtropisch zwemparadijs was een groot succes. Janick was direct helemaal door het dolle. Hij sprong het diepe in, wilde "alleen zwemmen" (ja daag... ik bleef op hooguit een metertje afstand kijken hoe hij als een verzopen katje met zijn vleugeltjes voorbij kwam peddelen) Hij stak zijn hoofd onder water en wilde keer op keer van de allerhoogste, snelste en wildste glijbanen. Met pappa, want mamma had die hele hoge na de eerste keer wel gezien. Jeroen vindt dit soort gedoe wel leuk, maar aan het einde van de week was zijn rug er ook aan. Juffie Roos vermaakte zich ook prima in het zwembad. Lekker in haar bandje ronddrijven, of spelen in het peuterbadje. Ook hier geen rust voor pappa en mamma: het leukste volgens haar was het trapje. Uuuuuren lang heeft ze de trap naar het peuterbad bezet gehouden. De drie treden op ging wel, maar hoe je er nou weer af moet? Aan het einde van de week ging dat behoorlijk.

Elke dag hebben we gezwommen en gespeeld. Aan het einde van de week waren ze allebei helemaal uitgeput. Roosje vergat te huilen toen ze in bed werd gelegd, en Janick vroeg in het zwembad of we alsjeblieft weer naar het huisje konden omdat hij graag even op de bank wilde liggen...

En nu zijn we weer lekker thuis, de kindjes spelen in een veilig hoekje van de kamer met hun eigen speelgoed, de was draait en ik kan weer lekker even op mijn pc-tje...

maandag 11 september 2006

De geboorte van Roos

Een jaar geleden alweer. Om half vijf 's ochtends verlies ik de slijmprop. De weeen komen op gang en worden snel heftiger. Als Jeroen wakker wordt vertel ik hem dat snel Janick naar oma moet brengen. Hij is direct wakker ("leuk! ik heb er zin in!" joelt deze aanstaande vader tegen zijn puffende en zwetende vrouw) In mum van tijd zijn ze allebei aangekleed en op weg. Na een uurtje is Jeroen weer terug en weet de verloskundig me te vertellen dat we direct naar het ziekenhuis moeten als ik niet thuis wil bevallen. Dus hup, aankleden, door de ochtendspits, over de verkeersdrempels (wat ik heb het verkeer gehaat die ochtend!) naar het ziekenhuis. Daar nog even wachten op voldoende personeel, en voor ik het wist waren mijn vliezen gebroken en mocht ik gaan persen. Persen? Dat vond ik de vorige keer ook al zo moeilijk. Hoe moet dat dan? Nou, daar kwam ik achter bij de eerste echte perswee. Oef! Wat een geweld. Ik begreep eindelijk waarom iedereen het altijd over die "oerkracht" heeft. Voor ik het wist was het zover. De navelstreng moest nog even van haar nekje worden gedraaid en na een laatste perswee werd het paarse hoopje vlees op mijn buik gegooid. Wow! Weer een echt kindje! Prachtig! Zoals we al op de echo hadden gezien was het inderdaad een meisje. En wat voor een. Een dotje! Wat een heerlijk gevoel zo'n kindje in je armen te mogen houden. Gelukkig ook dit keer weer helemaal gezond en nu een bevalling zonder complicaties. Voor we het wisten zaten we dan ook weer in de auto op weg naar huis, nu met een gevulde maxi-cosi.

Later op de middag kwamen opa en oma met Janick het nieuwe leventje bewonderen. Janick was vooral te spreken over het cadeau dat zijn zusje voor hem meegenomen had. Oma en opa waren, net als wij, vol van het kleine wondertje. En het kleine wondertje heeft gewoon lekker liggen slapen.

vrijdag 8 september 2006

Ouwe moeder

Deze blog gaat even niet over mijn kindjes. Sorry. Ze zijn heel lief, maar waren vandaag vooral bij opa en oma. Ik was bij de kapper. En meestal kom je dan thuis met een vrolijk gevoel en een opgeknapt hoofd. Maar deze kapster had het even niet goed begrepen en wist me vrolijk te vertellen dat ik al best een aantal grijze haren had.
WAT? IK? Ik zie wel een vermoeide kop in de spiegel 's ochtends maar dacht dat dat over een jaartje wel over zou zijn. Had nog geen rimpels of grijze haren ontdekt. Maar de kapster was onverbiddelijk. "Het valt niet zo op als je blond bent, maar ze zitten er echt hoor, mevrouw!" (Daar kan ik ook zo boos om worden, meisjes van mijn leeftijd die me MEVROUW noemen..)

Op weg naar huis een pot anit-age creme gekocht om mijn gezicht weer 10 jaar jonger te liften. En een mini-spijkerrok, een hip kort zwart jasje en een kitkat chunky white (en morgen ook maar weer eens langs de sportschool..) Toen kon ik er weer tegen. Ik ben inderdaad de jongste moeder niet meer, maar dat hoeft toch niet iedereen direct te zien! Grrrrrrrrrrrrrrr.

PS. Eenmaal thuis kon het mijn kindjes niks schelen dat ik oud en lelijk ben geworden. Ze begroeten me alsof ik veeeel te lang was weggebleven en wilden me niet meer loslaten.

donderdag 31 augustus 2006

Rug

Au! Mijn rug! Roos heeft iets nieuws bedacht: ze kruipt naar me toe, gaat op haar knietjes zitten, armpjes en handjes omhoog en heel smekend kijken. En goeie moeder als ik ben weet ik dan wat ze wil en gehoorzaam direct. Ten eerste is het wel errug vertederend, en ten tweede speelt ze prompt voor brandweersirene als ik haar laat staan en komen de buren kijken of ik mijn kinderen niet mishandel... Ik mag nog wel kiezen wat ik doe: haar oppakken en met haar op mijn heup door het huis sjokken, of haar bij de handjes pakken en haar zelf laten stappen. Zij vindt het allebei leuk. Ik natuurlijk ook, maar ben blij dat ik na een uur of half acht 's avonds eindelijk even plat op de bank kan gaan liggen om mijn rug weer in de normale stand te krijgen.

maandag 28 augustus 2006

Springkonijn en klauteraap

Toen Janick nog heel klein was zijn we ermee begonnen: spelen op het grote bed. Machtig vond hij dat. Rollen, omvallen, springen tot en met de valtechnieken leren toe. Inmiddels zijn we een paar jaar verder en kan hij reuze goed lopen, klimmen en springen, koppeltje duikelen en meer. En hij vindt het nog steeds prachtig. Het grote bed is leuk (want daar kun je je ook in het dekbed verstoppen) maar nog veel harder en hoger kun je natuurlijk in een ballenbak-achtig speeltuin gebeuren als Ballorig. Als voorzichtig en zorgzaam ouder probeer je hem nog bij te houden in het grote klimbos, maar al snel moet je toegeven dat je bent ingehaald. Hijgend en puffend kom je beneden aan waar zoonlief al op je staat te wachten voor "nog een keer"...

Roos mag tegenwoordig ook meedoen. En ook dit kleine mensje, die nog niet eens goed zelf kan lopen is aan het duiken en aan het springen op het bed! Ze heeft al goed door dat op dat grote zachte ding ze zich geen pijn kan doen. Ze gooit zichzelf achterover, voorover, en heeft de grootste lol. Zeker als broerlief ook meedoet en meespringt. Een goeie oefening! Vooral ook vooral voor pappa's en mamma's reactievermogen, die in tegenstelling tot deze twee vrolijke klauter- en springapen WEL gevaar zien voor kindjes die zich zomaar laten vallen op de rand van het bed of met hun hoofdjes tegen elkaar aan kopje rollen. Auw!

maandag 21 augustus 2006

Zorgen

Mijn ventje is drie en een half jaar. En ik maak me al meer dan drie en een half jaar zorgen over van alles. De eerste paar weken van zijn leventje was ik bang dat het een chagerijntje was, omdat hij met 2 weken nog niet breeduit gelachen had. Zucht. Nu weet ik beter. 

Daarna volgden nog veel meer zinloze zorgen, het nieuwste onderwerp is "basisschool". Hoe zou hij het vinden? Hebben we de juiste school uitgezocht? Vindt hij daar leuke vriendjes? Het idee van naschoolse opvang trekt me eigenlijk helemaal niet, maar hoe moet ik het dan regelen met mijn baan? Zindelijk is hij gelukkig prima, maar moet ik nu schoenen met klittenband i.p.v. veters gaan kopen? Dat soort dingen. 

Terwijl de kindertjes en Jeroen heerlijk slapen lig ik problemen te verzinnen. En toen laatst op de creche een ander jongentje afscheid nam omdat hij naar de basisschool mocht was ik de enige die geemotioneerd met mijn ogen stond te knipperen. Noch de kindjes, noch de moeder, noch de leidsters werden er warm of koud van. Gek word ik van mezelf!

Tegen de ochtend val ik in slaap. Het gevolg, ik word 's ochtends brak en misselijk wakker en aan het einde van de middag ben ik moe en zo chagrijnig dat ik uitval als Janick mijn been een kusje geeft en ik over hem heen struikel. Arm kind. Hij kan vast niet wachten tot hij lekker op school zit en bij die chagrijnige moeder van hem uit de buurt is (-:


Het gaat waarschijnlijk nooit meer over, dat zorgen maken om en altijd willen zorgen voor je kinderen!

woensdag 16 augustus 2006

Ze staat los!

Roos staat los! Ze oefent regelmatig, een handje los gaat al een tijdje goed, en nu gaat soms heel even het tweede handje ook los. Ze wiebelt en kijkt trots om zich heen, doet snel het handje weer terug of zakt toch maar weer op haar billen....

Een mooi onderwerp om een foto bij te plakken, ik weet het. Maar natuurlijk is dat stomme fototoestel net niet bij de hand als Roos een nieuw kunstje vertoont!

zaterdag 12 augustus 2006

Verhaaltjes

Als Janick naar bed gaat, tussen zeven en half acht 's avonds, leest mamma altijd eerst nog een paar verhaaltjes voor. Soms, als hij moe is mag ik het boekje overslaan. Maar het verhaalt van pappa is vaste prik. Pappa verzint altijd zelf iets, elke avond anders. Meestal over de Little People (de Fischer Price poppetjes met autootjes) die in zijn kamer zitten maar de laatste tijd moet het ook wel eens een "poezenverhaaltje" worden. Prachtig! Pappa begint, Janick vult aan. Of verandert het verhaaltje, als hem dat beter lijkt. WitjePitje, ZwartjePatje, RoodjePootje, LapjePapje en natuurlijk vooral DikkieDik beleven allemaal avonturen. Wat een fantasie hebben mijn mannen. De verhaaltjes verlopen niet altijd helemaal zoals keurige opvoeders dat zouden willen zien (er wordt volop gekotst, gepoept, op elkaars hoofd geslagen - en opruimen vinden de hoofdpersonen niet leuk en laten dat aan anderen over..) maar Janick moet er erg hard om lachen. En mamma, een kamer verderop, soms ook. De verhaaltjes zijn vaak zo leuk dat hij hard moet huilen als ze afgelopen zijn en hij moet gaan slapen.

Het mooiste is als ik 's ochtends vroeg nog half in slaap opeens het vervolg van zo'n verhaal hoor aan de andere kant van de muur. Helemaal alleen in zijn bedje ligt mijn ventje dan zijn fantasie de vrije loop te laten. Zet hij gekke stemmetjes op voor de verschillende personages (Bob de Bouwer, K3, DikkieDik, de dokter en de verschillende Litte People treden vaak door elkaar in een verhaal op), legt de een wat uit en spreekt de ander bestraffend toe. Ik sluip mijn bed uit om bij de kier
tussen de deur zijn verhalen beter te kunnen verstaan. Helaas stond vanmorgen de deur weer net iets te ver open en klonk het "he, mamma! Ik ben wakker!". Het verhaaltje was in een klap afgelopen. Ik ben maar niet gaan huilen.

donderdag 10 augustus 2006

Grote-meisjes-eten

Roosje eet de laatste paar weken de oren van ons hoofd: danoontjes, rozijntjes, vla, kaas, chocopasta boterhammen, plakjes ham, ontbijtkoek en heeeel veeel potjes Olvarit. Maar vandaag niet. En gisteren ook niet. Geen potjes. Het mondje gaat wagenwijd open, maar de zachte ham-tomaat-prei-ofzoiets prut valt er bijna net zo snel weer uit. Huh?! Roosje die niet eet? Toetje dan maar. Maar nee, ook de caramelvla laat ze direct uit haar mondje glijden. Ze gilt de hele boel bij elkaar, kijkt gretig naar elke hap die wij in onze mond stoppen.. Als ik, half voor de grap, wat Bob de Bouwer pasta (met saus!) van de borden van de rest van de familie pak en voor haar neerleg wordt ze stil. Met haar kleine grijpvingertjes pakt ze de pastaatjes een voor een op, bekijkt ze, stopt ze in haar mond. Maar die 3 pastaatjes zijn zo op, en dan begint ze weer te krijsen. Nog maar een lepeltje dan. Weer stil, weer zo op. Uiteindelijk is ze na een behoorlijke portie pasta stil en blij. Het is duidelijk. Mevrouw is toe aan grote-meisjes-eten.

woensdag 2 augustus 2006

Kletskous

's Ochtends vroeg begint het al. Net uit zijn bedje, we komen elkaar in de badkamer tegen.
- "Waar is pappa? Slaapt pappa nog?"
- Nee pappa is naar zijn werk.
- "Waarom dan?"
- Pappa moet centjes verdienen voor ons.
- "Waarom dan?"
- Dan kunnen we mooie kleren kopen en in een mooi groot huis wonen.
-"Maar dat wil ik niet!".
Domme mammalien. Hij is helemaal niet dol op nieuwe kleren.
- Ik bedoel natuurlijk: als we geen centjes hebben kunnen we geen eten kopen.
- "Blijf jij thuis dan?"
- Ja, schat. Zullen we wat leuks gaan doen vandaag?
- "Nee. Nergens heen. Ik wil thuisblijven".
Prima. Lekker rustig.

Na het ontbijt, 8 uur 's ochtends. Ik heb Janick een shirt aan weten te trekken, ben zelf nog niet helemaal decent en ook Roos heeft haar nachtshirt nog aan. Meneertje loopt naar de gang, trekt zijn regenlaarsjes aan en staat met blote beentjes voor de deur te trappelen: "Ik ben er klaar voor!". Blijkbaar heeft hij toch zijn plan getrokken. Waar gaan we naar toe dan? "Naar het zwembad" Ja maar, dat kan niet, Roos moet eerst nog een ochtendslaapje doen. "Dan brengen we Roos naar oma". Goed idee, moet ik hem nageven. Maar ik moet eerst nog even aankleden, en Roos moet ook een schone luier. "O, nou, ik wacht wel even, hoor" roept mijn kleine tirannetje en gaat geduldig op zijn hurken bij de deur zitten. Ik ren en vlieg om alle spullen bij elkaar te graaien, mezelf en mijn dochter aan te kleden, terwijl Janick probeert mijn schoenen door de brievenbus te duwen. Ondertussen heeft hij nog iets bedacht: "maar ik doe mijn lange broek pas bij oma aan want ik heb veel te hete benen". Nee, Janick. Zonder broek kan je de auto niet in en dan kunnen we niet gaan zwemmen. "O, nou, dan doe ik het wel" klinkt het. Meevaller voor mammalien.

In het kleedhokje van het zwembad als ik sta te worstelen om hem in zijn zwembroekje te krijgen begint hij opeens met een gek stemmetje te zingen: "Retteketet naar Beter Bed, Retteket naar Beter Bed" Hoe komt hij daar nou weer aan, hoor ik mezelf hardop vragen. En jawel hoor. "Hoe kom ik daaaar nou weer aan? Ik weet het niet!" papegaait hij me na. Janick, je bent net een papegaai. "Waarom dan?"

zondag 30 juli 2006

Mamma's jurk

Hey! Kijk mij eens! Retro! Hmm. Deze jurk is van mijn mamma geweest, zo'n 35 jaar geleden... Gehaakt door een lief, enthousiast maar niet al te modern familielid.

Een aantal jaar later hebben mammaliens poppen en vooral pluche beesten zich ook moeten onderwerpen aan haar moederinstinct en kregen dan ook regelmatig deze mooie jurk aan.

Nu is het de beurt aan mij, Roos. Nouja, 1 keertje dan. Tot oma - die er wel om lachen kon- me toch maar heeft gered en me in een iets hipper en lekker zittender katoenen t-shirtje heeft gehesen.

maandag 24 juli 2006

Afkoelen in de boot

Bij opa en oma in de tuin is het al snel warm: weinig wind, veel zon. Heerlijk om op de eerste dag van de lente al in het zonnetje op te warmen. Maar bij een hittegolf zoals deze is het soms echt te gek. Wij volwassenen puffen en zuchten onder de parasol. Maar oma heeft voor de kleintjes nog energie genoeg om vermaak en verkoeling te verzinnen: in de boot!

Een oude oplaasboot nog van mamma geweest werkt prima als badje. Lekker lauw water erin, een paar speeltjes en huppakee... allebei mijn schatjes erin. Ze hebben de grootste lol. Opeens duiken er twee nichtjes op van 10 en 11, ook zij willen erbij (alleen de voeten passen), schieten met waterpistolen en iedereen spat elkaar nat. Wat een genot. En oma, die niet stil kan zitten en iedereen naar de zin wil maken die brengt ondertussen frisdrank en ijs aan de luie pappa's en mamma's die zo helemaal bijkomen van een drukke week werken en oppassen.

vrijdag 21 juli 2006

Uitglijer

Roos en Janick zagen er na een dag spelen in de tuin bij 35 graden Celsius uit als twee zwarte torretjes en mochten voor het slapen gaan dan ook uitgebreid samen in het grote bad weken om weer schoon te worden. Janick vermaakt zich prima met de kwasten en "badverf", Roos zit erbij en kijkt ernaar. Slaat met haar handjes op het water, en heeft de grootste lol om haar broer. Soms krijgt ze een lik verf op haar bastje zodat ze eruit ziet als een indiaan, en ook dat vindt ze prima.
En ik, ik zit op de rand van het bad om te kijken of alles goed gaat. Blijkbaar geen overbodige luxe, want hoe stevig mijn meisje van bijna 11 maanden nu al zitten kan, opeens gleed ze zonder aanwijzig vooraf onderuit, koppie onder. Ze begon direct heftig met armen en benen te maaien, en terwijl ik haar eruit trok begin ze ontzettend te hoesten en te proesten van het water dat ze binnen gekregen had. Schrik! Bij haar en bij mij. Gelukkig bij allebei ook snel weer over, maar nu weet ik het zeker. Ik heb het nog nooit gedaan maar ga het zeker ook nooooooit doen: nooit zomaar even weglopen als je kindje in een laagje water zit!

donderdag 20 juli 2006

Consultatiebureau

Roos mocht op controle bij het consultatiebureau. Ons meisje doet het hartstikke goed, ze kruipt en ze staat en ze doet stapjes en ze ontwikkelt zich prima.

Maar toch... Ze was niet genoeg aangekomen. In plaats van de gemiddelde lijn zat ze nu opeens op de lijn eronder. O, ach en wee, dit was een ramp. En wij als ouders kregen er flink van langs. Wat geef je haar te eten, hoe vaak, hoeveel. Ik begrijp best dat je genoeg gezond eten aan moet bieden, en ik wil best nog een keertje aandringen en vliegtuigje spelen om er nog een extra hapje in te proppen, maar genoeg is genoeg. En minder drinken geven zodat ze meer zou gaan eten? Niet in dit weer hoor. Zucht...

Nee, dan onze zoon. Een gespierde spijker. Hij heeft lengtemaat 104 maar broeken maat 86 vallen van zijn kont af. Gelukkig is er zoiets uitgevonden als knoopsgatelastiek! Maar Janiek mocht naar de cb arts i.p.v. naar de verpleegkundige. Die keek iets verder dan de gemiddelde lijntjes in haar boek, en zag een heel actief, zich goed ontwikkelend jongentje met een smalle bouw en maalde niet meer om het gewicht. Op mijn vraag (geschrokken van het vorige bezoek) of hij niet wat dun was wist ze dan ook heel logisch te vertellen dat "je er toch niet meer eten in kunt stoppen als hij aangeeft genoeg te hebben".


Zouden we dan toch zelf snappen wat goed voor een kindje is?

vrijdag 14 juli 2006

Bang voor de dierentuin

Volgens de boekjes hoort het bij de leeftijd: eenkennigheid, emtioneel en bang voor vanalles en nog wat. Nou, Janick doet keurig mee. Hij hangt aan mijn rokken als het even anders dan anders is, durft niet meer bij oma te logeren, gaat snel huilen als we een keer boos op hem zijn en... bang!!!!

Vandaag had ik een dagje helemaal alleen met hem gepland. Lekker met zijn twee naar de dierentuin! Hij had er zin in, maar toen ik de slagboom van het parkeerterrein bij de dierentuin was gepasseerd hoorde ik op de achterbank piepen: ik wil niet naar de dierentuin.. Ojee. Nou, eerst maar eens doen alsof ik OostIndisch doof ben. Eenmaal binnen ging het goed, hij vond het leuk! Hij had de buggy weer helemaal voor zichzelf alleen zo zonder zus erbij, en liet zich lekker rijden langs alle beesten. De bruine beer, de stokstaartjes, de kamelen en de aapjes. Allemaal leuk. Maar toen kwamen we bij de tijgers en de leeuwen, diezelfde tijgers die hij vorig jaar nog zo mooi vond omdat ze op de poes leken....... Weer gepiep: ' Nee! Ik wil weg!' en angstig probeerde hij zich om te draaien. Het koste heel wat overtuigingskracht, maar hij keek toch even snel en nam van mij aan dat de muren en het glas sterk genoeg waren zodat de tijgers echt niet bij hem konden komen.

Toen we tien minuutjes later bij de ongevaarlijke ezeltjes liepen wilde hij toch nog even terug, even naar de leeuwen kijken. Het was eerst wel eng, maar toen toch wel spannend.Stoere vent!

maandag 10 juli 2006

Uitspraken

Janick en pappa zijn met zijn tweetjes naar het zwembad geweest. Toen ze terug kwamen moest ik natuurlijk alles horen, hoe hoog de glijbaan was, dat ze in het bubbelbad hadden gesprongen. Met een meisje van 5 jaar gespeeld. En op mijn vraag aan Janick (met knipoog naar Jeroen) of pappa nog met andere mamma's van andere kindjes had gespeeld wist hij me te melden "nee hoor, pappa wil alleen maar de mamma van Janick en Roos". Nou, dat is fijn toch?!

vrijdag 7 juli 2006

Siesta

Hadden jullie er ook zo'n last van, van de hitte? Mijn kindertjes wel. Eten ging er niet in, drinken bij baby Roos maar matig. Weinig plasluiers en veel gehuil. Janick heeft in een paar dagen de hele koelkast leeg weten te drinken en al het waterijs opgegeten. En slapen.. dat snappen ze dan wel weer goed, dat bij dit weer een heel ander slaapritme hoort.

's Avonds konden ze moeilijk in slaap komen en 's middags waren ze uitgeput vanwege de hitte en het slaaptekort 's nachts - zelfs Janick had zijn middagslaapje weer opgepakt. Heerlijk hoor, als ik overdag vrij ben heb ik niks tegen op een kleine siesta. Roosje in haar eigen bedje, Janick en ik samen op de bank en dan de tv aan. Wimbledon, Tour de France, WK voetbal: gegarandeerd dat ik maar een halve wedstrijd zie, maar wel heeerlijk uitgerust na een uurtje weer wakker word.

Vandaag was het weer wat koeler. Reden voor Roos om nu de hele dag maar te gaan slapen ("eindelijk koel in mijn kamertje" zie je haar denken). Ik had er zelf ook wel weer zin in vanmiddag. Federer maakte korte metten met een aan zijn tennis pensioen toe zijnde Bjorkman, en net toen ik heel even mijn ogen had dichtgedaan en mezelf lekker weg voelde zakken stond Janick alweer over mijn hoofd te aaien. Mamma mag niet slapen, we gaan kleien! Zucht....

donderdag 29 juni 2006

Alleen

Roos mocht vandaag voor het eerst naar de creche. Wat spannend, vooral voor mammalien.
Ik slaap al wekenlang met haar knuffel in bed om mijn vertrouwde luchtje er maar aan te krijgen voor die eerste slaap alleen in een vreemd bedje. En oh-oh-oh wat liep ik met mijn moederziel onder mijn arm vanmorgen, zo helemaal alleen daar in dat winkelcentrum.

Wat een ellende was het destijds toen Janick voor het eerst naar de creche ging. Ik vond het zooo naar om het mannetje alleen achter te laten op de kindjes-dump. En ook hij vond het maar niks. Hij was 1 jaar, eenkennig, en gewend aan veel aandacht van mamma. Hij huilde wekenlang elke keer weer hartverscheurend als ik afscheid van hem nam. De leidsters, hoe lief ook, moesten hem van me lostrekken, en terwijl hij huilend zijn armpjes naar me uitstrekte moest ik dan aan de andere kant van het glas gaan staan zwaaien. Brrrrrrr. Heb heel wat afgejankt op weg naar mijn werk. De leidster zeiden wel dat het beter ging als ik er niet bij was, maar ja, hoe controleer je dat? Net zoiets als het lampje in de ijskast dat alleen maar brandt als de deur dicht is!

Roos daarentegen deed het perfect. Ze kan soms enorm gillen als vreemden haar van te dichtbij benaderen, maar had daar vandaag absoluut geen tijd voor. Veel te veel nieuws te ontdekken! Andere kindjes, nieuw speelgoed, een interessante tafel vol met fruithapjes. Toen we haar net na de lunch weer kwamen halen was ze dan ook wel erg moe maar nog steeds vrolijk. Ze had goed geslapen, goed gegeten, en alle leidsters waren overtuigd dat ze een vrolijk meiske is.

En Janick, die mocht dit keer ook al na een half dagje mee naar huis. Het warme welkom dat ik me had voorgesteld ging echter niet door. Hij zat een boekje voor te lezen aan een klein blond meisje, en ik kreeg een kortaf: "Mammalien, we gaan zo nog buiten met de auto's spelen hoor!" Mamma was te vroeg, dat was duidelijk. Met veel overredingskracht heb ik hem zover gekregen dat hij toch met me mee ging, maar hij had net zo lief nog even willen blijven. Blijkbaar is het tegenwoordig toch wel leuk op de creche.

zaterdag 24 juni 2006

Feestje

Vanmiddag hadden we een feestje. Roos deed het prima. Ze lag samen met een andere baby op de vloer tussen een berg babyvriendelijk speelgoed en ze hadden de grootste lol. Roos kon al een stuk beter kruipen en zich optrekken dan het andere meisje, dat wel veel groter maar slechts 1 week ouder bleek te zijn. Altijd leuk, die ouders die de prestaties, aantal tandjes en haarlengte van hun grut vergelijken! De dames baby vermaakten zich in ieder geval allebei prima.

Janick had het minder naar zijn zin. Heeft wel twee bakken chips leeggegeten, maar achteraf bleek dat niemand hem wat te drinken had aangeboden. En hij speelde nog wel wat in een stil hoekje met een schaartje en wat papiertjes, maar hield zich verre van de andere kindjes: voornamelijk baby's of meisjes die net een paar jaar ouder waren dan hij. De meisjes wezen hem niet af, maar hij had er geen zin in. Tja, en wat doe je dan als ouders? Had graag gezien dat hij het ook naar zijn zin had gehad, maar kan hem niet dwingen om het leuk te vinden. We hebben het nog een uurtje of twee volgehouden, maar toen was het ook echt gebeurd. Janick had pijn in zijn buik, bleef maar aan mijn rokken hangen en wilde wge. Hij was op! Volgende keer beter dan maar weer. Dan wil hij waarschijnlijk niet meer weg als pa en moe het al lang zat zijn!

donderdag 22 juni 2006

Hagelslag en de wet van Murphy

Sinds een week of wat is Roosje echt mobiel geworden. Voorheen kon je haar wel even neerzetten als de telefoon ging. Dan bewoog ze zich wat naar links of rechts, maar niet meer dan een metertje per 5 minuten. Nu is dat voorbij. Zet haar even op de grond bij een speeltje en loop weg, en ze komt met veel gehijg en gepuf achter je aan schuiven. Stop even snel een fles in de magnetron en ze zit al achter je rug uit de plantenbak te eten. Bordjes met boterhammen die Janick laat staan zijn niet veilig, ze gooit het bordje om, slaat er lekker op met haar beentjes en eet vervolgens de vermorzelde stukjes op. Vanmorgen hadden we de variant met hagelslag... ook heeel geslaagd!

vrijdag 16 juni 2006

Doos

Het leukste speelgoed is meestal gratis. Je kunt je druk maken en dagenlang op zoek gaan in allerlei speelgoedzaken (zoals ik altijd doe, al weken voor de kindjes jarig zijn) maar uiteindelijk hebben ze toch de meeste lol met iets wat opeens zomaar in je huis staat. Zoals deze oude vieze stinkende doos. Janick klimt erin, verstopt zich en springt er met een luid "kiekeboe" weer uit nadat ik urenlang heb moeten "zoeken", speelt dat hij een ingepakt cadeautje is, dat hij in de werkplaats van Bob de Bouwer zit .... noem maar op. Met zo'n doos slaat zijn fantasie op hol. En hoe vaak ik het ook geprobeerd heb de afgelopen tijd, de doos mocht NIET worden weggegooid! Totdat hij zichzelf leuk had opgevouwen en plots voorover klapte, met zijn neus tegen de deur omdat zijn benen en armen even verstopt waren en zijn val niet op kon vangen. Toen was de doos niet leuk meer. Want pijn is tot daar aan toe, dat kan mamma wel verhelpen met een paar kusjes. Maar bloed daar zijn jongentjes van drie wel heel erg bang voor! De doos is naar de schuur verbannen.

dinsdag 13 juni 2006

Toch ziek?!

Gisteravond was een zware avond - zie vorige posting. Janick kon niet slapen, lag te huilen en te draaien. Na veel plassen, drinken (de laatste keer met een scheutje sinaspril paracetamol erin!) klagen over oorpijn en een keertje overgeven is hij toch gaan slapen. En natuurlijk was hij vanmorgen om zes uur (!) weer vrolijk en blij en liep hij te zingen door de gang.

Vanmiddag sloeg de moeheid en warmte weer toe, had hij last van zijn buik (zei hij tegen oma, mocht oma niet tegen mamma zeggen!) en heeft hij lekker liggen slapen. Zou hij dan toch een of ander virusje hebben opgelopen? Als ik de volgende keer tot 10 probeer te tellen na zo'n vervelende peuterbui moet ik me toch maar weer eens bedenken dat zo'n bui altijd wel een oorzaak heeft. En soms zelfs zo'n simpele als een flinke verkoudheid.

maandag 12 juni 2006

Vinnik niet leuheuk!!

O nee he! Ben ik vandaag en morgen helemaal alleen met de kinders thuis omdat Jeroen op een congres is, heeft Janick bedacht dat het weer eens tijd wordt voor peutergrillen. Daar gaan mijn plannen voor een rustige avond: lekker in de tuin werken, beetje in bad hangen, met een pak koek op de bank voor de tv. Alles wat meisjes doen als ze het huis voor zich alleen hebben zeg maar. Maar nu even niet dus.

Het begon vanmorgen al toen hij naar de creche moest. Wilde geen schoenen aan, geen shirt (alleen zijn wintervest), niet met de auto maar op de fiets. Bij de creche niet naar binnen (vinnik niet leuheuk!!!!) . Na het ophalen ging het even goed, maar nu is het al weer een paar uur hommeles. Eerst uit zichzelf netjes op tijd naar bed (ik ben moe!), daarna 100 keer plassen, veel drinken (ik wil sahap, lust geen water), veel om mamma roepen en als mamma er dan is dan moet ze weer weg. Grrrrr. Ik weet, tot 100 tellen, maar verder dan 10 kom ik niet en dan begin ik alweer te vertellen dat hij moet gaan slapen. Waarop een enorme driftbui volgt. Dat wil ik niet! Vind ik niet leuheuk! Arrgh.

vrijdag 9 juni 2006

Verkering

Janick heeft een vriendinnetje. Op het kinderdagverblijf speelt hij meestal met jongens van zijn eigen leeftijd. Al was het maar omdat er vrijwel alleen jongens in zijn groep zitten. Maar het is nu al een paar keer achter elkaar "Noortje", een meisje uit een andere groep. De leidster vertellen bij het ophalen dat hij met Noortje gespeeld heeft, hij vertelt me 's avonds thuis dat hij Noortje altijd zooooo lief vindt, en nu heb ik ze zelf gezien. Met zijn tweetjes in een stil hoekje van de tuin achter de creche. Welliswaar ieder op een eigen fietsje, maar heel gezellig samen aan het spelen. Ben jij de mamma van Janick, vroeg ze. En hoe heet jij dan? (Noortje!) En zo hebben we kennis gemaakt. Het is een lief meisje. En voor het eerst voelde ik me vandaag een ouwe taart die haar best doet zich als de ideale schoonmoeder te presenteren. Zo zullen er vast nog vele voorstelrondjes volgen. En zo'n meissie van net 3, die kan ik nog wel voor de gek houden, maar wat als ze zometeen 15 zijn? Gelukkig heb ik ook nog 12 jaar om mijn nieuwe rol te oefenen.

zondag 4 juni 2006

Ontzwangerd

Nog een paar dagen en dan is Roos 9 maanden. Nou hoorde ik dat je er 9 maanden over doet om weer je "normale" zelf te worden. Zo normaal als je was voordat je zwanger werd. Hmm. Ik was al bang dat ik niet meer in mijn oude spijkerbroek zou passen maar wie weet: de laatste maand zijn er al 2 kilo af, wie weet vliegen die laatste 4 er ook nog wel af binnen een paar dagen. En dat geheugen, wow! Dat zou gaaf zijn, als ik toch weer wist waar ik mee bezig was, de hele dag.

Ik las gisteren in een blaadje de top 20 van "ontzwanger'" klachten. Gaaf hoor. Ik dacht dat dat vermoeide gevoel, het slechte zien, de extra kilo's, slechte concentratie, het snel geirriteerd zijn, pijn in de rug en de duizeligheid gewoon aan mijn leeftijd lagen! Of anders aan het feit dat ik al maandenlang van zeven 's ochtends tot tien 's avonds in de weer ben met twee kleine kinderen, werk, huishouden en sport (want die kilo's moeten er toch af!). Maar dat blijkt dus mee te vallen. Over een paar dagen ben ik weer helemaal fit. Net zo fit als negen maanden geleden? Of net zo fit als een jaar of 4 geleden toen ik voor het eerst een streepje op een zwangerschapstest zag?

woensdag 31 mei 2006

Logeren

Janick is dol op opa en oma en vindt het schitterend om daar te spelen. Vooral oma is ook helemaal gek, rent als het een beetje weer is van speeltuin naar speelgoedwinkel, doet thuis allemaal leuke spelletjes als het regent en is voortdurend bezig om het haar kleinkinderen naar de zin te maken. Janick was dan ook blij dat hij gisteren helemaal alleen, zonder mamma en Roos, een dagje bij opa en oma mocht zijn. En om het feest compleet te maken mocht hij zelfs blijven slapen. Ook dat is altijd bal, hij slaapt wel wat later dan thuis, maar vindt alles even mooi. Van het plassen in de speciaal daarvoor neergezette bloempot (de wc is een eind lopen en er zijn geen traphekjes) tot de speciale verhaaltjes die oma vertelt.

Tot mijn verbazing ging om even na acht uur de telefoon. Janick wilde naar huis! Hij was helemaal verdrietig geworden, en wilde bij mamma zijn. In zijn eigen huisje, eigen bedje en bij zijn eigen mamma. Arme knul. Beetje zielig vond ik hem wel, maar voelde me aan de andere kant ook wel weer zeer vereerd en ben hem gelijk gaan halen.
Wel jammer dat ik nu het uitslapen vanmorgen nu aan mijn neus voorbij heb zien gaan!

maandag 29 mei 2006

3-d baby met sterallures

Roosje kan al een tijdje aan de rand van de tafel blijven hangen als je haar daar neerzet. Zover niets nieuws. Maar oma heeft vandaag de primeur gehad van een volgend mijlpaaltje in de ontwikkeling: ze heeft nu ook door hoe ze zichzelf kan optrekken. In de box, in bed... trekken aan de spijltjes en hopla, daar sta je. Ze glundert en glimt van trots, lacht breeduit als filmdiva met een oscar. Of toch meer een topsporter met een olympische medaille?

En niet alleen het optrekken gaat goed, ze weet ook steeds beter vooruit te komen (ehh... zolang de vloeren niet te glad zijn!). Ze trekt met haar handjes, drukt met haar voetjes, teigert en draait en rolt. En soms staat ze zelfs op handen en voeten met haar buik ver boven de grond. Nog even en ons kleine babietje is een echte 3-d dreumes aan het worden! Ik berg voor de zekerheid de allerkleinste legoblokjes van Janick maar vast op op zijn eigen kamertje.

donderdag 25 mei 2006

Knuffel knuffel


Vinden jullie het ook zo fijn, knuffelen met je bloedjes? Met een dochter van 8 maanden kun je natuurlijk geweldig knuffelen. De hele dag door. Het begon vanmorgen onder de douche, bloot tegen bloot en goed stevig vasthouden (best lastig met al die zeep ertussen!). Daarna de fles, even later na het slaapje weer spelen, voor het volgende slaapje even in slaap wiegen etc etc. Het knuffen verveelt haar nooit.

Ik weet nog dat Janick voor het eerst echt zijn armpjes zelf om mijn nek sloeg en zich tegen me aanklemde. Heerlijk! Nu als echte grote jongen van bijna drie-en-een-half jaartje is dat anders. Het is een echte lieverd, en hij komt vaak gezellig tegen me aan zitten, begint me spontaan te kussen of wil gewoon even lekker om mijn nek hangen. Maar alleen op de momenten dat hij wil! Vraag ik om een zoen dat is het soms keihard "nee". En mag het wel, dan veegt hij daarna snel zijn wang weer af... Gelukkig dat hij af en toe nog eens naar droomt of gewoon lekker op zijn knie valt. Dan kan mamma niet hard genoeg knuffelen en niet genoeg kusjes geven!

zondag 14 mei 2006

Moederdag

Wat een heerlijke dag. Het was heerlijk weer, niet te warm, zeker niet te koud, lekker zonnetje. En of het nu aan moederdag lag of niet, maar de kindjes waren zooo braaf en zooo lief! Janick kan al een hele tijd lief alleen spelen. Ik mocht op mijn bedje in de zon liggen, en hij heeft de hele tuin geverfd (met een kwast en een emmertje water) en in de zandbak gespeeld, en kwam me af en toe spontaan een zoen of een knuffel geven. Tussendoor kletst hij honderduit over vanalles en nog wat (de buren klepperen met hun oren over zoveel peuterfantasie) en ik heb niks gemerkt van de peuterpuberteit.
Roos zat op haar kontje in de box en was liedjes aan het zingen. Ze begroet ons tegenwoordig met een enorme smile en trekt een pruillip als we weer weglopen. Het is een heerlijk knuffelmeisje. En Jeroen, Jeroen heeft de schuur opgeruimd en allerlei andere klusjes gedaan en is natuurlijk ook een geweldige vent. Mmm. Heerlijk zo'n dag. De enige die op deze moederdag aan een cadeau voor mij mammalien heeft gedacht was de juf van de creche (!) maar ik heb dit duizendmaal liever dan wat voor cadeau's ook. Wat een fantastische familie.

Sorry als dit een beetje te gelukzalig klinkt, maar ik meen het echt. Volgende keer doe ik wel weer mijn best iets te verzinnen om lekker over te kunnen zeiken...

woensdag 10 mei 2006

Overdwars en op haar kop

Roos kan al een tijdje rollen. Van rug naar buik, en tegenwoordig ook meestal weer terug. Nou is dat leuk overdag als pappa en mamma erbij zijn, maar 's nachts in je bed?! Daar worden we al jaren voor gewaarschuwd: wiegendood! Bovendien vond onze dochter het zelf ook nooit zo leuk. Na een paar minuutjes buik begon ze keihard te brullen.

Dus... wij hadden de truc met de handdoeken maar weer eens uit de kast gehaald. Onder het hoeslaken twee opgerolde badlakens als een zacht randje naast haar lijfje, zodat ze niet zo makkelijk kan draaien. Dat werkte een week of wat perfect. Maar nu is ze niet meer door een handdoekje te stoppen. Op de een of andere manier weet ze altijd zo te friemelen in haar bedje dat ze tegen 2 uur in de ochtend ondersteboven, achterstevoren, op haar buik, met haar hoofd tussen beer en matras in geklemd en met haar benen door de spijlen ligt. Blijkbaar ligt het niet eens rot, want van het huilen word ik niet wakker. Mijn moederinstinct wint het van mijn slaap, en zo'n keer of vier per nacht spring ik mijn bed uit om te controleren waar ze is gebleven in dat ledikantje en of ze nog slaapt. Niet best voor de nachtrust. Ook niet voor de hare trouwens, want op het moment dat ik haar uit haar benarde positie bevrijd wordt ze wakker en begint ze te gillen. Snel weg dus maar weer, naar mijn eigen bed waar Jeroen zich ligt af te vragen waar al die herrie nou vandaan komt. Gelukkig is het een minuut later weer stil en kunnen we allemaal weer lekker rustig verder slapen.




zondag 7 mei 2006

Kapper

Veel moeders en vaders van kleine peuters zullen het herkennen: elke keer is het weer een drama als zoon- of dochterlief naar de kapper moet. Dat is niet leuk voor de kapper, niet leuk voor pappa of mamma, en al helemaal niet voor het kind in kwestie zelf! Je zal daar maar zitten, rare cape om je lijf, wordt je eerst door een vreemde vrouw aangesproken, begint ze je haar nat te spuiten, en -- oooo nee! --- pakt ze je haartjes en begint er aan te trekken en te knippen! Dat is eng!

Onze zoon Janick is al vanaf zijn geboorte gezegend met een enorme bos haar. Het eerste jaar hebben we er zelf in zitten happen, maar toen bleek dat wij zelf niet echt knip-talentjes zijn hebben we het toch maar aan de professional overgelaten. En dat viel niet altijd in goede aarde. Vorig jaar nog, Janick en pappa gingen blij op pad, maar kwamen allebei met rode verhitte hoofden en helemaal uitgeput van de spanning terug. Janick met een kort koppie, maar schor van het gillen. Het hele winkelcentrum heeft het gehoord! Daarna hebben we een wapenstilstand gesloten. Niet meer naar de kapper tot hij wat groter zou zijn en beter zou snappen dat het eigenlijk helemaal zo eng niet is....

Afgelopen zaterdag was het weer zover. Het lange haar irriteerde hem inmiddels behoorlijk in ogen en nek met de plotselingen zomerse temperaturen. En met daarbij nog mooie nieuwe viltstiften in het vooruitzicht stemde hij toe in een kappersbezoekje. Hij ging hij braaf mee en bleef keurig stil zitten, al keek hij af en toe wat angstig. Knap hoor, voor zo'n pukkie. Maar nu ziet hij er weer harstikke goed uit, iedereen geeft hem complimentjes en de kriebel in zijn nek is weg. Ik denk dat hij volgende keer echt helemaal over de kappersangst heen is.

vrijdag 5 mei 2006

Zomer


Het is weer zomer in Nederland en we zijn vandaag lekker allemaal vrij. Samen met een vriendin met haar twee kindjes naar de speeltuin, daar wat gepeeld en zitten "picknicken" op het gras. Na een uurtje toch maar naar het restaurantje ernaast om lekker wat te lunchen. Heerlijke luxe bollen met tonijnsalalde en kipfilet voor de volwassenen, voor de twee jongentjes van 3 een tosti en de baby's mochten in de kinderwagens slapen. De kindertjes van mijn vriendin deden dat allemaal keurig. Helaas heeft Janick al maanden geleden besloten dat hij niks meer wil eten ("lust ik niet") dus die heeft 1 hap van zijn tosti genomen. En zus Roos was wel moe maar het enige dat ze in de kinderwagen deed was brullen alsof haar een groot onrecht werd aangedaan.... Gelukkig was het niet druk in het restaurant en werd ze door de vrouw van de bediening ("mijn kinderen zijn alweer zo groot!") lekker opgepakt en in slaap gesust terwijl wij onze broodjes konden eten.

vrijdag 28 april 2006

Nieuwe layout

Vandaag even geen berichtje over de kinderen (ze slapen gelukkig!) . Ben druk bezig geweest met het aanpassen van de template. Hopelijk werkt de link om reacties te kunnen plaatsen nu ook weer!

dinsdag 25 april 2006

Fiets

Janick heeft een nieuwe fiets. Ik had hem al een half jaar geleden willen geven, maar meneertje zelf heeft het steeds tegengehouden. Met Sinterklaas, met zijn verjaardag.. steeds maar weer "nee, ik wil geen fiets!". Blijkbaar vond hij het allemaal nog een beetje moeilijk, want hij beweerde er "te klein" voor te zijn.

Maar nu is het me dan toch gelukt. Het showroommodel in de fietsenwinkel vond hij toch wel errug mooi. Binnen no-time stonden we buiten met een grote kartonnen doos die in mijn auto naar huis moest worden vervoerd (hoe leg je dat nou weer uit aan een jongentje dat net enthousiast is over fietsen???) waar pappa met zijn gereedschap aan de slag mocht om wielen en stuur op de juiste plaats vast te zetten. Janick stond te trappelen van ongeduld en hielp zelf mee met zijn plastic boor en hamer. En toen was het eindelijk zover: hij mocht fietsen!!!

Dat was twee dagen geleden, sindsdien wil hij zijn jas en schoenen niet meer uit, niet meer eten, niet meer tv kijken... alleen nog maar.... fietsen!

vrijdag 14 april 2006

Samen slapen

Het is half twee 's nachts en ik ben diep in slaap als ik opeens iets hoor bewegen aan de rand van mijn bed. Het is Janick, die even niet kan praten maar heel zielig kijkt. Hij ziet er echt een beetje ontdaan uit. Ik troost hem en al snel liggen we samen onder mijn dekbed, hij lekker warm en veilig tussen pappa en mamma in. Geheel tegen onze principes in, maar ik ben zó moe en ook Janick's ogen vallen direct weer dicht. Echt diep slapen doe ik niet, maar verbaas me er een uurtje later toch over dat ik wel ben weggedoezeld. In de afgelopen drie jaar is dat nog nooit gebeurd! Ook als kleine baby al begon Janick, zodra hij bij ons in bed mocht, direct de beest uit te hangen.. het grote bed is namelijk om te spelen, en niet om te slapen, zag je hem denken. Dan begon hij te trappelen met zijn babybeentjes (en later met die lange peuterstelten van hem) en met zijn knuffels op ons hoofd slaan tot één van ons het zat werd en hem terug in zijn eigen bed gooide. Maar nu vind ik het eigenlijk wel heel vertederend, zo'n lief slapend jongentje lekker dicht tegen me aan en ik doe mijn ogen weer dicht. Weer een uurtje later word ik het gevecht om het dekbed en de ruimte toch zat. Pappa is daar een kei in, het gaat nu tussen Janick en mij om de ruimte aan mijn kant van het bed en om mijn dekbed. Ook Janick ligt inmiddels te woelen en ik breng hem terug naar zijn eigen bedje waar hij zich heerlijk laat instoppen en vrolijk verder slaapt.

De volgende ochtend wordt hij pas laat wakker, blijkbaar had hij toch ook wat slaap gemist! En we hebben gelijk maar afgesproken dat hij deze komende nacht weer lekker in zijn eigen bedje gaat slapen bij zijn knuffels.

dinsdag 11 april 2006

Blauwe zakjes onder mijn ogen

Wat heb jij nou onder je ogen, zei mijn moeder laatst. Hele rare blauwe vlekken! Mijn moeder kent me al lang, maar heeft nog niet eerder meegemaakt dat ik wallen had. Blijkbaar is er niks zo zwaar en slopend als het moederschap, van nachten lang feesten of studeren heb ik in ieder geval nooit zo'n moe gevoel en dito uiterlijk gekregen!

Maar het is niet zo gek. Lekker even een uurtje op de bank met een boekje is er tegenwoordig niet meer bij. Zoonlief is ondernemend als altijd en heeft besloten niet meer overdag te hoeven slapen. Maar vooral dochterlief houdt ons nu bezig. De rustige baby die lekker rustig in haar wippertje zat, veel sliep en weinig huilde is veranderd in een ondernemend meisje dat geen minuut meer stil kan liggen. Net als haar broer al vanaf zijn geboorte deed trapt zij
nu ook met haar beentjes en zwaait ze met haar armen dat het een lieve lust is. Probeer dan maar eens om een pyjama of maillot aan te trekken! Ze rolt om de haverklap op haar buik als ze op een kleedje op haar rug wordt gelegd, drukt zich op op haar armpjes en kijkt met argusogen naar leuke speeltjes die (gemeen als we zijn) net wat te ver weg liggen.. waarop ze vervolgens begint te gillen tot ze wel iets onder handen heeft om mee te spelen. Dan is ze weer even zoet. Even, want het verveelt allemaal snel tegenwoordig, en mevrouwtje heeft nieuwe uitdagingen nodig. En daar heeft ze veel hulp van de rest van de familie bij nodig.

En hebben we haar eindelijk zover weten uit te putten dat ze in haar bedje in slaap valt, dan is Janick er altijd nog om voor te stellen dan maar even gezellig samen met de bal te gaan spelen, "want Roos slaapt nou toch"...

zondag 2 april 2006

Opa's verjaardagscadeau

Opa is jarig, 81 jaar maar liefst. Maar nog steeds, net als oma, helemaal gek op zijn kleinkinderen en nog lang niet te oud om er alles voor opzij te zetten als ze komen.
Gisteren zijn Jannick en zijn pappa Jeroen een cadeau gaan kopen. Voor opa. Best lastig, want de man heeft weinig wensen en is snel tevreden met weinig. Jannick had echter wel een idee. Hij wilde perse even langs "de tractors" want opa wilde vast wel een grote tractor waar hij op kan zitten. Ze hebben inderdaad wat tractors bekeken in de speelgoedwinkel, maar Jeroen dacht toch dat opa er wat te oud voor zou zijn en er niet meer zo goed op zou kunnen fietsen. 's Avonds in bed moest Jannick het toch even aan mamma vertellen, en toen ook ik dacht dat het eigenlijk niet zo'n goed cadeau voor opa was, kwam het hoge woord eruit. Heeeeel zachtjes, want eigenlijk durfde hij het bijna niet te zeggen maar..... hij wilde zelf wel een tractor! "Maar wil je geen fiets dan?" Ik had helemaal in mijn gedachten hem deze zomer een prachtige fiets te geven, op de creche en in de speeltuin kan hij prima fietsen op geleende fietsjes. "Ja, ook een fiets hoor mamma" gaf hij toe, om mij mijn zin te geven. Maar daarna heel zachtjes en binnensmonds maar met twinkelende oogjes van de voorpret: "maar ook een tractor...."

zaterdag 25 maart 2006

Jaloers

Janick is een klein beetje jaloers. Mamma is namelijk zijn allerbeste vriendje. Mamma krijgt kusjes en wordt omhelst. Ik mag zelfs mee als hij moet plassen op de wc. Hoe leuk pappa 's avonds ook torens bouwt en verhaaltjes vertelt, overdag moet pappa moet naar boven, of naar zijn werk. Mamma moet voor hem zorgen! Als mamma per ongeluk Roos een keer een fruithapje geeft komt Janick heel gezellig meehelpen. Hij draagt doekjes aan, helpt het lepeltje in haar mond schuiven, geeft zowel mamma als Roos kusjes....alles om maar ook de aandacht te krijgen en lief gevonden te worden.

Hij doet zo zijn best, hij luistert goed en begrijpt echt wel een beetje dat mamma ook wel eens iets anders moet doen dan met hem spelen. Dat Roos ook aandacht nodig heeft en dat ook dit kindje bij ons gezinnetje hoort en dat we haar lief vinden. Maar het is, net als voor al die andere kleine mensjes toch best lastig te begrijpen. Mamma was er toch alleen voor mij, zie je hem denken. Ze vindt me blijkbaar nog wel lief, maar heeft zooo weinig tijd voor me. Ze gaat vaak een dag lang werken en ik moet het dan maar zonder haar zien te redden bij een oppas. Ze praat ook heel lief tegen die babyzus. En (toppunt!) ze kijkt nauwelijks naar mij om als ze 's ochtends vroeg met pappa in bed ligt en hij zomaar aan haar zit. Mijn mamma!

Ooit zal hij het wel snappen. Dat je van meer kindjes tegelijk kan houden, en ook nog van pappa's. En dat dat nooit overgaat, ook al komen er nog honderd anderen bij.

En anders neem ik gewoon wraak. Als hij met zijn eerste echte vriendinnetje thuiskomt en heel gewaagd een klein beetje aan haar borstjes gaat zitten friemelen op zijn slaapkamertje. Dan storm ik onder veel lawaai zijn kamer binnen, gooi een brandweerauto op zijn bed en ga aan zijn been trekken. Jani-hiek! Je moet met me speee-len. Je bent toch mijn vriendje?!








dinsdag 21 maart 2006

Een half jaar verder

Roos is alweer een half jaar. En wat is het weer ongelofelijk snel gegaan! Ik zie mezelf nog met een meer dan volle buik op de bank liggen puffen, die laatste paar weken van mijn zwangerschap. Zo traag als het leven die laatste maand ging, zo snel zijn de weken en maanden erna voorbij gegaan. Soms lijkt het alsof ik na de bevalling even in slaap ben gesukkeld en ik plotseling weer wakker ben geschrokken om te zien dat dat pasgeboren wezentje ineens een vrolijke dikke baby is geworden. Een baby die de broodkorsten uit mijn handen graait om enthousiast op te gaan bijten met haar eerste tandjes. En een baby die blij haar armpjes naar me uitsteekt en een poging doet om "mamma" te zeggen.

Tenminste, dat wil ik graag geloven. Het klinkt als ai-ai, maar wel precies op het moment dat ze mij in de gaten krijgt als ik haar bij de oppas ophaal terwijl een enorme lach haar gezichtje nog liever maakt. Lieve Roos, je wordt zo mogelijk elke dag weer leuker en liever. Maar groei alsjeblieft niet zo hard, ik wil vollop van je genieten
.

vrijdag 17 maart 2006

Telefoongesprek

Ik heb vandaag een goed gesprek gehad. Door de telefoon, met Janick, de allerliefste jongen van 3 jaartjes.

Natuurlijk probeerden we het al langer. Als ik of Jeroen met oma belden mocht hij ook altijd wat zeggen en vooral luisteren. Meestal vond hij het maar raar, dat oma's stem ineens vroeg of hij weer eens bij haar kwam terwijl er geen oma te zien was. Als we geluk hadden knikte hij dan tegen de telefoon, of riep hij "ja". Soms riep hij wel een zin bij het weglopen naar zijn speelgoed. Maar nu heeft hij de smaak te pakken. Ik belde vanaf mijn werk naar Jeroen en kreeg natuurlijk ook Janick even aan de lijn. Niet alleen gaf hij antwoord op mijn vragen maar hij begon ook uit zichzelf een heel verhaal te vertellen over wat hij aan het doen was. En dat pappa niet begreep welk spelletje hij op de computer wilde spelen! Het was heel gezellig.

En toen ik 's avonds thuiskwam werd ik liefdevol omarmd ("he, mamma, ik vind jou lief!") en hebben we het er nog eens over gehad. Wij hebben vanmorgen gepraat aan de telefoon he? Ja, leuk!

woensdag 8 maart 2006

De Exorcist

Roos maakt de laatste tijd wel hele rare geluiden. Het lieve gekir heeft ze omgeruild voor een soort grunten en grommen. Ergens uit de diepte van haar kleine borstkasje komt het "waahggrrrrrr" en "uuuuuuuuurggggggggg". Iedereen die wel eens naar horrorfilms heeft gekeken en vooral heeft geluisterd weet wat ik bedoel.

Janick is meer van de visuele effecten. Gisteren zat ik in bad. Even ontsnapt aan de drukte, lekker ontspannen. Totdat Janick me in de gaten kreeg: "Ik wil erbij alsjeblieft zo graag!". Zo'n smeekbede kon ik natuurlijk niet weigeren. Net zo min als de vraag om zijn mooie nieuwe pot met bodypaint. Rood van kleur en speciaal voor in bad. Zichzelf bodypainten ging hem eerst wat ver, maar toen hij leuk op mamma had geëxperimenteerd volgde al snel de badkraan, de tegels, de voegen en ten slotte dan ook maar zijn eigen bastje. De pot verf (zeep) was inmiddels helemaal in het bad verdwenen. In de kamer ernaast was intussen Roos wakker geworden en met haar nieuwe stemoefeningen begonnen.

Helaas had Jeroen de filmcamera niet bij de hand. Maar stel je even voor: een groot en een klein bloot besmeurd lijfje in een compleet roodgekleurde badkamer en op de achtergrond een oorverdovend "bwaaaaaaaaaaaaaaah" en "awoeeeeeeeeghhhh". We hadden er een Oscar mee kunnen verdienen!

zaterdag 4 maart 2006

Verjaardagsstress

Afgelopen weekend was het zover, Janick was jarig! Drie jaar is een hele leeftijd, en we hadden gedacht dat hij het wel heel spannend zou gaan vinden. Na wekenlange voorbereidingen, taart uitzoeken, lekker maken met verhalen over veel en grote cadeaus was het dan eindelijk zover. Het begon al goed: toen pappa en mamma voor hem wilden gaan zingen 's ochtends was het "doe maar niet!". En "ik ben niet jarig!". Het cadeau wilde hij gelukkig wel uitpakken. Het was een V-tech spelcomputer geworden, waar hij in de winkel al verlekkerd naar had staan staren. Beetje moeilijk nog voor drie jaar en zonder enige joystick of muiservaring, maar wel bijzonder aantrekkelijk. Hij komt steeds weer terug naar het apparaat om er toch weer even mee te spelen. Oefenen maar! Nu, een week later, heeft Nemo denk ik een hoop eelt op zijn neus, maar hij zwemt al steeds beter!

Toen zaterdag de slingers werden opgehangen en de eerste gasten en gastjes aankwamen was Janick dan toch eindelijk in feeststemming. Er werd volop gerend, uitgepakt en koek gegeten (de taart mocht ' s middags pas, oma zou hem meenemen). Helaas toen dan eindelijk opa en oma met de taart kwamen en er nog een heleboel meer familievisite op de stoep stond lag het feestvarken met zijn ogen dicht op de bank te knerpen dat hij niet meer wilde. Cadeaus? Taart? Kaarsjes uitblazen? Er kwam een hartverscheurend "NEE" onder de deken vandaan, en we hebben hem maar laten liggen. De rest van de middag heeft het bezoek het met ons, de ouders, en baby Roosje moeten doen. Ook gezellig, maar niet waar ze voor kwamen. Tegen het einde van de middag hebben een paar behulpzame nichtjes Janick geholpen met het uitpakken van wat cadeaus. Toen kwam hij weer wat bij en heeft hij uiteindelijk toch nog een leuke namiddag gehad.

De dag erop sprak hij een oom van hem die niet op het feest kon komen. "Heb je een cadeautje van mij gehad?" "Nee, jij was er niet". Dus dat had hij wel in de gaten gehad! "Wil je nog een cadeautje van mij?" "Nuh, dat hoeft niet hoor!". Janick is het zat. Hij ligt inmiddels de hele week alweer 's middags bij te slapen hoewel hij dat al maaaanden niet meer deed. Volgend jaar wordt hij vier. Dan zijn we allemaal een jaartje ouder en hopelijk wijzer en doen we het hopelijk zonder al deze verjaardagsstress!

donderdag 2 maart 2006

Carnaval

Al weken is het aangekondigd op het kinderdagverblijf, het wordt carnaval! Nou zijn wij thuis allemaal niet van die carnavalsvierders, dus heel enthousiast werd het idee door ons niet ontvangen. Maar vooruit, pappa had een mooi cowboypak op de kop weten te tikken voor Janick. En het is 2 maten te groot, dus ook de komende jaren zitten wij goed.

Op de dag zelf is het zoals altijd hectisch. Een kindje moet naar oma, de andere naar het kinderdagverblijf en wij allebei naar het werk. Jannick vindt het maar raar en weigert om zijn pak aan te trekken. Hoog springen, laag springen, het werkt allemaal niet. Jannick zegt NEE en daar blijft het bij. Ik laad hem in de auto, het cowboypak in een plastic tasje en op naar de crèche. Eenmaal daar in de gang tref ik tot mijn grote opluchting nog twee verhitte vaders en een ongeduldige moeder met tegenstribbelend kroost. Blijkbaar is mijn ventje niet de enige die zich voor lul voelt lopen in een raar pak zo op een doordeweekse februaridag. Hij weet niet eens wat een cowboy is!

Maar dan gebeurt het: de deur naar de hal gaat even open, en de peutertjes zien een grote versierde speelhal waar al een paar piraten, een heleboel prinsessen, een Bob de Bouwer en een schattig klein poemaatje aan het springen zijn. Dat willen ze ook! Binnen no-time gaan de verkleedpakjes nu aan en ze rennen naar binnen. Janick heb ik niet meer terug gezien, hij had zelfs geen tijd om me uit te zwaaien. 's Middags bij het ophalen had hij zijn pak nog steeds aan. Hij weet nog steeds niet wat een cowboy nou precies is, maar had wel een hele leuke dag gehad.

donderdag 23 februari 2006

Nachtvoeding

Ik zit net midden in een spannende droom als ik me langzaam bewust word van een geluid dat ik even niet thuis kan brengen. Het is in ieder geval geen onderdeel van mijn droom en geconditioneerde moeder als ik ben zit ik al half overeind. Ik schiet direct in de diagnose-mode: bekijk de klok met een half oog en luister nog eens goed. Het is half zes in de ochtend, het gehuil komt uit de babykamer en het klinkt alsof het niet op gaat houden. Honger!! Klinkt logisch, want Roos heeft gisteren wel heel weinig gedronken.

Slaapdronken loop ik naar beneden naar de koelkast. Met mijn ogen dicht maak ik de melk warm (1 minuut 10 op 800 Watt) en sjok weer naar boven. Babykamer in, baby uit bed. Ik zak op het stoeltje neer met op mijn schoot een enorme gewatteerde slaapzak. Het hoofdje en de armpjes die uit die zak steken geven aan de fles al te hebben gezien. Gulzig begint ze te drinken. Dit hebben we vaker gedaan! En toch is het weer nieuw, want de laatste keer was alweer een hele tijd geleden. Roosje slaapt nu al een aantal maanden elke nacht door. En ik weet nog hoe blij we waren, die eerste keer dat we weer eens een ononderbroken nacht hadden.

Maar eerlijk gezegd vind ik het nu toch wel weer even fijn. Lekker met een tevreden baby tegen me aan zitten in het donkere en stille huis, samen een beetje doezelen. Bedankt Roos. Het was leuk voor een keertje. Maar morgen weer lekker doorslapen!

dinsdag 21 februari 2006

Flash-back: mijn eerste bevalling

Het is zondagavond, een uurtje of acht. Ik ben lekker op de bank gaan liggen want ik voel een beetje kramp in mijn buik. Ik zal toch niet ziek worden, net nu elke dag de bevalling kan beginnen? We gaan vroeg naar bed, maar ik heb een nacht van hazenslaapjes vanwege de krampen. Pas 's ochtends vermoed ik dat het misschien wel echte weeën zijn en gaan we timen. De verloskundige komt en meet drie centimeter.


De uren erna zijn niet fijn. Ik puf de weeën weg en stuur Jeroen die graag iets wil doen grommend de kamer weer uit: ik heb even genoeg aan mezelf. Eindelijk als ik denk het niet meer te houden is de verlosjuf terug. Ze meet acht centimeter ontsluiting en zegt iets te optimistisch dat ik nu heel snel een kindje in mijn armen zal houden. Het vruchtwater blijkt echter groen van kleur en ik moet hals over kop naar het ziekenhuis. Jammer dat het verloswicht er niet bij vertelt dat ik een zeiltje of een kraamverband moet meenemen omdat het vruchtwater nog wel even blijft doorlopen: tegen de tijd dat we in het ziekenhuis aankomen zijn niet alleen mijn onder- en bovenbroek doordrenkt met stinkend vruchtwater, maar is ook de autostoel voorgoed afgeschreven.


Vier uur later en 2 verloskundigen verder mag ik dan eindelijk een beetje persen. Ik pers me rot, al heb ik geen idee hoe dat dan moet. Hoever het infuus ook open wordt gedraaid, de monitor registreert wel wat weeënactiviteit maar ik voel nauwelijks persweeën. Succes heeft het allemaal in ieder geval niet. De baby zit onderweg ergens behoorlijk vast, voel ik. Ze zien af en toe wat haartjes (gelukkig heb ik nog op tijd een borsteltje gekocht, komt het in mijn versufte hoofd op) maar het hoofdje schiet steeds weer terug.


Niet eens fysiek vermoeid maar wel moe van al die tevergeefse moeite ben ik dan ook blij dat het oordeel "ingrijpen" valt. De baby's hartslag valt soms weg en hij moet er nu echt uit. Mijn idee!
Met een forse knip in mijn perineum, een laatste poging tot persen van mijn kant, een harde duw op mijn buik en een enorm gesjor aan de vacuümpomp floept hij er dan eindelijk uit. Joepieeee! Een bloederig stuk vlees word op mijn buik gegooid, en de minuten en uren erna kan ik alleen maar naar hem liggen kijken... wonderbaarlijk. Een echte baby! En helemaal van mij om vanaf nu heel goed voor te zorgen..


Dat de bevalling lang had geduurd en uiteindelijk op een kunstverlossing is uitgedraaid maakte me niks uit. Ik vond alles schitterend, was zo ontzettend blij met mijn kindje. Pas weken later kwam ik weer een klein beetje uit mijn roes. Begon ik weer wat besef van de tijd te krijgen en kon ik mijn gedachten voor heel even ook wel over iets anders laten gaan dan over baby's, bevallingen, het ziekenhuis, de kraamhulp, hechtingen, geboortekaartjes, tummy tub en bugaboo alleen. Voor heel even dan.

Nu, bijna 3 jaar na zijn geboorte, gaat er nog steeds geen dag voorbij dat ik niet denk aan en praat over mijn kleine Janick. En ik vind het nog steeds een wondertje.